Short
หนุนพี่กันยกบ้าน ฉันไม่ทำแล้วงั้น

หนุนพี่กันยกบ้าน ฉันไม่ทำแล้วงั้น

By:  ร่ำรวยโชคลาภCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
8Chapters
3.9Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

พี่สาวเป็นที่รักของทุกคน พอนวนิยายของฉันโด่งดัง พี่สาวก็พูดด้วยความอิจฉาว่าเธอก็อยากเป็นนักเขียนที่มีชื่อเสียงเหมือนกัน พี่ชายที่เป็นบรรณาธิการฉันหาว่าฉันขโมยหนังสือของพี่สาวในงานเซ็นหนังสือ สุดท้ายพี่สาวกลายเป็นนักเขียนอัจฉริยะ ส่วนฉันถูกประนามในอินเทอร์เน็ตจนไม่กล้าออกจากบ้าน หลังจากที่ฉันแต่งงานกับคุณชายแห่งวงการบันเทิงปักกิ่ง เราสองรักกันดีมาก จนพี่สาวบอกเธอแอบรักเขามาหลายปีแล้ว ก่อนตายเธอแค่อยากเป็นเจ้าสาวของเขาสักครั้ง คุณชายไม่ลังเลที่จะหย่ากับฉัน ไปจัดงานแต่งงานแห่งศตวรรษกับพี่สาว คนในครอบครัวกลัวว่าฉันจะทำลายความสัมพันธ์ของพวกเขา ไล่ฉันไปต่างประเทศ พี่สาวยังคิดว่าฉันแย่ไม่พอ ตามมาผลักฉันลงบันได ฉันนอนจนกองเลือดอยู่ แม่แท้ๆก็ยังตำหนิฉันว่า: "แกพูดอะไรที่ไม่ดีอีกแล้วล่ะสิ ไปยั่วโมโหพี่เขาเข้าเหรอ?" ฉันตายจากไปอย่างสิ้นหวัง ลืมตาอีกครั้ง ฉันกลับมาที่วันที่พี่ชายบอกว่าฉันลอกงานเขียน

View More

Chapter 1

บทที่ 1

A시, 비가 억수 같이 쏟아지는 밤.

소예지는 남편 고이한에게 전화를 걸었다. 신호는 갔지만 받지 않았다.

40도까지 치솟은 고열에 정신이 혼미해진 딸이 품 안에서 고이한을 불렀다.

“아빠, 아빠 보고 싶어요...”

소예지는 급히 딸을 안고 아래층으로 내려가 도우미 양희순에게 말했다.

“아주머니, 병원 가요, 우리.”

“대표님이 돌아오실 때까지 기다리지 않아도 돼요?”

양희순이 물었다.

“그럴 필요 없어요.”

오늘 밤은 그의 첫사랑의 생일이라 집에 들어오지 않을 것이다.

소예지의 마음은 바깥의 폭우보다 더 차갑게 식어버렸다. 품 안의 딸은 볼이 붉게 달아오른 채 괴로워서 끙끙거렸지만 아빠라는 사람은 다른 여자의 생일을 축하하고 있었다.

병원으로 달려가는 길, 폭우가 끊이질 않았다. 고열에 시달리는 딸이 걱정되어 소예지는 액셀을 거의 끝까지 밟았다. 그때 차 한 대가 갑자기 앞질러 가려 하자 소예지는 급하게 비상등을 켜서 경고했지만 상대방은 아랑곳하지 않고 그대로 돌진했다.

소예지가 급히 핸들을 꺾은 순간 옆의 안전지대를 들이받고 말았다.

뒷좌석에 앉은 양희순이 깜짝 놀라 아이를 끌어안고 비명을 질렀다.

소예지는 재빨리 브레이크를 밟았다. 다행히 차가 작은 돌기둥에 부딪혀 큰 충돌은 없었다. 하지만 그 순간 소예지는 무너져 내린 듯 눈물을 쏟았다.

오랜 시간 억눌러왔던 억울함과 슬픔이 한꺼번에 그녀를 덮쳐왔다.

핸들에 엎드린 채 어찌할 바를 몰라 흐느끼는 그녀의 모습에 양희순은 마음이 아팠다.

“사모님, 어서 병원에 가야 해요. 하슬이 열이 더 나는 것 같아요.”

소예지는 그제야 딸이 고열에 시달리고 있다는 걸 떠올리고 차를 후진했다가 병원으로 달려갔다.

병원에 도착하자마자 딸을 안고 차에서 내렸다. 피검사 하려고 피를 뽑을 때 딸이 발버둥 치며 거부하자 소예지는 딸의 손을 꽉 잡았다. 목청이 찢어질 것처럼 우는 딸의 울음소리에 그녀도 칼로 도려내듯 가슴이 아팠다.

바이러스 감염이었는데 한 종류가 아니었다. 최소 7가지의 급성 바이러스 감염이었고 흉부 CT 촬영 결과 양쪽 폐가 하얗게 변해 있었다.

“아이 상태가 매우 심각합니다. 아무래도 폐 세척 수술을 하는 게 좋을 것 같습니다.”

의사가 심각하게 말했다.

옆에 있던 양희순이 놀란 목소리로 말했다.

“뭐라고요? 이렇게 어린아이가 폐 세척을 해도 되나요?”

소예지는 의사가 들고 있던 폐 CT 사진을 넘겨받아 자세히 살펴보았다. 의사의 얼굴에 놀란 기색이 스쳤다.

“보호자분, CT 사진 볼 줄 아세요?”

마음의 결정을 내린 소예지가 고개를 끄덕였다.

“선생님, 열이 내리면 수술 준비해주세요. 폐 세척 할게요.”

양희순이 낮은 목소리로 물었다.

“사모님, 대표님과 상의해봐야 하지 않을까요?”

소예지는 품 안의 딸을 내려다보며 붉게 달아오른 이마를 어루만지면서 단호한 목소리로 말했다.

“괜찮아요.”

이 순간 그녀는 마침내 결정을 내렸다.

사흘 후.

소예지는 막 폐 세척 수술을 받아 핏기없이 창백한 얼굴로 잠든 딸의 곁을 지켰다. 그때 휴대폰에 문자 한 통이 도착했다.

[무슨 일이야?]

짧은 한마디에 오만함이 가득 담겨 있었다.

소예지는 답장하지 않고 휴대폰을 내려놓았다.

양희순이 온수실에서 물을 받고 있던 그때 휴대폰이 울려 얼른 전화를 받았다.

“네, 대표님.”

“집에 무슨 일이 있어요?”

양희순은 순간 멈칫했다.

“아... 아무 일도 없어요, 대표님, 지금 국내에 계세요?”

“네.”

“알겠어요. 일 보세요. 집에는 아무 일도 없으니까 걱정하지 마시고요.”

전화를 끊은 후 양희순은 혼잣말로 중얼거렸다.

“사모님은 왜 요 며칠 있었던 일을 대표님께 말씀드리지 못하게 하시는 거지? 분명 국내에 계신데.”

소예지는 딸의 손을 잡고 핏발이 선 두 눈을 감았지만 잠이 오지 않았다. 그때 딸이 악몽을 꾸는지 작은 손을 휘저었다.

“아빠, 유빈 이모, 무서워요. 너무 무서워요...”

소예지는 손을 뻗어 딸의 손을 꽉 잡았다.

“엄마 여기 있어.”

고하슬이 깜짝 놀라며 깨어났다. 눈을 뜨자마자 눈앞에 소예지가 있는 걸 보고는 화를 내며 돌아누웠다.

“엄마 싫어요. 난 유빈 이모가 좋아요.”

소예지는 터져 나오는 눈물을 애써 참으며 다시 재우려고 고하슬의 등을 토닥였다.

입원한 지 7일째 되는 날, 소예지는 아이를 안고 퇴원하여 집으로 돌아왔다.

마침내 그녀도 쓰러졌다.

양희순에게 잠시 딸을 맡기고 위층으로 올라가 한 시간만 잤다.

잠에서 깨자마자 아래층으로 내려왔는데 양희순이 어쩔 줄 몰라 하며 말했다.

“사모님, 일어나셨어요? 아까 대표님이 오셨는데 밖에서 저녁 식사하시겠다면서 하슬이를 데리고 나가셨어요.”

소예지는 목이 메어 말을 잇지 못하고 아무 말 없이 방으로 돌아갔다.

아래층에 있던 양희순이 한숨을 내쉬었다.

‘남편이 있는데 사모님은 왜 이렇게 힘들게 사시는 걸까?’

소예지는 휴대폰을 들어 남편 고이한에게 전화를 걸었다. 잠시 후 전화가 연결되었고 한 여자가 웃으며 물었다.

“이한 오빠가 하슬이를 데리고 잠깐 화장실에 갔는데 무슨 일 있어요?”

순간 숨이 막히는 것처럼 답답하여 입술을 깨물고 전화를 끊었다.

소예지는 눈을 꼭 감았다. 아버지의 반대에도 불구하고 학업까지 포기하고 결혼했지만 결국 그녀를 배신하고 말았다.

결혼식 날 아버지가 몰래 그녀에게 물었다.

“나중에 후회 안 할 자신 있어?”

그녀는 행복하게 웃으면서 대답했다.

“절대 후회하지 않을 테니까 걱정하지 마세요, 아빠.”

소예지는 망설임 없이 학업을 포기하고 결혼 생활에 뛰어들었다.

2년 전, 소예지는 딸이 남편의 방에 숨어 남편의 첫사랑 심유빈과 몰래 통화하는 걸 발견했다. 두 사람은 모녀처럼 사이가 좋아 보였다.

그리고 그날 딸을 데리고 병원에 가는 길에 소예지는 모든 걸 깨달았다. 반대도 무릅쓰고 이 결혼을 한 게 너무나 후회되었다.

이젠 끝낼 때가 된 것 같았다. 자신을 사랑하지 않는 남자와 결혼하면 아무리 정성을 들여도 결국에는 상처투성이였다.

남은 인생 동안에는 자신을 사랑해야겠다고 마음먹었다.

그때 소예지의 휴대폰이 울렸다. 메일이 도착했다는 알림이었다.

자리에서 일어나 3층 서재로 가서 컴퓨터를 켜고 메일을 열었다. 확인해보니 세계 최고 의과대학교의 실험부에서 보낸 것이었다.

소예지는 눈을 감고 중얼거렸다.

“아빠, 아빠 말씀이 맞았어요. 제게 다시 시작할 길을 남겨주셔서 고맙습니다.”

뇌리에 아버지가 세상을 떠나기 전에 했던 당부가 떠올랐다.

“예지 넌 아빠의 자랑이 되어야지, 쓸모없는 사람이 되면 안 돼. 그러니 결혼하더라도 학업은 절대 포기하지 마.”

그렇게 6년 동안 소예지는 포기하지 않았다. 아무도 모르게 아버지가 당부했던 학업을 끝까지 마쳤다.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

monthanit leksiri
monthanit leksiri
สนุกดีค่ะ จบเร็วไปหน่อย
2025-09-08 19:17:59
0
0
8 Chapters
บทที่ 1
“แค่ขอเลือดเธอแค่สี่ร้อยมิลลิลิตรเอง เธอกลับไม่ยอม เสวียนเสวียน เธอเป็นโรคจิตหรือเปล่า ชอบเห็นท่าทางที่ฉันเจ็บปวดน่าสังเวชใช่ไหม?”เพิ่งลืมตาขึ้นมา ฉันก็เห็นพี่สาวลู่หลินเจียร้องไห้กล่าวหาฉันลู่หลินเทียน พี่ชายฉันเดินขึ้นมาเตะฉันหนึ่งที: “ลู่หลินเสวียน เธอเป็นพี่สาวแท้ๆของแกนะ แค่ต้องการเลือดแกเล็กๆน้อยๆเพื่อเอาชีวิตรอดแค่นั้น ทำไมแกถึงไม่ตกลงรับคำขอเล็กๆน้อยๆนี่?”ฉันต้องบริจาคเลือดให้กับลู่หลินเจียเป็นระยะๆ สุขภาพไม่ค่อยดีมาตลอดเขาเตะฉันลงไปกองที่พื้นทันที ฉันเจ็บจนตัวสั่นทั้งตัว พยายามอยู่หลายครั้งก็ลุกไม่ขึ้นลู่หลินเทียนดึงผมฉัน ก่อนจะยกหัวฉันขึ้น: “อย่ามาทำน่าสงสาร ฉันรู้แกไม่เป็นไร!รีบลุกขึ้นมาแล้วไปบริจาคเลือดให้เจียเจียที่โรงพยาบาลซะ!”ผมถูกดึงออกไปเป็นกระจุกใหญ่ เจ็บจนน้ำตาฉันไหลออกมาฉันผลักเขาออกไป: “พี่ใจกว้างมากก็ไปเองเถอะ ยังไงฉันก็ไม่ไป!”ลู่หลินเจียร้องไห้เสียงดังขึ้นมาทันที: “ฉันว่าแล้ว เสวียนเสวียนไม่ได้อยากช่วยฉัน แค่อยากให้ฉันตายๆไป ได้ งั้นฉันก็จะทำตามที่เธอต้องการ!”เธอร้องไห้หยิบผ้าพันคอ ก่อนจะพันรอบคอตัวเธอเอง ร้องจะรัดคอตัวเองให้ตายลู่หลินเทียนตกใ
Read more
บทที่ 2
ฉันไม่อยากถูกตีและด่าอยู่ที่บ้านนี้แล้ว ร่างที่ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก อยากไปจากตรงนี้ลู่หลินเจียแทบทรุด: “ครั้งนี้น้องไม่ยอมบริจาคเลือดให้ แสดงว่าต่อไปจะไม่บริจาคเลือดให้ฉันแล้วเหรอ?เธอแย่งสุขภาพฉันไป แย่งคนที่ฉันชอบไป นี่คิดจะแย่งชีวิตฉันอีกใช่ไหม?”หลินเฟินโกรธขึ้นมาทันที เธอวิ่งตามมาและคว้าตัวฉันไว้"ลู่หลินเสวียน แกเกิดมาเพื่อช่วยพี่แก! วันนี้ไม่ว่าแกจะยินดีหรือไม่ยินดี ก็ต้องบริจาคเลือดให้พี่สาวแก!"ฉันไม่ยอมร่วมมือ เธอถือยาระงับประสาทไว้ในมือ กำลังจะฉีดมันใส่ฉันไม่ว่าเมื่อไหร่ เธอก็จะยืนหยัดปกป้องลู่หลินเจียเสมอลู่หลินเทียนมองพลางขมวดคิ้ว สีหน้าแสดงความเห็นใจและไม่เห็นด้วย แต่ก็ยังช่วยกดฉันไว้“ปล่อยนะ! ถ้าวันนี้พวกคุณทำอะไรหนู หนูจะทำให้พวกคุณไปนอนในคุกทันที!”ฉันพยายามดิ้นรนราวคนบ้า แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็สลัดไม่หลุด ความสิ้นหวังและความโกรธคับแน่นไปทั่วอกจนแทบจะฉีกฉันเป็นชิ้น ๆในจังหวะที่เข็มกำลังจะจิ้มลงที่ตัวฉัน แม่นมก็วิ่งเข้ามา"คุณนาย คุณชาย ผู้ดูแลงานเซ็นหนังสือมาหาคุณหนูรองค่ะ ตอนนี้อยู่ที่หน้าประตู"ครอบครัวฉันให้ความสำคัญกับชื่อเสียงมากแม้ว่าจะไม่เต็มใจ แ
Read more
บทที่ 3
ลู่หลินเจียวิ่งเข้ามาด้วยตาแดงก่ำ คิดจะตีฉันฉันหลบได้ ความโกรธที่สะสมมาสองชีวิตปะทุขึ้นในตอนนี้เอง: “พี่บอกว่านิยายนี่พี่เขียน หลักฐานล่ะ?”ฉันเปิดคอมพิวเตอร์: “นี่คือโครงร่างที่ฉันทำไว้เมื่อสองปีก่อนตอนเริ่มเขียนนิยาย มีทั้งตัวละครและเนื้อเรื่อง เวลาสร้างไฟล์ก็ชัดเจน นี่คือ...”เพี๊ยะ!หลินเฟินเดินเข้ามาแล้วตบฉันอย่างแรง“คอมเครื่องนี้เดิมทีเป็นของพี่สาวแก เนื้อหาทั้งหมดแน่นอนว่าพี่แกคิดและเขียนมันขึ้นมาอย่างตั้งใจ มันเกี่ยวอะไรกับแก?”ฉันถูกตบจนเห็นดาว กดกลั้นความโกรธและพูดว่า: “ในโทรศัพท์ของฉันมีบันทึกการซื้อคอมพิวเตอร์อยู่ ฉันพิสูจน์ได้ว่าคอมพิวเตอร์เป็นของฉัน!”ลู่หลินเจียเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ: “ที่แท้ตอนแกเอาคอมพิวเตอร์ให้ฉันเป็นของขวัญวันเกิด ก็คือมีแผนจะขโมยความคิดแปลกใหม่ฉันเหรอ?”“เธอเป็นพี่สาวแท้ๆแกนะ แกยังคิดมีแผนร้ายกับเธอได้! ฉันจะตีแกให้ตายเลย ร้ายกาจนัก!”หลินเฟินวิ่งเข้ามาตีฉันเหมือนคนบ้า ราวกับว่าฉันทำเรื่องแบบนั้นลงไปจริงๆแม้แต่คู่หมั้นของฉัน เจียงซือเหนียน ก็เดินเข้ามาเพื่อพูดเกลี้ยกล่อมฉัน:“ลู่หลินเสวียน ตัวคุณขโมยหนังสือของเจียเจีย ทำไมกล้าท
Read more
บทที่ 4
แม่และพี่ชายฉันใช้ความสัมพันธ์ในครอบครัวมาผูกมัดฉันเขาใช้ความรักมาบีบบังคับฉันความรู้สึกที่ฉันมีต่อพวกเขากลับกลายเป็นมีดแหลมที่แทงฉันฉันมองไปที่เขา ในใจไม่มีความรู้สึกหวั่นไหวอีกต่อไปแล้ว เหลือเพียงความขยะแขยงเจียงซือเหนียนยังคงคิดจะวุ่นวายอยู่ ฉันเลยขึ้นรถไปทันทีปู่เฉียวเห็นสภาพของฉันแล้วไม่สบายใจ เลยพาฉันไปอยู่ที่บ้านของเขาเขากับย่าเฉียวดีกับฉันมาก ลูกชายและลูกสะใภ้ของเขาเป็นผู้กำกับชื่อดังและนักแสดงหญิงแถวหน้า และยังเป็นแฟนคลับตัวยงของฉัน พวกเขาซื้อลิขสิทธิ์นิยายจากเว็บไซต์ไปทำภาพยนตร์ และกำลังรบเร้าให้ฉันไปเป็นนักเขียนบทในกองถ่ายในวันที่ครอบครัวฉันออกจากสถานกักกัน ฉันกำลังจะออกไปตกปลากับปู่เฉียวพอดีหลินเฟินและลู่หลินเทียนมาขวางฉันอยุ่ตรงประตูหลินเฟินเป็นคนที่มีหน้ามีตา การถูกคุมขังครั้งนี้ทำเอาเธอเกือบจะทรุด พอเธอเห็นฉัน เธอก็พุ่งเข้ามาคิดจะตีฉันแต่ฉันผลักเธอลงพื้นทันทีนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันลงมือกับเธอ เธอตกใจ นัยน์ตาแดงก่ำ ทั้งไม่พอใจทั้งโกรธลู่หลินเทียนตกใจ: “แกลงมือกับแม่ตัวเองได้ไง?”ฉันเยาะเย้ย: “เธอตีและด่าฉันที่เป็นลูกสาวแท้ๆเธอได้ ทำไมฉันจะตอบโต้ไม่ไ
Read more
บทที่ 5
ผู้สูงอายุชอบความสงบ ฉันเองก็ไม่อยากให้เรื่องฉันต้องรบกวนปู่เฉียวกับย่าเฉียวดังนั้นแม้ว่าจะไม่เต็มใจ ฉันก็ยังออกไปเจอกับลู่หลินเทียนเขามองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ไม่มีความเกลียดชังและความสับสนเหมือนในอดีตอีกต่อไป เหลือเพียงความรู้สึกผิดและเสียใจ“ขอโทษนะเสวียนเสวียน ฉันรู้ว่าฉันผิด”“ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉัน...ฉันแค่ถูกลู่หลินเจียและหลินเฟินสองแม่ลูกนั่นหลอก ฉันไล่พวกเขาออกจากบ้านแล้ว ต่อไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะยืนหยัดอยู่ข้างเธอเสมอ!”ลู่หลินเทียนหยิบหนังสือออกมาสักเล่มสองเล่มและส่งให้ตรงหน้าฉันอย่างเอาใจ“เสวียนเสวียน นี่คือหนังสือสองสามเล่มของต้าเสิ่นที่เธอชอบ ฉันตั้งใจซื้อรุ่นลิมิเต็ดราคาสูงให้เธอเลยนะ แล้วยังให้พวกนักเขียนพวกนั้นเขียนลายเซ็นให้เธอด้วย”ฉันผลักมันกลับไป: “นี่คือของขวัญวันเกิดที่ฉันขอจากพี่เมื่อห้าปีที่แล้ว ตอนนี้ฉันไม่ได้ชอบมันแล้ว”ตอนนั้นเขาสามารถใช้เงินเดือนทั้งปีซื้อนาฬิกาผู้หญิงหรูหราให้กับลู่หลินเจียได้แต่ฉันแค่ขอใช้เงินห้าร้อยบาทซื้อหนังสือนิยายสักเล่ม แล้วให้นักเขียนที่เขาพามาเซ็นชื่อให้ฉันเท่านั้นเอง แต่เขาไม่ยอมให้อะไรเลยลู่หลินเทียนฝืนยิ้ม: “เมื
Read more
บทที่ 6
ทุกครั้งที่ฉันถามคำถาม หลินเฟินก็ถอยหลังอย่างกระดากใจ สุดท้ายก็ล้มลงนั่งกับพื้น น้ำตาไหลเต็มหน้าฉันไม่ได้ช่วยเธอ และไม่ได้ปลอบเธอ เพียงแค่มองเธอจากด้านบน"คุณเตรียมตัวจะชดใช้ฉันอย่างไรล่ะ? ตบหน้าตัวเอง บริจาคเลือดตัวเอง ทรมานตัวเองทุกวันเหรอ?"หลินเฟินแววตาสั่นไหว ไม่รู้จะตอบอย่างไร เพียงแค่ร้องไห้ซ้ำๆ"เสวียนเสวียน แม่ขอโทษ..."แต่ฉันไม่ต้องการคำขอโทษนี่ แค่อยากได้สิ่งที่ควรจะได้ฉันไม่สนใจเธอ เดินกลับมาบ้านปู่เฉียวมีลู่หลินเทียนและหลินเฟินมาก่อนแล้ว ตอนเจียงซือเหนียนโทรหาฉัน ฉันคิดว่าเขาก็คงจะขอโทษฉันเหมือนกันเขาเองก็เป็นหนี้คำขอโทษฉันฉันรับโทรศัพท์ แต่ปลายสายกลับเป็นเสียงถามอย่างโกรธๆของเจียงซือเหนียน“คุณยุให้พี่ชายคุณให้ไล่เจียเจียออกจากบ้านตระกูลลู่ และยังให้แม่คุณตัดความสัมพันธ์แม่ลูกกับเธอ คุณรู้ไหมว่าตอนนี้เธอรู้สึกเสียใจแค่ไหน ร้องไห้เสียใจไปเท่าไหร่?”ฉันกำโทรศัพท์แน่น: "แล้วคุณรู้ไหมว่าเธอแกล้งป่วย และไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับฉันเลย? เธอทำร้ายฉันขนาดนั้น ต่อให้เธอจะตายก็สมควรแล้ว!""คุณสาปแช่งเธอแบบนี้ได้ยังไง? ตอนที่เธอถูกสับเปลี่ยน เธอยังเป็นทารกอยู่
Read more
บทที่ 7
เพียงแต่คนสองคนที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกันมาตลอด ตอนนี้กลับยืนแยกกันอย่างชัดเจนและยังทะเลาะกันอยู่ด้วยลู่หลินเทียน: “เสวียนเสวียนเป็นลูกสาวแท้ๆคุณ คุณกลับไปช่วยคนนอกคอกแกล้งป่วย ช่วยยัยนั่นรังแกเธอมาหลายปี คุณไม่คู่ควรเป็นแม่คนด้วยซ้ำ!”หลินเฟิน: “ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าลู่หลินเจียเป็นเด็กนอกคอก? ฉันปกป้องมันเพราะคิดว่ามันเป็น 'ลูกสาวแท้ๆ' ของฉัน แล้วแกล่ะ? ทั้งๆที่เสวียนเสวียนเป็นน้องสาวแท้ๆแก แต่แกกลับเข้าข้างเด็กนอกคอก คนโง่อย่างแกไม่มีสิทธิ์เป็นพี่ชายเธอ!”ฉันเห็นพวกเขาแล้วก็รำคาญ อยากจะปิดๆประตูแต่ลู่หลินเทียนตาไวมือไว คว้าประตูไว้ได้ ก้าวไม่กี่ก้าวก็เข้ามาได้แล้วหลินเฟินกลัวว่าจะถูกฉันปิดประตูทิ้งไว้ข้างนอก จึงรีบเดินเข้ามาฉันเห็นพวกเขาแล้วรู้สึกแย่ในใจ ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว“ไม่อยากเจอพวกเขาหรือ?” เฉียวจินเดินเข้ามาเขาสูงมากจนทำให้รู้สึกกดดัน ฉันขยับไปข้างๆอย่างไม่รู้ตัว: “อืม”วินาทีถัดมา เฉียวจินจับพวกเขามือละคน เหมือนจับลูกไก่ แล้วโยนออกไป ก่อนจะปิดประตู“!”ฉันตกตะลึงแรงเยอะเกินไปหรือเปล่า?เฉียวจินก้มหน้ามองฉัน: “อิจฉา?”ฉันพยักหน้าซ้ำ ๆเขากอดอกมองฉันแล้วพูดว
Read more
บทที่ 8
เรื่องที่เจียงซือเหนียนมารบกวนฉัน ก็ไม่รู้ว่าปู่เฉียวได้ยินมาจากไหนพวกเขาทั้งครอบครัวไม่สบายใจฉัน วันรุ่งขึ้นพวกเขาก็ให้เฉียวจินย้ายมาอยู่ตรงข้ามบ้านฉันฉันรู้สึกว่าฉันรบกวนเขามากไป จนไม่รู้จะขอบคุณเขายังไงเขาเอ่ยว่า: “คุณปู่ไม่ลืมรสอาหารที่คุณทำเลย ผมก็อยากลองชิมดูบ้าง”“ได้ คุณไม่ต้องทำอาหารอีกต่อไปแล้ว เมื่อไหร่ที่ฉันอยู่บ้าน คุณก็มากินที่นี่ก็ได้”“งั้นผมจะไม่เกรงใจแล้วนะ”วันนี้ฉันต้องไปเจอกับลู่หลินเทียน ตอนเที่ยงนี้ไม่มีเวลาทำอาหารเมื่อเฉียวจินรู้เรื่อง เขาก็ไปที่บ้านตระกูลลู่กับฉันทันทีแต่เขาก็ยังมีความรู้สึกนึกคิด แค่รอฉันอยู่ในรถเท่านั้น ไม่ได้ตามเข้ามา ให้ฉันตะโกนได้ตลอดถ้ามีอะไรลู่หลินเทียนส่งมอบมรดกที่เป็นของฉันและค่าชดเชยที่ฉันต้องการให้ฉันเขาคิดว่าฉันรับของแล้วเป็นสัญญาณของการคืนดี จึงลองพูดเสนอดู“เสวียนเสวียน ดูเวลาสิ มันก็สายแล้ว อยู่ทานข้าวเที่ยงที่นี่เลยดีไหม”ฉันลุกขึ้นยืนและพูดเยาะเย้ยว่า: “คุณคงไม่คิดว่าให้ทรัพย์สินพวกนี้กับฉันแล้ว ฉันจะกลับมามองคุณเป็นพี่ชายอีกครั้งได้หรอกนะ? ลู่หลินเทียน พวกนี้เดิมทีก็เป็นของฉันอยู่แล้ว นี่ก็เป็นแค่การลบล้างหน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status