ความรัก...อาการเป็นไงบอกหมอซิ

ความรัก...อาการเป็นไงบอกหมอซิ

last updateآخر تحديث : 2025-10-15
بواسطة:  เมษเมษาمكتمل
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
لا يكفي التصنيفات
70فصول
485وجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

เมื่อความรักไม่ใช่แค่เรื่องของหัวใจ... แต่ยังลามไปถึงวิญญาณ!" 'เจย์' หมอหนุ่มสุดหล่อที่ไม่เคยเชื่อเรื่องวิญญาณ จนเธอคนนั้นมายืนอยู่ตรงหน้า 'ขนมตาล' หญิงสาวผู้ป่วยด้วยโรคประหลาดจนวิญญาณออกจากร่าง ไม่นานนักหัวใจว้าวุ่นของหมอกับวิญญาณตามติดก็เริ่มเต้นผิดจังหวะ...! บางโรครักษาได้ด้วยยา...แต่บางหัวใจ ต้องใช้ความรักรักษาให้หายดี

عرض المزيد

الفصل الأول

คบไม่ได้ (NC นิดหน่อย)

潮崎市、センター病院。

「子宮外妊娠です。卵管破裂は命にかかわります!こんな大手術なのに、どうして一人で来たんですか?主人は?早く呼んでサインをもらってください!」

朝霧静奈(あさぎりしずな)は、腹部を引き裂かれるような激痛に耐えながら、電話をかけた。

呼び出し音は長く続いた。

受話器の向こうから、冷たい声が聞こえる。

「何?」

「彰人、今、忙しい?お腹がすごく痛くて、少しだけ……」

「暇じゃない」

彼女が言い終わる前に、不機嫌な声が冷たく言葉を遮った。

「腹が痛いなら医者に行け。こっちは忙しい」

「彰人さん、誰から?」

電話の向こうから、甘い女の声が聞こえる。

「どうでもいい相手だ」

彼の声が、急に優しくなった。

「どれがいい?好きな方を言え。競り落としてプレゼントしてやる」

耳元で、ツーツーという無機質な音が鳴り響く。

静奈の心は、まるでナイフでじわじわと切り刻まれるようだった。

彼女の顔色が真っ白になり、呼吸が浅くなっているのに気づき、医師が叫んだ。

「急げ!すぐに手術室を押さえろ!患者の手術を始める!」

静奈が次に目を覚ましたのは、病室のベッドの上だった。

「目が覚めましたか?昨日は本当に危険な状態だったんですよ。処置が早かったから助かったものの、もう少し遅かったら危なかったんですから!」

若い看護師が、点滴をしながら愚痴をこぼした。

「それにしても、あなたの主人、ひどいじゃないですか!こんなに大きな手術をしたのに、一度も顔を見せないなんて!本当に無責任ですよ!

はい、これ、介護士センターの番号です。必要なら、介護士を呼んでくださいね」

「ありがとうございます」

静奈は看護師から名刺を受け取った。

携帯を取り出し、介護士センターに電話をかけようとした、その時。

突然、ニュース速報がポップアップで表示された。

【潮崎市一の富豪、長谷川グループ社長・長谷川彰人氏、二十八億円のマダム・デュヴィエのダイヤモンドネックレスを落札!恋人の笑顔のため、衝撃のプレゼントか!】

目に突き刺さるような見出しに、静奈の瞳孔が大きく開いた。

写真に写っているこの上なく端正な顔立ちは、まさしく自分の夫、長谷川彰人(はせがわあきと)だった。

だが、自分は彼にとって決して公開できない妻。

結婚して四年。

彼はいつも、氷のように冷たく無慈悲だった。

てっきり、それが彼の持って生まれた性格なのだとそう思っていた。

彼の心を動かすため、自分は従順で物分かりの良い「長谷川夫人」を必死に演じてきた。

しかし今、彼が堂々と他の女性を腕に抱き、世間に愛情を見せつけている姿を見て、ようやく悟った。

彼は本当に少しも自分を愛してなどいなかったのだ。

胸が締め付けられるように痛む。

静奈の目には、みるみるうちに涙が滲んだ。

もう、諦めなければ。

四年も続いたこの茶番を、終わらせる時が来たのだ。

静奈は予定より二日早く、退院手続きを済ませた。

医師は心配そうな顔で言った。

「体はまだかなり衰弱していますよ。もう少し入院していた方が……」

「家の用事がありまして」

「しばらくは絶対に安静にしてください。激しい運動は禁止、それから性行為は絶対に駄目ですよ。一週間後にまた検査に来てください」

「ええ、わかりました。ありがとうございます、先生」

静奈は汐見台という住宅街にある一軒家の邸宅に戻った。

家政婦の田所敦子(たどころ あつこ)は、あからさまに不機嫌な顔で彼女を責め立てた。

「若奥様、近頃はますます目に余りますね!何日も家を空けるなんて!若様がお知りになったら、お怒りになりますよ!」

敦子は長谷川家の家政婦という立場だが、その振る舞いは姑同然だった。

彼女は彰人のめのとであり、自分は特別な存在だと自負している。

彰人から寵愛を受けていない静奈のことなど、端から見下していた。

静奈は分かっていた。

敦子が自分に対してこのような態度を取るのは、彰人の指示ではないにしても、彼の黙認があるからだ。

でなければ、これほどまで傲慢になれるはずがない。

これまでは、彰人に気に入られようと、静奈は彼の周りの人間すべてに媚びへつらってきた。

敦子にいじめられ、見下されても、いつも腹の底に怒りを押し殺してきた。

しかし、もう我慢する必要はない。

静奈は敦子の頬を思い切り平手で打った。

その声は侮蔑に満ちていた。

「出過ぎた真似を!ただの雇われの分際で、誰に向かってそんな口を利いている!」

「なっ!」

敦子は顔を覆い、愕然とした表情で目を見開いた。まさか静奈が手を出すとは思ってもみなかったのだろう。

「私を叩いた……」

「叩かれて当然よ!何?まさか、やり返すつもり?」

静奈の冷え切った一言が、敦子を凍り付かせた。

いくら若様に疎まれていようと、彼女は長谷川家の大奥様が直々に選んだ人なのだ。

敦子は、込み上げる怒りを無理やり飲み込むしかなかった。

静奈は背を向け、二階へと上がっていく。

背後から、敦子の小声での悪態が聞こえてきた。

「顔が綺麗なだけで、何の役にも立たないくせに。どうせ若様からは見向きもされないんだわ。この家の若奥様の席なんて、すぐに他の人のものになるんだから!」

棘のある言葉が、ナイフのように静奈の胸に突き刺さる。

彼女は深呼吸をした。

もう、どうでもいい。

今日を限り、彰人に関するすべては、もうどうでもよくなるのだ。

自室に戻った静奈は、私物をすべてスーツケースに詰めた。

彼女の物は驚くほど少なく、スーツケース一つで十分だった。

スーツケースを持ち上げた瞬間、傷口が引きつれた。

腹部に激しい痛みが走り、冷や汗が雨のように流れ落ちる。

静奈は痛み止めを数錠飲んで、ようやく少し落ち着いた。

薬が効いてきたのか、彼女はベッドに横たわると、いつの間にか眠りに落ちていた。

深夜。

部屋に、大きな人影が入ってきた。

バスルームからシャワーの音が聞こえ、二十分ほどして、彰人が腰にバスタオルを巻いた姿で出てきた。

彼は彫刻のように整った顔立ちで、広い肩幅に引き締まった腰、そして力強く割れた腹筋のが男性的魅力を放っていた。

水滴が筋肉を伝い、緩く巻かれたタオルの内側へと消えていく。

彼は何も言わなかった。

まるで月に一回の事務的なことをこなすかのように、静奈のネグリジェの裾をめくり上げた。

眠っていた静奈は、痛みに体を震わせた。

「痛い……」

彼女は無意識に彼を押しのけた。

「やめて」

「拒むふりか?静奈、それが新しい手口か?」

低く、嘲るような声が頭上から降ってきた。

彰人は彼女から離れるどころか、報復するように続けた。

「月に一度の夫婦の営みは、お前がおばあさんに頼み込んで実現したことだろう?今更やめたいと?」

傷口が引き裂かれるような痛みに、静奈の目から涙がこぼれ落ちた。

彰人が自分を憎んでいることは分かっている。

数年前。

彰人の祖母である大奥様が、二人の結婚を強引に進めた。

結婚後、彰人が彼女に冷淡な態度を取り続けるのを見かねた大奥様が、月に一度は夫婦として同衾するよう、彼に命じたのだ。

その度に、彼はまるで道具でも扱うかのように、彼女で欲望を処理するだけだった。

四年間にも及ぶ結婚生活を思い返し、静奈の胸は痛みに満たされた。

細心の注意を払い、自分を殺して尽くしてきたというのに、彼の心からの愛情はひとかけらも手に入らなかった。

それならば、これ以上執着する必要がどこにあるだろう?

「彰人、離婚よ……」

静奈が言い終わる前に、けたたましく携帯の着信音が鳴り響いた。

彰人は、夜中に電話がかかってくることを非常に嫌う。

しかし、その電話には驚くほど優しく応じた。

「どうした?」

「彰人さん、一人だと怖いの。会いに来てくれない?」

受話器から、甘えたような女の声が聞こえる。

「わかった」

彼は一瞬のためらいもなく承諾した。

その声には、静奈が一度も聞いたことのない優しさが滲んでいた。

「すぐに行くから、二十分だけ待ってて」

電話が切れる。

彰人は、ためらうことなく彼女の上から体をどけた。

そして、一度も振り返ることなく部屋を出て行った。

数分後、階下から車が走り去る音が聞こえた。

涙が枕を濡らす。

静奈は、白くなった指でシーツを固く握りしめた。

愛すると、愛さないとでは、これほどまでに違うのだ。

翌朝。

静奈は離婚協議書をテーブルの上に残し、スーツケースを引いて家を出た。

その瞬間、腹部に骨の髄まで染み込むような痛みが走り、体の下から暖かい何かが流れ出る感覚があった。

太ももを伝って、足元へと落ちていく。

ふと下を見る。

そこには、衝撃的なほどの血だまりが広がっていた。

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
70 فصول
คบไม่ได้ (NC นิดหน่อย)
“อื้อ~พี่เจย์คะ อ๊าง~”หญิงสาวท่อนบนว่างเปล่ากำลังครางกระเส่า กระจับปากบวมเจ่อจากจูบสุดเร่าร้อน ร่างหนาปลดกระดุมทีละเม็ดเผยอกกว้างและแนวซิกแพคให้เห็นเต็มตา แม้จะเห็นอยู่บ่อยครั้งแต่หนนี้ต่างกันออกไปทั้งคู่คบกันในฐานะคนรู้ใจมาร่วม 3 เดือนแล้ว ความสัมพันธ์ลึกซึ้งก็เป็นเรื่องปกติของคนที่เป็นแฟนกันโชคดีอะไรขนาดนี้ที่มีแฟนหล่อและ…ขนาดก็ใช่ย่อยอีกต่างหากวินาทีที่จะได้เป็นหนึ่งเดียวกันใกล้เข้ามาแล้วจักรทัศน์ก้มลงแทรกลิ้นแลกจูบดูดดื่มกับเธออีกครั้ง มือยาวลูบเต้าอวบอิ่มไล้ยอดปทุมให้แข็งชูชันไปพลาง นีนลดาครางต่ำในลำคอ โค้งกายตอบสนองในทันใด ตั้งแต่เอวจนถึงปลายเท้าจิกเกร็งด้วยความเสียวซ่านหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ซ้ายขวากลางร่องอก ก่อนจะเปลี่ยนมาเลียสลับดูดยอดถันชมพูอย่างกระหายหิวมันใกล้ถึงจุดที่ไม่อาจหันกลับได้เต็มที“อ๊าง~ อ๊าง~” นีนลดาครวญครางแข่งกับเสียงจ๊วบจ๊าบอย่างไม่เก็บกั๊ก จักรทัศน์เริ่มกดจูบจากเนินกลมลงมายังหน้าท้องแบนราบผ่านสะดือประชิดขอบแพนตี้ตรงท้องน้อยแล้ว ความเป็นหญิงที่ชุ่มไปด้วยของเหลวใสอยู่ห่างไม่ถึงคืบ ความเป็นบุรุษก็ตึงตัวแทบทะลุเป้ากางเกงเต็มที่ร่างเล็กแยกขาออกให้กว้างกว่าเดิ
اقرأ المزيد
คนแปลกหน้า
‘ผมแค่ทำตามที่คุณคำสั่ง ไม่ได้มอมคุณสักหน่อย’ เจมีไนน์คิดนอกจากเหล้าดีกรีแรง ๆ แล้วคนรับฟังก็เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่คนอกหักต้องการ จักรทัศน์พรั่งพรูความในใจวกไปวนมาสลับกับสั่งเครื่องดื่มไม่ขาด ความมึนเมาแผลงฤทธิ์จนสติเริ่มเลอะเลือนเจมีไนน์ยังควบคุมสถานการณ์ได้จึงเรียกฝ่ายรักษาความปลอดภัย“คูณบาร์เทนเด้อ คูณ…แต่งงานแล้วเหย๋อออออ” แพทย์หนุ่มสังเกตุแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายมาได้สักพักแล้ว เจมีไนน์คลายยิ้มน้อยแล้วพยักหน้ารับด้วยความภูมิใจทำให้คนเมาอดแซวต่อไม่ได้“ฮั่นแน่! ยิ้มขนาดนี้ ภรรยาคูณต้องเป็นคนสวยม๊ากแน่ ๆ”เมื่อเกินขีดจำกัดที่ร่างกายจะรับไหว แพทย์หนุ่มรู้สึกถึงไอร้อนวูบวาบใต้ผิวหนัง เปลือกตาหนักอึ้งจนลืมไม่ขึ้น ยังไม่ทันกระดกเครื่องดื่มแก้วสุดท้ายให้หมดก็ฟุบหน้าลงบนเคาน์เตอร์แล้วเข้าสู่ภวังค์หลับลึกไปในทันใด‘ห้าทุ่มสี่สิบห้านาที…สู้มือน่าดู’’ บาร์เทนเดอร์เอียงคอมอง“คุณรู้กฏดีว่าเราปล่อยให้ลูกค้าเมาหลับในร้านแบบนี้ไม่ได้ เราไม่มีบริการรถรับส่งหรือห้องพักวีไอพีให้พวกขาจรนะคุณเจมส์” ผู้จัดการเข้ามาตำหนิอย่างสุภาพ แม้จะเจมีไนน์เป็นคนสำคัญของทางร้านแต่ใช่จะทำอะไรตามใจชอบได้ทุกอย่าง“ไม่ต
اقرأ المزيد
วิญญาณติดแหง็ก!
สิ่งที่เห็นไม่ใช่ความฝันแต่เป็นเรื่องจริงเรื่องจริงที่ว่าจักรทัศน์แค่คนเดียวที่เห็นเธอ“เดี๋ยว! ตาลไม่ใช่โจรนะคะ ทุกคนอย่าเข้าใจผิด...” อัยยาลิณณ์คุกเข่ายกมือเหนือ แต่ทุกคนวิ่งไปมาราวกับเธอเป็นอากาศธาตุ ก่อนลุกขึ้นยืนแข้งขาสั่นเทา หันซ้ายหันขวาท่ามกลางความอลหม่านรอบตัวนี่เธอตายแล้วงั้นหรือจักรทัศน์ไม่รู้จะอธิบายสิ่งที่เห็นอย่างไรเลยได้แต่ยืนขาแข็งหน้าเหวอ ส่วนพี่สาวก็เอาแต่คาดคั้นไม่หยุด“เฮ้! เจย์…เจคอป” น้องชายกระพริบตาถี่รัว ๆ หลังเจนีนดีดนิ้วเรียกสติ“ห๊า…อะ อะไรนะ เมื่อกี้ยูว่าอะไรนะ”“เห้อ! ยูโอเคมั้ยเนี่ย คนที่โรง’บาลบอกว่ายูขาดงานไปสองวันนะ นิติก็ไม่เห็นยูออกจากห้อง ไอมาเรียกยูตั้งนานก็เงียบแล้วนี่มาก็บอกมีคนบุกรุกอีก เกิดอะไรขึ้นกับยูวะเนี่ย” เพราะงั้นถึงได้ยกขโยงขึ้นมาแล้วจักรทัศน์ควรตกใจอะไรก่อนระหว่างสลบไปสองวันกับผู้บุกรุกที่ไม่มีใครมองเห็น“ยูมองอะไรตรงกลางห้องน่ะ มองตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ” เจนีนหันตามแต่ไม่มีอะไรนอกจากโซฟาโล่ง ๆ“นี่…ทุก ทุก ทุกคนมองไม่เห็นจริง ๆ เหรอ” แพทย์หนุ่มเสียงสั่นขาดช่วง ชี้นิ้วย้ำ ๆ ไม่หยุด“ฉิบหายล่ะหรือกูเห็นผีวะ!”“เห้ย! ยูเพ้ออะไรน่ะเจย์
اقرأ المزيد
หัวขบถ
20 ปีที่แล้ว“เห้ย! เด็กคนนี้มาจากไหนวะเนี่ย ลูกสาวพวกเอ็งเหรอ” รถบรรทุกที่วิ่งมาไกลจากจังหวัดนครพนมกลับมีเด็กหญิงตัวเล็ก ๆขดตัวอยู่ที่ท้ายรถ แต่คนขับรถก็งงงันไม่ต่างกัน เนื่องจากยิงยาวไม่ได้พักค้างคืนที่ไหนเลย นอกจากแวะเข้าห้องน้ำและกินข้าวแค่ไม่กี่จุดเป็นไปได้ว่าเด็กคนนี้อาจจะปีนขึ้นมาตลอดไหนก็ได้“อ้าว เอาดีวะ งั้นเดี๋ยวพาสถานีตำรวจแล้วกัน” หนึ่งในกลุ่มคนงานเสนอแนะ แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร…คำพิพากษาจ่อเข้ามาแล้ว“มัวโอ้เอ้อะไรกัน ทำไมไม่รีบขนของลง กูไม่มีเวลาให้พวมึงทั้งวันนะ” เถ้าแก่ขมวดคิ้วมุ่น โวยวายเสียงดังจนลูกน้องสะดุ้งกันเป็นแถว“เฮียกวงครับพอดีว่ามี…” คนงานชี้ที่ท้ายรถ“มีอะไรวะ อย่าบอกนะว่าสั่งของมาผิดน่ะ เดี๋ยวโดนตบกบาลรายตัว ชิ๊!” บุญกวงชะโงกหน้าไปดูก็เจอตาใสแป๋วคู่หนึ่งมองกลับมา ท่าทีดุดันก็อ่อนลงทันใดเพราะนึกว่าเด็กมาซุกซน ก่อนจะรู้ว่าเป็นเด็กหลงทางมาจะไล่ให้ไปก็กระไรอยู่ทุกคนรู้ดีว่าบุญกวงเป็นคนจู้จี้จุกจิก ปากร้าย แต่มีจิตเมตตากับเด็กเสมอจึงให้แม่บ้านมาพาตัวไปอาบน้ำเด็กท้ายรถเล่าว่าตัวเองชื่อถิงถิง อายุ 5 ขวบอาศัยอยู่กับพ่อกับแม่เลี้ยงในคาราวานสินค้าที่ตะเวนขายของตา
اقرأ المزيد
การพบกันครั้งแรก
จักรทัศน์วางแฟ้มประวัติ ถอดเสื้อกาวน์มือสั่น งุดหน้าเม้มปากแน่นด้วยความหวาดหวั่น หนนี้แย่แน่ ๆ เจตนาฝ่าฝืนชัดเจน“ใครอนุญาตให้คุณลงมา คุณแอดมิทอยู่ไม่ใช่เหรอหมอจักรทัศน์” นายแพทย์ที่ยืนข้างเดชดำรงค์พูดขึ้น“แล้วนี่เอาเสื้อใครมาใส่ล่ะเนี่ย....” เขาพลิกแฟ้มคนไข้ดูคร่าว ๆ หยิบเสื้อตัวนั้นขึ้นมาดูก็ถึงกับส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้“นี่ตัวนี้ไม่ใช่ของคุณแถมคำนำหน้ายังเป็น…สัตวแพทย์หญิงอีกต่างหาก เดี๋ยวนะ! นี่มันโรง’บาลรักษาคนนะ ทำไมมีเสื้อหมอรักษาหมาหลุดรอดเข้ามาได้ล่ะ” ทุกคนพากันหลุดขำ“ถือว่าโชคดีนะว่ามั้ยที่คนไข้เป็นชาวต่างชาติ งั้นคงโดนร้องเรียนว่าพาว่าโรง’บาลนี้ใช้สัตวแพทย์มาตรวจคนไข้” ผู้ติดตามอีกคนค่อนขอดซ้ำทำให้เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นกว่าเมื่อครู่มีเพียงไม่กี่คนที่ไม่ขำแล้วยังรู้สึกโกรธแทน“หมออนันต์หยุดพูด ทุกคนเงียบก่อน” เดชดำรงค์พูดจบความเงียบงันก็ปกคลุมภายในห้องตรวจนั้น“มีอะไรจะอธิบายมั้ยหมอจักรทัศน์”แพทย์หนุ่มเตรียมใจกับบทลงโทษไว้แล้วค่อย ๆ สารภาพความจริงออกมา“เจย์ต้องขออภัยด้วยนะครับ คือเจย์รู้สึกเบื่อ ๆ ตั้งใจจะลงมาเปลี่ยนบรรยากาศ แต่พอดีว่า…”“พอดีว่าผมเห็นคุณหมอเดินมา ก็เ
اقرأ المزيد
ต้นสายปลายเหตุ
“อ๋อ! อันนี้ให้ผมเหรอ?” เจมีไนน์ก้มลงมองเหรียญในมืออย่างสนใจ รอยยิ้มบางคลี่ออกบนใบหน้าคมสัน“ใช่ค่ะ... ศาลเจ้าจัดทำไว้แค่ 299 ชิ้น แล้วนี่ก็เป็นชิ้นสุดท้ายพอดีเลยนะคะ” มือบางยื่นเหรียญระลึกให้อีกครั้ง พลางหลบตาคมกริบอย่างเงอะงะ แก้มแดงระเรื่อคล้ายลูกแมวที่เพิ่งถูกลูบหัว“ขอบคุณนะคะ” น้ำเสียงนุ่มนวลของชายรูปงามพร้อมรอยยิ้มจริงใจ ดวงตาประกายด้วยความเอ็นดู“วันนี้โชคดีจริง ๆ หลังจากนี้ผมคงมีแต่เรื่องดี ๆ เข้ามาแล้วสิ”“เอ่อ... แล้วก็…ขอรบกวนคุณผู้ชายช่วยเช็คอินที่ศาลเจ้าด้วยนะคะ เปิดเป็นสาธารณะได้ไหมคะ เรากำลังโปรโมตให้ที่นี่เป็นแหล่งท่องเที่ยวของพังงา... เผื่อจะเป็นจุดแวะก่อนเข้าภูเก็ตด้วยน่ะค่ะ”“ได้เลย เดี๋ยวผมจะแนะนำกับคนรู้จักด้วย” เขารับคำโดยไม่ลังเล ยิ้มให้ปรมาอีกครั้งอย่างใจดี“เอ่อ...คือ ไม่ทราบว่าคุณมาเที่ยวพังงาเหรอคะ?”“บ้านผมอยู่ภูเก็ตครับ จริง ๆ เคยมาที่นี่เมื่อนานมาแล้ว...น่าจะสักยี่สิบหกปีได้” ความทรงจำเก่า ๆ ผุดวาบขึ้นมาในหัว เจมีไนน์จำได้ดีเพราะครั้งหนึ่งเขาเคยมาที่นี่กับผู้หญิงที่สำคัญที่สุดในชีวิต…อังศุมาริน“โห! ตอนนั้นถิงยังไม่เกิดเลยค่ะ”สาวน้อยหัวเราะเขิน ๆ เผลอแท
اقرأ المزيد
รางวัลแด่คนทุ่มเท
“‘เป็นหมอทั้งคู่ไปรอดก็รอด ไปไม่รอดก็คือไม่รอด” เรื่องของคู่รักในอุดมคติที่เลิกรากันกลายเป็นประเด็นเม้ามอยไปทั่วโรงพยาบาล ยิ่งคนโดนกล่าวถึงมาอยู่ใกล้ ๆ มันยิ่งสร้างอรรถรส“มันก็ทุกอาชีพปะ ไม่ใช่แค่หมอหรอก ดารงดาราคบกันเองเลิกกันก็เยอะ”“เพราะอีโก้สูงทั้งคู่หรือเปล่า เวลาทะเลาะกันเลยไม่ยอมกัน นี่ว่าหมอเจย์โสดไม่นานหรอก หน้าตาระดับพระเอกซีรีส์เลยนะนั่น’ คนพูดบุ้ยใบ้ไปทางห้องที่เจ้าตัวพักฟื้น“ล่าสุดหมอหนูนาก็มีคนมาดามใจแล้วนะ เหมือนพยายามไม่เปิดตัวนะแต่มีคนตาไวเห็นอยู่ดี แถมไม่ใช่ใครที่ไหนก็คุณไบเบิ้ลลูกชาย ผอ.นั่นแหละ”“รักครั้งนี้อาจจะไปรอดก็ได้เพราะคุณไบเบิ้ลไม่ได้เป็นหมอเหมือน ผอ. กับพี่ชายเขา จริงหรือเปล่าที่ว่าโกงแล้วยังสอบตก”เพียะ!หนึ่งในกลุ่มคนตีแขนสั่งให้หยุดพูดเรื่องไม่ควรพูดและอย่าได้พูดให้เดชดำรงค์ได้ยินเป็นอันขาด“กำแพงมีหูประตูมีช่องระหว่างทำงานที่นี่อย่าได้เผลอพูดออกมาเลยเชียว ถ้ามีคนได้ยินแล้วไปฟ้อง ผอ. เข้า พวกฉันไม่รู้ด้วยนะยะ” คนที่อาวุโสที่สุดในกลุ่มกำชับหนักแน่นน่าสงสารหมอทั้งสองคนจัง เรื่องส่วนตัวแท้ ๆ ยังตกเป็นขี้ปากของมนุษย์ป้าพวกนี้ได้ อัยยาลิณณ์ท้าวศอกกับเคา
اقرأ المزيد
ความผิดพลาด
‘…ไม่อยากเรียนหมอแต่ยังสอบติดหมอได้ คนหรืออเวนเจอร์’‘แต่สอบเข้ากับเรียนจริงมันไม่เหมือนกันนะ นี่ขนาดโกงแล้วยังสอบตกคิดดู…’‘เรียนอย่างมีความสุข ได้เป็นเดือนคณะสื่อสารมวลชน แถมจบเกียรตินิยมอันดับหนึ่งอีกต่างหาก…’ นี่คือสิ่งที่หลายคนรู้เกี่ยวกับของลูกชายคนสุดท้องผู้อำนวยการโรงพยาบาลคนเก่ง‘หลักฐานกล้องวงจรปิดชี้ชัดว่าคุณธาวินเจตนาทุจริตการสอบนะครับ แต่เห็นแก่อาจารย์เดชดำรงค์ ทางเราเลยขอแจ้งเป็นการส่วนตัวนะครับ อีกอย่างมีนิสิตที่เป็นพยานยืนยันได้ด้วยครับ” หนึ่งในคณะกรรมการคุมสอบแจ้งอย่างตรงไปตรงมา แต่ขอไม่กล่าวพยานบุคคลนายแพทย์เดชดำรงค์เป็นทั้งชายชาติทหารและแพทย์ผู้ชำนาญการต้องมารับรู้เรื่องการโกงข้อสอบของลูกชาย จะโดนครหาได้ว่าสอนทุกคนได้ยกเว้นลูกตัวเองเขาเค้นความจริงจากธาวินจนรู้ว่าว่าพยานคนดังกล่าวคือนิสิตแพทย์ตัวท็อปของรุ่น เดชดำรงค์จึงเรียกจักรทัศน์มาพูดคุยเป็นการส่วนตัว ทีแรกเข้าใจว่าเห็นแก่หน้าอาจารย์จึงยอมปล่อยผ่าน“อย่างที่เจย์เล่าเลยครับ แต่คณะกรรมการทราบได้ไง อันนี้ไม่ทราบจริง ๆ ครับ แต่เจย์ไม่ได้เป็นคนพูดแน่นอน”“เพราะไบเบิ้ลตอบผิดด้วยหรือเปล่า ในทางกลับกันถ้าตอบถูกก็จะแจ้ง
اقرأ المزيد
หญ้าอ่อนน่าเคี้ยว
‘ถ้าปีกกล้าขาแข็งแล้ว ลื้ออยากจะไปอยู่ที่ไหนก็ไปเถอะนะ เลี้ยงให้โตแล้ว’ บุญกวงเคยพูดไว้ตอนปรมาได้ทุนเรียนมหาวิทยาลัยชั้นนำที่กรุงเทพฯ แค่พูดออกไปด้วยอารมณ์หงุดหงิดจากการที่ลูกตัวเองสอบไม่ติดเลยสักที่จนต้องส่งไปเรียนต่างประเทศแทนแต่คนฟังยังจำได้จนถึงทุกวันนี้ไม่ผิดที่ปรมาเป็นคนหัวดีจนได้รับทุนเรียนฟรีมาตั้งแต่เด็ก แม้จะเรียนแค่โรงเรียนเทศบาลที่ไม่ไกลจากศาลเจ้าก็ตาม พอจบป.6 บุญกวงก็ให้ไปสมัครสอบเรียนต่อ ม.1 ที่โรงเรียนประจำจังหวัดภูเก็ต แค่ให้ไปเป็นเพื่อนลูก แต่ดันสอบได้อันดับต้น ๆ จากนักเรียนที่สอบผ่านกว่า 190 คน ส่วนลูกตัวเองไม่ติดแม้ตัวสำรองปรมาเกือบต้องสละสิทธิ์เพราะเดินทางไปกลับตัวเมืองภูเก็ตกับพังงาไม่ไหว ที่สำคัญหากจะอยู่ประจำที่โรงเรียนก็มีค่าใช้จ่ายเพิ่มอีกต่างหากแต่เพชรอยู่ที่ไหนก็คือเพชรปรมาได้รับทุนเรียนฟรีและได้อยู่โรงเรียนประจำเรื่อยมาจนจบ ม.6 แทบไม่ได้ขอเงินจากบุญกวงเลย ชีวิตจริงของคนไม่มีที่จะไปเริ่มขึ้นหลังเรียนจบ ด้วยความที่เป็นสาวร่างเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มเลยมีคนจะมาขอเลี้ยงดู รวมถึงทาบทามไปเป็นบ้านเล็กในชนิดหัวกะไดไม่แห้ง จนบุญกวงต้องออกมาสั่งห้ามทุกคนมาวุ่นวายกับคน
اقرأ المزيد
สิ่งที่ไม่เคยได้รับ (NC)
[ถิงถึงบ้านแล้วค่ะลุงเจมส์]ทันทีที่กลับเข้าห้องปรมาก็ส่งข้อความบอกตามคำขอ[นี่เพิ่งถึงเหรอคะ เกือบสามทุ่มจะครึ่งเลยนะเนี่ย]ยังไม่ทันจะตอบกลับก็ว่ามีปรากฏสายเรียกเข้า เธอรับสายด้วยมือสั่นเทา หัวใจเต้นแรงระรัวตลอดเวลา“ค่ะลุงเจมส์”“ทำไมถึงบ้านดึกจังคะ ปกติถึงบ้านดึกอย่างนี้เหรือเปล่า” น้ำเสียงจริงจังเจือความห่วงใยจนคนฟังรับรู้ได้“ปกติถึงไม่เกินหนึ่งทุ่มค่ะ แค่วันนี้เป็นวันศุกร์แล้วฝนตกด้วย รถเลยติดนานหน่อยค่ะ ถิงมาถึงพังงาฝนยังตกพรำ ๆ เลยค่ะ” ปรมาเปิดลำโพงเพื่อถอดเสื้อผ้าที่เปียกชื้นออกจนเหลือแต่ชุดชั้นในบรรยากาศแบบนี้น่าเปิดวิดีโอคอลให้เห็น“ทั้งฝนทั้งมืด วันหลังโทรให้คนที่บ้านมารับด้วยนะคะ เป็นผู้หญิงมันอันตราย” เจมีไนน์พูด ปลายสายเงียบไปชั่วครู่แล้วตอบรับตามมารยาทอันที่จริงคือไม่มีและไม่เคยมีเลยทั้งชีวิต“นี่ลุงเจมส์มาทำงานเหรอคะ” มีเสียงเพลงบรรเลงจะเสียงคุยกันแทรกมาเป็นระยะ“ลุงมาดื่มกับคนรู้จักน่ะ เขาเป็นผู้ชายนะ ถิงสบายใจได้นะ ฮ่า ๆ” ทั้งคู่พูดคุยกันต่อสักครู่หนึ่งก่อนวางสาย“สระผมด้วยนะเดี๋ยวจะเป็นหวัด ลุงไม่รบกวนแล้วฝันดีนะคะถิงถิง” คำพูดแสดงความเอาใจใส่เช่นนี้ก็ไม่เคยมีมา
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status