เข้าสู่ระบบทุก ๆ วันรามกับพะพายได้ตกลงกันว่า จะสลับเปลี่ยนกันไปส่งลูก ๆ ของตัวเองเข้านอน ตอนนี้เด็กทั้งสองโตขึ้นมากแล้ว รามเลยทำห้องแยกออกไปให้นอนอีกห้องหนึ่ง เพราะพวกเขาบอกว่าตอนนี้ตัวเองโตเป็นหนุ่มกันแล้ว บอกว่านอนคนเดียวได้แล้ว ซึ่งมันก็เป็นข่าวดีของรามมากเลยทีเดียว เพราะเขาก็ต้องการที่จะนอนกอดเมียของตัวเองได้อย่างเต็มที่เหมือนกัน พอรามได้ยินลูก ๆ พูดบอกกับเขาแบบนั้น ก็รีบจัดการทำห้องนอนใหม่ให้พวกเด็ก ๆ ทันที เพราะกลัวว่าเดียวพวกลูกชายจะเปลี่ยนใจกันขึ้นมาอีก ตอนที่ลูก ๆ นอนอยู่ด้วยนั้นไม่ใช่ว่ารามไม่ชอบ แต่บางทีเขาก็อยากมีเวลาอยู่กับพะพายสองคนบ้างก็เท่านั้น รามต้องอดอยากปากแห้งมาตลอด ตั้งแต่ที่ลูก ๆ มานอนด้วย จะมีอะไรกันทีก็ต้องรอให้พวกเขาหลับกันก่อน ไม่ก็ต้องย้ายไปนอนห้องอื่น หรือก็ต้องใช้เวลาตอนที่พวกเขาไปโรงเรียนแทน แต่ต่อไปนี้เขาก็จะได้เวลาอันแสนมีค่าของตัวเองกลับคืนมาซะที“ลูก ๆ หลับแล้วเหรอคะ” พะพายถามคนที่พึ่งเดินเข้ามาในห้องนอน“หลับแล้วครับ” รามพูดตอบคนบนเตียงออกไปเสียงเบา ก่อนจะค่อย ๆ แทรกตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนหนา แล้วยกแขนกอดเอวบางของคนข้าง ๆ ดึงเข้ามาหาตัวเอง จากนั้นก็ก้มหน้าซุกซอก
“ทำตามคำสั่งเสร็จแล้วครับคุณพ่อ” เด็กทั้งสองวิ่งไปหาผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่ ก่อนจะพูดขึ้นเสียงใส ตอบพ่อของตัวเองออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ที่สามารถทำตามคำสั่งของผู้เป็นพ่อได้สำเร็จหลังจากนั้นรามก็พาพะพายกับลูก ๆ ออกไปกินข้าวกันที่ร้านอาหารริมทะเลแห่งหนึ่ง พอกินอิ่มทุกคนก็พากันจูงมือลูก ๆ ไปเดินเล่นแถวหาดทราย แล้วมาหยุดนั่งเล่นกันที่ใต้ร่มไม้ที่มีเก้าอี้ให้นั่ง พะพายกับลูก ๆ พากันมานั่งเล่นกองทรายอยู่ข้าง ๆ ส่วนรามเดินออกไปคุยโทรศัพท์เรื่องงานกับลูกน้องนิดหน่อย“สวัสดีครับ…มาเที่ยวกับครอบครัวเหรอครับ” เสียงของชายหนุ่มลูกครึ่งสองคนเดินเข้ามาทัก พะพายกับลูก ๆ ที่นั่งเล่นกองทรายกันอยู่“เออ…ค่ะ” พอได้ยินเสียงคน พูดพะพายกับลูก ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมามองอย่างงง ๆ “นี่น้องชายเหรอครับ…น่ารักจังเลยนะครับ” ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งลงข้าง ๆ พะพายแล้วถามขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พวกเขาทั้งสองคนออกมาเดินเล่นกันที่หาดทราย แล้วอยู่ ๆ ก็เห็นหญิงสาวคนนี้ กำลังนั่งเล่นกับพวกเด็ก ๆ อยู่ คิดว่าน่าจะเป็นพี่น้องกัน เลยอยากทำความรู้จักสักหน่อย เผื่อว่าโชคดีเธอยังโสดจะได้สานสัมพันธ์ต่อได้ เพราะหน้าตาของเธอดูตรงสเปกเขามากเ
ในช่วงปิดภาคเรียนคุณพ่อคุณแม่มักจะพาลูก ๆ ของตัวเองออกมาหาที่เที่ยวพักผ่อนนอกบ้านกัน เพื่อเป็นรางวัลให้กับลูก ๆ ที่ตั้งใจเรียน และเพื่อเป็นการเติมเต็มความรักความผูกพันภายในครอบครัวให้มีมากขึ้น วันนี้รามกับพะพายได้พาลูก ๆ ของตัวเอง ออกมาเที่ยวที่รีสอร์ตแห่งหนึ่ง ที่นี่ถือว่าเป็นสถานที่ที่ล้อมรอบไปด้วยธรรมชาติ วิวหน้าห้องพักประดับไปด้วยน้ำทะเลสีฟ้าใส ที่ส่องแสงเป็นประกายเงางามไปทั่วผืนน้ำ หาดทรายสีสวยละเอียดนุ่มหน้าเดินเล่นในห้องกว้างพะพายกำลังนั่งแต่งหน้าอยู่ที่โต๊ะแป้ง ก่อนที่จะออกไปหาข้าวกินกับรามและลูก ๆ แต่แล้วเธอก็ต้องหยุดชะงักไป เมื่อได้ยินเสียงของลูกชายทั้งสองของตัวเองเอ่ยพูดออกมาเสียงดังลั่นห้อง“คุณแม่ไปเปลี่ยนชุดเลยนะครับ” เสียงใสของลูกชายพูดเอ่ยขึ้นดังลั่นห้อง เมื่อเห็นชุดที่คุณแม่ของตัวเองใส่“ชุดนี้มันโป๊มากกก” ลูกชายอีกคนก็รีบพูดเสริมตามมาทันที แล้วจ้องมองไปที่ชุดเดรสที่ขาวลายดอกไม้ ที่สั้นเลยเข่าขึ้นมานิดหน่อยของคุณแม่ตัวเองอย่างไม่ค่อยชอบใจนัก เด็กทั้งสองต่างพากันจ้องเขม็งดูชุดตาไม่กะพริบ ลูก ๆ ของพะพายสองคนนี้ มีนิสัยเหมือนกับคุณพ่อของตัวเองมาก คือจะไม่ชอบให้เธอแต่งต
“หม่ำ!...หม่ำ!…หม่ำ!”พอเล่นกับคุณพ่อจนเหนื่อยแล้ว ก็เริ่มรู้สึกหิวขึ้นมา เด็กน้อยทั้งสองเลยหันหน้าไปหาผู้เป็นแม่ที่อุ้มตัวเองอยู่พร้อม ๆ กัน ก่อนจะส่งเสียงร้องดังขึ้นมาอีกครั้ง มือน้อย ๆ ก็พยายามจับดึงไปที่หน้าอกของผู้เป็นแม่ไปด้วย เพื่อบอกเป็นใน ๆ ว่าตอนนี้ตัวเองเริ่มหิวแล้ว“หิวแล้วเหรอคะ” พอพะพายเห็นแบบนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าลูก ๆ ของเธอคงจะเริ่มหิวกันแล้ว หญิงสาวก็เอ่ยพูดหยอกล้อกับลูกชายของตัวเองออกไป“เดี๋ยวพี่ลุกไปเอามาให้เองครับ…เล่นเสร็จก็กินต่อเลยนะ” รามพูดบอกพะพายออกไป แล้วยกมือจับดึงแก้มลูก ๆ เล่นอีกคนละที ก่อนจะลุกขึ้นยืนไปเอาข้าวมาให้ลูก ๆ กิน“อ้า า…หม่ำ า...อ้า า” พอเด็กทั้งสองมองเห็นผู้เป็นพ่อเดินมาพร้อมถ้วยข้าวในมือ ก็ส่งเสียงร้องออกมากันไม่หยุดรามนั่งลงพร้อมถ้วยข้าวเล็กสองถ้วย ที่พะพายได้ทำเตรียมไว้ ตอนนี้อายุของทั้งสองก็พอจะกินอาหารเหลวกันได้แล้ว ส่วนเรื่องนมรามเปลี่ยนให้ลูก ๆ ดื่มนมผงแทนนมแม่มาหลายเดือนแล้ว รามนั่งตักข้าวป้อนใส่ปากเล็กทีละคน สลับกันไปมาจนหมดถ้วย“ไงครับอร่อยไหม” รามหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดปากเล็ก ที่ตอนนี้เลอะข้าวเต็มไปหมด แล้วเอ่ยพูดถามลูกชายตัวเองอ
ในห้องนอนกว้างในยามค่ำคืนสองร่างนอนกอดกันอยู่บนเตียง คุณแม่มือใหม่ตอนนี้ได้กลับมาพัก อยู่ที่ห้องของตัวเองได้เกือบเจ็ดเดือนกว่าแล้ว พะพายกับรามรับหน้าที่เลี้ยงดูลูกกันเอง โดยไม่คิดที่จะจ้างพี่เลี้ยงมาช่วยเพิ่ม เพราะตามปกติแล้วทั้งสองก็ไม่ค่อยชอบให้คนนอกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของตัวเองกันอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นเลยคิดว่าเลี้ยงกันเองน่าจะดีกว่า แล้วอีกอย่างลูก ๆ ของพวกเขา ถือว่าเป็นเด็กเลี้ยงง่ายมาก ไม่ค่อยงอแงสักเท่าไหร่ ในตอนกลางวันพวกเพื่อน ๆ กับครอบครัวของพวกเขา ก็จะหมุนเวียนมาหากันอยู่ตลอด ส่วนรามพอทำงานเสร็จก็จะรีบมาช่วยพะพายดูแลลูก ๆ เลยทันที คุณแม่มือใหม่อย่างพะพายเลยไม่ค่อยเหนื่อยสักเท่าไหร่“อุแว้!...อุแว้!...อุแว้ ๆ” เสียงร้องของเด็กดังลั่นไปทั่วห้อง รามมือหนึ่งก็อุ้มลูกน้อยไว้แนบอก อีกมือหนึ่งก็ตบไปที่ตูดของลูกน้อยอีกคนที่นอนอยู่ไปอย่างแผ่วเบา เพื่อปลอบให้ทั้งคู่หยุดร้องงอแง“โอ้!..โอ้!...อย่าร้องนะครับเด็กดี คุณแม่ไปอาบน้ำแป๊บเดียวนะครับ” เสียงของรามนั่งปลอบลูกทั้งสองอยู่กับพื้นห้อง ทุก ๆ วันจะเป็นแบบนี้ตลอด พอพะพายไม่อยู่แค่แป๊บเดียว เด็กสองคนนี้ก็จะแข่งกันร้องขึ้นมาทันที เล่น
“ลูกชายตัวน้อยของพ่อ” เสียงของรามพูดออกมาอย่างแผ่วเบา เมื่อได้เห็นลูกชายของตัวเองแบบใกล้ ๆ ดวงตาทั้งสองข้างร้อนผ่าวขึ้นมาทันที นี่เหรอคือเจ้าตัวเล็กของเขา ที่เฝ้ารอมาเกือบเก้าเดือน พอรามได้เห็นแบบนั้นแล้วก็แทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเองเลย เด็กน้อยสองคนนี้คือสายใยรักของเขากับพะพายสินะห้องพัก VIPบนเตียงกว้างของห้องพยาบาลที่พะพายนอนพักฟื้นร่างกายอยู่ ใบหน้าขาวซีดไปหมด แขนข้างหนึ่งมีแต่สายของน้ำเกลือและสายอะไรไม่รู้เต็มไปหมด ร่างเล็กตอนนี้ยังคงนอนหลับใหลเพราะฤทธิ์ของยาสลบอยู่ ตอนนี้รามได้ทำเรื่องย้ายพะพายมานอนอยู่ที่ห้อง VIP ของโรงพยาบาล เพื่อให้มีความเป็นส่วนตัวมากขึ้น พะพายต้องผ่าคลอดเลยจะต้องนอนพักที่โรงพยาบาลต่ออีกหลายวัน รามได้ให้ลูกน้องไปเอาเสื้อผ้าของตัวเองมาจากห้อง เพื่อจะได้อยู่นอนเฝ้าเมียของเขาที่นี่ได้“พี่…พี่ราม…พี่ราม” เสียงแหบแห้งของร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียง เอ่ยเรียกชื่อของคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เตียงเธอออกไป แต่ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะไม่ได้ยินเสียงของเธอเลย พะพายพยายามที่จะส่งเสียงเรียกออกมาจนสุดเสียงแล้ว แต่ก็ดูเหมือนเสียงของเธอมันจะออกมาได้เพียงเท่านี้จริง ๆ“ครับ..พะพายตื่นแ







