Novels by คุณลูกเกด

เสือนะโว๊ย! ไม่ใช่หมา” ลุคพูดขึ้นอย่างเหลืออด เพื่อนเขาคิดว่าซื้อหมามาเลี้ยงหรือไง ตั้งชื่อไม่ดูสายพันธุ์ลูกๆ เอาซะเลย“แล้วเธอจะให้ชื่อว่าอะไร” อิงอิงที่นั่งฟังอยู่นานก็หันไปพูดถามเพื่อนตัวเองบ้าง ว่าตั้งชื่อลูกเสือว่าอะไรบ้าง“ชาบู หมูกระทะ” น้ำอุ่นพูดตอบอิงอิงกลับด้วยใบหน้ามั่นใจในชื่อที่ตัวเองตั

ย้อนไป (ตอนที่ 43 ลูกๆ) หลังจากที่คุณแม่ของกายและลูกชุบ รู้ความจริงเรื่องน้ำอุ่นไม่ใช่เด็กเสี่ย“ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ”“น้ำอุ่นเธอน่าจะแอบถ่ายรูปตอนที่แม่ดาวมหาลัยหน้าแตกมาให้พวกฉันดูด้วย”“นั้นสิ ฮ่าๆ ฮ่าๆ สะใจจริงๆ”“ใช่ ชอบสร้างเรื่องว่าเธอดีนัก สมน้ำหน้าจริงๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ”เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของพวกเนยดั

“คุณพ่อของผมไข่แดงไม่สุกนะครับ”“ของหนูเอาไข่แดงสุกๆ นะคะ”“ผมเอาสองฟอง”“หนูก็จะเอาสองฟอง”“ได้ครับบบ! รอแป๊บหนึ่งนะเด็กๆ”เสียงเจี๊ยวจ๊าวของเด็กๆ กับคุณพ่อสุดหล่อพูดคุยกันอยู่ในห้องครัว ร่างเล็กที่สวมใส่ชุดนอนยืนกอดอก พูดส่งให้ผู้เป็นพ่อทำอาหารให้อย่างเอาแต่ใจ กายกับน้ำอุ่นใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกันมา

“น้ำอุ่นไม่อยากทานยา” เสียงแหบแห้งพูดขึ้นอย่างเอาแต่ใจ ใบหน้าสวยก็เริ่มกลับมาบึ้งตึงอีกครั้งน้ำอุ่นเป็นคนที่ทานยายากมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว พอหญิงสาวท้องก็มีคนเอาบำรุงครรภ์มาให้เธอเยอะแยะเต็มไปหมด มีทั้งยาแบบน้ำทั้งยาแบบเม็ด แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหนสำหรับเธอมันก็ทานยากอยู่ดี“ไม่อยากก็ต้องทาน เรื่องนี้เราตก

“ฮือออๆ ฮืออออๆ น้ำอุ่นจะทาน ฮือออๆ”“โอเคครับ! ทานก็ทาน หยุดร้องก่อนนะครับคนดี”เสียงร้องร่ำไห้สะอึกสะอื้นดังก้องไปทั่วห้องนั่งเล่น เมื่ออยู่ๆ ก็ถูกขัดใจไม่ให้ทานของที่ตัวเองอยากทานขึ้นมา ดวงตาคู่สวยทั้งสองข้างปล่อยหยดน้ำไหลออกมาอย่างหนักหน่วง ชายหนุ่มที่เห็นแบบนั้นก็รีบเข้าไปปลอบคนรักของตัวเองทันท

“ทำอะไรก็อย่าไปหักโหมให้มากเกินไปสิ เดี๋ยวลงป่วยไปมันจะแย่เอาเข้าใจไหม” ภากรพูดเตือนลูกชายด้วยความเป็นห่วง เพราะช่วงนี้เขาเห็นกายทำงานหนักแทบไม่ได้พักเลย“ครับบบบ” กายพูดตอบรับออกมายาวเหยียดอย่างไม่ใส่ใจ เขาก็แค่เหนื่อยจากการเดินทางนิดหน่อยเท่านั้น ไม่ได้เป็นอะไรมากซะหน่อย ทุกคนคิดมากกันไปได้“ไปฮัน

ทุก ๆ วันรามกับพะพายได้ตกลงกันว่า จะสลับเปลี่ยนกันไปส่งลูก ๆ ของตัวเองเข้านอน ตอนนี้เด็กทั้งสองโตขึ้นมากแล้ว รามเลยทำห้องแยกออกไปให้นอนอีกห้องหนึ่ง เพราะพวกเขาบอกว่าตอนนี้ตัวเองโตเป็นหนุ่มกันแล้ว บอกว่านอนคนเดียวได้แล้ว ซึ่งมันก็เป็นข่าวดีของรามมากเลยทีเดียว เพราะเขาก็ต้องการที่จะนอนกอดเมียของตัวเองได้อย่างเต็มที่เหมือนกัน พอรามได้ยินลูก ๆ พูดบอกกับเขาแบบนั้น ก็รีบจัดการทำห้องนอนใหม่ให้พวกเด็ก ๆ ทันที เพราะกลัวว่าเดียวพวกลูกชายจะเปลี่ยนใจกันขึ้นมาอีก ตอนที่ลูก ๆ นอนอยู่ด้วยนั้นไม่ใช่ว่ารามไม่ชอบ แต่บางทีเขาก็อยากมีเวลาอยู่กับพะพายสองคนบ้างก็เท่านั้น รามต้องอดอยากปากแห้งมาตลอด ตั้งแต่ที่ลูก ๆ มานอนด้วย จะมีอะไรกันทีก็ต้องรอให้พวกเขาหลับกันก่อน ไม่ก็ต้องย้ายไปนอนห้องอื่น หรือก็ต้องใช้เวลาตอนที่พวกเขาไปโรงเรียนแทน แต่ต่อไปนี้เขาก็จะได้เวลาอันแสนมีค่าของตัวเองกลับคืนมาซะที“ลูก ๆ หลับแล้วเหรอคะ” พะพายถามคนที่พึ่งเดินเข้ามาในห้องนอน“หลับแล้วครับ” รามพูดตอบคนบนเตียงออกไปเสียงเบา ก่อนจะค่อย ๆ แทรกตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนหนา แล้วยกแขนกอดเอวบางของคนข้าง ๆ ดึงเข้ามาหาตัวเอง จากนั้นก็ก้มหน้าซุกซอก

“ทำตามคำสั่งเสร็จแล้วครับคุณพ่อ” เด็กทั้งสองวิ่งไปหาผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่ ก่อนจะพูดขึ้นเสียงใส ตอบพ่อของตัวเองออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ที่สามารถทำตามคำสั่งของผู้เป็นพ่อได้สำเร็จหลังจากนั้นรามก็พาพะพายกับลูก ๆ ออกไปกินข้าวกันที่ร้านอาหารริมทะเลแห่งหนึ่ง พอกินอิ่มทุกคนก็พากันจูงมือลูก ๆ ไปเดินเล่นแถวหาดทราย แล้วมาหยุดนั่งเล่นกันที่ใต้ร่มไม้ที่มีเก้าอี้ให้นั่ง พะพายกับลูก ๆ พากันมานั่งเล่นกองทรายอยู่ข้าง ๆ ส่วนรามเดินออกไปคุยโทรศัพท์เรื่องงานกับลูกน้องนิดหน่อย“สวัสดีครับ…มาเที่ยวกับครอบครัวเหรอครับ” เสียงของชายหนุ่มลูกครึ่งสองคนเดินเข้ามาทัก พะพายกับลูก ๆ ที่นั่งเล่นกองทรายกันอยู่“เออ…ค่ะ” พอได้ยินเสียงคน พูดพะพายกับลูก ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมามองอย่างงง ๆ “นี่น้องชายเหรอครับ…น่ารักจังเลยนะครับ” ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งลงข้าง ๆ พะพายแล้วถามขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พวกเขาทั้งสองคนออกมาเดินเล่นกันที่หาดทราย แล้วอยู่ ๆ ก็เห็นหญิงสาวคนนี้ กำลังนั่งเล่นกับพวกเด็ก ๆ อยู่ คิดว่าน่าจะเป็นพี่น้องกัน เลยอยากทำความรู้จักสักหน่อย เผื่อว่าโชคดีเธอยังโสดจะได้สานสัมพันธ์ต่อได้ เพราะหน้าตาของเธอดูตรงสเปกเขามากเ

ในช่วงปิดภาคเรียนคุณพ่อคุณแม่มักจะพาลูก ๆ ของตัวเองออกมาหาที่เที่ยวพักผ่อนนอกบ้านกัน เพื่อเป็นรางวัลให้กับลูก ๆ ที่ตั้งใจเรียน และเพื่อเป็นการเติมเต็มความรักความผูกพันภายในครอบครัวให้มีมากขึ้น วันนี้รามกับพะพายได้พาลูก ๆ ของตัวเอง ออกมาเที่ยวที่รีสอร์ตแห่งหนึ่ง ที่นี่ถือว่าเป็นสถานที่ที่ล้อมรอบไปด้วยธรรมชาติ วิวหน้าห้องพักประดับไปด้วยน้ำทะเลสีฟ้าใส ที่ส่องแสงเป็นประกายเงางามไปทั่วผืนน้ำ หาดทรายสีสวยละเอียดนุ่มหน้าเดินเล่นในห้องกว้างพะพายกำลังนั่งแต่งหน้าอยู่ที่โต๊ะแป้ง ก่อนที่จะออกไปหาข้าวกินกับรามและลูก ๆ แต่แล้วเธอก็ต้องหยุดชะงักไป เมื่อได้ยินเสียงของลูกชายทั้งสองของตัวเองเอ่ยพูดออกมาเสียงดังลั่นห้อง“คุณแม่ไปเปลี่ยนชุดเลยนะครับ” เสียงใสของลูกชายพูดเอ่ยขึ้นดังลั่นห้อง เมื่อเห็นชุดที่คุณแม่ของตัวเองใส่“ชุดนี้มันโป๊มากกก” ลูกชายอีกคนก็รีบพูดเสริมตามมาทันที แล้วจ้องมองไปที่ชุดเดรสที่ขาวลายดอกไม้ ที่สั้นเลยเข่าขึ้นมานิดหน่อยของคุณแม่ตัวเองอย่างไม่ค่อยชอบใจนัก เด็กทั้งสองต่างพากันจ้องเขม็งดูชุดตาไม่กะพริบ ลูก ๆ ของพะพายสองคนนี้ มีนิสัยเหมือนกับคุณพ่อของตัวเองมาก คือจะไม่ชอบให้เธอแต่งต

“หม่ำ!...หม่ำ!…หม่ำ!”พอเล่นกับคุณพ่อจนเหนื่อยแล้ว ก็เริ่มรู้สึกหิวขึ้นมา เด็กน้อยทั้งสองเลยหันหน้าไปหาผู้เป็นแม่ที่อุ้มตัวเองอยู่พร้อม ๆ กัน ก่อนจะส่งเสียงร้องดังขึ้นมาอีกครั้ง มือน้อย ๆ ก็พยายามจับดึงไปที่หน้าอกของผู้เป็นแม่ไปด้วย เพื่อบอกเป็นใน ๆ ว่าตอนนี้ตัวเองเริ่มหิวแล้ว“หิวแล้วเหรอคะ” พอพะพายเห็นแบบนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าลูก ๆ ของเธอคงจะเริ่มหิวกันแล้ว หญิงสาวก็เอ่ยพูดหยอกล้อกับลูกชายของตัวเองออกไป“เดี๋ยวพี่ลุกไปเอามาให้เองครับ…เล่นเสร็จก็กินต่อเลยนะ” รามพูดบอกพะพายออกไป แล้วยกมือจับดึงแก้มลูก ๆ เล่นอีกคนละที ก่อนจะลุกขึ้นยืนไปเอาข้าวมาให้ลูก ๆ กิน“อ้า า…หม่ำ า...อ้า า” พอเด็กทั้งสองมองเห็นผู้เป็นพ่อเดินมาพร้อมถ้วยข้าวในมือ ก็ส่งเสียงร้องออกมากันไม่หยุดรามนั่งลงพร้อมถ้วยข้าวเล็กสองถ้วย ที่พะพายได้ทำเตรียมไว้ ตอนนี้อายุของทั้งสองก็พอจะกินอาหารเหลวกันได้แล้ว ส่วนเรื่องนมรามเปลี่ยนให้ลูก ๆ ดื่มนมผงแทนนมแม่มาหลายเดือนแล้ว รามนั่งตักข้าวป้อนใส่ปากเล็กทีละคน สลับกันไปมาจนหมดถ้วย“ไงครับอร่อยไหม” รามหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดปากเล็ก ที่ตอนนี้เลอะข้าวเต็มไปหมด แล้วเอ่ยพูดถามลูกชายตัวเองอ

ในห้องนอนกว้างในยามค่ำคืนสองร่างนอนกอดกันอยู่บนเตียง คุณแม่มือใหม่ตอนนี้ได้กลับมาพัก อยู่ที่ห้องของตัวเองได้เกือบเจ็ดเดือนกว่าแล้ว พะพายกับรามรับหน้าที่เลี้ยงดูลูกกันเอง โดยไม่คิดที่จะจ้างพี่เลี้ยงมาช่วยเพิ่ม เพราะตามปกติแล้วทั้งสองก็ไม่ค่อยชอบให้คนนอกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของตัวเองกันอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นเลยคิดว่าเลี้ยงกันเองน่าจะดีกว่า แล้วอีกอย่างลูก ๆ ของพวกเขา ถือว่าเป็นเด็กเลี้ยงง่ายมาก ไม่ค่อยงอแงสักเท่าไหร่ ในตอนกลางวันพวกเพื่อน ๆ กับครอบครัวของพวกเขา ก็จะหมุนเวียนมาหากันอยู่ตลอด ส่วนรามพอทำงานเสร็จก็จะรีบมาช่วยพะพายดูแลลูก ๆ เลยทันที คุณแม่มือใหม่อย่างพะพายเลยไม่ค่อยเหนื่อยสักเท่าไหร่“อุแว้!...อุแว้!...อุแว้ ๆ” เสียงร้องของเด็กดังลั่นไปทั่วห้อง รามมือหนึ่งก็อุ้มลูกน้อยไว้แนบอก อีกมือหนึ่งก็ตบไปที่ตูดของลูกน้อยอีกคนที่นอนอยู่ไปอย่างแผ่วเบา เพื่อปลอบให้ทั้งคู่หยุดร้องงอแง“โอ้!..โอ้!...อย่าร้องนะครับเด็กดี คุณแม่ไปอาบน้ำแป๊บเดียวนะครับ” เสียงของรามนั่งปลอบลูกทั้งสองอยู่กับพื้นห้อง ทุก ๆ วันจะเป็นแบบนี้ตลอด พอพะพายไม่อยู่แค่แป๊บเดียว เด็กสองคนนี้ก็จะแข่งกันร้องขึ้นมาทันที เล่น

“ลูกชายตัวน้อยของพ่อ” เสียงของรามพูดออกมาอย่างแผ่วเบา เมื่อได้เห็นลูกชายของตัวเองแบบใกล้ ๆ ดวงตาทั้งสองข้างร้อนผ่าวขึ้นมาทันที นี่เหรอคือเจ้าตัวเล็กของเขา ที่เฝ้ารอมาเกือบเก้าเดือน พอรามได้เห็นแบบนั้นแล้วก็แทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเองเลย เด็กน้อยสองคนนี้คือสายใยรักของเขากับพะพายสินะห้องพัก VIPบนเตียงกว้างของห้องพยาบาลที่พะพายนอนพักฟื้นร่างกายอยู่ ใบหน้าขาวซีดไปหมด แขนข้างหนึ่งมีแต่สายของน้ำเกลือและสายอะไรไม่รู้เต็มไปหมด ร่างเล็กตอนนี้ยังคงนอนหลับใหลเพราะฤทธิ์ของยาสลบอยู่ ตอนนี้รามได้ทำเรื่องย้ายพะพายมานอนอยู่ที่ห้อง VIP ของโรงพยาบาล เพื่อให้มีความเป็นส่วนตัวมากขึ้น พะพายต้องผ่าคลอดเลยจะต้องนอนพักที่โรงพยาบาลต่ออีกหลายวัน รามได้ให้ลูกน้องไปเอาเสื้อผ้าของตัวเองมาจากห้อง เพื่อจะได้อยู่นอนเฝ้าเมียของเขาที่นี่ได้“พี่…พี่ราม…พี่ราม” เสียงแหบแห้งของร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียง เอ่ยเรียกชื่อของคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เตียงเธอออกไป แต่ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะไม่ได้ยินเสียงของเธอเลย พะพายพยายามที่จะส่งเสียงเรียกออกมาจนสุดเสียงแล้ว แต่ก็ดูเหมือนเสียงของเธอมันจะออกมาได้เพียงเท่านี้จริง ๆ“ครับ..พะพายตื่นแ

หลังจากเรื่องวุ่นวายทั้งหมดจบลง เจ้าของคาสิโนหน้านิ่งก็ได้ป่าวประกาศ เรื่องความสัมพันธ์ของตัวเองกับอดีตบาร์เทนเดอร์หนุ่ม ให้เพื่อน ๆ และลูกน้องทุกคนได้รับรู้ทั่วกัน ถึงระยะแรก ๆ เอริคจะรู้สึกประหม่าตอนเจอคนอื่นอยู่บ้าง เพราะไม่รู้ว่าใต้ใบหน้าที่ยิ้มแย้มให้ตัวเองอยู่นั้น เป็นรอยยิ้มจริงจากใจหรือรอยยิ้มจอมปลอม แต่พอหลัง ๆ มาเอริคก็เริ่มเลิกสนใจสายตาพวกนั้นในที่สุดแล้วเวลานี้เอริครู้สึกโล่งใจมาก ๆ ที่ไม่ต้องคอยโกหกปิดบังเรื่องตัวเองอีก และที่เขารู้สึกดีมากที่สุดของการป่าวประกาศข่าวในครั้งนี้ คือมันทำให้เด็กหนุ่มที่ชอบมาหยอกล้อพูดเล่นกับเฟย ไม่มีใครกล้าเข้ามาพูดเล่นเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว เอริครู้สึกชอบเรื่องนี้มาก เพราะเขาจะได้ไม่ต้องคอยระแวง กลัวเฟยอดใจไม่ไหวไปแอบหากินที่อื่นอีกเรือสำราญ-ห้องพัก“นายจำห้องนี้เตียงนี้ได้ไหมเฟย”“จำได้สิครับ ก็ห้อ

หลังจากที่คุณหมอทำแผลให้เฟยเสร็จแล้ว ภายในห้องก็กลับเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง เอริคนั่งเล่นไอแพดอยู่ข้างเตียงของเฟย ส่วนมังกรไซออนกับแซมเซ็นลูกน้องของเอริค ก็นั่งพูดคุยเล่นกันอยู่ที่โซฟาข้าง แล้วอยู่ ๆ สองหนุ่มเพื่อนสนิทเจ้าของห้อง ก็เปลี่ยนมานั่งจ้องมองเพื่อนกับคนบนเตียง แล้วหันกับมาพูดกระซิบกัน เมื่อทั้งสองก็เกิดความสงสัยอะไรบางอย่างในตัวเพื่อนสนิทขึ้นมาแต่จะให้พวกเขาพูดถามเพื่อนออกไปตรง ๆ ความกล้าในตัวมันก็ยังมีไม่พอ เลยได้แต่นั่งสงสัยกันอยู่เงียบ ๆ สองคน“พวกมึงสองคนมีอะไรจะพูดกับกูก็พูดมา นั่งจ้องพวกกูกันอยู่ได้”เอริคสังเกตท่าทางของเพื่อนสนิททั้งสองมาได้สักพัก สุดท้ายก็อดใจไม่ไหวพูดถามออกไปด้วยความสงสัย ทำเหมือนพวกเขาเป็นผู้ต้องสงสัยทำความผิดอะไรมาซะอย่างงั้น“แล้วมึงล่ะ มีเรื่องอะไรอยากจะสารภาพกับพวกกูหรือเปล่า” พอมังกรได้ยินเอริคพูดเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน ก็ไม่รอช้ารีบถามเรื่องที่ตัวเองรู้สึกสงสัยออกไปทันที

กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยคลุ้งไปทั่วห้องพักฟื้นของผู้ป่วย เมื่อบาดแผลที่ใกล้จะหายดีแล้วของคนไข้ อยู่ ๆ ก็ฉีกมีเลือดไหลออกมาอีกครั้งอย่างไม่มีสาเหตุ เอริคนั่งนิ่งดูคุณหมอกับพยาบาลสาวยืนทำแผลให้เฟยอยู่โซฟาเงียบ ๆ โดยมีสายตาของมังกรกับไซออนแอบมองมาทางเขาเป็นระยะ ๆ แล้วหันไปยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กันอยู่สองคนอย่างมีเลศนัย“ทำแผลเสร็จแล้วครับ เออ...ยังไงหมอก็ขอให้ญาติช่วยระมัดระวังเรื่องการขยับร่างกายของคนไข้ด้วยนะครับ”คุณหมอทำแผลให้เฟยเสร็จก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ก็ได้หันมาพูดกับเอริคที่นั่งอยู่ด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ เพราะถ้าท่านคิดไม่ผิด ที่แผลของคนไข้เปิดมีเลือดออกครั้งนี้ สาเหตุอาจมาจากคนดูแลเป็นต้นเหตุก็ได้นั่นเอง“เออ...ครับ”ใบหน้าของเอริคร้อนฉ่าขึ้นมาอย่างฉับพลัน เมื่อฟังที่คุณหมอพูดบอกจบประโยค เขานิ่งอึ้งพูดอะไรแทบไม่ออก เพราะรู้ดีว่าท่านกำลังจะสื่อถึงเรื่องอะไรแต่เรื่องนี้จะมาบอกเขาฝ่ายเดียวได้ยังไง ก็ในเมื่อไอ้คนท

“เฟย!! นายเป็นอะไร นี่มัน...เลือด!!”เอริคเห็นเฟยร้องออกมาเสียงดัง ก็รีบเข้าไปประคองด้วยความตกใจ พอได้ยินเสียงร้องของเฟยแล้ว มันทำให้เขารู้สึกกังวลและเป็นห่วงมาก เอริคมองสำรวจร่างกายของเฟยอีกรอบ เพื่อให้มั่นใจว่าเฟยไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนจริง ๆ แต่แล้วสายตาของเขาก็ต้องหยุดชะงักค้าง อยู่ที่สะโพกข้างหนึ่งที่เฟยใช้มือปิดไว้ มีน้ำสีแดงสดเริ่มไหลอาบไปทั่วมือ“ผมไม่เป็นไรครั...” เฟยพยายามเก็บสีหน้าความรู้สึกเจ็บเอาไว้ แล้วพูดยิ้ม ๆ กับเอริคออกไป เพื่อไม่ให้คนตรงหน้าเป็นกังวลไปมากกว่านี้ แต่เขายังไม่ทันได้พูดจบประโยค ดวงตาทั้งสองข้างก็เริ่มพร่ามัว แล้วมืดดับลงไปอย่างห้ามไม่ได้“เฟย เฟย เฟย!!!” เอริคร้องเรียกชื่อเฟยออกมาซ้ำ ๆ ด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ ๆ เฟยก็หมดสติไปต่อหน้าตัวเองโรงพยาบาล-หน้าห้องฉุกเฉินหน้าห้องฉุกเฉินที่เต็มไปด้วยญาติผู้ป่วย และพวกคุณ

“หยุดนะคุณชุน!! อย่าทำแบบนี้เลยนะครับ”เสียงร้องโวยวายดังก้องไปทั่วห้องนอน เมื่อบนเตียงกลางห้องเวลานี้ มีชายร่างกายเปลือยเปล่าคนหนึ่ง กำลังพยายามปลุกปล้ำ ก้มหน้าซุกไซร้ซอกคอขาว ของชายหนุ่มที่ถูกมัดนอนอยู่บนเตียงอย่างเร่าร้อน มือทั้งสองข้างของเขาก็ไม่อยู่นิ่ง พยายามถอดดึงเสื้อผ้าของคนนอนอยู่ออกไปด้วยเฟยถูกจู่โจมอย่างหนักโดยที่สามารถปัดป้องอะไรได้เลย เขาพยายามส่ายหน้าไปมาเพื่อหลบริมฝีปากร้าย ที่เข้ามาเล่นงานซอกคอของตัวเอง ปากก็ร้องตะโกนออกมาไม่หยุด หวังว่าจะมีใครสักคนได้ยิน แล้วเข้ามาช่วยเหลือตัวเองจากเหตุการณ์ตอนนี้เฟยพยายามกระชากข้อมือของตัวเองออกจากผ้าหัวเตียงอย่างสุดแรง จนข้อมือทั้งสองข้างเจ็บแสบและเป็นรอยแดง เพื่อจะทำให้ตัวเองหลุดพ้นจากพันธนาการครั้งนี้ แต่ไม่ว่าเขาจะขยับร่างกายดิ้นหนีสุดแรงยังไง มันก็แทบจะไม่เป็นผลเลยสักนิด ส่วนคนที่นั่งคร่อมอยู่บนตัวของเขา ก็ยังคงพยายามถอดดึงเสื้อผ้าบนตัวของเขาไม่หยุด…หรือว่าครั้งนี้เขาจ

โรงแรมหรูกลางใจเมืองในค่ำคืนที่มืดมิดภายในห้องหรูของโรงแรมห้องหนึ่ง มีชายหนุ่มคนหนึ่งนอนหลับใหลไร้สติอยู่บนเตียง มือทั้งสองข้างถูกพันธนาการด้วยผ้าสีขาวมัดตึงไว้กับหัวเตียง โดยมีดวงตาหวานเยิ้มของชายหนุ่มอีกคน นั่งจ้องมองดูเรือนร่างนั้นอยู่อย่างไม่ละสายตาหลังจากที่จับตัวเฟยขึ้นรถมาได้ ชุนก็ทำให้เฟยสลบแล้วพามาที่ห้องของตัวเอง จากนั้นก็สั่งให้ลูกน้องมัดมือทั้งสองข้างของเฟยผูกติดกับหัวเตียงเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้เฟยแผลงฤทธิ์เวลาที่ตื่น ส่วนตัวเองก็นั่งดื่มเหล้ารออยู่ที่โต๊ะข้าง ๆ อย่างใจเย็นชุนอย่างให้ครั้งแรกของตัวเองกับเฟยเป็นเวลาที่ทั้งสองฝ่ายมีสติครบถ้วน เลยไม่คิดจะรีบร้อนทำอะไรเฟยในตอนนี้ เพราะเขายังมีเวลาดื่มด่ำกับความหอมหวานตรงหน้าอีกนาน โดยที่ไม่ต้องกลัวว่าใครหน้าไหนจะมาขัดขว้างความสุขครั้งนี้ของเขาได้…และแล้วในที่สุดคนบนเตียงก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ เฟยหันมองซ้ายมองขวาดูรอบตัวอย่างงง ๆ เมื่อภาพที่เห็นตร

โสมนภาที่ถูกลูกชายว่าให้ ก็มองค้อนใส่เป็นหนึ่งที ก็เธออยากซื้อของมาบำรุงหลานของเธอนี่นา ตอนที่น้องเพชรน้องพลอยเกิด เธอก็ไม่ได้ทำหน้าที่คุณย่าเลยสักนิด พอมีหลานคนนี้เธอเลยรู้สึกตื่นเต้นและดีใจมาก ๆ ก็เลยอยากทำหน้าที่คุณย่าบ้างไม่ได้หรือไงทะเลยามเย็น…แสงอาทิตย์ยามเย็นทอประกายสีส้มทองบนผืนน้ำอันกว้าง

หลังจากผ่านเรื่องราวแย่ ๆ มาได้ นาธานเห็นว่าร่างกายของม่านฟ้า กลับมาแข็งแรงเหมือนเดิมแล้ว เขาก็จัดการประกาศสละโสด กับสื่อทุกที่ให้ได้รู้พร้อมกัน ทำให้ทุกคนโดยเฉพาะสาว ๆ ที่ทราบเรื่อง ต่างแตกตื่นและงุนงงกันไปหมด เพราะไม่คิดว่าหนุ่มฮอตอันดับหนึ่ง ที่ครองตัวเป็นโสดมาตลอด จะประกาศแต่งงานสายฟ้าแลบแบบนี้

“คุณน้าโสม” โรสรีบเดินเข้าไปกอดแขนของโสมนภา ก่อนจะเอ่ยเรียกชื่อออกมาเสียงอ่อนเสียงหวาน“เออ…มาทำอะไรกันที่นี่จ๊ะ”โสมนภาเอ่ยถามออกไปอย่างไม่มั่นใจ เพราะจะให้เธอคิดว่ามาเยี่ยมม่านฟ้ามันก็ดูแปลก ๆ เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้น ทั้งสองคนไม่เคยมาเลยนี่นา จะมีก็ปิรดาที่โทรมาถามอาการของม่านฟ้าบ้างก็เท่านั้น

“ม่านฟ้าอยากกินอะไรไหม เดี๋ยวผมจะลงไปข้างล่างสักหน่อย”“เอาเป็นนมร้อนก็ได้ค่ะ”“โอเคครับ”เสียงทุ้มของนาธานเอ่ยถามเมียรักอย่างเอาใจ วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ม่านฟ้าจะพักอยู่โรงพยาบาลแล้ว ตอนที่เธอได้ยินคุณหมอพูดบอก ม่านฟ้ารู้สึกดีใจมาก เพราะเธอเบื่อที่จะนั่ง ๆ นอน ๆ อยู่แบบนี้แล้ว ถึงวันหยุดเพื่อน ๆ ท

“โอ๊ย..!!”ม่านฟ้าที่ไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ ๆ ถูกโรสผลักล้มจนก้มกระแทกลงพื้นอย่างแรง“ม่านฟ้า!”“หนูม่านฟ้า!”นาธานกับโสมนภาเรียกชื่อม่านฟ้าออกมาด้วยความตกใจ แล้วรีบเข้าไปหาเธอที่นั่งอยู่กับพื้น ด้วยความเป็นห่วง นาธานหันมองโรสอย่างโกรธเกรี้ยว กล้าทำกับเมียเขาขนาดนี้เลยเหร

“ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันแล้ว ไม่จริง!”“หนูโรสพอเถอะลูก”โสมนภาที่นั่งฟังโรสพูดอยู่นาน ก็เอ่ยขัดขึ้นอย่างเหนื่อยหน่ายใจ เธอรู้ดีว่าโรสก็ชอบลูกชายตัวเองมากเหมือนกัน แต่เรื่องพวกนี้มันจะต้องสมยอมและชอบกันทั้งสองฝ่าย เรื่องทั้งหมดมันถึงจะไปต่อได้ โสมนภารู้ดีว่า อย่างไงเรื่องของโรสกับนาธานมันก็ไม่มีทางที่