คลื่นรักเชลยหัวใจ 1 เมียเชลย

คลื่นรักเชลยหัวใจ 1 เมียเชลย

last updateLast Updated : 2025-06-27
By:  สาริศาCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
56Chapters
732views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ในวันที่เด็กน้อย ‘เจโคบี้’ ทายาทมหาเศรษฐีวัยเจ็ดขวบ และ ‘นรินทร์นารถ’ พี่เลี้ยงสาวชาวไทย ถูกพาตัวไปจากคฤหาสน์ชาร์ลสตัน ไม่มีใครคาดคิดว่าชะตากรรมของทั้งคู่จะเป็นอย่างไรต่อไป แต่แล้วชีวิตของเด็กชายและหญิงสาวก็ต้องเปลี่ยนไปตลอดกาล เมื่อเหตุการณ์อันเลวร้ายกลับชักนำให้เธอกลายเป็นนางในฮาเร็มของ ‘อัลเฟรโด วาลเดซ อัลทาซา’ มหาเศรษฐีหนุ่ม พ่อค้าอาวุธสงครามผู้ทรงอิทธิพลแห่งโมร็อกโก หากไม่ว่าอย่างไร เพื่อรักษาคำสัญญาที่มีต่อผู้มีพระคุณ นรินทร์นารถจะต้องหาทางดิ้นรนจากเงื้อมมือของอัลเฟรโด และนำตัวเจโคบี้กลับไปคืนยังแผ่นดินอังกฤษอีกครั้งให้ได้ แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตของตัวเธอเองก็ตาม...

View More

Chapter 1

บทที่ 1

Jerome stared at the letter in his hands, his breath shaky, a gush of wind blowing out of his mouth as he breathed through his mouth.

He had done it, he was accepted into Orlando Academy, one of the nations top Alpha Academy for Boys.

He finally did it, he is going to protect his mother and himself from everyone who wants to hurt them.

But he has to make sure he doesn't get caught, after all he is not an Alpha, he is an omega and omegas are not allowed to take lessons with Alpha, if they catch him they might kill him.

Jerome went to his room and kept the acceptance letter inside his luggage he had already packed. He opened his supply of pheromone suppressant, he had pills, sprays, inhalers and injections, this way nobody would ever detect who he truly is.

The next stage is looking for a tangible explanation why he'll be away for nine months and only be back during holidays to his mother.

He can't say he was going to look for a job because his family is wealthy, not too wealthy but they are okay.

He pulled open his drawer and pulled out a fake acceptance letter into a university he had forged, he took it to his mother.

"You got into the University?" His mother asked smiling so hard. "I'm so proud of you my baby Jerome."

Jerome smiled and internally exhaled, his mother bought the lie.

"I know you are excited to start school but remember, you need to stay away from the betas, they like to believe they are better than us and like to think of themselves as the next generation alphas. You know who you are and how some people look at us, take care of yourself okay?" Ella said, her motherly instincts were ticking.

Jerome nodded and hugged his mother, "I will mom, I'll be careful." He kissed her hair.

"So when are you leaving? From the letter it shows you'll be living on campus." His mother asked leaning into his hug.

"Tomorrow."

"Tomorrow? Jerome isn't that too early?" She was about to pull away from the hug to look at her son in the eyes but Jerome tightened his hold, he didn't want to look at his mother in the eyes and lie.

"I want to go early, I want to get a good room and also get familiar with the environment." He said.

Ella sighed but nod her head, she had no choice but to accept, since her son wants to go early then he can go early.

The next day, Jerome packed his stuff into his car, he had told his mom last night not to worry about dropping him off, she shouldn't worry he could go there on his on.

Ella hugged her baby boy one last time before waving him bye.

The moment Jerome entered his car, he stilled himself, he is going to be an Alpha from now on, he has to breath right, look right, talk right and be ruthless like Alphas, from now on Jerome the omega was dead.

He drove to school, he had wiped the smile off his face.

When he was far enough, he pulled out the suppressant he had put in his pocket and injected himself with and then sprayed himself with a good amount of suppressant spray.

Jerome arrived the academy, he dared not look around like someone lost, like someone who didn't belong.

With his right hand shoved into his pocket and a cold expression on his face, and a map on the other hand, he maneuvered himself to the Dean's office.

Everyone else was staring at him wondering who he was however Jerome just kept his head straight, he was shaking inside but poise outside.

He finally arrived the Dean's office, he knocked once and then went in.

"Good Afternoon Mr Kale, I'm Jerome Wooledge." Jerome said to the man who hadn't even asked who he was.

The Dean stared at Jerome in the eyes, Jerome held his gaze too without fear in his eyes.

"You are the new student?" The Dean asked.

"Yes I am." He pulled a seat and sat down, not breaking eyes contact with the Dean.

"You applied to stay alone, why is that?" The Dean asked, he had shifted his gaze from Jerome to the monitor in front of him, Jerome's file was displayed on the monitor.

"Because I like my personal space, I don't want anyone snooping around my stuff or getting too close to me." Jerome replied.

The Dean stared at him one last time before placing two sets of keys, a timetable, sportswear, and text books on the table.

"Welcome to Orlando Academy Mr Wooledge." They shook hands and then Jerome excused himself.

He shoved his hand back into his pocket and went back his car, he carried his luggage and went to his room.

The moment the door shut behind him, Jerome breathed out in relief, he shut his eyes and breathed, he was finally in and there was no turning back.

Jerome settled in, he located his locker and kept his books inside, he unpacked his suitcase, hid his suppressant deep inside his closet, the moon and stars were already up by the time he finished.

Jerome stood outside the balcony and stared at the world outside, with no one around he could finally be himself.

He pulled out his phone and texted his mother to let her know he was in, he had settled in and everything was great.

The next day, even before the rooster could alarm everyone about the early morning, Jerome was already up and prepared for the morning drill, he wants to be the best, he wants to be tough, he wants to be everything omegas are not supposed to be.

He took a pill and popped it into his mouth and drank it with water and then sprayed himself with his suppressant spray before leaving for the morning drill.

He was among the first three people to arrive, he stood in front with his hand behind his back.

He straightened his spine as if settling into a position of judgement, his shoulders squared, cutting off any hint of softness.

He felt the gaze of someone burning his face, he wanted to ignore it but couldn't.

He finally caved in the looked at the source of the intense gaze, the person was staring at him with no expression on his face, his green eyes gave him a once over before he turned to face his front.

Jerome wondered what that was for but didn't dwell on it, he decided to face his front since the instructor was already there.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
56 Chapters
บทที่ 1
เพล้ง!!เสียงแจกันดอกไม้บนโต๊ะริมผนังถูกมือหญิงสาวชาวจีนกวาดกระเด็นลงไปกระทบพื้นจนแตกกระจายไม่มีชิ้นดี คิ้วของเธอขมวดแน่น ขณะที่ดวงตาชั้นเดียวตวัดมองไปยังชายหนุ่มรูปร่างสูงเพรียวที่ยืนก้มหน้านิ่งอยู่อีกฟากของห้องด้วยแววตาเกรี้ยวกราด ริมฝีปากบางเฉียบถูกเม้มกัดจนแน่น ทำให้ใบหน้างดงามของเธอดูร้ายกาจราวกับคนละคน“ไม่รู้ล่ะ! ยังไงคราวนี้คุณก็ต้องเอาเงินไอ้แก่นั่นมาให้ได้!” หญิงสาวตวาดลั่น ยิ่งเห็นสามีชาวอังกฤษเอาแต่ก้มหน้าก้มตา ไม่ยอมพูดจาอะไร โรสก็ยิ่งเกิดโทสะ กระทืบรองเท้าส้นสูงลงบนดอกลิลีสองสามช่อที่ร่วงกระจายอยู่โดยไม่ใส่ใจว่าเศษแจกันอาจทิ่มตำพื้นรองเท้าของเธอจนทะลุได้ทำไมอัลเบิร์ตถึงไม่ได้เรื่องได้ราวขนาดนี้นะ... เสียแรงที่เป็นถึงลูกชายของมหาเศรษฐี กับอีแค่เงินแสนสองแสนปอนด์ เขาก็ยังไม่มีปัญญาหามาให้เธอได้... แล้วที่เธอยอมแต่งงานอยู่กินกับเขามาจนถึงป่านนี้มันเพื่ออะไรกัน... เพื่อเศษเงินที่พ่อผัวขี้เหนียวโยนมาให้ใช้เดือนละไม่กี่เพนนีอย่างนั้นน่ะหรือ...“ผมก็อ้อนวอนพ่อจนแทบจะกราบอยู่แล้วนะโรส แต่ในเมื่อท่านไม่ยอมให้ แล้วคุณจะให้ผมทำยังไงได้ล่ะ...” ผู้เป็นสามีตอบเสียงอ่อย ยืนคอตก ไหล่ห่
Read more
บทที่ 2
ครั้งที่ อัลเบิร์ต ชาร์ลสตัน ยังเป็นนักศึกษาหนุ่มอายุเพียงยี่สิบเอ็ดปี เขาบังเอิญได้รู้จักและมีความสัมพันธ์กับโรส นักร้องสาวในบาร์ผู้มีอายุมากกว่าถึงสามปี และทันทีที่รู้ว่าเขาเป็นทายาทของมหาเศรษฐีผู้มีชื่อเสียงของลอนดอน เธอก็ตัดสินใจใช้เสน่ห์ เรือนร่าง และกลเม็ดเด็ดพรายทุกอย่างของผู้หญิง มัดใจชายหนุ่มอ่อนประสบการณ์อย่างเขาเอาไว้จนดิ้นไม่หลุด ด้วยหวังว่าเธอจะมีชีวิตบั้นปลายอันแสนสุขสบาย ได้แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าและเครื่องประดับหรูหราไม่ต่างจากคนในวงสังคมชั้นสูงแต่ลางร้ายก็เริ่มปรากฏเสียตั้งแต่แรก เมื่อว่าที่พ่อสามีในขณะนั้นเกิดไม่เห็นดีเห็นชอบกับการแต่งงาน เพราะเห็นว่าบุตรชายของเขายังเด็กเกินไป ยังไม่เคยทำงานหรือแม้แต่รับผิดชอบชีวิตตัวเองเสียด้วยซ้ำกระนั้นเคนเน็ธก็ยังพยายามทำหน้าที่ของผู้เป็นพ่ออย่างดีที่สุด เขายกแมนชั่นขนาดใหญ่บนถนนพิกคาดิลลี ย่านใจกลางเมืองลอนดอนให้เป็นเรือนหอของทั้งคู่ มิหนำซ้ำยังมอบบัญชีเงินฝากจำนวนยี่สิบล้านปอนด์ให้เป็นทุนรอนติดตัวอีก ซึ่งแน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ก็ทำให้นักร้องจากบาร์ข้างถนนอย่างโรสได้มีโอกาสใช้ชีวิตเฉิดฉายเหมือนในวิมานที่เธอวาดไว้อยู่หลายปีแต่หลังจาก
Read more
บทที่ 3
บนเนินผาสูงชันซึ่งทอดยาวจนสุดอาณาเขตพื้นที่คฤหาสน์ชาร์ลสตัน มองไกลออกไปสุดสายตา เห็นผืนน้ำสีครามและท้องฟ้ายามเย็นที่ถูกแสงสีทองอาบไล้ ตัดกับทุ่งหญ้าสูงซึ่งโบกสะบัดไปมาราวกับคลื่นสีเขียวสดยามลมทะเลโชยพัดเข้าสู่แผ่นดิน ประภาคารเก่าแก่ทาสีขาวนวลตั้งตระหง่านเป็นจุดดึงดูดสายตามองเห็นได้แต่ไกลบันไดไม้ที่นำขึ้นไปยังกระโจมไฟด้านบนถูกปิดตายและเริ่มผุพังตามเวลา เบื้องหน้ามีชายวัยหกสิบสี่ปียืนจับมืออยู่กับหลานชายตัวน้อย ทอดสายตาออกไปยังเวิ้งทะเล จ้องมองภาพของเรือยอชต์ลำใหญ่กำลังแล่นห่างและเลือนหายไปในแสงของดวงอาทิตย์“ถ้าผมโตเมื่อไหร่ ผมจะเป็นกัปตันเรือลำใหญ่ๆ แบบเรือลำนั้นให้ได้เลยฮะคุณปู่!” เด็กชายวัยเจ็ดขวบหันมายิ้มอย่างเริงร่า ในแววตาไร้เดียงสาคู่นั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและปรารถนา“จะเอาอย่างนั้นจริงๆ เหรอ เจค็อบ... เป็นกัปตันเรือไม่ใช่เรื่องง่ายๆ นะลูก...” ชายสูงวัยก้มลงสบตาเด็กน้อย “ลูกผู้ชายน่ะ ถ้าตัดสินใจแล้วต้องไม่ล้มเลิกกลางคันนะ”“ผมแน่ใจฮะ” เขาพยักหน้า ตอบชัดถ้อยชัดคำ“ดีมาก... ปู่เชื่อว่าซักวันเราจะต้องเป็นกัปตันเรือที่เก่งที่สุดในอังกฤษแน่ๆ...” พูดพลางหัวเราะอารมณ์ดี พร้อมกับขยี
Read more
บทที่ 4
“ลมแรงขึ้นทุกทีแล้ว ตากลมนานๆ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา ปู่ว่าเรากลับไปที่บ้านกันดีกว่า” เคนเน็ธพยายามชักจูงให้หลานชายลืมเรื่องที่เขาพูดไปเสีย“จริงด้วยสิฮะ ป่านนี้นีนาคงรอนานแล้วล่ะ” เจโคบีพูดพลางกระชับนิ้วมือเล็กๆ เข้ากับฝ่ามือหยาบย่นตามกาลเวลาของเคนเน็ธ ก่อนจะออกแรงดึงให้ร่างสูงใหญ่ที่นั่งยองๆ อยู่ลุกขึ้นยืน “คุณปู่ฮะ อาทิตย์หน้าคุณปู่ต้องกลับมาช่วยผมทาสีเจ้าซีเซอร์เพนต์นะฮะ”“มันคืออะไรกันเหรอ เจค็อบ” ชายสูงวัยถามด้วยความแปลกใจ“มันก็คือชื่อของเรือบังคับวิทยุที่คุณปู่ซื้อมาฝากผมเมื่อเช้านี้ยังไงล่ะฮะ ผมตั้งชื่อมันว่าเจ้างูทะเล” เด็กน้อยตอบฉะฉาน ขณะพยายามใช้สองมือจูงปู่ของเขาให้ก้าวตามไป“แล้วทำไมเราจะต้องไปทาสีมันด้วยล่ะ เรือที่ปู่ซื้อมาให้มันไม่สวยหรือไง หือ...”“ผมอยากให้มีรูปงูบนเรือด้วยนี่นา ไม่อย่างนั้นจะสมกับชื่อเจ้างูทะเลได้ยังไงกันล่ะฮะ” พูดจบก็กระโดดโลดเต้น วิ่งนำไปข้างหน้าเคนเน็ธส่ายหน้ายิ้มๆ กับความร่าเริงไร้เดียงสาของเจโคบี ก้าวเท้าตามเด็กน้อยไปด้วยความสบายใจ ชีวิตบั้นปลายในวัยหกสิบสี่ปี ถึงจะต้องผิดหวังกับลูก แต่อย่างน้อยเขาก็ยังมีหลานที่เฉลียวฉลาดน่ารักมาทดแทน เพียงเท่านี้
Read more
บทที่ 5
นรินทร์นารถ ปิยบุตร ชาร์ลสตัน นึกถึงเมื่อแปดปีก่อน ในวันแรกที่เธอได้พบกับบิดาบุญธรรม ผู้ที่เธอไม่กล้าอาจเอื้อมแม้แต่จะเรียกเขาว่าพ่อเธอเป็นแค่เด็กสาวที่ติดตามนงนุช มารดาม่ายชาวไทยมาทำงานเป็นแม่บ้านทำความสะอาดในบริษัท ชาร์ลสตัน เทรดอิน คอร์ปอเรชั่น ของตระกูลชาร์ลสตัน... แม้จะเป็นแค่ลูกจ้างระดับล่างที่พูดภาษาอังกฤษแทบจะไม่ได้ แต่ความที่มารดาของเธอเป็นคนขยันขันแข็งและยิ้มแย้มแจ่มใสอยู่เสมอ เคนเน็ธจึงสะดุดตาและรู้สึกเมตตาเป็นพิเศษ...หลังจากทำงานอยู่ได้เพียงไม่กี่ปี มารดาของเธอก็โชคร้ายล้มป่วยเป็นโรคมะเร็งเต้านมและเสียชีวิตไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเคนเน็ธผู้อยู่ในฐานะเจ้านายใหญ่ได้รับข่าวจึงได้เดินทางไปร่วมพิธีฝังศพด้วย... เขาพอจะรู้มาจากปากพนักงานคนอื่นๆ ว่าแม่บ้านชาวไทยยังมีบุตรสาววัยสิบห้าปีที่กำลังไร้ที่พึ่งพิงอยู่อีกหนึ่งคน และเพียงแค่พบนรินทร์นารถครั้งแรก เคนเน็ธก็เกิดความรักใคร่เอ็นดูเธออย่างบอกไม่ถูก...เนื่องจากในเวลานั้นเขาก็กำลังผิดหวังกับความประพฤติของบุตรชายอยู่ เขาจึงเสนอความอุปการะด้านการศึกษาให้แก่เธอ หากเคนเน็ธก็ต้องประหลาดใจเมื่อเด็กสาวกลับปฏิเสธเขาอย่างสุภาพ และเลือกที่จะขอ
Read more
บทที่ 6
“แล้วยังไงต่อ...” ผู้เป็นพ่อกัดฟันถาม“เรื่องลงทุนทำธุรกิจที่ผมเคยคุยกับคุณพ่อเมื่อสามวันก่อนนั่นแหละครับ... เพื่อนๆ ที่แมนเชสเตอร์รับประกันว่าธุรกิจตัวนี้มีแต่กำไรเท่านั้น... ขอแค่คุณพ่อให้ผมยืมเงินทุนซักห้าแสนปอนด์... ไม่สิ แค่สามแสนปอนด์ก็พอ... ผมรับรองว่าจะคืนเงินก้อนนี้ให้คุณพ่อภายในสองสามปีอย่างแน่นอน...” อัลเบิร์ตพยายามโน้มน้าว ในขณะที่ดวงตามีรอยขุ่นขาวของเคนเน็ธยังจ้องเขม็ง รอคอยว่าบุตรชายของเขาจะพูดอย่างไรต่อ “คุณพ่ออยากให้ผมรู้จักทำงานและรับผิดชอบตัวเองไม่ใช่เหรอครับ ผมเองก็อยากให้เจค็อบภาคภูมิใจในตัวพ่อของเขาเหมือนกัน แต่การที่จะทำอย่างนั้นได้ ผมก็ต้องการความช่วยเหลือจากคุณพ่อนะครับ...” ถึงจะอธิบายอย่างลื่นไหลคล้ายกับผ่านการท่องบทเหล่านี้มาหลายครั้งแล้ว แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่กล้าสบตากับผู้เป็นพ่อ ด้วยกลัวจะถูกอ่านไปถึงความคิดในใจ“เฮอะ!!” มหาเศรษฐีเฒ่าแค่นหัวเราะ “ลงทุนทำธุรกิจอย่างนั้นน่ะเหรอ ธุรกิจอะไรล่ะ ไพ่ ยา หรือว่าเหล้า!... นี่แกคิดว่าฉันจะเชื่อนิทานหลอกเด็กของแกจริงๆ เหรอ!... แกเห็นฉันโง่มากขนาดนั้นเลยเหรอ อัลเบิร์ต!”“คะ...คุณพ่อ... แต่นี่มันเป็นโอกาสที่ผมจะได้พิสูจน์
Read more
บทที่ 7
เคนเน็ธ ชาร์ลสตัน ยืนเหม่อมองร่างของเด็กน้อยในชุดนอนที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียง ในอ้อมแขนเล็กๆ ของเขากอดเจ้างูทะเล หรือเรือบังคับวิทยุลำใหญ่ที่เพิ่งได้รับเป็นของขวัญเมื่อเช้านี้เอาไว้แน่น เสียงหายใจของเจโคบีเป็นจังหวะแผ่วเบาสม่ำเสมอ ภาพที่มองเห็นทำให้มหาเศรษฐีผู้สูงวัยต้องอดยิ้มไม่ได้ยิ่งโลกของผู้ใหญ่สับสนวุ่นวายมากแค่ไหน ความไร้เดียงสาของเด็กๆ ก็ยิ่งเปรียบเสมือนแสงไฟอันอบอุ่นที่ช่วยปลอบประโลมใจในค่ำคืนอันมืดมิดและเหน็บหนาวมากเท่านั้น“เจค็อบเอ๊ย... ทำไมถึงได้อาภัพอย่างนี้นะ”เคนเน็ธถอนหายใจแรงๆ มือหยาบย่นเอื้อมลงไปลูบเรือนผมหยักศกที่ปลกอยู่บนหน้าผากเบาๆ ขนตางอนเป็นแผงหนาพริ้มสนิท เมื่อรวมกับรูปหน้ารียาวขาวสะอ้านและเส้นผมสีดำเป็นเงา เด็กน้อยก็คือความงดงามที่เกิดจากส่วนผสมอันลงตัวระหว่างชาวเอเชียและชาวยุโรปอย่างแท้จริง“ไม่ต้องห่วงนะ ไม่ว่ายังไงปู่จะเลี้ยงเจ้าเอง เจค็อบ... ปู่จะไม่ยอมให้ใครมาพรากเจ้าไปจากอกปู่เป็นอันขาด ปู่สัญญา...”ท่ามกลางความมืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากภายนอกลอดผ่านประตูที่เปิดแง้มเอาไว้ เคนเน็ธยืนเพ่งมองใบหน้าของเจโคบีอยู่เนิ่นนาน ก่อนที่มือทั้งคู่จะค่อยๆ ดึงผ้าห่มที่หล
Read more
บทที่ 8
“ลักพาตัว...” อัลเบิร์ตทวนคำอย่างไม่เข้าใจ “ลักมันมาทำไม... ก็คุณบอกเองว่าเราแค่ขู่พ่อเท่านั้นไม่ใช่เหรอ จะลักมันมาเพิ่มความลำบากให้เราอีกทำไม...”“โอ๊ย! ทำไมผัวฉันถึงได้โง่เป็นควายอย่างนี้นะ” ผู้เป็นภรรยาตวาดด้วยอารมณ์สุดที่จะทนไหว “ถ้าไม่ลักมันมาเรียกค่าไถ่ ไอ้แก่ตายซากนั่นมันจะยอมจ่ายเงินให้เราหรือไงล่ะ”แต่จู่ๆ โรสก็ผุดลุกขึ้นจากโซฟายาว เดินเยื้องย่างเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างเชื่องช้า ยกมือทั้งสองข้างขึ้นโอบต้นคอของชายหนุ่มเอาไว้ ส่งสายตายั่วยวนคล้ายเป็นการขอโทษที่ก่นด่าเมื่อวินาทีก่อน ก่อนจะส่งเสียงกระซิบกระซาบข้างใบหน้าซูบผอม“แล้วพอเราได้เงินจากพ่อของคุณแล้ว แทนที่เราจะคืนเจค็อบให้... เราก็ฆ่ามันทิ้งซะ!!”คำพูดประโยคสุดท้ายเหมือนเสียงแก้วเจียระไนกำลังแตกละเอียดอยู่ในโสตสำนึกของอัลเบิร์ต เขาต้องอุทานออกมาด้วยความตกใจสุดชีวิต“ฆ่าเจค็อบอย่างนั้นเหรอ... คุณบ้าไปแล้ว นั่นลูกของเรานะ...”“คุณเคยคิดว่ามันเป็นลูกด้วยเหรออัลเบิร์ต... ไม่เอาน่า คุณก็รู้ว่าตราบใดที่ไอ้เด็กนั่นมันยังอยู่ พ่อของคุณไม่มีทางหันมาเหลียวแลหรือแม้แต่แบ่งเศษเสี้ยวมรดกให้คุณหรอก...” โรสพยายามหว่านล้อมด้วยสีหน้าไม่สะทก
Read more
บทที่ 9
ค่ำคืนนี้ดูเหมือนเวลาช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน เคนเน็ธ ชาร์ลสตัน ยังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานด้วยความรู้สึกกลัดกลุ้มและหงุดหงิด ทั้งที่พยายามบอกตัวเองว่าอัลเบิร์ตคงไม่กล้าทำอะไรอย่างที่พูดขู่เขา แต่หากเกิดคดีความขึ้นมาจริงๆ เขาก็ยังไม่รู้จะตัดสินใจอย่างไร ที่แน่ๆ มันคงจะกลายเป็นข่าวเสื่อมเสียให้อับอายไปทั้งแวดวงธุรกิจทีเดียว ปัญหาไม่ใช่ตรงนั้น แต่มหาเศรษฐีเฒ่ากลัวว่าเรื่องครั้งนี้จะสร้างบาดแผลร้าวลึกให้กับหัวใจอันบริสุทธิ์ของเจโคบีต่างหากหรือเขาควรจะยอมปล่อยวางทิฐิแล้วเสียเงินสักก้อนเพื่อซื้อกรรมสิทธิ์ในตัวหลานชายสุดที่รักแทน... แต่นั่นคงเป็นการส่งเสริมให้อัลเบิร์ตกลายเป็นแมงดา หากินกับลูกไปเรื่อยๆ อย่างไม่รู้จักจบสิ้นไม่มีทาง... เคนเน็ธจะไม่ยอมให้เจโคบีต้องตกเป็นเหยื่อความโลภของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อแท้ๆ อย่างเด็ดขาด...“ท่านคะ” เสียงนุ่มละมุนสะกิดชายสูงวัยให้หลุดจากภวังค์ความคิด เขากระพริบตาถี่ๆ เพื่อเรียกสติของตัวเองกลับคืนมา“นีนา... นี่ยังไม่เข้านอนอีกเหรอ” ทักทายกลับพลางหันไปมองด้วยความประหลาดใจ“ดิฉันลงมาปิดประตูบ้าน พอดีเห็นไฟในห้องยังเปิดอยู่ก็เลยแวะมาดูน่ะค่ะ ท่านยังทำงา
Read more
บทที่ 10
โฮเวิร์ด แม็คลาเรน นักธุรกิจหนุ่มวัยยี่สิบแปดปีทอดสายตามองทิวไม้รกครึ้มตลอดสองข้างทางขณะบังคับพวงมาลัยให้รถ แอสตัน มาร์ติน สีแดงสดของเขาเลี้ยวไปตามแนวถนน อาณาบริเวณอันกว้างใหญ่ไพศาลของคฤหาสน์ชาร์ลสตันบ่งบอกได้ดีว่า เคนเน็ธ ชาร์ลสตัน มั่งคั่งและทรงอิทธิพลในโลกธุรกิจของยุโรปมากแต่ไหนรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาเมื่อนึกถึงหญิงสาวชาวเอเชีย บุตรบุญธรรมที่มหาเศรษฐีเฒ่าพยายามชักนำให้เขารู้จักและสนิทสนม จริงอยู่ที่เธอเป็นคนสวยมีเสน่ห์ดึงดูดใจ แต่ที่ดึงดูดใจเขามากกว่านั้นก็คือผลประโยชน์ที่จะได้รับหลังจากกลายเป็นเขยของตระกูลชาร์ลสตันต่างหากโฮเวิร์ดได้ชื่อว่าเป็นทายาทผู้สืบสายเลือดเอิร์ลแห่งอะเบอร์เฟลดี เมืองเก่าแก่ของประเทศสกอตแลนด์ แต่ตระกูลแม็คลาเรนในเวลานี้จะมีก็เพียงแค่บรรดาศักดิ์อันสูงส่งเท่านั้น เบื้องหลังธุรกิจรวมทั้งหลักทรัพย์ของครอบครัวล้วนติดจำนองอยู่กับธนาคารของเครือญาติจนหมดแล้ว จะเหลืออยู่บ้างก็คือเครดิตในฐานะผู้บริหารผีมือดีของบริษัทขนาดกลาง การสร้างความสัมพันธ์กับเครือบริษัทชาร์ลสตันจึงเอื้อผลประโยชน์ต่อเขาเป็นอย่างมากข่าวในแวดวงธุรกิจลือกันไปทั่วว่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status