บทที่ 7

ระหว่างที่คนทั้งสามเดินมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานด้านใน โทบีต้องพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่แสดงอาการตกตะลึงกับความหรูหราโอ่อ่าของส่วนต่างๆ ภายในคฤหาสน์ชาร์ลสตัน ที่นี่เป็นเหมือนอีกโลกหนึ่งซึ่งชายหนุ่มไม่เคยฝันถึง ไม่ว่าจะเป็นพรมเปอร์เซียทอลวดลายเป็นภาพจากเทพนิยายกรีกเรื่องต่างๆ ซึ่งปูวางอยู่ในแต่ละห้อง ตั้งแต่ห้องโถงสำหรับรับแขก ห้องนั่งเล่น ห้องดื่มชา ห้องอ่านหนังสือ โคมไฟติดผนังและโคมระย้า แม้แต่ภาพวาดสีน้ำมัน แจกันดอกไม้ รวมไปถึงรูปแกะสลักหินอ่อนขนาดย่อมที่วางประดับอยู่ตามมุมทางเดิน ล้วนแต่เป็นของที่มีมูลค่าจนเขาคำนวณไม่ถูก โทบีไม่แปลกใจเลยว่าทำไมโรสจึงไม่ต้องการให้มันตกไปเป็นของคนอื่น

ยิ่งมองเห็นความล้ำค่าของสิ่งต่างๆ ในคฤหาสน์ ชายหนุ่มก็ยิ่งลนลานและสั่นสะท้านไปทั้งตัว จิตใต้สำนึกของเขารู้สึกผิดในสิ่งที่กำลังจะทำ เพราะเขาไม่ใช่คนตระกูลชาร์ลสตัน เขาไม่ต้องการหาผลประโยชน์จากการหลอกลวงใคร โดยเฉพาะคนแก่ที่เฝ้ารอคอยหลานชายที่รักด้วยความหวัง

หากเขาก็ถอยหลังกลับตอนนี้ไม่ได้... ไม่อย่างนั้นก็เท่ากับว่า เขาทำให้ผู้มีพระคุณอย่างโรสต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย... มันช่างเป็นสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก และสร้างความทรมานใจให้โทบีจนไม่รู้จะทำอย่างไร...

แต่แล้วชายหนุ่มก็ต้องหยุดคิดทุกอย่าง เมื่อเฮอร์แมนนำเขาและมารดาในนามมายืนอยู่หน้าประตูไม้บานใหญ่ พ่อบ้านวัยชรายกห่วงโลหะเคาะเบาๆ เพียงครั้งเดียว เสียงอนุญาตให้เข้าไปก็ตอบกลับมาทันที

เวลาที่ลำบากใจที่สุดมาถึงแล้ว... โทบีสูดลมหายใจลึกๆ เตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับบุคคลที่ได้ชื่อว่าเป็นปู่ของเขา โรสเองต้องลอบกัดริมฝีปากด้วยความระทึกใจไม่แพ้กัน เธอเอื้อมมือไปบีบต้นแขนของบุตรชายจำเป็นคล้ายๆ เป็นกำลังใจ หรือไม่ก็กำชับให้เขาเล่นละครให้สมบทบาทที่สุด...

วินาทีต่อมา ประตูห้องก็ถูกเปิดออกพร้อมๆ กับเสียงระบายลมหายใจเบาๆ ของโทบี เขามองสำรวจในห้องอย่างหวาดๆ เกิดความกลัวขึ้นมากะทันหัน ไม่กล้าก้าวเท้าตามแม่ม่ายชาวจีนเข้าไปในห้อง จนโรสต้องหันมาจ้องตาเขม็ง

ภายในห้องทำงานเก่า ชายหนุ่มเห็นชายชรารูปร่างซูบผอมนั่งอยู่บนเก้าอี้โซฟา จ้องนิ่งมายังใบหน้าของเขา

“นายท่านครับ คุณนายกับคุณเจค็อบครับ...” เฮอร์แมนรายงานตามหน้าที่

ทันทีที่ เคนเน็ธ ชาร์ลสตัน มองเห็นใบหน้าของโทบีชัดๆ เขาก็ต้องตกตะลึงจนตาค้าง ชายชรายังจำดวงตา เค้าโครงหน้า และเรือนผมของหลานชายคนเดียวได้อย่างชัดเจน และชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็ไม่ผิดไปจากภาพในความทรงจำเลยแม้แต่น้อย

“สวัสดีค่ะคุณพ่อ” โรสตัดสินใจกล่าวคำทักทายเพื่อทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดภายในห้องนั้น แต่เคนเน็ธเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงเธอเสียด้วยซ้ำ

“เจค็อบ... เจค็อบจริงๆ เหรอ...” ทันใดนั้น มหาเศรษฐีชราก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ ทำท่าจะเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย แต่ด้วยวัยที่มากกว่าแปดสิบปีทำให้เขามีกิริยางกๆ เงิ่นๆ ไม่สามารถทำอะไรได้รวดเร็วอย่างใจคิด

โทบีรีบโผเข้าไปช่วยประคองทันที ไม่ใช่เพราะต้องการแสดงบทบาทหลานกตัญญู แต่เป็นไปโดยธรรมชาติของตัวเขาเอง มือที่สัมผัสผิวหนังบางๆ และเหี่ยวย่นทำให้ชายหนุ่มตระหนักว่าบุคคลตรงหน้า สูงวัยและเปราะบางมากแค่ไหน เขาเห็นดวงตาขุ่นขาวคลอไปด้วยน้ำตาก็รู้สึกซาบซึ้งและสะเทือนใจในความรักของเคนเน็ธที่มีต่อหลานชายจนพลอยน้ำตาไหลไปด้วย..

นี่เขากำลังจะฉกฉวยและหาผลประโยชน์จากความรักของชายแก่ที่น่าสงสารคนนี้จริงๆ หรือ...

“คุณปู่... นี่คุณปู่จริงๆ ใช่ไหมครับ...” โทบีลืมตัวปล่อยเสียงโฮออกมา เคนเน็ธทำให้เขาระลึกถึงความรักของบิดาโดยไม่ต้องเสแสร้ง

โรสเห็นแล้วถึงกับเบิกตากว้าง ยกมือขึ้นลูบอกด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าคนที่เธอหามาอุปโลกน์เป็นเจโคบีจะตีบทได้แตกกระจุยขนาดนี้

“เจค็อบหลานปู่ เราหายไปไหนมาเสียตั้งนาน... ทำไม... ทำไมถึงไม่คิดจะกลับมาหาปู่ให้เร็วกว่านี้... ปู่เกือบจะถอดใจซะแล้วลูกเอ๊ย...”

“ผม... ผมไม่รู้ว่าจะกลับมายังไงครับ... ตอนที่เกิดเรื่องขึ้น ผมยังเด็กมาก ยิ่งเวลาผ่านไป ผมก็ยิ่งลืมเรื่องตอนเป็นเด็กๆ ไปเรื่อยๆ... ผมรู้แต่ว่าผมมีคุณปู่อยู่ที่อังกฤษ แต่ผมไม่รู้จะตามหาท่านที่ไหน... แม้กระทั่งคุณแม่เองผมก็จำไม่ได้... จนวันที่คุณแม่ไปตามหาตัวผมที่บาร์เซโลนาแล้วเล่าทุกอย่างให้ฟัง ความทรงจำถึงค่อยๆ กลับคืนมา...” โทบีน้ำตาคลอ ถือโอกาสก้มหน้าแล้วนึกทบทวนบทที่โรสให้เขาท่องจำจนขึ้นใจตลอดเวลาเกือบสามเดือน

“โรส...” ได้ยินชายหนุ่มเอ่ยถึงสะใภ้ชาวจีน เคนเน็ธจึงนึกขึ้นได้ว่ายังมีอีกคนยืนอยู่ภายในห้อง เขาหันไปมองเธอแล้วพยักหน้าเบาๆ แทนการขอบใจ หากดวงตาคู่นั้นก็ยังแสดงออกถึงความไม่ไว้ใจอยู่เล็กน้อย

“คุณพ่อ...” เธอหลุบตาลงช้าๆ ไม่กล้าสบตากับเขาตรงๆ

“ขอบใจมากที่ตามหาหลานชายของฉันจนเจอ... เธอขึ้นไปพักผ่อนก่อนเถอะ ขับรถมาจากลอนดอนตั้งแต่เช้าคงจะเหนื่อย... ฉันอยากคุยกับเจค็อบตามลำพังซักพัก...” เคนเน็ธกระแอมเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนท่าทางน้ำเสียงให้กลับคืนสู่ความเยือกเย็นอย่างรวดเร็ว นี่คงเป็นครั้งแรกจริงๆ ที่เขาปล่อยให้คนอื่นได้เห็นตัวเองในสภาพที่อ่อนแอและน่าสมเพชอย่างนี้

ถึงจะยังกังวลอยู่ แต่สะใภ้ม่ายของเคนเน็ธไม่มีทางเลือก เธอรู้ว่าเขากำลังจะทดสอบโทบีแบบตัวต่อตัว ถ้าหากตอนนี้เธอขัดขืนหรือแสดงพิรุธอะไรแค่เพียงนิดเดียว มหาเศรษฐีเฒ่าจะต้องสงสัยและจับผิดได้อย่างแน่นอน

“ถ้าอย่างนั้น... ฉันขอตัวก่อนนะคะคุณพ่อ...” แม่ม่ายชาร์ลสตันพูดยิ้มๆ ทำใจดีสู้เสือแก่ ในใจก่นด่าไม่หยุด... ไอ้แก่สารพัดพิษ ประมาทไม่ได้เลยจริงๆ... “เจค็อบ ดูแลคุณปู่ด้วยนะลูก...” กำชับชายหนุ่มเป็นนัยๆ

“ครับคุณแม่” อีกฝ่ายตอบเสียงเรียบ

โรสจำใจฝากทุกสิ่งทุกอย่างไว้ในมือของโทบีแล้วเดินออกไปจากห้อง ทิ้งทั้งคู่เอาไว้ด้วยกันตามลำพัง