Share

ความรักค่อย ๆ จางหายไป
ความรักค่อย ๆ จางหายไป
Auteur: เสี่ยวซื่อเว่ย

บทที่ 1

Auteur: เสี่ยวซื่อเว่ย
แฟนของฉันจางเฉิงเป็นหมอนิติเวช และฉันถูกคนร้ายที่เขาเคยจับเข้าคุกลักพาตัวมา

พวกเขามัดระเบิดไว้กับร่างของฉัน

คนร้ายจ้องฉันด้วยแววตาโหดเหี้ยม “เธอเป็นแฟนของจางเฉิงใช่ไหม? รีบบอกให้จางเฉิงมาที่นี่เดี๋ยวนี้”

ฉันถูกบังคับให้โทรหาจางเฉิง แต่น้ำเสียงของเขากลับดูหมดความอดทนมาก “ฉันบอกแล้วนะว่าอย่าโทรหาฉันในเวลาทำงาน! เธอไม่เบื่อบ้างเหรอ?”

ฉันรีบพูด “จางเฉิงฉันถูกลักพาตัว พวกเขาอยากจะแก้แค้นคุณ คุณอย่ามาเด็ดขาด...”

พูดยังไม่ทันจบ โทรศัพท์ก็ถูกคนร้ายแย่งไปแล้ว

เสียงของจางเฉิงยังคงดังมาจากปลายสายอย่างชัดเจน “ฟางซูเธอเป็นบ้าเหรอ? ฉันบอกเธอแล้วว่าฉันทำงานอยู่ เธอยังจะเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นอีกเหรอ?”

“เธอรู้ไหมว่าแมวของเชี่ยนเชี่ยนติดอยู่บนต้นไม้มาสามวันแล้ว ถ้าไม่ช่วยลงมาอีก มันคงไม่รอดแล้ว! คิดไม่ถึงว่าเธอยังจะมาหาเหตุผลแบบนี้ให้ฉันไปหาอีก ทำไมเธอไม่บอกว่ากำลังจะตายล่ะ?”

ฉันมองระเบิดที่ผูกอยู่บนร่างกาย เห็นเวลานับถอยหลังมาถึงสิบนาทีสุดท้ายแล้ว

“ฉัน...”

“พอเถอะ ฉันไม่อยากฟังเธอแต่งเรื่องโกหกต่อแล้ว เชี่ยนเชี่ยนรักแมวตัวนี้มากเท่าชีวิต ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับแมวตัวนี้ แล้วทำให้เกิดเรื่องกับเชี่ยนเชี่ยนไปด้วย เธอก็จะกลายเป็นฆาตกร และฉันจะไม่ปล่อยเธอไปแน่ฟางซู!”

ที่ปลายสายมีเสียงอ่อนหวานของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น “พี่ชายสุดยอดเลย พี่ชายเก่งมากจริง ๆ ช่วยเป่าเปาของฉันลงมาได้ด้วย”

หลังจากนั้นสายก็ถูกตัดไป

คนร้ายสบถออกมาเสียงหนึ่ง “ซวยชะมัด จางเฉิงไม่ได้รักผู้หญิงคนนี้เลยสักนิด ลักพาตัวผิดคนแล้ว!”

หลังจากคนร้ายจากไป ฉันมองระเบิดบนร่างกายขณะที่น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

ขนาดคนร้ายยังมองออก แต่ฉันเพิ่งจะมารู้ตัวในวันสุดท้าย

เชี่ยนเชี่ยนที่จางเฉิงพูดถึงเป็นเพื่อนสมัยเด็กของเขา

ตอนที่ฉันเพิ่งคบกับจางเฉิง เขาบอกฉันว่าอู๋เชี่ยนเป็นแค่น้องสาว

และฉันก็เชื่อเขา แต่เมื่อพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ ฉันก็ได้ยิ่งจมยิ่งถลำลึกลงไปเรื่อย ๆ จนไม่อาจดึงตัวออกมาได้แล้ว

ไม่ว่าอู๋เชี่ยนจะโทรมาเมื่อไร จางเฉิงก็จะรีบไปหาทันที

แม้แต่ครั้งแรกที่เขามาเจอพ่อแม่ของฉัน เพียงแค่อู๋เชี่ยนบอกว่ากลัวความมืด เขาก็ทิ้งพวกเราสามคน และรีบวิ่งออกไปโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

ถึงขนาดที่ไม่อธิบายแม้แต่ประโยคเดียว ทิ้งท้ายไว้แค่ว่า “มีธุระ”

ฉันขวางเข้าไว้ไม่ให้เขาไป

ถึงขั้นอ้อนวอนเขาเสียงแผ่วเบาว่าให้ไว้หน้าพ่อแม่ฉันหน่อย แต่จางเฉิงทำเพียงเย้ยหยันว่า “ฟางซู ฉันกับอู๋เชี่ยนเป็นแบบนี้กันมายี่สิบกว่าปีแล้ว ถ้าทนไม่ได้ก็อย่ามาแต่งงานกับฉัน!”

ฉันปลอบใจตัวเองว่าจางเฉิงแค่ดูแลอู๋เชี่ยนเหมือนน้องสาว แต่ในใจก็ยังรักฉัน

จนกระทั่งก่อนตายฉันเพิ่งเข้าใจ

ตั้งแต่ต้นจนจบจางเฉินก็ไม่เคยรักฉันเลย ในใจเขามีเพียงอู๋เชี่ยนคนเดียว

ก่อนระเบิดจะทำงาน ฉันส่งข้อความสุดท้ายไปหาจางเฉิง ‘ลาก่อน ชาติหน้าอย่าได้มาเจอกันอีกเลย’
Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Latest chapter

  • ความรักค่อย ๆ จางหายไป   บทที่ 10

    หลังจากจ้องมองอยู่สักพัก จางเฉิงก็หยิบโทรศัพท์ลุกขึ้น และเดินไปที่ห้องน้ำในที่สุดฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก ขอเพียงทำให้จางเฉิงพบความจริง ฉันก็จะหลุดพ้นได้แล้วห้องน้ำของร้านชุดแต่งงานไม่ได้แยกชายหญิง ดังนั้นไม่ว่าใครก็เข้าได้ทั้งนั้นได้ยินเสียงของอู๋เชี่ยนพูดอย่างภาคภูมิใจ “ตอนแรกฉันคิดจะให้หวังเหยี่ยไประเบิดฟางซูตาย เพื่อให้ระบายความแค้นไปบ้าง ใครจะไปคิดว่าฟางซูไม่ได้เรื่อง จางเฉิงไม่ได้รักเธอสักนิด คนที่เขารักที่สุดก็คือฉัน ดังนั้นสุดท้ายหวังเหยี่ยก็ต้องลักพาตัวฉันไปอีกครั้ง”“เสียแรงที่ฉันเล่าให้หวังเหยี่ยฟังอย่างเป็นจริงเป็นจังมาก น่าเสียดาย”จางเฉิงได้ยินแบบนั้นก็หันหลังกลับไปที่ล็อบบี้ของร้านชุดแต่งงานฉันรู้สึกประหลาดใจที่พบว่า ฉันตามติดจางเฉิงต่อไปไม่ได้อีกแล้ว แต่กลับมาอยู่ข้างตัวอู๋เชี่ยนแทนมุมมองเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันขณะที่อู๋เชี่ยนกับเพื่อนกลับไปที่ล็อบบี้ จางเฉิงก็กำลังเลือกชุดแต่งงานอยู่เมื่อเห็นเธอออกมา จางเฉิงก็ยิ้ม “ที่รัก ชุดที่เธอใส่เมื่อกี้สวยมาก พวกเราสั่งตัวนี้ไปเลยเถอะ”อู๋เชี่ยนแปลกใจอยู่บ้าง แต่หลังจากนั้นก็เผยรอยยิ้มหวานออกมา“แล้วแต่ที่รักเถอะ ชุ

  • ความรักค่อย ๆ จางหายไป   บทที่ 9

    หนึ่งปีต่อมา จางเฉิงก็เตรียมจะแต่งงานกับอู๋เชี่ยนพูดให้ถูกคือ อู๋เชี่ยนทั้งยุ่งและกระตือรือร้นอยู่ฝ่ายเดียวแต่จางเฉิงเอาตัวเองโยนเข้าไปในคดีที่สถานีตำรวจโดยสมบูรณ์ จนยุ่งทั้งวันทั้งคืนหวังฉู่เห็นเขามีท่าทีแบบนี้ก็รู้สึกกลัวอยู่บ้าง จึงคิดจะโน้มน้าวให้จางเฉิงพักผ่อนจางเฉิงกลับเอาแต่ส่ายหน้าตลอด ก่อนจะมองศพต่อ และใช้เวลาอยู่ในห้องนิติเวชทุกวันหนึ่งปีที่ผ่านมานี้ฉันยังคงตามเขาอยู่ และเห็นจางเฉิงแสร้งทำเหมือนไม่เป็นไรในตอนกลางวัน แต่ตอนกลางคืนกลับกอดรูปของฉันร้องไห้อย่างเจ็บปวดทั้งยังคอยพร่ำบอกว่ารักฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลังจากนั้นก็ขอโทษแต่ฉันกลับไม่มีความรู้สึกอะไร และถึงขั้นที่ไม่รู้สึกเกลียดเขาแล้วด้วยซ้ำฉันแค่อยากไปจากเขาแต่ฉันลองทุกวิถีทางแล้ว ก็ทำอะไรไม่ได้เลยตั้งแต่ต้นจนจบมีพลังลึกลับบางอย่างที่ทำให้ฉันต้องคอยอยู่ข้างกายเขาฉันค่อย ๆ หมดหวังไป บางทีฉันกับจางเฉิงอาจมีเวรกรรมต่อกัน และฉันคงได้หลุดพ้นหลังจากที่เขาตายหวังฉู่ทนไม่ไหวจึงรายงานสถานการณ์ปัจจุบันให้ผู้กำกับทราบ ผู้กำกับจึงมีคำสั่งบังคับให้จางเฉิงพักหนึ่งเดือน เพื่อเตรียมงานแต่งงานเพราะอู๋เชี่ยนได้นำขนม

  • ความรักค่อย ๆ จางหายไป   บทที่ 8

    ดวงตาของจางเฉิงเฉยชา ราวกับมองไม่เห็นอะไรเขาอยากจะทุบตีหวังเหยี่ยให้ตายเป็น ๆแต่เสียงกรีดร้องของอู๋เชี่ยนก็ดังขึ้นมา “จางเฉิง ระเบิดเหลือเวลาอีกห้านาที มาช่วยฉันก่อน!”ตอนนี้เองที่จางเฉิงเหมือนเพิ่งจะรู้สึกตัวกลับมา และรีบไปปลดระเบิดออกจากร่างของอู๋เชี่ยนหวังเหยี่ยลุกก็ขึ้นมา ในมือถือรีโมทควบคุมไว้ ด้วยใบหน้าที่เปื้อนเลือด“พวกเราไปลงนรกด้วยกันเถอะ”ในช่วงเวลาคับขันนี้ ตำรวจที่อยู่ด้านนอกก็พุ่งเข้ามายิงหวังเหยี่ยจนตายคนอื่น ๆ ก็รีบเข้ามาช่วยปลดระเบิดออกจากตัวอู๋เชี่ยนเวลาของระเบิดที่ถูกปลดออกยังไม่ได้หยุดเดินทันที และหลังจากอู๋เชี่ยนได้ปลดจากระเบิดแล้วก็วิ่งหนีออกไปนอกโกดังทันที เพราะกลัวว่าตัวเองจะถูกระเบิดตายหวังฉู่ดึงจางเฉิง “พี่จาง พวกเรารีบไปเถอะ ระเบิดเหลืออีกสามนาทีก็จะทำงานแล้วนะ”คนส่วนใหญ่ต่างรีบหนีออกไปข้างนอก แต่จางเฉิงยังยืนอยู่ที่เดิมมองระเบิดอย่างงงงวยหวังฉู่กัดฟัน พยายามลากจางเฉิงออกไปจากโกดังวินาทีต่อมา ระเบิดภายในโกดังก็ทำงานแรงระเบิดเป็นเหมือนที่หวังเหยี่ยบอก ทั้งโกดังถูกทำให้เหลือแต่ซากในชั่วขณะสุดท้ายหวังฉู่ที่ทับร่างของจางเฉิงไว้ ก่อนจะถูกแ

  • ความรักค่อย ๆ จางหายไป   บทที่ 7

    ทันใดนั้นโทรศัพท์ของจางเฉิงก็ดังขึ้นอีกครั้งเขารับโทรศัพท์ราวกับร่างไร้วิญญาณ “ฮัลโหล?”ได้ยินเพียงเสียงกรีดร้องแหลมสูงของผู้หญิงดังออกมา “พี่จางเฉิง ช่วยด้วย! มีคนลักพาตัวฉันมา!”“คนร้ายบอกให้พี่มาเดี๋ยวนี้ พี่รีบมาช่วยฉันที ที่ตัวฉันมีระเบิดด้วย!”เสียงนี้มาจากอู๋เชี่ยนจางเฉิงชะงักไป ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องนิติเวช “แบ่งคนตามฉันไปช่วยคน หวังเหยี่ยโผล่หัวมาแล้ว!”อู๋เชี่ยนได้ยินการเตรียมการของจางเฉิง ก็ปฏิเสธซ้ำไปมา “ไม่ ไม่ ไม่ พี่ต้องมาด้วยตัวเอง คนร้ายบอกว่าถ้าพี่พาคนอื่นมาด้วย จะระเบิดฉันทันที ฉันกลัว”จางเฉิงขึ้นรถไปตัวคนเดียว ก่อนจะขับไปยังสถานที่ที่อู๋เชี่ยนบอกแต่ตำรวจก็ตามหลังมาห่าง ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุอะไรขึ้นฉันนั่งอยู่บนรถของจางเฉิง สีหน้าของเขาไร้ซึ่งความรู้สึกอาจพูดได้ว่าตอนนี้ในใจของเขาตายด้านไปแล้ว จนไม่อาจตอบสนองต่อเรื่องใดรอบตัวได้เลย และเพียงแค่ทำตามหน้าที่ในฐานะตำรวจของตัวเองไปตามกลไกของร่างกายเท่านั้นจางเฉิงเหยียบคันเร่งจนสุด และมาถึงสถานที่ที่อู๋เชี่ยนบอกในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเสียงกรีดร้องของอู๋เชี่ยนดังมาจากที่ไกล ๆจางเฉิงเดินไปตามเส

  • ความรักค่อย ๆ จางหายไป   บทที่ 6

    ฉันน้ำตาไหลออกมาไม่หยุดตอนนี้ฉันนึกเสียใจจริง ๆ นึกเสียใจที่ได้เจอกับจางเฉิง ทั้งยังนึกเสียใจกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น และยิ่งนึกเสียใจที่ฉันทะเลาะกับพ่อก่อนตายเพียงเพราะฉันกับจางเฉิงคบกันมาหลายปี แต่เขากลับไม่ยอมแต่งงานกับฉันพ่อฉันโน้มน้าวให้ฉันเลิกกับเขา แต่ฉันกลับทะเลาะกับพวกเขาเสียใหญ่โตพวกเขาไม่เคยคิดทำร้ายฉัน เป็นฉันที่ทำร้ายตัวเองเฝ้ามองแผ่นหลังของพ่อแม่ที่งอตัว และพยุงกันจากไปฉันก็รู้สึกเกลียดจางเฉิงมาก ทั้งยังเกลียดหวังเหยี่ย และยิ่งเกลียดตัวเองมากกว่าหลังจากจางเฉิงปิดประตู ก็ขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด ก่อนจะโทรหาฉันโทรศัพท์ยังคงโทรไม่ติด เขาจึงส่งข้อความเสียงแทน“ฟางซู เธอหยุดสร้างปัญหาได้ไหม พ่อแม่เธออายุตั้งเท่าไรยังต้องมาคอยกังวลเรื่องของเธออีก เธอยังเป็นคนอยู่ไหม?”หลังจากวางสาย เขาก็รีบตรงไปที่สถานีตำรวจ ก่อนจะชนเข้ากับหวังฉู่หวังฉู่บอกว่าคนที่เฝ้าอยู่ที่บ้านของหวังเหยี่ย รายงานว่าหวังเหยี่ยยังไม่กลับบ้านจางเฉิงส่ายศีรษะ “คนนี้ทำตัวไม่ปกติ ถ้าไม่มีปัญหาอะไรทำไมถึงไม่กลับบ้านล่ะ?”หวังฉู่พูด “อืม ดังนั้นพวกเราก็เลยระบุว่าหวังเหยี่ยเป็นผู้ต้องสงสัย และทำการต

  • ความรักค่อย ๆ จางหายไป   บทที่ 5

    หวังฉู่รับที่อยู่มา และรีบเดินทางไปหาหวังเหยี่ยที่อยู่เป็นหมู่บ้านแห่งหนึ่งในเมือง เมื่อเห็นที่นี่แล้ว ทั้งร่างของฉันก็เริ่มสั่นเทาโดยไม่รู้ตัวตอนแรกฉันก็ถูกหวังเหยี่ยลักพาตัวมาที่นี่ และถูกทรมานอย่างไร้มนุษยธรรมเขาให้ฉันบอกที่อยู่ของจางเฉิง แต่ให้ตายฉันก็ไม่บอกสุดท้ายเขาก็มัดฉันไว้กับระเบิด และพาฉันไปที่โกดังร้างแถวชานเมืองหวังฉู่มาถึงหน้าบ้านหลังหนึ่ง หลังจากยืนยันแล้วว่าไม่มีคนอยู่ ก็เตะประตูเปิดออกฉันเข้าไปในบ้านหลังนั้น หวังเหยี่ยได้ทำลายหลักฐานการทรมานฉันในบ้านนี้ทิ้งไปหมดแล้ว ตอนนี้จึงไม่เหลือเบาะแสอะไรอยู่เลยหวังฉู่เดินไปรอบ ๆ บ้านในที่สุดฉันก็พบกระดุมเม็ดหนึ่งที่มุมตู้ นั่นคือกระดุมบนชุดของฉันขอเพียงจางเฉิงพบมัน ก็จะระบุตัวคนร้ายได้ฉันขยับตัวไปมาสุดชีวิต พยายามเรียกร้องความสนใจจากทั้งสองคนแต่ตั้งแต่ต้นจนจบมันก็ไร้ผล พวกเขาไม่เห็นมัน และสุดท้ายก็ออกไปจากบ้านหลังออกมา หวังฉู่ก็คุยกับจางเฉิงว่า “ไม่พบร่องรอยการทำระเบิดเลย หรือจะไม่ใช่เขา?”จางเฉิงส่ายศีรษะ “พูดยาก ถึงยังไงก็เกิดคดีมาหลายวันแล้ว ใครจะรู้ว่าเขากลับมาทำลายร่องรอยทิ้งไปแล้วหรือเปล่า ยิ่งไปกว่

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status