ความรักค่อย ๆ จางหายไป

แฟนของฉันจางเฉิงเป็นหมอนิติเวช และฉันถูกคนร้ายที่เขาเคยจับเข้าคุกลักพาตัวมา

พวกเขามัดระเบิดไว้กับร่างของฉัน

คนร้ายจ้องฉันด้วยแววตาโหดเหี้ยม “เธอเป็นแฟนของจางเฉิงใช่ไหม? รีบบอกให้จางเฉิงมาที่นี่เดี๋ยวนี้”

ฉันถูกบังคับให้โทรหาจางเฉิง แต่น้ำเสียงของเขากลับดูหมดความอดทนมาก “ฉันบอกแล้วนะว่าอย่าโทรหาฉันในเวลาทำงาน! เธอไม่เบื่อบ้างเหรอ?”

ฉันรีบพูด “จางเฉิงฉันถูกลักพาตัว พวกเขาอยากจะแก้แค้นคุณ คุณอย่ามาเด็ดขาด...”

พูดยังไม่ทันจบ โทรศัพท์ก็ถูกคนร้ายแย่งไปแล้ว

เสียงของจางเฉิงยังคงดังมาจากปลายสายอย่างชัดเจน “ฟางซูเธอเป็นบ้าเหรอ? ฉันบอกเธอแล้วว่าฉันทำงานอยู่ เธอยังจะเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นอีกเหรอ?”

“เธอรู้ไหมว่าแมวของเชี่ยนเชี่ยนติดอยู่บนต้นไม้มาสามวันแล้ว ถ้าไม่ช่วยลงมาอีก มันคงไม่รอดแล้ว! คิดไม่ถึงว่าเธอยังจะมาหาเหตุผลแบบนี้ให้ฉันไปหาอีก ทำไมเธอไม่บอกว่ากำลังจะตายล่ะ?”

ฉันมองระเบิดที่ผูกอยู่บนร่างกาย เห็นเวลานับถอยหลังมาถึงสิบนาทีสุดท้ายแล้ว

“ฉัน...”

“พอเถอะ ฉันไม่อยากฟังเธอแต่งเรื่องโกหกต่อแล้ว เชี่ยนเชี่ยนรักแมวตัวนี้มากเท่าชีวิต ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับแมวตัวนี้ แล้วทำให้เกิดเรื่องกับเชี่ยนเชี่ยนไปด้วย เธอก็จะกลายเป็นฆาตกร และฉันจะไม่ปล่อยเธอไปแน่ฟางซู!”

ที่ปลายสายมีเสียงอ่อนหวานของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น “พี่ชายสุดยอดเลย พี่ชายเก่งมากจริง ๆ ช่วยเป่าเปาของฉันลงมาได้ด้วย”

หลังจากนั้นสายก็ถูกตัดไป

คนร้ายสบถออกมาเสียงหนึ่ง “ซวยชะมัด จางเฉิงไม่ได้รักผู้หญิงคนนี้เลยสักนิด ลักพาตัวผิดคนแล้ว!”

หลังจากคนร้ายจากไป ฉันมองระเบิดบนร่างกายขณะที่น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

ขนาดคนร้ายยังมองออก แต่ฉันเพิ่งจะมารู้ตัวในวันสุดท้าย

เชี่ยนเชี่ยนที่จางเฉิงพูดถึงเป็นเพื่อนสมัยเด็กของเขา

ตอนที่ฉันเพิ่งคบกับจางเฉิง เขาบอกฉันว่าอู๋เชี่ยนเป็นแค่น้องสาว

และฉันก็เชื่อเขา แต่เมื่อพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ ฉันก็ได้ยิ่งจมยิ่งถลำลึกลงไปเรื่อย ๆ จนไม่อาจดึงตัวออกมาได้แล้ว

ไม่ว่าอู๋เชี่ยนจะโทรมาเมื่อไร จางเฉิงก็จะรีบไปหาทันที

แม้แต่ครั้งแรกที่เขามาเจอพ่อแม่ของฉัน เพียงแค่อู๋เชี่ยนบอกว่ากลัวความมืด เขาก็ทิ้งพวกเราสามคน และรีบวิ่งออกไปโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

ถึงขนาดที่ไม่อธิบายแม้แต่ประโยคเดียว ทิ้งท้ายไว้แค่ว่า “มีธุระ”

ฉันขวางเข้าไว้ไม่ให้เขาไป

ถึงขั้นอ้อนวอนเขาเสียงแผ่วเบาว่าให้ไว้หน้าพ่อแม่ฉันหน่อย แต่จางเฉิงทำเพียงเย้ยหยันว่า “ฟางซู ฉันกับอู๋เชี่ยนเป็นแบบนี้กันมายี่สิบกว่าปีแล้ว ถ้าทนไม่ได้ก็อย่ามาแต่งงานกับฉัน!”

ฉันปลอบใจตัวเองว่าจางเฉิงแค่ดูแลอู๋เชี่ยนเหมือนน้องสาว แต่ในใจก็ยังรักฉัน

จนกระทั่งก่อนตายฉันเพิ่งเข้าใจ

ตั้งแต่ต้นจนจบจางเฉินก็ไม่เคยรักฉันเลย ในใจเขามีเพียงอู๋เชี่ยนคนเดียว

ก่อนระเบิดจะทำงาน ฉันส่งข้อความสุดท้ายไปหาจางเฉิง ‘ลาก่อน ชาติหน้าอย่าได้มาเจอกันอีกเลย’