Masukจนกระทั่งวันคลอด ชายหนุ่มยืนจ้องมองทารกแก้มแดงเพศหญิงหนักสามพันสองร้อยกรัมผ่านกระจกใส ใบหน้าจิ้มลิ้มอ้าปากห้าวทั้งที่ยังไม่ลืมตา ทำปากขมุบขมิบราวกับฝันว่าได้ดูดนม พอเขาได้เห็นลูกสาวตัวน้อยก็ถึงกับน้ำตารื้นขอบตา จนไม่เห็นว่ามีใครคนหนึ่งเดินมาอยู่ข้างๆ“ยัยตัวน้อยเหมือนนายเลยว่าไหม” เสียงทุ้มเอ่ย ลุกซ
“ค่ะ วันนี้อาหมอนัดอัลตร้าซาวด์ หวังว่าคราวนี้จะไม่หุบขานะคะลูก” ปีใหม่ก้มลงดุลูกน้อย เพราะคราวที่แล้วทำให้คนเป็นแม่ผิดหวัง“น้าว่าเป็นผู้หญิงแน่ๆ คุณแม่สวยขนาดนี้” จันทร์เอ่ย ด้วยประสบการณ์ที่เคยเดาเพศจากคุณแม่หลายๆคน“งั้นผมเดาเป็นผู้ชายแล้วกัน” โสภณพูดพร้อมกับหัวเราะในลำคอ เขาเลือกที่จะแทงสวนคนรั
ผ่านไปหนึ่งเดือน ทุกอย่างเข้าสู่ภาวะปกติปีใหม่ยังคงทำงานอยู่ที่โต๊ะตัวเดิม คอยขีดๆ เขียนๆ ร่างคอลเลกชั่นใหม่ซึ่งตอนนี้แบรนด์นิวเยียร์แอนด์พีกำลังจะตีตลาดเสื้อผ้าของคุณแม่วัยใสโดยคราวนี้เธอลงทุนเป็นพรีเซนเตอร์เลยเสียเอง“จะสี่ทุ่มแล้ว หยุดทำได้แล้วค่ะ” ชายหนุ่มผมสีเงินเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับถือแก้วน
“นั่นมันคนท้อง มึงยังจะเอาอีกเหรอไอ้เวร” ชายร่างสูงเอ่ย“กูไม่ติด เมียกูเพิ่งหนีไปกับผัวใหม่อาทิตย์ก่อน กูเงี่ยนกูอยากเอามัน” ชายร่างเล็กพูดขึ้นไว้ไหล่เล็กน้อย แต่อีกคนหัวเราะพร้อมกับส่ายหน้า“เอ่อ งั้นกูไปรอด้านนอกแล้วกัน ขอให้มีความสุขนะเพื่อน ถ้าเด็ดกูต่อคิวนะ หึหึ”พูดจบอีกคนก็รีบเดินออกไปทิ้งไว
ชายหนุ่มสะดุ้งเฮือกก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้าง พอรู้ตัวอีกทีก็มีหน้ากากออกซิเจนครอบปาก ตรงแขนมีสายระโยงระยางเต็มไปหมด เสียงสัญญานชีพจรดังสม่ำเสมอเป็นสัญญาว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรมาก“ตื่นแล้วไงไอ้ลูกชาย” เสียงทุ้มของหิรัญเอ่ย ก่อนที่ดวงตาคมจะเลื่อนมองชายวัยกลางคนกำลังทำหน้าขรึม ขณะที่ข้างกายมีหญิงสาวคนหนึ่ง
“แค่หัวเดียวเหรอหนู งั้นป้าแถมผักบุ้งไปฝากครูโสด้วยแล้วกัน” แม่ค้าร่างท้วมเอ่ยพลางหยิบผักใส่ถุงหูหิ้วส่งให้หญิงสาว“ขอบคุณแทนพ่อโสด้วยนะคะ”ร่างบางส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรแล้วรับถุงมาใส่ตะกร้า ก่อนจะเดินวนหาวัตถุดิบอื่นๆ จนเกือบเต็มตะกร้าใบใหญ่ ลืมไปว่าท้องของเธอตอนนี้มีลูกน้อยอยู่อีกคนทำให้เธอรู้สึกหนั
หนึ่งอาทิตย์ผ่านมา ชีวิตของปีใหม่เข้าสู่ภาวะปกติแบบจริงๆ จังๆ ตื่นเช้าไปเรียนช่วงบ่ายก็หมกตัวอยู่แต่ในห้องสมุดจนถึงเย็น กลับมาถึงห้องก็มานั่งปั่นงานที่ยังคงค้างให้แล้วเสร็จจนดึกดื่นมืดค่ำวนลูบแบบนี้ซ้ำๆ อยู่ร่วมสัปดาห์ แต่ทว่าก็มีสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไป นั่นก็คือความสัมพันธ์ของเธอกับแพรไหมที่ยังคงต่อก
หลังจากนั้นสามวันทุกอย่างก็เข้าสู่โหมดปกติ จะบอกว่าปีใหม่จำเหตุการณ์วันนั้นไม่ได้ก็คงไม่ใช่ ถึงเธอจะเมาแต่การตัดสินใจในวันนั้นเธอคิดว่าตัวเองมีสติครบถ้วนทุกประการ ที่สำคัญก็รู้สึกเหมือนกับว่าได้ปลดปล่อยบางสิ่งบางอย่างออกมา ถึงจะไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อของผู้ชายคนนั้นแต่เขาก็ทำให้ลืมไม่ลงเลยทีเดียวหญ
“ว่าไงบ้างคุณ มันยอมติดกับดักคุณไหม”ชายวัยกลางคนรูปร่างตัวไม่ใหญ่ไม่เล็กเขาสวมเสื้อโปโลสีน้ำเงินเข้มกับกางเกงสแลคสีขาวกำลังรอคอยคำตอบของภรรยาด้วยความอยากรู้“คนยิ่งร้อนอยู่ ช่วยเร่งแอร์หน่อยได้ไหมไอ้ห้อย”ลนาตะโกนบอกคนขับรถด้วยความหงุดหงิดทำเอาคนที่อยู่ด้านหลังพวงมาลัยถึงกับสะดุ้ง พลันตวัดตาไปมองสา
ย้อนกลับไปเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน หญิงสาวในวัยยี่สิบหกอย่าง ลนา อินทรากาลภักดี ได้ตัดสินใจหย่าขาดกับสามีที่รับราชการครูอยู่ในจังหวัดเล็กๆ โดยมีพยานรักเป็นลูกสาวน่ารักน่าชังด้วยกันหนึ่งคนความที่ลนาอายุยังน้อยและเอาความรักเป็นที่ตั้งทำให้เธอเลือกทิ้งอนาคตที่จะได้เรียนต่อมาอยู่กินกับ โสภณ ธัญคนิกุล ชายหนุ่







