บทที่ 8

“ลักพาตัว...” อัลเบิร์ตทวนคำอย่างไม่เข้าใจ “ลักมันมาทำไม... ก็คุณบอกเองว่าเราแค่ขู่พ่อเท่านั้นไม่ใช่เหรอ จะลักมันมาเพิ่มความลำบากให้เราอีกทำไม...”

“โอ๊ย! ทำไมผัวฉันถึงได้โง่เป็นควายอย่างนี้นะ” ผู้เป็นภรรยาตวาดด้วยอารมณ์สุดที่จะทนไหว “ถ้าไม่ลักมันมาเรียกค่าไถ่ ไอ้แก่ตายซากนั่นมันจะยอมจ่ายเงินให้เราหรือไงล่ะ”

แต่จู่ๆ โรสก็ผุดลุกขึ้นจากโซฟายาว เดินเยื้องย่างเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างเชื่องช้า ยกมือทั้งสองข้างขึ้นโอบต้นคอของชายหนุ่มเอาไว้ ส่งสายตายั่วยวนคล้ายเป็นการขอโทษที่ก่นด่าเมื่อวินาทีก่อน ก่อนจะส่งเสียงกระซิบกระซาบข้างใบหน้าซูบผอม

“แล้วพอเราได้เงินจากพ่อของคุณแล้ว แทนที่เราจะคืนเจค็อบให้... เราก็ฆ่ามันทิ้งซะ!!”

คำพูดประโยคสุดท้ายเหมือนเสียงแก้วเจียระไนกำลังแตกละเอียดอยู่ในโสตสำนึกของอัลเบิร์ต เขาต้องอุทานออกมาด้วยความตกใจสุดชีวิต

“ฆ่าเจค็อบอย่างนั้นเหรอ... คุณบ้าไปแล้ว นั่นลูกของเรานะ...”

“คุณเคยคิดว่ามันเป็นลูกด้วยเหรออัลเบิร์ต... ไม่เอาน่า คุณก็รู้ว่าตราบใดที่ไอ้เด็กนั่นมันยังอยู่ พ่อของคุณไม่มีทางหันมาเหลียวแลหรือแม้แต่แบ่งเศษเสี้ยวมรดกให้คุณหรอก...” โรสพยายามหว่านล้อมด้วยสีหน้าไม่สะทกสะท้านใดๆ ราวกับเด็กน้อยที่อีกฝ่ายพูดถึงไม่ใช่สายเลือดของเธอ

อัลเบิร์ตขมวดคิ้ว ยอมรับฟังเงียบๆ ทว่าในใจก็ยังไม่กล้าตัดสินใจตามคำชักจูงของภรรยา เขาเองก็เหมือนกับหญิงสาว นั่นคือไม่ได้มีความรู้สึกผูกพันใดๆ กับบุตรชายแท้ๆ แม้แต่น้อย... แต่ความคิดที่จะฆ่าเด็กเล็กๆ คนหนึ่งมันก็เลวร้ายเกินไปสำหรับผู้ชายขี้ขลาดตาขาวอย่างเขา...

“ไอ้แก่เคนเน็ธน่ะหลงไอ้เด็กเวรนั่นแค่ไหน แล้วที่คุณต้องกลายเป็นหมาหัวเน่าอยู่อย่างนี้ก็ไม่ใช่เพราะมันหรอกเหรอ... คิดดูให้ดีสิ ถ้าฆ่ามันได้ซักคนก็เท่ากับพ่อของคุณหมดผู้สืบทอดมรดก แล้วทรัพย์สมบัติทั้งหมดมันจะไปไหนเสียล่ะ... ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวแท้ๆ เลยนะอัลเบิร์ต... เราได้เงินค่าไถ่เอามาจ่ายหนี้จ่ายสินเสียก่อน แล้วส่วนที่เหลือก็แค่รอเวลาให้พ่อของคุณตายตามเจค็อบไป...” หญิงสาวเน้นคำว่าตายชัดเจนเป็นพิเศษ

“คุณ... คุณหมายความว่า... จะฆ่าพ่อของผมด้วยอย่างนั้นเหรอ...” อัลเบิร์ตละล่ำละลัก ฆ่าบุตรชายที่ไร้ความผูกพันยังพอว่า แต่ให้ฆ่าบิดาบังเกิดเกล้าอีกคนหนึ่ง ต่อให้ชั่วช้าแค่ไหนเขาก็ไม่กล้าคิด

หญิงสาวยักไหล่เหมือนไม่ใส่ใจ “อันที่จริงก็น่าจะฆ่ามันทิ้งอยู่หรอกนะ... แต่ไม่จำเป็นหรอก แค่ให้ไอ้ลูกมารนั่นตายไปเสียคนหนึ่ง อีกไม่นานพ่อคุณก็คงตรอมใจตายตามไปด้วยนั่นแหละ...” เห็นสีหน้าสลดของสามีเข้า โรสก็ตวาดเสียงขุ่น “อะไรกัน!... อย่าบอกว่าคุณนึกจะเป็นลูกกตัญญูขึ้นมาตอนนี้นะ”

“ตะ...แต่เรื่องนี้... คุณแน่ใจเหรอว่าพ่อจะไม่สงสัยเรา อย่าลืมว่าผมเพิ่งจะเอาเรื่องเจค็อบไปขู่พ่อวันนี้นี่เองนะ...”

“ในเมื่อฉันคิดแผนการพวกนี้ขึ้นมาได้ ฉันก็ต้องมีวิธีทำให้เรารอดพ้นจากการเป็นผู้ต้องสงสัยแน่นอนอยู่แล้ว คุณไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกน่า...” ฝ่ามือที่โอบต้นคออัลเบิร์ตอยู่หลวมๆ รั้งใบหน้าที่ยังคงเค้าความหล่อเหลาให้ก้มต่ำลงมาหา ริมฝีปากสีแดงสดเผยอน้อยๆ อย่างยั่วเย้า พลางเป่าลมหายใจอุ่นๆ กระทบใบหูของเขา “ตกลงคุณจะว่ายังไงคะ ที่รัก...”

“ว่ายังไงก็ว่าตามกันเถอะ... เราก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้วนี่” ชายหนุ่มถอนหายใจหนักๆ “ว่าแต่เราจะเริ่มทำตามแผนของคุณเมื่อไหร่”

“เรื่องนี้รอนานไม่ได้หรอกนะคะที่รัก ถ้าเป็นไปได้ฉันก็อยากให้เราเริ่มโดยเร็วที่สุด ก่อนที่บ้านกับรถของเราจะถูกยึด...” พูดจบโรสก็บรรจงประทับรอยจูบดูดดื่มบนริมฝีปากของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเพื่อเป็นรางวัลสำหรับความซื่อสัตย์และภักดี ก่อนจะผละใบหน้าออกและคลายอ้อมแขนจากต้นคอของเขา ปลายนิ้วยกขึ้นสัมผัส ไล้ไปตามริมฝีปากของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา “ฉันภูมิใจจริงๆ ค่ะอัลเบิร์ต ภูมิใจที่ได้สามีน่ารักและแสนดีอย่างคุณ...”

“ถ้าเรื่องนี้สำเร็จด้วยดี คุณสัญญานะว่าจะไม่พูดเรื่องหย่ากับผมอีก” อัลเบิร์ตตัดพ้อ ในใจยังเป็นห่วงถึงคำขู่ของภรรยาสาวชาวจีนเมื่อวานนี้

“ถ้าฉันเป็นเมียของผู้ชายที่ทั้งหล่อทั้งรวยที่สุดในลอนดอน ฉันยังจะโง่ทิ้งเขาไปอีกเหรอคะที่รัก” เสียงออดอ้อนยั่วเย้า แต่ไม่ใช่เฉพาะแค่น้ำเสียงนี้หรอกที่ทำให้อัลเบิร์ตตกเป็นทาสรักของเธอจนโงหัวไม่ขึ้น

หญิงสาวลูบไล้ฝ่ามือไปตามความแน่นกำยำของร่างกายชายหนุ่ม แม้เขาจะไม่ได้บึกบึนไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ทว่าก็ยังคงมีส่วนสัดที่น่าพึงพอใจสมชายชาตรี

กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดออกทีละเม็ด เผยให้เห็นไรขนสีน้ำตาลที่ไล่จากสะดือหายลงไปในขอบกางเกงผ้า ขณะที่ปลายนิ้วของโรสค่อยๆ ไต่ไปตามแนวกล้ามหน้าท้อง อัลเบิร์ตต้องเผลอครางเสียงฮือออกมาเบาๆ ปฏิกิริยาบางอย่างกำลังเกิดขึ้นใต้แนวขนสีน้ำตาลกลุ่มนั้น ดุนดันให้กางเกงผ้าขยับขยายขึ้นทีละน้อย

โรสสอดปลายนิ้วทั้งห้าผ่านขอบกางเกง พยายามควานหาบางสิ่งบางอย่างที่กำลังอัดแน่นไปด้วยอุณหภูมิความร้อนและจังหวะชีพจรเต้นตุบตับ วินาทีที่หญิงสาวรวบเอาสิ่งนั้นไว้ได้ในกำมือ อัลเบิร์ตก็หลงลืมทุกสิ่งที่อยู่รอบตัวไปจนหมดสิ้น มีเพียงภาพคบเพลิงอันหนึ่งถูกจุดให้ลุกโพลงขึ้น และมันก็จะลุกไหม้อยู่อย่างนั้นจนกว่าจะได้หยาดฝนพิศวาสของเธอมารินรดให้คบเพลิงของเขามอดดับลง