Novels by คุณลูกเกด

เสือนะโว๊ย! ไม่ใช่หมา” ลุคพูดขึ้นอย่างเหลืออด เพื่อนเขาคิดว่าซื้อหมามาเลี้ยงหรือไง ตั้งชื่อไม่ดูสายพันธุ์ลูกๆ เอาซะเลย“แล้วเธอจะให้ชื่อว่าอะไร” อิงอิงที่นั่งฟังอยู่นานก็หันไปพูดถามเพื่อนตัวเองบ้าง ว่าตั้งชื่อลูกเสือว่าอะไรบ้าง“ชาบู หมูกระทะ” น้ำอุ่นพูดตอบอิงอิงกลับด้วยใบหน้ามั่นใจในชื่อที่ตัวเองตั

ย้อนไป (ตอนที่ 43 ลูกๆ) หลังจากที่คุณแม่ของกายและลูกชุบ รู้ความจริงเรื่องน้ำอุ่นไม่ใช่เด็กเสี่ย“ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ”“น้ำอุ่นเธอน่าจะแอบถ่ายรูปตอนที่แม่ดาวมหาลัยหน้าแตกมาให้พวกฉันดูด้วย”“นั้นสิ ฮ่าๆ ฮ่าๆ สะใจจริงๆ”“ใช่ ชอบสร้างเรื่องว่าเธอดีนัก สมน้ำหน้าจริงๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ”เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของพวกเนยดั

“คุณพ่อของผมไข่แดงไม่สุกนะครับ”“ของหนูเอาไข่แดงสุกๆ นะคะ”“ผมเอาสองฟอง”“หนูก็จะเอาสองฟอง”“ได้ครับบบ! รอแป๊บหนึ่งนะเด็กๆ”เสียงเจี๊ยวจ๊าวของเด็กๆ กับคุณพ่อสุดหล่อพูดคุยกันอยู่ในห้องครัว ร่างเล็กที่สวมใส่ชุดนอนยืนกอดอก พูดส่งให้ผู้เป็นพ่อทำอาหารให้อย่างเอาแต่ใจ กายกับน้ำอุ่นใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกันมา

“น้ำอุ่นไม่อยากทานยา” เสียงแหบแห้งพูดขึ้นอย่างเอาแต่ใจ ใบหน้าสวยก็เริ่มกลับมาบึ้งตึงอีกครั้งน้ำอุ่นเป็นคนที่ทานยายากมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว พอหญิงสาวท้องก็มีคนเอาบำรุงครรภ์มาให้เธอเยอะแยะเต็มไปหมด มีทั้งยาแบบน้ำทั้งยาแบบเม็ด แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหนสำหรับเธอมันก็ทานยากอยู่ดี“ไม่อยากก็ต้องทาน เรื่องนี้เราตก

“ฮือออๆ ฮืออออๆ น้ำอุ่นจะทาน ฮือออๆ”“โอเคครับ! ทานก็ทาน หยุดร้องก่อนนะครับคนดี”เสียงร้องร่ำไห้สะอึกสะอื้นดังก้องไปทั่วห้องนั่งเล่น เมื่ออยู่ๆ ก็ถูกขัดใจไม่ให้ทานของที่ตัวเองอยากทานขึ้นมา ดวงตาคู่สวยทั้งสองข้างปล่อยหยดน้ำไหลออกมาอย่างหนักหน่วง ชายหนุ่มที่เห็นแบบนั้นก็รีบเข้าไปปลอบคนรักของตัวเองทันท

“ทำอะไรก็อย่าไปหักโหมให้มากเกินไปสิ เดี๋ยวลงป่วยไปมันจะแย่เอาเข้าใจไหม” ภากรพูดเตือนลูกชายด้วยความเป็นห่วง เพราะช่วงนี้เขาเห็นกายทำงานหนักแทบไม่ได้พักเลย“ครับบบบ” กายพูดตอบรับออกมายาวเหยียดอย่างไม่ใส่ใจ เขาก็แค่เหนื่อยจากการเดินทางนิดหน่อยเท่านั้น ไม่ได้เป็นอะไรมากซะหน่อย ทุกคนคิดมากกันไปได้“ไปฮัน

โสมนภาที่ถูกลูกชายว่าให้ ก็มองค้อนใส่เป็นหนึ่งที ก็เธออยากซื้อของมาบำรุงหลานของเธอนี่นา ตอนที่น้องเพชรน้องพลอยเกิด เธอก็ไม่ได้ทำหน้าที่คุณย่าเลยสักนิด พอมีหลานคนนี้เธอเลยรู้สึกตื่นเต้นและดีใจมาก ๆ ก็เลยอยากทำหน้าที่คุณย่าบ้างไม่ได้หรือไงทะเลยามเย็น…แสงอาทิตย์ยามเย็นทอประกายสีส้มทองบนผืนน้ำอันกว้าง

หลังจากผ่านเรื่องราวแย่ ๆ มาได้ นาธานเห็นว่าร่างกายของม่านฟ้า กลับมาแข็งแรงเหมือนเดิมแล้ว เขาก็จัดการประกาศสละโสด กับสื่อทุกที่ให้ได้รู้พร้อมกัน ทำให้ทุกคนโดยเฉพาะสาว ๆ ที่ทราบเรื่อง ต่างแตกตื่นและงุนงงกันไปหมด เพราะไม่คิดว่าหนุ่มฮอตอันดับหนึ่ง ที่ครองตัวเป็นโสดมาตลอด จะประกาศแต่งงานสายฟ้าแลบแบบนี้

“คุณน้าโสม” โรสรีบเดินเข้าไปกอดแขนของโสมนภา ก่อนจะเอ่ยเรียกชื่อออกมาเสียงอ่อนเสียงหวาน“เออ…มาทำอะไรกันที่นี่จ๊ะ”โสมนภาเอ่ยถามออกไปอย่างไม่มั่นใจ เพราะจะให้เธอคิดว่ามาเยี่ยมม่านฟ้ามันก็ดูแปลก ๆ เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้น ทั้งสองคนไม่เคยมาเลยนี่นา จะมีก็ปิรดาที่โทรมาถามอาการของม่านฟ้าบ้างก็เท่านั้น

“ม่านฟ้าอยากกินอะไรไหม เดี๋ยวผมจะลงไปข้างล่างสักหน่อย”“เอาเป็นนมร้อนก็ได้ค่ะ”“โอเคครับ”เสียงทุ้มของนาธานเอ่ยถามเมียรักอย่างเอาใจ วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ม่านฟ้าจะพักอยู่โรงพยาบาลแล้ว ตอนที่เธอได้ยินคุณหมอพูดบอก ม่านฟ้ารู้สึกดีใจมาก เพราะเธอเบื่อที่จะนั่ง ๆ นอน ๆ อยู่แบบนี้แล้ว ถึงวันหยุดเพื่อน ๆ ท

“โอ๊ย..!!”ม่านฟ้าที่ไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ ๆ ถูกโรสผลักล้มจนก้มกระแทกลงพื้นอย่างแรง“ม่านฟ้า!”“หนูม่านฟ้า!”นาธานกับโสมนภาเรียกชื่อม่านฟ้าออกมาด้วยความตกใจ แล้วรีบเข้าไปหาเธอที่นั่งอยู่กับพื้น ด้วยความเป็นห่วง นาธานหันมองโรสอย่างโกรธเกรี้ยว กล้าทำกับเมียเขาขนาดนี้เลยเหร

“ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันแล้ว ไม่จริง!”“หนูโรสพอเถอะลูก”โสมนภาที่นั่งฟังโรสพูดอยู่นาน ก็เอ่ยขัดขึ้นอย่างเหนื่อยหน่ายใจ เธอรู้ดีว่าโรสก็ชอบลูกชายตัวเองมากเหมือนกัน แต่เรื่องพวกนี้มันจะต้องสมยอมและชอบกันทั้งสองฝ่าย เรื่องทั้งหมดมันถึงจะไปต่อได้ โสมนภารู้ดีว่า อย่างไงเรื่องของโรสกับนาธานมันก็ไม่มีทางที่

“อ่า า...ชะ…ช้า...ลงหน่อย…อ๊า า” พะพายครางเสียงกระเส่า พร้อมเอ่ยร้องขอความเห็นใจต่อคนด้านบน เมื่อร่างกายของเธอเริ่มทนไม่ไหว กับความเสียวซ่านที่รามมอบให้ เธอรู้สึกทรมานกับความเสียวนี้มากเหลือเกินตับ! ตับ! ตับ!วันนี้รามดูร้อนแรงดุเดือดกว่าทุกครั้ง เขาโยกสะโพกกระหน่ำกระแทกเข้าออกใส่ร่างบางไม่หยุด จนตัวของพะพายถูกกดติดกับเบาะรถแน่น ขาเรียวทั้งสองข้างชี้ขึ้นฟ้าเพราะแรงกดของเขา“อ่า า…ฉะฉันไม่ไหว...แล้ว...อ๊า า” พะพายร้องครวญครางออกมาสุดเสียง หูอื้อตาลายไปหมด รามไม่ผ่อนแรงตามที่เธอขอเลยสักนิด มือเล็กทั้งสองข้างกอดรัดแผ่นหลังหนาไว้แน่น พร้อมจิกเล็กลงไปเพื่อระบายความทรมานออกมา“อืออ...!” รามครางกระหึ่มอยู่ในลำคอ หายใจฟืนฟาดอยู่ข้างหูของพะพายด้วยความเสียวซ่าน เมื่อภายในของเธอตอดรัดเขาแน่นอยู่ในตอนนี้ ร่างกายของพะพายมันวิเศษสุด ๆ ไป เขาชักจะหลงใหลร่างนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ ซะแล้วสิรามไม่ได้เจอพะพายมาเป็นอาทิตย์ พอได้เจอกันอีกครั้ง เขาก็เลยแทบจะคุมตัวเองไม่อยู่ รามก้มหน้าลงซุกไซร้ ขบเม้มคอขาวและอกอิ่มจะเป็นรอยแดงเต็มไปหมด เพื่อตีตราความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ เขาอยากทำให้คนอื่นรู้ว่าหญิงสาวคนนี้เป

รามเห็นว่าคนใต้ร่างนอนนิ่งหยุดพยศแล้ว เลยก้มหน้าลงซุกไซร้ซอกคอขาวของเธออีกครั้ง ริมฝีปากหนาก้มพรมจูบต่ำลงไปเรื่อย ๆ จนมาถึงอกอิ่มทั้งสองข้างที่เขาคิดถึงมาตลอดทั้งอาทิตย์ รามไม่รอช้าอ้าปากดูดดึงตวัดลิ้นกัดกินก้อนเนื้อขาวด้วยความหิวโหย จนเสียงดัง จ๊วบ! จ๊วบ! ออกมาเป็นระหว่าง ๆ ส่วนอีกข้างก็ถูกมือของเขาบีบขยำไปมาไม่หยุด รามเลื่อนมืออีกข้างลูบไล้เรือนร่างต่ำลงเรื่อย ๆ แล้วมาหยุดที่ขาอ่อนเนียนขาวของพะพาย นิ้วเรียวยาวของรามเกี่ยวสิ่งป้องกันชิ้นสุดท้ายของพะพายออกไปอย่างไม่แยแส จากนั้นก็ส่งนิ้วร้ายของเขาเข้าไปสำรวจข้างในต่อทันที“อ๊ะ!…เจ็บบบ” พะพายพยายามขยับดิ้นหนีด้วยความตกใจและรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมา เมื่อเธอสัมผัสได้ถึงบางสิ่งเข้ามาภายในตัว จนใบหน้าสวยหงิกง้อขึ้นมาทันทีพะพายพยายามใช้มือของตัวเอง จับมือหนาที่ขยับเข้าออกเอาไว้ เพื่อให้เขาหยุดการกระทำแสนหน้าอายนี้ซะที รามเงยหน้าขึ้นมาจ้องมองหน้าสวย เมื่อถูกอีกฝ่ายขัดใจ“อย่าเกร็ง…เจ็บแป๊บเดียวเดี๋ยวก็หายแล้ว” เสียงทุ้มแหบพร่าพูดปลอบประโลมคนตัวเล็กออกไปอย่างแผ่วเบา แล้วก้มลงจูบริมฝีปากของเธออย่างช้า ๆ พร้อมสอดลิ้นร้อนเข้าไปในโพลงปากเล็ก ไล่

“อืออ…อืออ” พะพายได้แต่ส่งเสียงประท้วงอยู่ในลำคอกับความเอาแต่ใจของอีกฝ่ายมือหนาเริ่มอยู่ไม่เป็นสุขไล่ลูบคลำไปทั่วเรือนร่างของพะพาย จนมาหยุดชะงักอยู่ที่หน้าอกขาวของเธอ รามจับขยำไปมาอย่างแรงสองสามที ก็ยิ่งความรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเรื่อย ๆ เพราะที่หน้าอกอวบอิ่มของเธอมันว่างเปล่าไม่มีบราอยู่อย่างที่คิด นี่แม่ตัวแสบของเขา เดินไปไหนมาเป็นครึ่งค่อนวัน ทั้งที่ไม่ได้ใส่บราอย่างงั้นเหรอ เขาอยากจะบ้าตาย!!!“พะพาย!...นี่เธอไม่ได้ใส่บราเหรอ” รามถอยจูบออก แล้วก้มมองอกอิ่มที่มือจับอยู่ ซึ่งมันไม่ได้ใส่บราเซียร์อยู่อย่างที่เขาคิดจริง ๆ “แล้วยุ่งอะไรด้วย…อีกอย่างชุดแบบนี้ใครเขาใส่กัน” พะพายรีบเอามือมาปิดอกอิ่มทั้งสองข้างของตัวเอง เพราะตอนนี้ถูกมือหนาของรามดึงชุดลงไปอยู่ที่เอวแล้วรามได้เห็นสภาพของหญิงสาวตอนนี้แล้ว เขายิ่งรู้สึกหงุดหงิดขึ้นเป็นเท่าตัว อยู่สภาพนี้แล้วยังจะเถียงเขาอีกนะ รามแกะมือเล็กที่ปิดหน้าอกออก ก็เห็นว่าที่ตรงกลางหน้าอก มีเหมือนแผ่นอะไรสักอย่างผิดที่หน้าอกอยู่ แม่ง!! หน้าอกตั้งใหญ่ปิดไว้แค่นี้เนี่ยนะ!!!“หยุดได้แล้วคุณราม…เลิกทำเรื่องบ้า ๆ พวกนี้สักที” พะพายตวาดใส่รามอีกครั้ง เมื่อร

“ไอ้มาร์คถ้าไม่อยากให้เมียมึงเจ็บตัวก็จับเมียมึงเอาไว้” รามหันไปจ้องมาร์คเขม็ง พร้อมพูดขู่ออกไปเสียงแข็ง เมื่อเห็นว่ามาร์คเหมือนจะกำลังลังเลคิดจะเข้ามาช่วยพะพาย“ปล่อยฉันนะ…ปล่อยนะ…พี่มาร์คปล่อยลูกไหนนะ” ลูกไหนร้องโวยวายขึ้น เมื่ออยู่ ๆ มาร์คที่ยืนข้างกาย ก็หันมากอดรัดร่างของตัวเองเอาไว้แน่นพะพายตาโตเบิกกว้างขึ้นมาทันที พอเห็นพวกเพื่อนของเธอถูกกลุ่มผู้ชายที่มากับราม จับตัวเอาไว้กันหมดทุกคน นี่เขาเล่นอย่างนี้เลยเหรอเนี่ยยย“นี่ปล่อยฉันนะคุณราม…ปล่อย…ว้าย!” พะพายพยายามดิ้นรนสุดกำลัง แต่อยู่ ๆ ร่างกายของเธอ ก็ถูกรามจับอุ้มพาดบ่าแล้วเดินออกไปจากห้อง โดยที่ไม่สนใจเสียงร้องโวยวาย และกำปั้นเล็กที่ทุบตีลงมาตรงแผ่นหลังเลยสักนิด “นี่บอกให้ปล่อยไง” พริกไทยร้องโวยวายพยายามดิ้นขัดขืนไม่หยุด เมื่อเห็นพะพายถูกพาออกไปจากห้อง โดยที่เธอช่วยเพื่อนไม่ได้เลยแต่แล้ว...ผัวะ! ผัวะ!เสียงของหมัดปะทะเข้ากับใบหน้าของพยัคฆ์และมาร์คเข้าอย่างจัง พริกไทยและลูกไหนหันไปปล่อยหมัดใส่หน้าคนที่จับตัวพวกเขาไปคนละทีอย่างเหลืออด“โอ๊ย!…นี่เธอทำบ้าอะไรเนี่ย มันเจ็บนะ” พยัคฆ์ยกมือขึ้นมาจับใบหน้าของตัวเองที่รู้สึกเจ็บชา

“ขอโทษทีนะที่เงียบหายไป…คิดถึงผัวบ้างไหมครับคุณเมีย”“คะ..คุณ!” พะพายเมื่อได้สติกลับมา ก็รีบวิ่งไปหลบอยู่หลังลูกไหนกับมาร์ค เพื่อหวังให้ทั้งสองคนช่วยปกป้องตัวเอง“หึหึ...คิดว่าไอ้มาร์คมันจะช่วยอะไรเธอได้หรือไง” รามหัวเราะออกมา เมื่อเห็นพะพายวิ่งไปหลบอยู่หลังคนอื่น“ใครวะ...ไอ้พาย” ลูกไหนหันไปถามพะพายอย่างงง ๆ เพราะไม่รู้ว่าตอนนี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น“เออ..เออคือว่า” พะพายอ้ำอึ้งไม่รู้จะพูดบอกเพื่อนของตัวเองยังไงดี“ก็บอกไปเลยสิ…ว่าฉันเป็นผัวของเธอ” รามพูดขึ้นเสียงเรียบ พร้อมยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์“ห๊ะ!…ผัวเหรอ!” ทั้งสามคนร้องขึ้นพร้อมกันอย่างตกใจ ก่อนจะหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทของตัวเอง พะพายมันไปแอบมีผัวตั้งแต่ตอนไหน พอเห็นพวกเพื่อน ๆ หันมองหน้าด้วยความสงสัย พะพายก็ยืนส่ายหัวไปมาไม่หยุด เพื่อปฏิเสธคำพูดของรามว่ามันไม่ได้เป็นความจริง“ไม่ใช่สักหน่อย…คุณอย่ามาพูดมั่วซั่วแถวนี่นะ” พะพายรีบพูดปฏิเสธเสียงแข็ง“ทำไมล่ะ…ได้ฉันแล้วจะไม่รับผิดชอบหรือไง” รามกระตุกยิ้มมุมปากขึ้น พร้อมก้าวเดินเข้าไปหาพะพาย แล้วเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงยียวน เขาก็ไม่ได้พูดผิดอะไรนี่นา เขาได้เธอแล้ว ส่วนเธ

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปม ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปที่พริตตี้สาวชุดแดง นั่นเธอแต่งตัวบ้าอะไรสั้นก็สั้น บางก็บาง ก้มทีก็แทบจะเห็นตูดอยู่แล้ว รามพอได้มาเห็นชุดที่พะพายใส่ ก็ยิ่งหงุดหงิดขึ้นไปอีก ทีเขาจับนิดจับหน่อยก็ด่าก็ว่า ทีตอนนี้กลับไปให้พวกผู้ชายพวกนั้นจับเล่นซะได้“จะทำอะไร…ก็รองานเลิกก่อนนะมึง” เคนพูดเตือนรามออกไป เขากลัวรามจะทนไม่ไหว เข้าไปกระชากตัวพริตตี้สาวลากออกไปจากงานซะจริง ๆ“รู้แล้วน่า!” รามพูดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ร่างสูงยืนนิ่งตาจ้องไปทางพะพายดั้งเดิม ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์พูดคุยกับใครทั้งนั้น“แล้วนี่ไอ้มาร์คไม่ได้มางานนี่ด้วยเหรอวะ” พยัคฆ์ถามเคนขึ้น พร้อมหันมองไปรอบ ๆ เมื่อไม่เห็นน้องชายสุดที่รักของเพื่อนตัวเอง“มา…แต่ไปอยู่เฝ้าเมียมันนู่น” เสียงทุ้มพูดขึ้นอยากเบื่อหน่าย เขารู้สึกเอือมระอากับนิสัยขี้หึงขี้หวงของน้องชายตัวเองมาก ๆ พอรู้ว่าลูกไหนจะมางานนี้ด้วย ก็ไม่ทำมาหากินอะไรละ จะไปนั่งเฝ้าน้องเขาอย่างเดียว“อ๋อ ๆ…กลุ่มพวกเรานี้มีแต่พวกขี้หวงเนอะ คิก ๆ” พยัคฆ์หัวเราะออกมาคิก ๆ อย่างชอบใจ ที่ได้เห็นพวกเพื่อนตัวเอง เอาแต่ตามหึงหวงเมียตัวเอง พยัคฆ์เห็นท่าทีของรามแล้ว ดูถ้

หลังจากเรื่องวุ่นวายทั้งหมดจบลง เจ้าของคาสิโนหน้านิ่งก็ได้ป่าวประกาศ เรื่องความสัมพันธ์ของตัวเองกับอดีตบาร์เทนเดอร์หนุ่ม ให้เพื่อน ๆ และลูกน้องทุกคนได้รับรู้ทั่วกัน ถึงระยะแรก ๆ เอริคจะรู้สึกประหม่าตอนเจอคนอื่นอยู่บ้าง เพราะไม่รู้ว่าใต้ใบหน้าที่ยิ้มแย้มให้ตัวเองอยู่นั้น เป็นรอยยิ้มจริงจากใจหรือรอยยิ้มจอมปลอม แต่พอหลัง ๆ มาเอริคก็เริ่มเลิกสนใจสายตาพวกนั้นในที่สุดแล้วเวลานี้เอริครู้สึกโล่งใจมาก ๆ ที่ไม่ต้องคอยโกหกปิดบังเรื่องตัวเองอีก และที่เขารู้สึกดีมากที่สุดของการป่าวประกาศข่าวในครั้งนี้ คือมันทำให้เด็กหนุ่มที่ชอบมาหยอกล้อพูดเล่นกับเฟย ไม่มีใครกล้าเข้ามาพูดเล่นเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว เอริครู้สึกชอบเรื่องนี้มาก เพราะเขาจะได้ไม่ต้องคอยระแวง กลัวเฟยอดใจไม่ไหวไปแอบหากินที่อื่นอีกเรือสำราญ-ห้องพัก“นายจำห้องนี้เตียงนี้ได้ไหมเฟย”“จำได้สิครับ ก็ห้อ

หลังจากที่คุณหมอทำแผลให้เฟยเสร็จแล้ว ภายในห้องก็กลับเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง เอริคนั่งเล่นไอแพดอยู่ข้างเตียงของเฟย ส่วนมังกรไซออนกับแซมเซ็นลูกน้องของเอริค ก็นั่งพูดคุยเล่นกันอยู่ที่โซฟาข้าง แล้วอยู่ ๆ สองหนุ่มเพื่อนสนิทเจ้าของห้อง ก็เปลี่ยนมานั่งจ้องมองเพื่อนกับคนบนเตียง แล้วหันกับมาพูดกระซิบกัน เมื่อทั้งสองก็เกิดความสงสัยอะไรบางอย่างในตัวเพื่อนสนิทขึ้นมาแต่จะให้พวกเขาพูดถามเพื่อนออกไปตรง ๆ ความกล้าในตัวมันก็ยังมีไม่พอ เลยได้แต่นั่งสงสัยกันอยู่เงียบ ๆ สองคน“พวกมึงสองคนมีอะไรจะพูดกับกูก็พูดมา นั่งจ้องพวกกูกันอยู่ได้”เอริคสังเกตท่าทางของเพื่อนสนิททั้งสองมาได้สักพัก สุดท้ายก็อดใจไม่ไหวพูดถามออกไปด้วยความสงสัย ทำเหมือนพวกเขาเป็นผู้ต้องสงสัยทำความผิดอะไรมาซะอย่างงั้น“แล้วมึงล่ะ มีเรื่องอะไรอยากจะสารภาพกับพวกกูหรือเปล่า” พอมังกรได้ยินเอริคพูดเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน ก็ไม่รอช้ารีบถามเรื่องที่ตัวเองรู้สึกสงสัยออกไปทันที

กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยคลุ้งไปทั่วห้องพักฟื้นของผู้ป่วย เมื่อบาดแผลที่ใกล้จะหายดีแล้วของคนไข้ อยู่ ๆ ก็ฉีกมีเลือดไหลออกมาอีกครั้งอย่างไม่มีสาเหตุ เอริคนั่งนิ่งดูคุณหมอกับพยาบาลสาวยืนทำแผลให้เฟยอยู่โซฟาเงียบ ๆ โดยมีสายตาของมังกรกับไซออนแอบมองมาทางเขาเป็นระยะ ๆ แล้วหันไปยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กันอยู่สองคนอย่างมีเลศนัย“ทำแผลเสร็จแล้วครับ เออ...ยังไงหมอก็ขอให้ญาติช่วยระมัดระวังเรื่องการขยับร่างกายของคนไข้ด้วยนะครับ”คุณหมอทำแผลให้เฟยเสร็จก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ก็ได้หันมาพูดกับเอริคที่นั่งอยู่ด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ เพราะถ้าท่านคิดไม่ผิด ที่แผลของคนไข้เปิดมีเลือดออกครั้งนี้ สาเหตุอาจมาจากคนดูแลเป็นต้นเหตุก็ได้นั่นเอง“เออ...ครับ”ใบหน้าของเอริคร้อนฉ่าขึ้นมาอย่างฉับพลัน เมื่อฟังที่คุณหมอพูดบอกจบประโยค เขานิ่งอึ้งพูดอะไรแทบไม่ออก เพราะรู้ดีว่าท่านกำลังจะสื่อถึงเรื่องอะไรแต่เรื่องนี้จะมาบอกเขาฝ่ายเดียวได้ยังไง ก็ในเมื่อไอ้คนท

“เฟย!! นายเป็นอะไร นี่มัน...เลือด!!”เอริคเห็นเฟยร้องออกมาเสียงดัง ก็รีบเข้าไปประคองด้วยความตกใจ พอได้ยินเสียงร้องของเฟยแล้ว มันทำให้เขารู้สึกกังวลและเป็นห่วงมาก เอริคมองสำรวจร่างกายของเฟยอีกรอบ เพื่อให้มั่นใจว่าเฟยไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนจริง ๆ แต่แล้วสายตาของเขาก็ต้องหยุดชะงักค้าง อยู่ที่สะโพกข้างหนึ่งที่เฟยใช้มือปิดไว้ มีน้ำสีแดงสดเริ่มไหลอาบไปทั่วมือ“ผมไม่เป็นไรครั...” เฟยพยายามเก็บสีหน้าความรู้สึกเจ็บเอาไว้ แล้วพูดยิ้ม ๆ กับเอริคออกไป เพื่อไม่ให้คนตรงหน้าเป็นกังวลไปมากกว่านี้ แต่เขายังไม่ทันได้พูดจบประโยค ดวงตาทั้งสองข้างก็เริ่มพร่ามัว แล้วมืดดับลงไปอย่างห้ามไม่ได้“เฟย เฟย เฟย!!!” เอริคร้องเรียกชื่อเฟยออกมาซ้ำ ๆ ด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ ๆ เฟยก็หมดสติไปต่อหน้าตัวเองโรงพยาบาล-หน้าห้องฉุกเฉินหน้าห้องฉุกเฉินที่เต็มไปด้วยญาติผู้ป่วย และพวกคุณ

“หยุดนะคุณชุน!! อย่าทำแบบนี้เลยนะครับ”เสียงร้องโวยวายดังก้องไปทั่วห้องนอน เมื่อบนเตียงกลางห้องเวลานี้ มีชายร่างกายเปลือยเปล่าคนหนึ่ง กำลังพยายามปลุกปล้ำ ก้มหน้าซุกไซร้ซอกคอขาว ของชายหนุ่มที่ถูกมัดนอนอยู่บนเตียงอย่างเร่าร้อน มือทั้งสองข้างของเขาก็ไม่อยู่นิ่ง พยายามถอดดึงเสื้อผ้าของคนนอนอยู่ออกไปด้วยเฟยถูกจู่โจมอย่างหนักโดยที่สามารถปัดป้องอะไรได้เลย เขาพยายามส่ายหน้าไปมาเพื่อหลบริมฝีปากร้าย ที่เข้ามาเล่นงานซอกคอของตัวเอง ปากก็ร้องตะโกนออกมาไม่หยุด หวังว่าจะมีใครสักคนได้ยิน แล้วเข้ามาช่วยเหลือตัวเองจากเหตุการณ์ตอนนี้เฟยพยายามกระชากข้อมือของตัวเองออกจากผ้าหัวเตียงอย่างสุดแรง จนข้อมือทั้งสองข้างเจ็บแสบและเป็นรอยแดง เพื่อจะทำให้ตัวเองหลุดพ้นจากพันธนาการครั้งนี้ แต่ไม่ว่าเขาจะขยับร่างกายดิ้นหนีสุดแรงยังไง มันก็แทบจะไม่เป็นผลเลยสักนิด ส่วนคนที่นั่งคร่อมอยู่บนตัวของเขา ก็ยังคงพยายามถอดดึงเสื้อผ้าบนตัวของเขาไม่หยุด…หรือว่าครั้งนี้เขาจ

โรงแรมหรูกลางใจเมืองในค่ำคืนที่มืดมิดภายในห้องหรูของโรงแรมห้องหนึ่ง มีชายหนุ่มคนหนึ่งนอนหลับใหลไร้สติอยู่บนเตียง มือทั้งสองข้างถูกพันธนาการด้วยผ้าสีขาวมัดตึงไว้กับหัวเตียง โดยมีดวงตาหวานเยิ้มของชายหนุ่มอีกคน นั่งจ้องมองดูเรือนร่างนั้นอยู่อย่างไม่ละสายตาหลังจากที่จับตัวเฟยขึ้นรถมาได้ ชุนก็ทำให้เฟยสลบแล้วพามาที่ห้องของตัวเอง จากนั้นก็สั่งให้ลูกน้องมัดมือทั้งสองข้างของเฟยผูกติดกับหัวเตียงเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้เฟยแผลงฤทธิ์เวลาที่ตื่น ส่วนตัวเองก็นั่งดื่มเหล้ารออยู่ที่โต๊ะข้าง ๆ อย่างใจเย็นชุนอย่างให้ครั้งแรกของตัวเองกับเฟยเป็นเวลาที่ทั้งสองฝ่ายมีสติครบถ้วน เลยไม่คิดจะรีบร้อนทำอะไรเฟยในตอนนี้ เพราะเขายังมีเวลาดื่มด่ำกับความหอมหวานตรงหน้าอีกนาน โดยที่ไม่ต้องกลัวว่าใครหน้าไหนจะมาขัดขว้างความสุขครั้งนี้ของเขาได้…และแล้วในที่สุดคนบนเตียงก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ เฟยหันมองซ้ายมองขวาดูรอบตัวอย่างงง ๆ เมื่อภาพที่เห็นตร