Short
หนุนพี่กันยกบ้าน ฉันไม่ทำแล้วงั้น

หนุนพี่กันยกบ้าน ฉันไม่ทำแล้วงั้น

Par:  ร่ำรวยโชคลาภComplété
Langue: Thai
goodnovel4goodnovel
8Chapitres
3.9KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

พี่สาวเป็นที่รักของทุกคน พอนวนิยายของฉันโด่งดัง พี่สาวก็พูดด้วยความอิจฉาว่าเธอก็อยากเป็นนักเขียนที่มีชื่อเสียงเหมือนกัน พี่ชายที่เป็นบรรณาธิการฉันหาว่าฉันขโมยหนังสือของพี่สาวในงานเซ็นหนังสือ สุดท้ายพี่สาวกลายเป็นนักเขียนอัจฉริยะ ส่วนฉันถูกประนามในอินเทอร์เน็ตจนไม่กล้าออกจากบ้าน หลังจากที่ฉันแต่งงานกับคุณชายแห่งวงการบันเทิงปักกิ่ง เราสองรักกันดีมาก จนพี่สาวบอกเธอแอบรักเขามาหลายปีแล้ว ก่อนตายเธอแค่อยากเป็นเจ้าสาวของเขาสักครั้ง คุณชายไม่ลังเลที่จะหย่ากับฉัน ไปจัดงานแต่งงานแห่งศตวรรษกับพี่สาว คนในครอบครัวกลัวว่าฉันจะทำลายความสัมพันธ์ของพวกเขา ไล่ฉันไปต่างประเทศ พี่สาวยังคิดว่าฉันแย่ไม่พอ ตามมาผลักฉันลงบันได ฉันนอนจนกองเลือดอยู่ แม่แท้ๆก็ยังตำหนิฉันว่า: "แกพูดอะไรที่ไม่ดีอีกแล้วล่ะสิ ไปยั่วโมโหพี่เขาเข้าเหรอ?" ฉันตายจากไปอย่างสิ้นหวัง ลืมตาอีกครั้ง ฉันกลับมาที่วันที่พี่ชายบอกว่าฉันลอกงานเขียน

Voir plus

Chapitre 1

บทที่ 1

"You should leave. He doesn't want you here."

Cloe had heard a lot of things in her thirty-two years. She had heard a doctor say her son's name in a voice that made her stomach drop. She had heard Marshall's phone ring at 2am and watched him take it to the bathroom. She had heard every version of its going to be fine.

But she had never heard it said to her face, clean and unbothered, by a woman she had never met before today.

She kept her eyes on Marshall.

He was standing ten feet away outside the restaurant, his hand resting at the small of another woman's back, and he was not looking at Cloe the way a man looks at someone he has wronged. He was looking at her the way a man looks at a problem that has walked into the wrong place at the wrong time.

"Marshall." Her voice came out steadier than she felt. "Nine years. You owe me more than this."

He crossed the pavement toward her. His jaw was tight, his steps measured. He stopped close enough that she could smell the cologne she had bought him for his birthday three years ago. She almost took a step back. She did not.

"Keep your voice down," he said quietly.

"I'm not raising my voice."

"Cloe." He glanced back at the woman watching them. Then at her. "This is not how I planned to tell you. But since you're here." A pause. Controlled. Deliberate. "That's Sandra. We've been together for three years. We got married overseas six months ago."

The city noise kept going around her. Somebody's music. A car horn. The world is entirely unmoved.

Married.

She had spent nine years alone in an apartment, stretching every coin, sitting in hospital waiting rooms with Dave's hand in hers, sleeping on her side of the bed because she could not bring herself to take his. She had told their son his father was working hard overseas so they could have a better life. She had believed it herself, or she had chosen to, which she understood now was the same as being a fool.

"You have a son," she said. "Did that factor in at all?"

"I'll handle Dave."

"His name is not a line item, Marshall."

Something crossed his face. Not guilt. Irritation. He was not sorry. He was inconvenienced.

"Go home, Cloe."

He turned and walked back to Sandra. She watched him reach her, watched his whole posture shift and soften, become the man she had spent nine years waiting for him to be for her. Sandra said something low. Marshall touched her face.

"That was my cousin," he said, loud enough to carry. "Old family thing. It's nothing."

Sandra laughed and let him guide her inside.

Cloe stood on the pavement and breathed.

Cousin. Nine years of her life, and she was his cousin.

She turned before the tears could decide anything and walked fast, no direction, just away, until she rounded a corner and stopped and pressed both hands flat against the wall.

She was not going to fall apart in public. She had made that rule a long time ago. She had never broken it.

She pushed off the wall and kept walking.

* * *

She did not see him until she walked straight into him.

The collision knocked her bag off her shoulder. Her phone hit the pavement. She stumbled and a hand caught her arm before she could go down.

"Careful."

She looked up. The man holding her arm was tall, dark-suited, watching her with an expression she could not read. Not annoyed. Not performing concern. Just present in a way that felt unfamiliar right now.

He bent and picked up her phone. Screen cracked clean across the corner.

"I'm sorry," Cloe said automatically.

"You're apologising for walking into me." Not quite a question.

"You were in the way."

Something shifted in his face. Almost amusement. He held the phone out and she took it. Her hands were still unsteady. She hated that he could see it.

"Are you alright?" he asked.

The question was so simple and so direct that something in her chest pulled tight. No one had asked her that today. No one had asked her that in longer than she could remember.

"Yes," she said. "Thank you."

She walked away. She did not look back.

She was three blocks away when she realised she had left her documents folder on the pavement. Her CV. Her references. Every carefully printed reason she was worth hiring.

She stopped.

"You dropped these."

She turned. He was there, folder in hand, slightly out of breath. A man who clearly did not usually run after strangers and had done it anyway.

She stared at him.

He looked at the folder, then at her face, and his expression shifted. Careful now. Considering.

"You're applying to Harlow Group," he said.

Her stomach dropped. "Is that a problem?"

A beat of silence. Then he held the folder out.

"I'm Mac Harlow," he said. "Come in tomorrow. Eight o'clock. Don't be late."

He walked away before she could say a single word.

Cloe stood on the pavement holding her cracked phone and her folder and the ruins of the worst day of her life.

Her phone buzzed. A number she did not recognise. She answered.

"Ms. Vane." A woman's voice, crisp and professional. "This is Sandra Harlow. I believe you met my husband today. I'm calling to make sure we understand each other."

Cloe went completely still.

"The man you just spoke to," Sandra continued, smooth and unhurried, "is my brother. And I think it's best for everyone if you stay very far away from my family."

The line went dead.

Cloe looked at the phone in her hand. Then at the street where Mac Harlow had just walked away.

Sandra's brother.

The man who had just offered her a job was the brother of the woman her husband had secretly married.

She stood there while that assembled itself in her mind, piece by piece, into something she had no name for yet.

Then she put the phone in her bag, straightened her spine, and started walking.

She had an interview at eight o'clock tomorrow morning.

She was going to be there.

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres

commentaires

monthanit leksiri
monthanit leksiri
สนุกดีค่ะ จบเร็วไปหน่อย
2025-09-08 19:17:59
0
0
8
บทที่ 1
“แค่ขอเลือดเธอแค่สี่ร้อยมิลลิลิตรเอง เธอกลับไม่ยอม เสวียนเสวียน เธอเป็นโรคจิตหรือเปล่า ชอบเห็นท่าทางที่ฉันเจ็บปวดน่าสังเวชใช่ไหม?”เพิ่งลืมตาขึ้นมา ฉันก็เห็นพี่สาวลู่หลินเจียร้องไห้กล่าวหาฉันลู่หลินเทียน พี่ชายฉันเดินขึ้นมาเตะฉันหนึ่งที: “ลู่หลินเสวียน เธอเป็นพี่สาวแท้ๆของแกนะ แค่ต้องการเลือดแกเล็กๆน้อยๆเพื่อเอาชีวิตรอดแค่นั้น ทำไมแกถึงไม่ตกลงรับคำขอเล็กๆน้อยๆนี่?”ฉันต้องบริจาคเลือดให้กับลู่หลินเจียเป็นระยะๆ สุขภาพไม่ค่อยดีมาตลอดเขาเตะฉันลงไปกองที่พื้นทันที ฉันเจ็บจนตัวสั่นทั้งตัว พยายามอยู่หลายครั้งก็ลุกไม่ขึ้นลู่หลินเทียนดึงผมฉัน ก่อนจะยกหัวฉันขึ้น: “อย่ามาทำน่าสงสาร ฉันรู้แกไม่เป็นไร!รีบลุกขึ้นมาแล้วไปบริจาคเลือดให้เจียเจียที่โรงพยาบาลซะ!”ผมถูกดึงออกไปเป็นกระจุกใหญ่ เจ็บจนน้ำตาฉันไหลออกมาฉันผลักเขาออกไป: “พี่ใจกว้างมากก็ไปเองเถอะ ยังไงฉันก็ไม่ไป!”ลู่หลินเจียร้องไห้เสียงดังขึ้นมาทันที: “ฉันว่าแล้ว เสวียนเสวียนไม่ได้อยากช่วยฉัน แค่อยากให้ฉันตายๆไป ได้ งั้นฉันก็จะทำตามที่เธอต้องการ!”เธอร้องไห้หยิบผ้าพันคอ ก่อนจะพันรอบคอตัวเธอเอง ร้องจะรัดคอตัวเองให้ตายลู่หลินเทียนตกใ
Read More
บทที่ 2
ฉันไม่อยากถูกตีและด่าอยู่ที่บ้านนี้แล้ว ร่างที่ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก อยากไปจากตรงนี้ลู่หลินเจียแทบทรุด: “ครั้งนี้น้องไม่ยอมบริจาคเลือดให้ แสดงว่าต่อไปจะไม่บริจาคเลือดให้ฉันแล้วเหรอ?เธอแย่งสุขภาพฉันไป แย่งคนที่ฉันชอบไป นี่คิดจะแย่งชีวิตฉันอีกใช่ไหม?”หลินเฟินโกรธขึ้นมาทันที เธอวิ่งตามมาและคว้าตัวฉันไว้"ลู่หลินเสวียน แกเกิดมาเพื่อช่วยพี่แก! วันนี้ไม่ว่าแกจะยินดีหรือไม่ยินดี ก็ต้องบริจาคเลือดให้พี่สาวแก!"ฉันไม่ยอมร่วมมือ เธอถือยาระงับประสาทไว้ในมือ กำลังจะฉีดมันใส่ฉันไม่ว่าเมื่อไหร่ เธอก็จะยืนหยัดปกป้องลู่หลินเจียเสมอลู่หลินเทียนมองพลางขมวดคิ้ว สีหน้าแสดงความเห็นใจและไม่เห็นด้วย แต่ก็ยังช่วยกดฉันไว้“ปล่อยนะ! ถ้าวันนี้พวกคุณทำอะไรหนู หนูจะทำให้พวกคุณไปนอนในคุกทันที!”ฉันพยายามดิ้นรนราวคนบ้า แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็สลัดไม่หลุด ความสิ้นหวังและความโกรธคับแน่นไปทั่วอกจนแทบจะฉีกฉันเป็นชิ้น ๆในจังหวะที่เข็มกำลังจะจิ้มลงที่ตัวฉัน แม่นมก็วิ่งเข้ามา"คุณนาย คุณชาย ผู้ดูแลงานเซ็นหนังสือมาหาคุณหนูรองค่ะ ตอนนี้อยู่ที่หน้าประตู"ครอบครัวฉันให้ความสำคัญกับชื่อเสียงมากแม้ว่าจะไม่เต็มใจ แ
Read More
บทที่ 3
ลู่หลินเจียวิ่งเข้ามาด้วยตาแดงก่ำ คิดจะตีฉันฉันหลบได้ ความโกรธที่สะสมมาสองชีวิตปะทุขึ้นในตอนนี้เอง: “พี่บอกว่านิยายนี่พี่เขียน หลักฐานล่ะ?”ฉันเปิดคอมพิวเตอร์: “นี่คือโครงร่างที่ฉันทำไว้เมื่อสองปีก่อนตอนเริ่มเขียนนิยาย มีทั้งตัวละครและเนื้อเรื่อง เวลาสร้างไฟล์ก็ชัดเจน นี่คือ...”เพี๊ยะ!หลินเฟินเดินเข้ามาแล้วตบฉันอย่างแรง“คอมเครื่องนี้เดิมทีเป็นของพี่สาวแก เนื้อหาทั้งหมดแน่นอนว่าพี่แกคิดและเขียนมันขึ้นมาอย่างตั้งใจ มันเกี่ยวอะไรกับแก?”ฉันถูกตบจนเห็นดาว กดกลั้นความโกรธและพูดว่า: “ในโทรศัพท์ของฉันมีบันทึกการซื้อคอมพิวเตอร์อยู่ ฉันพิสูจน์ได้ว่าคอมพิวเตอร์เป็นของฉัน!”ลู่หลินเจียเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ: “ที่แท้ตอนแกเอาคอมพิวเตอร์ให้ฉันเป็นของขวัญวันเกิด ก็คือมีแผนจะขโมยความคิดแปลกใหม่ฉันเหรอ?”“เธอเป็นพี่สาวแท้ๆแกนะ แกยังคิดมีแผนร้ายกับเธอได้! ฉันจะตีแกให้ตายเลย ร้ายกาจนัก!”หลินเฟินวิ่งเข้ามาตีฉันเหมือนคนบ้า ราวกับว่าฉันทำเรื่องแบบนั้นลงไปจริงๆแม้แต่คู่หมั้นของฉัน เจียงซือเหนียน ก็เดินเข้ามาเพื่อพูดเกลี้ยกล่อมฉัน:“ลู่หลินเสวียน ตัวคุณขโมยหนังสือของเจียเจีย ทำไมกล้าท
Read More
บทที่ 4
แม่และพี่ชายฉันใช้ความสัมพันธ์ในครอบครัวมาผูกมัดฉันเขาใช้ความรักมาบีบบังคับฉันความรู้สึกที่ฉันมีต่อพวกเขากลับกลายเป็นมีดแหลมที่แทงฉันฉันมองไปที่เขา ในใจไม่มีความรู้สึกหวั่นไหวอีกต่อไปแล้ว เหลือเพียงความขยะแขยงเจียงซือเหนียนยังคงคิดจะวุ่นวายอยู่ ฉันเลยขึ้นรถไปทันทีปู่เฉียวเห็นสภาพของฉันแล้วไม่สบายใจ เลยพาฉันไปอยู่ที่บ้านของเขาเขากับย่าเฉียวดีกับฉันมาก ลูกชายและลูกสะใภ้ของเขาเป็นผู้กำกับชื่อดังและนักแสดงหญิงแถวหน้า และยังเป็นแฟนคลับตัวยงของฉัน พวกเขาซื้อลิขสิทธิ์นิยายจากเว็บไซต์ไปทำภาพยนตร์ และกำลังรบเร้าให้ฉันไปเป็นนักเขียนบทในกองถ่ายในวันที่ครอบครัวฉันออกจากสถานกักกัน ฉันกำลังจะออกไปตกปลากับปู่เฉียวพอดีหลินเฟินและลู่หลินเทียนมาขวางฉันอยุ่ตรงประตูหลินเฟินเป็นคนที่มีหน้ามีตา การถูกคุมขังครั้งนี้ทำเอาเธอเกือบจะทรุด พอเธอเห็นฉัน เธอก็พุ่งเข้ามาคิดจะตีฉันแต่ฉันผลักเธอลงพื้นทันทีนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันลงมือกับเธอ เธอตกใจ นัยน์ตาแดงก่ำ ทั้งไม่พอใจทั้งโกรธลู่หลินเทียนตกใจ: “แกลงมือกับแม่ตัวเองได้ไง?”ฉันเยาะเย้ย: “เธอตีและด่าฉันที่เป็นลูกสาวแท้ๆเธอได้ ทำไมฉันจะตอบโต้ไม่ไ
Read More
บทที่ 5
ผู้สูงอายุชอบความสงบ ฉันเองก็ไม่อยากให้เรื่องฉันต้องรบกวนปู่เฉียวกับย่าเฉียวดังนั้นแม้ว่าจะไม่เต็มใจ ฉันก็ยังออกไปเจอกับลู่หลินเทียนเขามองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ไม่มีความเกลียดชังและความสับสนเหมือนในอดีตอีกต่อไป เหลือเพียงความรู้สึกผิดและเสียใจ“ขอโทษนะเสวียนเสวียน ฉันรู้ว่าฉันผิด”“ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉัน...ฉันแค่ถูกลู่หลินเจียและหลินเฟินสองแม่ลูกนั่นหลอก ฉันไล่พวกเขาออกจากบ้านแล้ว ต่อไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะยืนหยัดอยู่ข้างเธอเสมอ!”ลู่หลินเทียนหยิบหนังสือออกมาสักเล่มสองเล่มและส่งให้ตรงหน้าฉันอย่างเอาใจ“เสวียนเสวียน นี่คือหนังสือสองสามเล่มของต้าเสิ่นที่เธอชอบ ฉันตั้งใจซื้อรุ่นลิมิเต็ดราคาสูงให้เธอเลยนะ แล้วยังให้พวกนักเขียนพวกนั้นเขียนลายเซ็นให้เธอด้วย”ฉันผลักมันกลับไป: “นี่คือของขวัญวันเกิดที่ฉันขอจากพี่เมื่อห้าปีที่แล้ว ตอนนี้ฉันไม่ได้ชอบมันแล้ว”ตอนนั้นเขาสามารถใช้เงินเดือนทั้งปีซื้อนาฬิกาผู้หญิงหรูหราให้กับลู่หลินเจียได้แต่ฉันแค่ขอใช้เงินห้าร้อยบาทซื้อหนังสือนิยายสักเล่ม แล้วให้นักเขียนที่เขาพามาเซ็นชื่อให้ฉันเท่านั้นเอง แต่เขาไม่ยอมให้อะไรเลยลู่หลินเทียนฝืนยิ้ม: “เมื
Read More
บทที่ 6
ทุกครั้งที่ฉันถามคำถาม หลินเฟินก็ถอยหลังอย่างกระดากใจ สุดท้ายก็ล้มลงนั่งกับพื้น น้ำตาไหลเต็มหน้าฉันไม่ได้ช่วยเธอ และไม่ได้ปลอบเธอ เพียงแค่มองเธอจากด้านบน"คุณเตรียมตัวจะชดใช้ฉันอย่างไรล่ะ? ตบหน้าตัวเอง บริจาคเลือดตัวเอง ทรมานตัวเองทุกวันเหรอ?"หลินเฟินแววตาสั่นไหว ไม่รู้จะตอบอย่างไร เพียงแค่ร้องไห้ซ้ำๆ"เสวียนเสวียน แม่ขอโทษ..."แต่ฉันไม่ต้องการคำขอโทษนี่ แค่อยากได้สิ่งที่ควรจะได้ฉันไม่สนใจเธอ เดินกลับมาบ้านปู่เฉียวมีลู่หลินเทียนและหลินเฟินมาก่อนแล้ว ตอนเจียงซือเหนียนโทรหาฉัน ฉันคิดว่าเขาก็คงจะขอโทษฉันเหมือนกันเขาเองก็เป็นหนี้คำขอโทษฉันฉันรับโทรศัพท์ แต่ปลายสายกลับเป็นเสียงถามอย่างโกรธๆของเจียงซือเหนียน“คุณยุให้พี่ชายคุณให้ไล่เจียเจียออกจากบ้านตระกูลลู่ และยังให้แม่คุณตัดความสัมพันธ์แม่ลูกกับเธอ คุณรู้ไหมว่าตอนนี้เธอรู้สึกเสียใจแค่ไหน ร้องไห้เสียใจไปเท่าไหร่?”ฉันกำโทรศัพท์แน่น: "แล้วคุณรู้ไหมว่าเธอแกล้งป่วย และไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับฉันเลย? เธอทำร้ายฉันขนาดนั้น ต่อให้เธอจะตายก็สมควรแล้ว!""คุณสาปแช่งเธอแบบนี้ได้ยังไง? ตอนที่เธอถูกสับเปลี่ยน เธอยังเป็นทารกอยู่
Read More
บทที่ 7
เพียงแต่คนสองคนที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกันมาตลอด ตอนนี้กลับยืนแยกกันอย่างชัดเจนและยังทะเลาะกันอยู่ด้วยลู่หลินเทียน: “เสวียนเสวียนเป็นลูกสาวแท้ๆคุณ คุณกลับไปช่วยคนนอกคอกแกล้งป่วย ช่วยยัยนั่นรังแกเธอมาหลายปี คุณไม่คู่ควรเป็นแม่คนด้วยซ้ำ!”หลินเฟิน: “ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าลู่หลินเจียเป็นเด็กนอกคอก? ฉันปกป้องมันเพราะคิดว่ามันเป็น 'ลูกสาวแท้ๆ' ของฉัน แล้วแกล่ะ? ทั้งๆที่เสวียนเสวียนเป็นน้องสาวแท้ๆแก แต่แกกลับเข้าข้างเด็กนอกคอก คนโง่อย่างแกไม่มีสิทธิ์เป็นพี่ชายเธอ!”ฉันเห็นพวกเขาแล้วก็รำคาญ อยากจะปิดๆประตูแต่ลู่หลินเทียนตาไวมือไว คว้าประตูไว้ได้ ก้าวไม่กี่ก้าวก็เข้ามาได้แล้วหลินเฟินกลัวว่าจะถูกฉันปิดประตูทิ้งไว้ข้างนอก จึงรีบเดินเข้ามาฉันเห็นพวกเขาแล้วรู้สึกแย่ในใจ ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว“ไม่อยากเจอพวกเขาหรือ?” เฉียวจินเดินเข้ามาเขาสูงมากจนทำให้รู้สึกกดดัน ฉันขยับไปข้างๆอย่างไม่รู้ตัว: “อืม”วินาทีถัดมา เฉียวจินจับพวกเขามือละคน เหมือนจับลูกไก่ แล้วโยนออกไป ก่อนจะปิดประตู“!”ฉันตกตะลึงแรงเยอะเกินไปหรือเปล่า?เฉียวจินก้มหน้ามองฉัน: “อิจฉา?”ฉันพยักหน้าซ้ำ ๆเขากอดอกมองฉันแล้วพูดว
Read More
บทที่ 8
เรื่องที่เจียงซือเหนียนมารบกวนฉัน ก็ไม่รู้ว่าปู่เฉียวได้ยินมาจากไหนพวกเขาทั้งครอบครัวไม่สบายใจฉัน วันรุ่งขึ้นพวกเขาก็ให้เฉียวจินย้ายมาอยู่ตรงข้ามบ้านฉันฉันรู้สึกว่าฉันรบกวนเขามากไป จนไม่รู้จะขอบคุณเขายังไงเขาเอ่ยว่า: “คุณปู่ไม่ลืมรสอาหารที่คุณทำเลย ผมก็อยากลองชิมดูบ้าง”“ได้ คุณไม่ต้องทำอาหารอีกต่อไปแล้ว เมื่อไหร่ที่ฉันอยู่บ้าน คุณก็มากินที่นี่ก็ได้”“งั้นผมจะไม่เกรงใจแล้วนะ”วันนี้ฉันต้องไปเจอกับลู่หลินเทียน ตอนเที่ยงนี้ไม่มีเวลาทำอาหารเมื่อเฉียวจินรู้เรื่อง เขาก็ไปที่บ้านตระกูลลู่กับฉันทันทีแต่เขาก็ยังมีความรู้สึกนึกคิด แค่รอฉันอยู่ในรถเท่านั้น ไม่ได้ตามเข้ามา ให้ฉันตะโกนได้ตลอดถ้ามีอะไรลู่หลินเทียนส่งมอบมรดกที่เป็นของฉันและค่าชดเชยที่ฉันต้องการให้ฉันเขาคิดว่าฉันรับของแล้วเป็นสัญญาณของการคืนดี จึงลองพูดเสนอดู“เสวียนเสวียน ดูเวลาสิ มันก็สายแล้ว อยู่ทานข้าวเที่ยงที่นี่เลยดีไหม”ฉันลุกขึ้นยืนและพูดเยาะเย้ยว่า: “คุณคงไม่คิดว่าให้ทรัพย์สินพวกนี้กับฉันแล้ว ฉันจะกลับมามองคุณเป็นพี่ชายอีกครั้งได้หรอกนะ? ลู่หลินเทียน พวกนี้เดิมทีก็เป็นของฉันอยู่แล้ว นี่ก็เป็นแค่การลบล้างหน
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status