บทที่ 8

วินาทีแรกที่เคนเน็ธมองเห็นโทบี ในใจของเขาก็เชื่อทันทีว่าชายหนุ่มคือหลานชายที่หายสาบสูญไปนานถึงสิบเจ็ดปี โทบีถอดแบบดวงตาของโรสและรูปร่างสูงเพรียวของอัลเบิร์ตมาอย่างไม่ผิดเพี้ยว แต่ด้วยนิสัยที่ไม่ยอมไว้ใจอะไรง่ายๆ ทำให้มหาเศรษฐีชรายังพยายามหาข้อจับผิดอีกฝ่ายอย่างเต็มที่

เขาซักไซ้ทุกอย่าง ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์การลักพาตัวไปจนถึงชีวิตความเป็นอยู่ก่อนหน้าที่จะพบกับโรส โทบีก็เล่าเรื่องที่มารดากำมะลอแต่งเตรียมเอาไว้ให้ อาศัยข้ออ้างเรื่องวัยในขณะนั้น ทำให้ทุกอย่างในสมองของชายหนุ่มรางเลือนไปตามเวลา

โทบีเล่าว่า เขากับพี่เลี้ยงชาวไทยถูกจับขังไว้ในเรือประมงลำหนึ่ง แต่ไม่รู้ว่าโจรค่าไถ่พวกนั้นตั้งใจจะแล่นเรือไปที่ไหน... ระหว่างทาง เรือก็บังเอิญถูกโจรสลัดปล้น เขาถูกพวกโจรจับโยนลงทะเลให้จมน้ำตาย แต่เคราะห์ดีที่คลื่นซัดเขาไปติดชายฝั่งทางใต้ของสเปน...

แน่นอนว่าเรื่องราวเหล่านี้ล้วนเป็นความจริงตามแผนการที่โรสวางไว้ในเวลานั้น นอกจากเรื่องโจรสลัดปล้นเรือ ที่เป็นเพียงข้อสันนิษฐานของตำรวจหลังจากพบซากเรือประมงถูกเผาและเกยหาดอยู่ในประเทศสเปน

ชายหนุ่มบรรยายต่อไปว่าเขาฟื้นขึ้นมาตามลำพังในที่ที่ไม่รู้จัก ได้แต่เดินร้องไห้ไปเรื่อยๆ เจอใครก็พูดคุยกันไม่รู้เรื่อง ซึ่งภาพความทรงจำในตอนนั้นเลือนหายไปเกือบหมดแล้ว รู้แต่ว่ามีคาราวานของชาวโรมา หรืออีกนัยหนึ่งก็คือชาวยิปซี รับตัวเขาไปอุปการะ จากนั้นเขาก็เร่ร่อนไปเรื่อยๆ พร้อมกับคาราวาน จนกระทั่งถูกทางการสเปนขับไล่ ทุกคนจึงแยกย้ายกันไป ในช่วงที่ใช้ชีวิตอยู่กับคาราวานยิปซีเขาก็จำอะไรไม่ได้มาก รู้แต่ว่าตอนที่แยกกับพี่น้องชาวโรมา เขาโตพอสมควรแล้ว จึงตระเวนหางานทำไปตามเมืองต่างๆ ของสเปน จนกระทั่งย้ายมาอยู่ที่บาร์เซโลนาและพบเข้ากับโรส

น้ำเสียงขณะที่โทบีบอกเล่าถึงการเดินทางเร่ร่อนไปเรื่อยๆ นั้น ชายหนุ่มถ่ายทอดความรู้สึกในช่วงที่เขาอยู่กับนายหยางผู้เป็นพ่อ มันจึงแฝงไปด้วยอารมณ์โศกเศร้าและอาลัย ทำให้เคนเน็ธเชื่อจนหมดหัวใจว่าคำพูดของเขาเป็นเรื่องจริง

“ทำไมเราถึงไม่บอกใครล่ะว่าเป็นหลานปู่ ไม่อย่างนั้นก็คงมีคนช่วยพามาส่งที่อังกฤษตั้งนานแล้ว...”

“ข้อนี้ผมจำได้แม่นยำครับ... นีนาเคยกำชับผมไม่ให้ไว้ใจใคร...เธอบอกว่าถ้าผมรอดไปได้ อย่าบอกใครว่าผมนามสกุลชาร์ลสตัน อย่าบอกว่าเป็นหลานคุณปู่ เพราะจะมีคนคิดร้ายอีก... ผมก็เลยไม่เคยพูดถึงนามสกุลอีก... แล้วต่อมา... ผมก็ค่อยๆ ลืมไปจนหมดว่าตัวเองเคยชื่ออะไร...”

“นีนา...” พอได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยถึงนรินทร์นารถ เคนเน็ธก็เกิดความสลดใจ... ถ้าเป็นเธอแล้วล่ะก็ เธอก็คงพยายามปกป้องเจโคบีอย่างนั้นจริงๆ... “น่าสงสารนีนาเหลือเกิน... เพราะปู่แท้ๆ ที่ทำให้นีนาต้องพลอยมารับเคราะห์ไปด้วย...”

“ผมพอจำได้รางๆ ว่านีนาพยายามขัดขวางพวกโจรสลัดไม่ให้ทำร้ายผม เธอก็เลย...” เขากลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ แม้จะรู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ถูกแต่งขึ้นมา แต่ฟังจากปากโรสแล้ว ทั้งเจโคบีและพี่เลี้ยงสาวก็คงเสียชีวิตพร้อมๆ กัน แล้วมันก็ทำให้เขาพลอยรู้สึกเศร้าใจไปด้วย

“ช่างมันเถอะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว... แค่ปู่ได้เห็นเรากลับมาหาปู่อีกครั้งก็ดีที่สุดแล้ว...” มหาเศรษฐีชราค่อยๆ หลับตา ถอนหายใจช้าๆ“ว่าแต่... โรสไปเจอเบาะแสของเราได้ยังไงกัน เจค็อบ...” จู่ๆ ดวงตาเหี่ยวย่นแต่ยังมีแววตาทรงภูมิปัญญาและเฉียบแหลมก็ลืมโพลง หันไปมองตาโทบีอย่างจดจ่อ... เคนเน็ธเองก็อยากจะเชื่อทุกๆ คำพูดของชายหนุ่มตรงหน้า แต่เขาก็ยังทำใจเชื่อสะใภ้ชาวจีนไม่ได้...

“เอ่อ... คุณแม่เห็นรูปถ่ายที่ผมเคยลงไว้ในอินเทอร์เน็ตโดยบังเอิญ... คุณแม่เชื่อว่าผมคือลูกชายที่หายตัวไปตั้งแต่ยังเด็ก ก็เลยให้นักสืบช่วยหาข้อมูล ที่อยู่ แล้วก็เดินทางไปตามหาผมด้วยตัวเองที่สเปนอีกหลายครั้ง... แต่ผม เอ่อ... ผมอยู่ไม่ค่อยเป็นหลักแหล่ง กว่าจะเจอกันจริงๆ ก็เมื่อไม่กี่วันก่อน...”

“รู้ไหมว่าตอนเด็กๆ น่ะ เจค็อบแทบไม่เคยรู้จักแม่ของเขาเลย...” เคนเน็ธจ้องเขม็งเข้ามาในดวงตาของเขา

โทบีใจหายวาบ แต่ก็พยายามรักษาอาการเอาไว้ “วันที่คุณแม่มาหาผมที่อพาร์ตเมนต์ ผมก็ไม่เชื่อว่าเธอเป็นแม่ครับ... เพราะผมจำอะไรเกี่ยวกับเธอไม่ได้เลย... แต่ผมจำได้แม่นยำว่าปู่ของผมเป็นชาวอังกฤษ... พอคุณแม่เล่าเรื่องลักพาตัวให้ฟัง เล่าเรื่องนีนา ผมก็เริ่มนึกภาพเก่าๆ ขึ้นมาได้บ้าง... แต่บอกคุณปู่ตามตรงว่า ตอนนี้ผมเองก็ยังนึกว่ามันเป็นแค่ความฝัน... เพราะผม... ผมจำมันได้น้อยมากจริงๆ...” ว่าแล้วก็ก้มลงซุกหน้าในฝ่ามือทั้งสองข้าง

“ปู่ก็ไม่ได้สงสัยอะไรเราหรอกนะ... เพียงแต่ว่า เรื่องนี้มันเป็นฝันร้ายที่หลอกหลอนปู่มานานเหลือเกิน... ปู่เข้าใจ ถ้าเราเองก็พยายามลืมมันไปจากความทรงจำ เพราะคนเราย่อมต้องมีวิธีปกป้องตัวเองจากเรื่องโศกเศร้าสะเทือนใจอยู่แล้ว...”

“ผมอยากจะจำได้ครับ ผมอยากจะจำได้ทุกๆ เรื่อง... ตอนที่ผมอยู่กับคุณปู่... ตอนที่อยู่กับนีนาและทุกคนในบ้านหลังนี้...” เขาสะอื้น พูดถึงสิ่งที่กลั่นออกมาจากหัวใจ

โทบียอมรับว่าเขาอิจฉาคนที่เขากำลังสวมบทบาทอยู่... อิจฉาที่เจโคบีได้รับความรักจากคนมากมาย ทั้งโรส ทั้งพ่อบ้าน พี่เลี้ยงที่เสียชีวิตไปแล้ว จนถึงผู้เป็นปู่... แล้วมันก็ทำให้เขาอยากจะเป็นหลานชายของเคนเน็ธขึ้นมาจริงๆ... ไม่ใช่เพื่อทรัพย์สินเงินทองหรือความสุขสบาย...

“มันไม่สำคัญหรอกลูกเอ๊ย... ตอนนี้เราก็กลับมาอยู่ที่บ้านกับปู่แล้ว ซักวันเราก็คงจะจำทุกอย่างได้เอง อย่าเสียใจไปเลย...” คนที่คิดว่าตัวเองเป็นปู่ ขยับเข้าไปโอบไหล่ชายหนุ่มเอาไว้ แล้วกอดกระชับด้วยความรักใคร่

“ครับคุณปู่...” โทบีตอบแผ่วๆ ในลำคอ

จากสิ่งที่โรสบอกก่อนหน้านี้ โทบียังเข้าใจมาตลอดว่า ‘ปู่’ ของเขาจะต้องเป็นคนดุดัน ร้ายกาจ และใจคอคับแคบ... จริงอยู่ที่สายตาของเคนเน็ธดูไม่ไว้วางใจเขาอย่างเต็มที่ แต่ความรักความห่วงหาอาทรที่สัมผัสได้นั้น ไม่ได้บ่งบอกเลยว่ามหาเศรษฐีชราจะเป็นคนใจจืดใจดำถึงขนาดที่จะไม่เห็นคนรับใช้หรือพนักงานบริษัทของตัวเองอยู่ในสายตา...

แค่ได้พูดคุยกันในฐานะปู่กับหลานเพียงชั่วโมงเศษ เขาก็เกิดความรักใคร่ชายชราเบื้องหน้าไม่ต่างจากปู่แท้ๆ แล้ว ในขณะเดียวกันเขาก็เคารพและสำนึกในบุญคุณของโรสเช่นกัน หากเป็นในเวลานี้ โทบียินดีและเต็มใจที่จะเป็นครอบครัวให้ทั้งสองพ่อสามีลูกสะใภ้โดยไม่ต้องมีผลประโยชน์ใดๆ เสียด้วยซ้ำ

ที่สำคัญ เขายังรู้สึกถึงความขัดแย้งที่มีอยู่ลึกๆ ระหว่างเคนเน็ธและแม่ม่ายชาร์ลสตัน แล้วเขาก็หวังว่าตัวเองจะสามารถทำให้ทั้งคู่ปรับความเข้าใจกันได้ในฐานะของ เจโคบี ชาร์ลสตัน

เพราะเมื่อเป็นอย่างนั้นแล้ว นับต่อจากนี้ไป โทบีก็คงจะมีครอบครัวที่เต็มไปด้วยความสุขอย่างแท้จริง...