หญ้าอ่อนน่าเคี้ยว

‘ถ้าปีกกล้าขาแข็งแล้ว ลื้ออยากจะไปอยู่ที่ไหนก็ไปเถอะนะ เลี้ยงให้โตแล้ว’ บุญกวงเคยพูดไว้ตอนปรมาได้ทุนเรียนมหาวิทยาลัยชั้นนำที่กรุงเทพฯ แค่พูดออกไปด้วยอารมณ์หงุดหงิดจากการที่ลูกตัวเองสอบไม่ติดเลยสักที่จนต้องส่งไปเรียนต่างประเทศแทน

แต่คนฟังยังจำได้จนถึงทุกวันนี้

ไม่ผิดที่ปรมาเป็นคนหัวดีจนได้รับทุนเรียนฟรีมาตั้งแต่เด็ก แม้จะเรียนแค่โรงเรียนเทศบาลที่ไม่ไกลจากศาลเจ้าก็ตาม พอจบป.6 บุญกวงก็ให้ไปสมัครสอบเรียนต่อ ม.1 ที่โรงเรียนประจำจังหวัดภูเก็ต แค่ให้ไปเป็นเพื่อนลูก แต่ดันสอบได้อันดับต้น ๆ จากนักเรียนที่สอบผ่านกว่า 190 คน ส่วนลูกตัวเองไม่ติดแม้ตัวสำรอง

ปรมาเกือบต้องสละสิทธิ์เพราะเดินทางไปกลับตัวเมืองภูเก็ตกับพังงาไม่ไหว ที่สำคัญหากจะอยู่ประจำที่โรงเรียนก็มีค่าใช้จ่ายเพิ่มอีกต่างหาก

แต่เพชรอยู่ที่ไหนก็คือเพชร

ปรมาได้รับทุนเรียนฟรีและได้อยู่โรงเรียนประจำเรื่อยมาจนจบ ม.6 แทบไม่ได้ขอเงินจากบุญกวงเลย ชีวิตจริงของคนไม่มีที่จะไปเริ่มขึ้นหลังเรียนจบ ด้วยความที่เป็นสาวร่างเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มเลยมีคนจะมาขอเลี้ยงดู รวมถึงทาบทามไปเป็นบ้านเล็กในชนิดหัวกะไดไม่แห้ง จนบุญกวงต้องออกมาสั่งห้ามทุกคนมาวุ่นวายกับคนในปกครอง ไม่งั้นจะเลิกค้าขายด้วย

เมื่อเร็ว ๆ นี้บุญกวงต้องฉุกคิดถึงบางสิ่ง

‘ทำไมไม่ยื่นข้อเสนอกับนังเด็กนั่นล่ะ ถ้าซ้อไม่อยากให้กินในเด็กในบ้าน พี่กวงก็แค่ให้นังถิงมันย้ายอยู่บ้านหลังอื่นแล้วก็เลี้ยงมันเป็นเมียน้อยไปซะ’ น้องชายร่วมสาบานอดีตข้าราชการท้องถิ่นได้เอ่ยออกมาตรง ๆ

‘ผมรู้นะว่าที่ผ่านมาพี่ด่าไล่นังถิงมันไปอย่างงั้นแหละ แต่ใจจริงอยากให้มันอยู่ด้วยใช่มั้ยล่ะ’ ผู้ที่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่ช่างรู้ใจพี่ชายไปเสียทุกเรื่องให้เหตุผลเเพิ่ม

‘รู้ดีนักนะไอ้เหม’ เขาหันไปเอ็ดใส่ เหมราชเห็นปุ๊บก็รู้ทันทีที่ว่าตัวเองคิดถูก

‘งั้นถามจริง ถ้าวันหนึ่งนังถิงมันเจอทางของมันแล้วเก็บของออกไปจริง ๆ พี่ยอมรับได้ใช่มั้ย’

‘จะมีวันนั้นได้ไง เพราะเถ้าแก่กวงคนเนี้ยคือเจ้าชีวิตหนึ่งเดียวของนังถิงมัน มันไปไหนได้ไม่ไกลหรอก อย่างมากก็นอนข้างถนนล่ะวะ’

‘พี่กวงสงสารมันเหรอหรือหึงเวลามีคนมาเข้าใกล้มัน’

‘นี่ถามอยู่นั่นล่ะ งั้นบอกให้นะไอ้เหมน้องรัก เพราะกูชุบเลี้ยงนังถิงมันมากับมือไง กูเลยไม่อยากเป็นสมภาณกินไก่วัด ชิชะ! ถ้ามันเป็นลูกชาวบ้านทั่วไป กูไม่ปล่อยจนทุกวันนี้หรอก’ แต่บุญกวงไม่รู้ว่าคนถูกกล่าวถึงบังเอิญผ่านมาได้ยินพอดี ด้วยเหตุนี้ปรมาจึงไม่ย้ายไปอยู่ห้องพักคนรับใช้ที่บ้านหลังใหญ่และไปหางานทำที่ภูเก็ตแทนการไปทำงานที่คลังสินค้าของบุญกวง

“ถิงไปกินชาบูกันมั้ย” เพื่อนต่างแผนกวิ่งพรวดพราดเข้ามาชวนอย่างกะไม่ได้คิดว่าจะชวนแต่แรก ปรมาเหลือบตาไปมองกลุ่มคนที่กำลังรอคำตอบอยู่ก็รู้ได้ทันทีว่ามีใครคนหนึ่งอยากให้เธอไปด้วยใจจะขาด

“แค่ชาบูอย่างเดียวใช่มั้ย”

“จริง ๆ กินเสร็จแล้วเราจะไปร้านนั่งชิลล์ต่อด้วยน่ะ วันนี้วันศุกร์นะถิง ไปด้วยกันสิ” แต่ปรมาเม้มยิ้มน้อย ๆ แล้วส่ายหน้าแทนคำตอบ

“ถิงไม่ลองเปิดโอกาสให้พี่นัดหน่อยเหรอ เขาอยากรู้จักถิงนะ” แต่ที่ทุกคนรู้คือพี่คนนั้นเจ้าชู้มากและขึ้นชื่อเรื่องคบซ้อน

“ขอบคุณนะแต่ถิงไม่สะดวกจริง ๆ ต้องไปเตรียมงานขอรับบริจาคที่ศาลเจ้าน่ะ งั้นถิงขอตัวก่อนนะ” ทว่าระหว่างรอรถประจำทางกลับบ้านอยู่นั้น จู่ ๆ เธอก็เปลี่ยนใจมุ่งหน้าไปยังเมืองเก่าภูเก็ตทันที แต่ด้วยความที่เป็นวันศุกร์หลังเลิกงานรถจึงหนาแน่นมากกว่าปกติหลายเท่าตัว

ปรมามองสภาพผิวการจราจรสลับกับโทรศัพท์ด้วยความร้อนรนที่เกรงว่าจะไปถึงไม่ทันการ จากตรงนี้เดินเข้าซอยลัดเลาะไปอีกหน่อย อาจจะถึงที่หมายก่อนรถประจำทางอีกต่างหากจึงตัดสินใจลงเดินให้รู้แล้วรู้รอดไป

เธอกำลังจะไปหาเจมีไนน์

[ลุงถึงแล้วนะ] บาร์เทนเดอร์หนุ่มใหญ่กดส่งข้อความ

ปลายทางก็ตอบกลับมาภายในไม่กี่วินาทีว่าอยู่ระหว่างทางและบ่นว่ารถติดมากจนอยากจะลงเดินแทน

“ไม่เป็นไรไม่ต้องรีบนะ ลุงตรงระเบียงชั้นสองนะ มาถึงก็น่าจะเห็นเลย” เจมีไนน์คลี่ยิ้มจาง ๆ ด้วยความยินดี ก่อนจะโพสต์รูปถ้วยกาแฟและเช็คอินที่คาเฟ่แห่งหนึ่งในย่านเมืองเก่าภูเก็ตแล้วหันไปพูดคุยกับเจ้าของคาเฟ่ตามประสาคนคุ้นเคย

ไม่นานนักปรมาก็พอตัวเองมาถึงที่หมายด้วยสภาพเหนื่อยหอบ พอเงยหน้ามองไปที่ระเบียงชั้นสองหัวใจดวงน้อยก็พองโตขึ้นมาในทันใดเหมือนเจมีไนน์มัวแต่ชะเง้อมองไปที่ถนนเส้นหลักจนไม่ทันสังเกตุเห็น

ร่างเล็กสั่งเครื่องดื่มที่เคาน์เตอร์แล้วรีบไปซับเหงื่อเติมหน้าในห้องน้ำ จากนั้นก็ขึ้นบันไดไปชั้นสอง…เจ้าของไหล่กว้างน่าซบนั่งหันหลังอยู่ตรงนั้น ปรมาเป่าปากเบา ๆ ก้าวฉับ ๆ เข้าไปด้วยความมั่นใจ

ทำทีมาหาที่นั่งริมระเบียงแต่บังเอิญไปเจอเจมีไนน์เข้า

“อ้าว! สวัสดีค่ะลุงเจมส์ จำถิงได้มั้ยคะ” หญิงสาวคลี่ยิ้มหวานพลางยกมือไหว้

“อ๋อ…เอ่อ สวัสดีครับ อ้อ! ถิงถิงที่เจอที่ศาลเจ้านี่เอง ลุงจำได้สิคะ” เจมีไนน์สวมเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมโชว์แผงอกล่ำวับ ๆ แวม ๆ หันมาทักทายพลางเลื่อนเก้าอี้ชวนให้นั่งข้างกัน

“ขอบคุณค่ะ บังเอิญจังเลยค่ะ”

“ลุงมาที่นี่ประจำค่ะ พอดีเป็นเพื่อนกับเจ้าของร้านด้วย”

ทุกครั้งที่เขาขยับตัวจะมีกลิ่นหอม ๆ ชวนหลงใหลฟุ้งออกมา

“อย่างงั้นเองเหรอคะ ถิงว่าจะมาที่นี่ตั้งหลายทีแล้ว เพิ่งมีโอกาสได้มา” ปรมาไม่เคยต้องเก็บอาการเขินถึงเพียงนี้ ยังต้องแสร้งว่าชอบดื่มกาแฟจนบังเอิญสั่งเมนูเดียวกันอีก แต่ดันมาหลุดโป๊ะทำหน้าเหยเกออกมาหลังจากดื่มเข้าไปอึกแรก

มันขมเหมือนยางไหม้ไม่ถูกปากเลยสักนิด

เพียงเท่านี้เจมีไนน์ก็รู้แล้วว่าเธอไม่ใช่คนดื่มกาแฟ แต่ก็สั่งเมนูซิกเนเจอร์ที่เป็นกาแฟคั่วเข้มด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาคลี่ยิ้มอย่างรู้เท่าทันและชวนคุยต่อ

“หลังจากนี้แวะมาบ่อย ๆ สิคะ ชวนเพื่อนมาด้วยยิ่งดี”

“ถิงไม่ค่อยมีเพื่อนชอบนั่งคาเฟ่น่ะค่ะ ส่วนใหญ่ชอบไปร้านนั่งชิลล์กัน” เธอตอบแบบไม่คิดอะไร แต่คำตอบที่ได้กลับมาทำหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

“ให้ลุงนั่งเป็นเพื่อนมั้ยล่ะ” ร่างสูงเผยยิ้มมุมปากขยิบตาให้คนที่กำลังแก้มแดงเระเรื่อจนอยากจะกระเซ้อเย้าแหย่เล่นด้วยความเอ็นดู

“ว่าไงคะถิงถิง อยากให้ลุงมานั่งเป็นเพื่อนด้วยมั้ย ลุงถ่ายรูปเก่งนะให้ถ่ายให้ดูเลยมั้ย”

“อ่อ…เดี๋ยวค่อยถ่ายก็ได้ค่ะ คือ…ถ้าลุงเจมส์จะมานั่งเป็นเพื่อน ถิงก็…ยินดีค่ะ” ปรมาเม้มยิ้มอย่างเคอะเขิน หน้าจิ้มลิ้มร้อนวูบวาบไม่หยุด

ทั้งสองพูดคุยกันต่อสักพัก เจมีไนน์มั่นใจเกินร้อยแล้วว่าเธอกำลังสนใจเขา

“ลุงเจมส์ว่าเราควรจะรู้จักกันมากกว่านี้นะ ถิงว่าดีมั้ยคะ” ใบหน้าคมคายอยู่ห่างปรมาไม่ถึงช่วงแขน ดวงตายาวเบิกโตขึ้นเล็กน้อยระหว่างรอคำตอบ

“เอ่อ…ก็ ก็ดีค่ะ ถ้า ถ้าลุงเจมส์ อยากรู้จักถิง…ถิงก็อยากรู้จักลุงเจมส์ด้วยค่ะ”

“สะดวกทางไลน์หรือวอทแอปคะ”

“ไลน์ค่ะ ไลน์แล้วกัน” ขณะแลกไอดีไลน์อยู่นั้น คนที่เจมีไนน์กำลังรอก็มายืนอยู่บนฟุตบาตหน้าร้านและโบกมือไหว ๆ ให้ประจวบเหมาะกับปรมาขอตัวกลับพอดี

“พอดีลุงนัดคนไว้ ถิงกลับดี ๆ นะคะ ถึงบ้านแล้วส่งมาบอกลุงด้วยนะ”

“ได้ค่ะ ลุงเจมส์ก็กลับบ้านดี ๆ นะคะสวัสดีค่ะ” ทีแรกแค่แวะมาทักทาย แต่กลายเป็นฝ่ายโดนจีบซะงั้น

แพทย์หนุ่มปลายตามองปรมาแวบหนึ่งตอนเดินสวนกัน

เจย์! เจย์! ลุงเจมส์มีสาวคุยด้วยแล้ว แง~ อัยยาลิณณ์วิ่งนำหน้าขึ้นมาก่อนเลยได้เห็นภาพบาดตาบาดใจตอนเจมีไนน์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับสาวผู้โชคดีเข้าอย่างจัง

“คนผมสั้น ๆ เมื่อกี้เหรอครับ ว้าว~ลุงเจมส์ร้ายนะเนี่ย บอกเคล็ดลับจีบสาวเจย์บ้างสิครับ” จักรทัศน์ได้ยินปุ๊บก็หลุดปากแซวออกมาปั๊บ ทำให้เจมีไนน์ขมวดคิ้วแน่นด้วยความประหลาดใจ

“หมอเพิ่งมาถึงเองนะ ทำไมถึงรู้ล่ะว่าลุงกำลังคุยกับใครอยู่ อย่างกะมีพรายกระซิบ” คนทำหน้าที่พรายกระซิบก็ยืนเหรอหราอยู่ข้างจักรทัศน์นั่นแหละ