14

แสงโสมมาทำงานด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น ตอนนี้เขาโกรธตัวเองหงุดหงิดตัวเอง เขาสับสนไปหมดไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรกันแน่ มือใหญ่คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดต่อสายหาคู่ขาที่คุ้นเคยให้มาหาที่บริษัท และไม่นานหล่อนก็มาถึง และพอมาถึงหล่อนก็เข้าจู่โจมเขาด้วยจูบร้อนสวาท

“อ่ะ อือ บิ๊กขา ช่วงนี้เราไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันเลยนะคะ” แม่สาวปากแดงทรวงโตเอ่ยทันทีเมื่อผละริมปากออกมาจากริมฝีปากหนา

“ผมงานยุ่งน่ะแนนนี่” ชายหนุ่มผลักร่างอวบอึ๋มออกห่างแต่หล่อนก็ยังกอดเกี่ยวลำคอหนาของเขาไว้แล้วก็ผลักเก้าอี้ที่เขานั่งให้เลื่อนไหลไปชิ้นตู้หนังสือที่อยู่ข้างหลังแล้วเธอก็ปล่อยลดมือที่กอดลำคอหนาของเขามาจับท่อนขาแข็งแรงทั้งสองแล้วแยกกว้างออก

“คิดถึงแนนนี่ไหมคะบิ๊กขา” มือน้อยของหล่อนลูบไล้ไปมาตามต้นขาของชายหนุ่ม แล้วมาหยุดที่เป้าตุงโตของเขา

แสงโสมปฏิเสธไม่ได้ว่าตอนนี้เขาต้องการแค่ไหน แต่เมื่อเห็นหน้าของแนนนี่แล้วเขาก็ไร้อารมณ์แล้วดึงมือเล็กที่กุมเป้าตัวเองออกแล้วเอ่ยขึ้น

“ผมยังไม่ต้องการแนนนี่”

“บิ๊กไม่ได้ต้องการแบบนี้เหรอคะ ปกติเราก็...”

“ไม่ครับ ผมไม่ต้องการแบบนี้แนนนี่”

“งั้นบิ๊กโทรตามแนนนี่มาทำไมคะ” หล่อนลุกขึ้นมานั่งทาบทับบนตักของเขาแทนแล้วก็ดึงมือของเขามาโอบกอดเอวเล็กของตนไว้หลวมๆ และแสงโสมก็ยอมทำตามที่หล่อนต้องการโดยไม่คิดผลักไสหล่อนออกจากตักของตน

“แค่อยากพิสูจน์อะไรสักหน่อยน่ะ ตอนนี้ผมพิสูจน์ได้แล้ว”

“เรื่องอะไรคะ ดีหรือไม่ดีคะ”

“อาจดีสำหรับผมแต่ไม่ดีสำหรับคุณแนนนี่”

“หมายความว่าไงคะบิ๊ก”

“ผมว่าเราควรจบความสัมพันธ์เราตรงนี้ดีกว่านะ”

“คุณมีคนอื่น”

“ก็ไม่เชิง”

“คุณมีคนอื่นแล้วคนนั้นเป็นใครคะบิ๊ก”

“คุณอย่ารู้เลย รู้แต่ว่าตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์กับคุณอีกแล้ว และลุกออกจากตักผมด้วยผมหนัก” คำพูดเย็นชาไร้ความรู้สึกของแสงโสมยังไม่ทำให้แนนนี่เจ็บปวดเท่ากับคำว่า “หนัก” เลยด้วยซ้ำ เขาพูดออกมาแบบนี้ได้ยังไง หล่อนนักเพียง 45 กิโลเท่านั้นเองนะ

“บิ๊กคุณมันเห็นแก่ตัว” หล่อนรีบลุกขึ้นจากตักหนาแล้วหันมาชี้หน้าว่าอีกฝ่ายก่อนจะยกมือขึ้นฟาดใส่หน้าหล่อของอีกฝ่ายเต็มแรง

เผียะ!

แสงโสมหันหน้ากับมาจ้องมองหน้าของแนนนี่แล้วก้ยกมือขึ้นลูบแก้มสากตัวเอง เขาสมควรโดนแล้ว และแล้วเขาก็ต้องหน้าหันอีกครั้งเมื่อหล่อนตบเขาอีกครั้ง

เผียะ!

“อย่าคิดว่าแนนนี่จะยอมปล่อยคุณไปบิ๊ก คุณทำให้ฉันเจ็บ คุณก็รู้ว่าตลอดเวลาที่เราคบกันแนนนี่รักคุณมากแค่ไหน”

“อย่าลืมสิเราตกลงคบแบบไม่ผูกมัด และตอนนี้ผมก็เบื่อคุณแล้ว”

“สารเลว! เผียะ!” หล่อนตบเขาอีกครั้ง

แสงโสมยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากที่มีเลือดซึมออกมาของตนเองก่อนจะพูดต่อ

“ผมขอโทษ แต่ผมไม่เคยรักคุณคุณก็รู้มาตลอด”

“ใช่แนนนี่รู้ แต่มันต้องไม่จบแบบนี้ อย่าให้แนนนี่รู้นะว่าคนใหม่ของคุณเป็นใครบิ๊ก แนนนี่จะตามราวีคอยดู”

“คุณอย่าให้ผมต้องทำร้ายคุณไปมากกว่านี้เลยแนนนี่”

“คุณทำร้ายฉันไปแล้วแหละบิ๊ก คุณคอยดู คอยดูก็แล้วกันฉันไม่จบแค่นี้แน่” พูดจบหล่อนก็สะบัดหน้ากัดฟันเดินออกจากห้องทำงานของแสงโสมทันที และพอเหลือตัวคนเดียวก็ได้แต่สูดปากเจ็บแผลจากฝ่ามือของหล่อนที่ฝากตีตราไว้ก่อนจะเดินออกไป

เช้านี้ชานมมีเรียนกับทัพฟ้า ส่วนชาเขียวกับควอนเรียนอีกวิชาหนึ่ง ชานมมองดูทัพฟ้าที่นั่งข้างๆ ตนเอง และเป็นครั้งแรกหญิงสาวได้จ้องมองเพื่อนชายของตัวเอง ถึงว่าได้เป็นเดือนคณะที่แท้ก็หล่อไร้ที่ติแบบนี้นี่เอง แต่ก็แค่หล่อ เพราะทัพฟ้าไม่มีอะไรดีเลย ขี้เกียจก็ขี้เกียจ และเรียนก็ไม่ได้เรื่องสรุปมีดีแค่หน้าตากับบ้านรวยอย่างเดียว

“มองกูทำไมชานม” คนที่ถูกจ้องมองถามคนที่จ้อง ทัพฟ้ารู้แต่แรกแล้วว่าชานมเท้าคางจ้องมองตนเองเขาจึงแกล้งแสร้งทำเป็นหลับในคาบเรียน

“กูก็มองคนขี้เกียจอย่างมึงไงทัพฟ้า แล้วเนี่ยไม่ตั้งใจเรียนแบบนี้เดี๋ยวก็สอบไม่ได้หรอก”

“มึงห่วงกูเหรอ”

“เอ้า! ไอ้ห่านิ ก็มึงเพื่อนกู กูก็อยากให้ผ่านด้วยกัน”

“ถ้ากูบอกมึงว่ากูไม่อยากเป็นแค่เพื่อนล่ะ”

“พูดหมาๆ ไอ้ทัพฟ้า อย่ามาพูดเล่นกับกูแบบนี้”

“กูพูดจริง” ทัพฟ้านั่งตัวตรงแล้วหันมาจับหน้าของชานมให้จ้องสบตาตนเอง “มึงมองตากูสิชานม”

“ขี้ตา” ชานมรีบพูดทันทีพร้อมกับปัดมือของทัพฟ้าที่จับสองแก้มตัวเองออก

“มึงไม่ใช่คนโง่ชานม มึงรู้ว่ากูหมายถึงอะไร” ทัพฟ้าเอ่ยย้ำและเขาก็รู้ด้วยว่าเพื่อนรู้ในความหมายของเขา และกว่าเขาจะมีโอกาสได้พูดก็ยากเหลือเกิน เพราะมีน้อยครั้งมากจะได้อยู่ด้วยกันสองคน ทัพฟ้าจะถือโอกาสนี้เพื่อจะบอกความในใจกับเพื่อนสาว

“เรียนก่อนเถอะทัพฟ้า เดี๋ยวไม่รู้เรื่อง” ชานมเปลี่ยนเรื่องพร้อมก็ชี้มือไปทางอาจารย์ที่กำลังบรรยายอยู่

“แต่กูต้องการคุยตอนนี้”

“ค่อยคุย”