ความรัก...อาการเป็นไงบอกหมอซิ

ความรัก...อาการเป็นไงบอกหมอซิ

last updateHuling Na-update : 2025-10-15
By:  เมษเมษาKumpleto
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
70Mga Kabanata
474views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เมื่อความรักไม่ใช่แค่เรื่องของหัวใจ... แต่ยังลามไปถึงวิญญาณ!" 'เจย์' หมอหนุ่มสุดหล่อที่ไม่เคยเชื่อเรื่องวิญญาณ จนเธอคนนั้นมายืนอยู่ตรงหน้า 'ขนมตาล' หญิงสาวผู้ป่วยด้วยโรคประหลาดจนวิญญาณออกจากร่าง ไม่นานนักหัวใจว้าวุ่นของหมอกับวิญญาณตามติดก็เริ่มเต้นผิดจังหวะ...! บางโรครักษาได้ด้วยยา...แต่บางหัวใจ ต้องใช้ความรักรักษาให้หายดี

view more

Kabanata 1

คบไม่ได้ (NC นิดหน่อย)

Emily’s POV… 

My three-year-long facade of happiness finally came to an end in a single day. How did this happen? I’ll tell you. It all started the day I caught him cheating on me. I stood there frozen in the doorway like a block of ice. My heart pounded so hard I could hear it in my ears. 

The scene in front of me felt like a cruel joke- Daniel, this same man I had loved for three years, was there before me, tangled up with another woman in our bed. I repeat- OUR bed. 

At first, neither of them noticed me, but when Daniel finally looked up, his expression wasn’t one of guilt or regret. It was annoyance. As if I were the one who had done something wrong. 

“Emily,” he said, casually pulling the sheet over himself. “You weren’t supposed to be home yet.” 

That was it. No apologies. No frantic explanations. Just those cold, indifferent words that sliced through me like a knife. 

The bitch beside him- brunette, sat up smirking- she didn’t even bother covering up. She just raised an eyebrow, as if I were the one intruding. 

Right there and then, I felt something inside me crack wide open. 

I had imagined a future with this man. A life. Marriage, a home, maybe even kids. I had given him three years of my life, my time, my trust. And this was how he repaid me? 

My vision blurred with tears, but I refused to let them fall. I wouldn’t give him that satisfaction. 

“So, this is who you are,” I said, my voice surprisingly steady. “This is what I meant to you?” 

Daniel sighed, running a hand through his hair. “Emily, come on. Don’t be dramatic. These things happen.” 

These things happen. These things happen. Are you seriously kidding me right now? 

I almost laughed. Almost, but instead, I did the only thing I could- I turned on my heel and walked away. 

I didn’t pack a bag. I didn’t scream or cry or beg him to explain. I just left, because if Daniel Sinclair had just shown me who he truly was, I wasn’t going to waste another second pretending he was someone else. 

I was done. 

But as I stepped out into the cold night, one thought lingered in my mind. 

What now? 

To be honest, I didn’t know the answer to that. All I knew was that I couldn’t wait to be out of here in a flash. Anywhere but here. 

*** 

***3 MONTHS LATER*** 

I adjusted the strap of my midnight-blue gown and forced a polite smile as I stepped into the glittering ballroom. The Monarch Foundation Charity Gala was the kind of event I usually avoided- wealthy elites, overpriced champagne, and empty small talk- but my boss had insisted I attend to represent our company. 

I had prepared myself for an evening of forced pleasantries and networking. What I hadn’t prepared for was bumping into a Sinclair. Yes, they were present at this gala. Thankfully, not Daniel though, but his parents and older brother, Ethan. I should have known. The Sinclair family had deep ties to the Monarch Foundation so of course they would be here. 

I tugged at the hem of my gown, reminding myself that I was here for work, not to admire the extravagance, not to think about him or anything that had to do with him. 

My ex. 

I dreaded the possibility of running into him tonight, but after scanning the room twice, I heaved a sigh of relief- Daniel wasn’t here. 

Good. 

I made my way toward the bar, weaving through clusters of socialites and business moguls, when-

Oof! 

A firm chest stopped me in my tracks. The collision sent a slight jolt through me, and I quickly stepped back, flustered. 

"Whoa. Sorry, I didn’t mean to startle you," a deep, smooth voice said.

I looked up—and immediately froze.

Ethan Sinclair.

Daniel’s older brother.

How had he appeared here in only a matter of seconds? 

My eyes didn’t resist scanning him from head to toe. Up close, he was even more striking than I remembered—tall, broad-shouldered, effortlessly commanding in a tailored black tux. His piercing blue eyes studied me with mild amusement, as if he were trying to place where he knew me from. 

Then recognition flickered across his face. "Emily Carter."

My stomach clenched. Of course, he remembered me, though it took a while for him to recall. I had been with Daniel for three years, after all. But the way he said my name—curious, not dismissive—caught me off guard.

"Ethan," I said, regaining my composure. "I didn’t expect to see you here."

He arched a brow. "Likewise. It’s been a while."

"Yeah," I said, forcing a polite smile. "Almost a year." Since I last saw him, of course. He and Daniel barely spent time with each other. If you didn’t know them on a close level like I did, you would’ve never believe they were related. The two brothers always acted like distant cousins whenever they saw each other. 

They also had entirely different personalities. Ethan was aloof and rumored to have been with many women. I also heard he’s never gone out with the same woman twice. He was also very competent and wealthy, much more accomplished than his brother. Daniel, on the other hand was calmer when it came to money and women. 

Enough thinking about Daniel. I groaned inwardly. 

Ethan studied me for a beat, his gaze sharp but unreadable. "Didn’t think these kinds of events were your thing."

I huffed a soft laugh. "They’re not. I’m here for work."

His lips quirked. "Ah. So you got roped into it, too."

"Something like that," I admitted.

A moment of silence settled between us, but it wasn’t uncomfortable. There was something different about Ethan—he wasn’t filling the space with empty small talk, wasn’t looking at me with the same arrogance his brother had always carried.

Before I could say anything else, a waiter passed by, offering a tray of champagne. Ethan plucked two glasses and held one out to me.

"Since we’re both stuck here," he said, tilting his head slightly, "might as well make it interesting."

I hesitated—then, with a small smirk, took the glass from him. At that moment, a wicked idea formed in my head. If Daniel could replace me so easily, why shouldn’t I have a little fun of my own?

"Alright, Sinclair," I said, lifting my flute. "Let’s see what you’ve got."

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
70 Kabanata
คบไม่ได้ (NC นิดหน่อย)
“อื้อ~พี่เจย์คะ อ๊าง~”หญิงสาวท่อนบนว่างเปล่ากำลังครางกระเส่า กระจับปากบวมเจ่อจากจูบสุดเร่าร้อน ร่างหนาปลดกระดุมทีละเม็ดเผยอกกว้างและแนวซิกแพคให้เห็นเต็มตา แม้จะเห็นอยู่บ่อยครั้งแต่หนนี้ต่างกันออกไปทั้งคู่คบกันในฐานะคนรู้ใจมาร่วม 3 เดือนแล้ว ความสัมพันธ์ลึกซึ้งก็เป็นเรื่องปกติของคนที่เป็นแฟนกันโชคดีอะไรขนาดนี้ที่มีแฟนหล่อและ…ขนาดก็ใช่ย่อยอีกต่างหากวินาทีที่จะได้เป็นหนึ่งเดียวกันใกล้เข้ามาแล้วจักรทัศน์ก้มลงแทรกลิ้นแลกจูบดูดดื่มกับเธออีกครั้ง มือยาวลูบเต้าอวบอิ่มไล้ยอดปทุมให้แข็งชูชันไปพลาง นีนลดาครางต่ำในลำคอ โค้งกายตอบสนองในทันใด ตั้งแต่เอวจนถึงปลายเท้าจิกเกร็งด้วยความเสียวซ่านหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ซ้ายขวากลางร่องอก ก่อนจะเปลี่ยนมาเลียสลับดูดยอดถันชมพูอย่างกระหายหิวมันใกล้ถึงจุดที่ไม่อาจหันกลับได้เต็มที“อ๊าง~ อ๊าง~” นีนลดาครวญครางแข่งกับเสียงจ๊วบจ๊าบอย่างไม่เก็บกั๊ก จักรทัศน์เริ่มกดจูบจากเนินกลมลงมายังหน้าท้องแบนราบผ่านสะดือประชิดขอบแพนตี้ตรงท้องน้อยแล้ว ความเป็นหญิงที่ชุ่มไปด้วยของเหลวใสอยู่ห่างไม่ถึงคืบ ความเป็นบุรุษก็ตึงตัวแทบทะลุเป้ากางเกงเต็มที่ร่างเล็กแยกขาออกให้กว้างกว่าเดิ
Magbasa pa
คนแปลกหน้า
‘ผมแค่ทำตามที่คุณคำสั่ง ไม่ได้มอมคุณสักหน่อย’ เจมีไนน์คิดนอกจากเหล้าดีกรีแรง ๆ แล้วคนรับฟังก็เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่คนอกหักต้องการ จักรทัศน์พรั่งพรูความในใจวกไปวนมาสลับกับสั่งเครื่องดื่มไม่ขาด ความมึนเมาแผลงฤทธิ์จนสติเริ่มเลอะเลือนเจมีไนน์ยังควบคุมสถานการณ์ได้จึงเรียกฝ่ายรักษาความปลอดภัย“คูณบาร์เทนเด้อ คูณ…แต่งงานแล้วเหย๋อออออ” แพทย์หนุ่มสังเกตุแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายมาได้สักพักแล้ว เจมีไนน์คลายยิ้มน้อยแล้วพยักหน้ารับด้วยความภูมิใจทำให้คนเมาอดแซวต่อไม่ได้“ฮั่นแน่! ยิ้มขนาดนี้ ภรรยาคูณต้องเป็นคนสวยม๊ากแน่ ๆ”เมื่อเกินขีดจำกัดที่ร่างกายจะรับไหว แพทย์หนุ่มรู้สึกถึงไอร้อนวูบวาบใต้ผิวหนัง เปลือกตาหนักอึ้งจนลืมไม่ขึ้น ยังไม่ทันกระดกเครื่องดื่มแก้วสุดท้ายให้หมดก็ฟุบหน้าลงบนเคาน์เตอร์แล้วเข้าสู่ภวังค์หลับลึกไปในทันใด‘ห้าทุ่มสี่สิบห้านาที…สู้มือน่าดู’’ บาร์เทนเดอร์เอียงคอมอง“คุณรู้กฏดีว่าเราปล่อยให้ลูกค้าเมาหลับในร้านแบบนี้ไม่ได้ เราไม่มีบริการรถรับส่งหรือห้องพักวีไอพีให้พวกขาจรนะคุณเจมส์” ผู้จัดการเข้ามาตำหนิอย่างสุภาพ แม้จะเจมีไนน์เป็นคนสำคัญของทางร้านแต่ใช่จะทำอะไรตามใจชอบได้ทุกอย่าง“ไม่ต
Magbasa pa
วิญญาณติดแหง็ก!
สิ่งที่เห็นไม่ใช่ความฝันแต่เป็นเรื่องจริงเรื่องจริงที่ว่าจักรทัศน์แค่คนเดียวที่เห็นเธอ“เดี๋ยว! ตาลไม่ใช่โจรนะคะ ทุกคนอย่าเข้าใจผิด...” อัยยาลิณณ์คุกเข่ายกมือเหนือ แต่ทุกคนวิ่งไปมาราวกับเธอเป็นอากาศธาตุ ก่อนลุกขึ้นยืนแข้งขาสั่นเทา หันซ้ายหันขวาท่ามกลางความอลหม่านรอบตัวนี่เธอตายแล้วงั้นหรือจักรทัศน์ไม่รู้จะอธิบายสิ่งที่เห็นอย่างไรเลยได้แต่ยืนขาแข็งหน้าเหวอ ส่วนพี่สาวก็เอาแต่คาดคั้นไม่หยุด“เฮ้! เจย์…เจคอป” น้องชายกระพริบตาถี่รัว ๆ หลังเจนีนดีดนิ้วเรียกสติ“ห๊า…อะ อะไรนะ เมื่อกี้ยูว่าอะไรนะ”“เห้อ! ยูโอเคมั้ยเนี่ย คนที่โรง’บาลบอกว่ายูขาดงานไปสองวันนะ นิติก็ไม่เห็นยูออกจากห้อง ไอมาเรียกยูตั้งนานก็เงียบแล้วนี่มาก็บอกมีคนบุกรุกอีก เกิดอะไรขึ้นกับยูวะเนี่ย” เพราะงั้นถึงได้ยกขโยงขึ้นมาแล้วจักรทัศน์ควรตกใจอะไรก่อนระหว่างสลบไปสองวันกับผู้บุกรุกที่ไม่มีใครมองเห็น“ยูมองอะไรตรงกลางห้องน่ะ มองตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ” เจนีนหันตามแต่ไม่มีอะไรนอกจากโซฟาโล่ง ๆ“นี่…ทุก ทุก ทุกคนมองไม่เห็นจริง ๆ เหรอ” แพทย์หนุ่มเสียงสั่นขาดช่วง ชี้นิ้วย้ำ ๆ ไม่หยุด“ฉิบหายล่ะหรือกูเห็นผีวะ!”“เห้ย! ยูเพ้ออะไรน่ะเจย์
Magbasa pa
หัวขบถ
20 ปีที่แล้ว“เห้ย! เด็กคนนี้มาจากไหนวะเนี่ย ลูกสาวพวกเอ็งเหรอ” รถบรรทุกที่วิ่งมาไกลจากจังหวัดนครพนมกลับมีเด็กหญิงตัวเล็ก ๆขดตัวอยู่ที่ท้ายรถ แต่คนขับรถก็งงงันไม่ต่างกัน เนื่องจากยิงยาวไม่ได้พักค้างคืนที่ไหนเลย นอกจากแวะเข้าห้องน้ำและกินข้าวแค่ไม่กี่จุดเป็นไปได้ว่าเด็กคนนี้อาจจะปีนขึ้นมาตลอดไหนก็ได้“อ้าว เอาดีวะ งั้นเดี๋ยวพาสถานีตำรวจแล้วกัน” หนึ่งในกลุ่มคนงานเสนอแนะ แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร…คำพิพากษาจ่อเข้ามาแล้ว“มัวโอ้เอ้อะไรกัน ทำไมไม่รีบขนของลง กูไม่มีเวลาให้พวมึงทั้งวันนะ” เถ้าแก่ขมวดคิ้วมุ่น โวยวายเสียงดังจนลูกน้องสะดุ้งกันเป็นแถว“เฮียกวงครับพอดีว่ามี…” คนงานชี้ที่ท้ายรถ“มีอะไรวะ อย่าบอกนะว่าสั่งของมาผิดน่ะ เดี๋ยวโดนตบกบาลรายตัว ชิ๊!” บุญกวงชะโงกหน้าไปดูก็เจอตาใสแป๋วคู่หนึ่งมองกลับมา ท่าทีดุดันก็อ่อนลงทันใดเพราะนึกว่าเด็กมาซุกซน ก่อนจะรู้ว่าเป็นเด็กหลงทางมาจะไล่ให้ไปก็กระไรอยู่ทุกคนรู้ดีว่าบุญกวงเป็นคนจู้จี้จุกจิก ปากร้าย แต่มีจิตเมตตากับเด็กเสมอจึงให้แม่บ้านมาพาตัวไปอาบน้ำเด็กท้ายรถเล่าว่าตัวเองชื่อถิงถิง อายุ 5 ขวบอาศัยอยู่กับพ่อกับแม่เลี้ยงในคาราวานสินค้าที่ตะเวนขายของตา
Magbasa pa
การพบกันครั้งแรก
จักรทัศน์วางแฟ้มประวัติ ถอดเสื้อกาวน์มือสั่น งุดหน้าเม้มปากแน่นด้วยความหวาดหวั่น หนนี้แย่แน่ ๆ เจตนาฝ่าฝืนชัดเจน“ใครอนุญาตให้คุณลงมา คุณแอดมิทอยู่ไม่ใช่เหรอหมอจักรทัศน์” นายแพทย์ที่ยืนข้างเดชดำรงค์พูดขึ้น“แล้วนี่เอาเสื้อใครมาใส่ล่ะเนี่ย....” เขาพลิกแฟ้มคนไข้ดูคร่าว ๆ หยิบเสื้อตัวนั้นขึ้นมาดูก็ถึงกับส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้“นี่ตัวนี้ไม่ใช่ของคุณแถมคำนำหน้ายังเป็น…สัตวแพทย์หญิงอีกต่างหาก เดี๋ยวนะ! นี่มันโรง’บาลรักษาคนนะ ทำไมมีเสื้อหมอรักษาหมาหลุดรอดเข้ามาได้ล่ะ” ทุกคนพากันหลุดขำ“ถือว่าโชคดีนะว่ามั้ยที่คนไข้เป็นชาวต่างชาติ งั้นคงโดนร้องเรียนว่าพาว่าโรง’บาลนี้ใช้สัตวแพทย์มาตรวจคนไข้” ผู้ติดตามอีกคนค่อนขอดซ้ำทำให้เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นกว่าเมื่อครู่มีเพียงไม่กี่คนที่ไม่ขำแล้วยังรู้สึกโกรธแทน“หมออนันต์หยุดพูด ทุกคนเงียบก่อน” เดชดำรงค์พูดจบความเงียบงันก็ปกคลุมภายในห้องตรวจนั้น“มีอะไรจะอธิบายมั้ยหมอจักรทัศน์”แพทย์หนุ่มเตรียมใจกับบทลงโทษไว้แล้วค่อย ๆ สารภาพความจริงออกมา“เจย์ต้องขออภัยด้วยนะครับ คือเจย์รู้สึกเบื่อ ๆ ตั้งใจจะลงมาเปลี่ยนบรรยากาศ แต่พอดีว่า…”“พอดีว่าผมเห็นคุณหมอเดินมา ก็เ
Magbasa pa
ต้นสายปลายเหตุ
“อ๋อ! อันนี้ให้ผมเหรอ?” เจมีไนน์ก้มลงมองเหรียญในมืออย่างสนใจ รอยยิ้มบางคลี่ออกบนใบหน้าคมสัน“ใช่ค่ะ... ศาลเจ้าจัดทำไว้แค่ 299 ชิ้น แล้วนี่ก็เป็นชิ้นสุดท้ายพอดีเลยนะคะ” มือบางยื่นเหรียญระลึกให้อีกครั้ง พลางหลบตาคมกริบอย่างเงอะงะ แก้มแดงระเรื่อคล้ายลูกแมวที่เพิ่งถูกลูบหัว“ขอบคุณนะคะ” น้ำเสียงนุ่มนวลของชายรูปงามพร้อมรอยยิ้มจริงใจ ดวงตาประกายด้วยความเอ็นดู“วันนี้โชคดีจริง ๆ หลังจากนี้ผมคงมีแต่เรื่องดี ๆ เข้ามาแล้วสิ”“เอ่อ... แล้วก็…ขอรบกวนคุณผู้ชายช่วยเช็คอินที่ศาลเจ้าด้วยนะคะ เปิดเป็นสาธารณะได้ไหมคะ เรากำลังโปรโมตให้ที่นี่เป็นแหล่งท่องเที่ยวของพังงา... เผื่อจะเป็นจุดแวะก่อนเข้าภูเก็ตด้วยน่ะค่ะ”“ได้เลย เดี๋ยวผมจะแนะนำกับคนรู้จักด้วย” เขารับคำโดยไม่ลังเล ยิ้มให้ปรมาอีกครั้งอย่างใจดี“เอ่อ...คือ ไม่ทราบว่าคุณมาเที่ยวพังงาเหรอคะ?”“บ้านผมอยู่ภูเก็ตครับ จริง ๆ เคยมาที่นี่เมื่อนานมาแล้ว...น่าจะสักยี่สิบหกปีได้” ความทรงจำเก่า ๆ ผุดวาบขึ้นมาในหัว เจมีไนน์จำได้ดีเพราะครั้งหนึ่งเขาเคยมาที่นี่กับผู้หญิงที่สำคัญที่สุดในชีวิต…อังศุมาริน“โห! ตอนนั้นถิงยังไม่เกิดเลยค่ะ”สาวน้อยหัวเราะเขิน ๆ เผลอแท
Magbasa pa
รางวัลแด่คนทุ่มเท
“‘เป็นหมอทั้งคู่ไปรอดก็รอด ไปไม่รอดก็คือไม่รอด” เรื่องของคู่รักในอุดมคติที่เลิกรากันกลายเป็นประเด็นเม้ามอยไปทั่วโรงพยาบาล ยิ่งคนโดนกล่าวถึงมาอยู่ใกล้ ๆ มันยิ่งสร้างอรรถรส“มันก็ทุกอาชีพปะ ไม่ใช่แค่หมอหรอก ดารงดาราคบกันเองเลิกกันก็เยอะ”“เพราะอีโก้สูงทั้งคู่หรือเปล่า เวลาทะเลาะกันเลยไม่ยอมกัน นี่ว่าหมอเจย์โสดไม่นานหรอก หน้าตาระดับพระเอกซีรีส์เลยนะนั่น’ คนพูดบุ้ยใบ้ไปทางห้องที่เจ้าตัวพักฟื้น“ล่าสุดหมอหนูนาก็มีคนมาดามใจแล้วนะ เหมือนพยายามไม่เปิดตัวนะแต่มีคนตาไวเห็นอยู่ดี แถมไม่ใช่ใครที่ไหนก็คุณไบเบิ้ลลูกชาย ผอ.นั่นแหละ”“รักครั้งนี้อาจจะไปรอดก็ได้เพราะคุณไบเบิ้ลไม่ได้เป็นหมอเหมือน ผอ. กับพี่ชายเขา จริงหรือเปล่าที่ว่าโกงแล้วยังสอบตก”เพียะ!หนึ่งในกลุ่มคนตีแขนสั่งให้หยุดพูดเรื่องไม่ควรพูดและอย่าได้พูดให้เดชดำรงค์ได้ยินเป็นอันขาด“กำแพงมีหูประตูมีช่องระหว่างทำงานที่นี่อย่าได้เผลอพูดออกมาเลยเชียว ถ้ามีคนได้ยินแล้วไปฟ้อง ผอ. เข้า พวกฉันไม่รู้ด้วยนะยะ” คนที่อาวุโสที่สุดในกลุ่มกำชับหนักแน่นน่าสงสารหมอทั้งสองคนจัง เรื่องส่วนตัวแท้ ๆ ยังตกเป็นขี้ปากของมนุษย์ป้าพวกนี้ได้ อัยยาลิณณ์ท้าวศอกกับเคา
Magbasa pa
ความผิดพลาด
‘…ไม่อยากเรียนหมอแต่ยังสอบติดหมอได้ คนหรืออเวนเจอร์’‘แต่สอบเข้ากับเรียนจริงมันไม่เหมือนกันนะ นี่ขนาดโกงแล้วยังสอบตกคิดดู…’‘เรียนอย่างมีความสุข ได้เป็นเดือนคณะสื่อสารมวลชน แถมจบเกียรตินิยมอันดับหนึ่งอีกต่างหาก…’ นี่คือสิ่งที่หลายคนรู้เกี่ยวกับของลูกชายคนสุดท้องผู้อำนวยการโรงพยาบาลคนเก่ง‘หลักฐานกล้องวงจรปิดชี้ชัดว่าคุณธาวินเจตนาทุจริตการสอบนะครับ แต่เห็นแก่อาจารย์เดชดำรงค์ ทางเราเลยขอแจ้งเป็นการส่วนตัวนะครับ อีกอย่างมีนิสิตที่เป็นพยานยืนยันได้ด้วยครับ” หนึ่งในคณะกรรมการคุมสอบแจ้งอย่างตรงไปตรงมา แต่ขอไม่กล่าวพยานบุคคลนายแพทย์เดชดำรงค์เป็นทั้งชายชาติทหารและแพทย์ผู้ชำนาญการต้องมารับรู้เรื่องการโกงข้อสอบของลูกชาย จะโดนครหาได้ว่าสอนทุกคนได้ยกเว้นลูกตัวเองเขาเค้นความจริงจากธาวินจนรู้ว่าว่าพยานคนดังกล่าวคือนิสิตแพทย์ตัวท็อปของรุ่น เดชดำรงค์จึงเรียกจักรทัศน์มาพูดคุยเป็นการส่วนตัว ทีแรกเข้าใจว่าเห็นแก่หน้าอาจารย์จึงยอมปล่อยผ่าน“อย่างที่เจย์เล่าเลยครับ แต่คณะกรรมการทราบได้ไง อันนี้ไม่ทราบจริง ๆ ครับ แต่เจย์ไม่ได้เป็นคนพูดแน่นอน”“เพราะไบเบิ้ลตอบผิดด้วยหรือเปล่า ในทางกลับกันถ้าตอบถูกก็จะแจ้ง
Magbasa pa
หญ้าอ่อนน่าเคี้ยว
‘ถ้าปีกกล้าขาแข็งแล้ว ลื้ออยากจะไปอยู่ที่ไหนก็ไปเถอะนะ เลี้ยงให้โตแล้ว’ บุญกวงเคยพูดไว้ตอนปรมาได้ทุนเรียนมหาวิทยาลัยชั้นนำที่กรุงเทพฯ แค่พูดออกไปด้วยอารมณ์หงุดหงิดจากการที่ลูกตัวเองสอบไม่ติดเลยสักที่จนต้องส่งไปเรียนต่างประเทศแทนแต่คนฟังยังจำได้จนถึงทุกวันนี้ไม่ผิดที่ปรมาเป็นคนหัวดีจนได้รับทุนเรียนฟรีมาตั้งแต่เด็ก แม้จะเรียนแค่โรงเรียนเทศบาลที่ไม่ไกลจากศาลเจ้าก็ตาม พอจบป.6 บุญกวงก็ให้ไปสมัครสอบเรียนต่อ ม.1 ที่โรงเรียนประจำจังหวัดภูเก็ต แค่ให้ไปเป็นเพื่อนลูก แต่ดันสอบได้อันดับต้น ๆ จากนักเรียนที่สอบผ่านกว่า 190 คน ส่วนลูกตัวเองไม่ติดแม้ตัวสำรองปรมาเกือบต้องสละสิทธิ์เพราะเดินทางไปกลับตัวเมืองภูเก็ตกับพังงาไม่ไหว ที่สำคัญหากจะอยู่ประจำที่โรงเรียนก็มีค่าใช้จ่ายเพิ่มอีกต่างหากแต่เพชรอยู่ที่ไหนก็คือเพชรปรมาได้รับทุนเรียนฟรีและได้อยู่โรงเรียนประจำเรื่อยมาจนจบ ม.6 แทบไม่ได้ขอเงินจากบุญกวงเลย ชีวิตจริงของคนไม่มีที่จะไปเริ่มขึ้นหลังเรียนจบ ด้วยความที่เป็นสาวร่างเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มเลยมีคนจะมาขอเลี้ยงดู รวมถึงทาบทามไปเป็นบ้านเล็กในชนิดหัวกะไดไม่แห้ง จนบุญกวงต้องออกมาสั่งห้ามทุกคนมาวุ่นวายกับคน
Magbasa pa
สิ่งที่ไม่เคยได้รับ (NC)
[ถิงถึงบ้านแล้วค่ะลุงเจมส์]ทันทีที่กลับเข้าห้องปรมาก็ส่งข้อความบอกตามคำขอ[นี่เพิ่งถึงเหรอคะ เกือบสามทุ่มจะครึ่งเลยนะเนี่ย]ยังไม่ทันจะตอบกลับก็ว่ามีปรากฏสายเรียกเข้า เธอรับสายด้วยมือสั่นเทา หัวใจเต้นแรงระรัวตลอดเวลา“ค่ะลุงเจมส์”“ทำไมถึงบ้านดึกจังคะ ปกติถึงบ้านดึกอย่างนี้เหรือเปล่า” น้ำเสียงจริงจังเจือความห่วงใยจนคนฟังรับรู้ได้“ปกติถึงไม่เกินหนึ่งทุ่มค่ะ แค่วันนี้เป็นวันศุกร์แล้วฝนตกด้วย รถเลยติดนานหน่อยค่ะ ถิงมาถึงพังงาฝนยังตกพรำ ๆ เลยค่ะ” ปรมาเปิดลำโพงเพื่อถอดเสื้อผ้าที่เปียกชื้นออกจนเหลือแต่ชุดชั้นในบรรยากาศแบบนี้น่าเปิดวิดีโอคอลให้เห็น“ทั้งฝนทั้งมืด วันหลังโทรให้คนที่บ้านมารับด้วยนะคะ เป็นผู้หญิงมันอันตราย” เจมีไนน์พูด ปลายสายเงียบไปชั่วครู่แล้วตอบรับตามมารยาทอันที่จริงคือไม่มีและไม่เคยมีเลยทั้งชีวิต“นี่ลุงเจมส์มาทำงานเหรอคะ” มีเสียงเพลงบรรเลงจะเสียงคุยกันแทรกมาเป็นระยะ“ลุงมาดื่มกับคนรู้จักน่ะ เขาเป็นผู้ชายนะ ถิงสบายใจได้นะ ฮ่า ๆ” ทั้งคู่พูดคุยกันต่อสักครู่หนึ่งก่อนวางสาย“สระผมด้วยนะเดี๋ยวจะเป็นหวัด ลุงไม่รบกวนแล้วฝันดีนะคะถิงถิง” คำพูดแสดงความเอาใจใส่เช่นนี้ก็ไม่เคยมีมา
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status