Short
หนุนพี่กันยกบ้าน ฉันไม่ทำแล้วงั้น

หนุนพี่กันยกบ้าน ฉันไม่ทำแล้วงั้น

Oleh:  ร่ำรวยโชคลาภTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
8Bab
3.6KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

พี่สาวเป็นที่รักของทุกคน พอนวนิยายของฉันโด่งดัง พี่สาวก็พูดด้วยความอิจฉาว่าเธอก็อยากเป็นนักเขียนที่มีชื่อเสียงเหมือนกัน พี่ชายที่เป็นบรรณาธิการฉันหาว่าฉันขโมยหนังสือของพี่สาวในงานเซ็นหนังสือ สุดท้ายพี่สาวกลายเป็นนักเขียนอัจฉริยะ ส่วนฉันถูกประนามในอินเทอร์เน็ตจนไม่กล้าออกจากบ้าน หลังจากที่ฉันแต่งงานกับคุณชายแห่งวงการบันเทิงปักกิ่ง เราสองรักกันดีมาก จนพี่สาวบอกเธอแอบรักเขามาหลายปีแล้ว ก่อนตายเธอแค่อยากเป็นเจ้าสาวของเขาสักครั้ง คุณชายไม่ลังเลที่จะหย่ากับฉัน ไปจัดงานแต่งงานแห่งศตวรรษกับพี่สาว คนในครอบครัวกลัวว่าฉันจะทำลายความสัมพันธ์ของพวกเขา ไล่ฉันไปต่างประเทศ พี่สาวยังคิดว่าฉันแย่ไม่พอ ตามมาผลักฉันลงบันได ฉันนอนจนกองเลือดอยู่ แม่แท้ๆก็ยังตำหนิฉันว่า: "แกพูดอะไรที่ไม่ดีอีกแล้วล่ะสิ ไปยั่วโมโหพี่เขาเข้าเหรอ?" ฉันตายจากไปอย่างสิ้นหวัง ลืมตาอีกครั้ง ฉันกลับมาที่วันที่พี่ชายบอกว่าฉันลอกงานเขียน

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

PROLOGUE

MORGANA

"Did you hear that?" A sharp voice spoke.

"No, what is it?"

"I thought I heard something?"

I covered my mouth, calming my beating heart as I hid behind a thick oak tree, I was almost out…

The guards walked past, as soon as they were out of sight, I continued running through the trees, a faint smile crossing my lips.

Finally!

The wind rushed through my hair, the moon peeked through the trees, and the distant sounds of forest animals reached my ears. My heart was beating with excitement as the sound of the gushing water and the scent of the lake reached my senses.

I slowed down, looking back over my shoulder to make sure none of the patrol had followed.

I stepped to the river edge, slipping my shoes off, removing my nightdress but staying in my lingerie, and getting into the water. I giggled. The wine in my system from earlier made me feel lightheaded and giddy.

I dipped my head under the water, holding my breath for a few moments, before breaking the surface gasping for air as I burst out laughing in breathless excitement. I splashed the water, then I lay back, swimming around as I stared at the stars above, humming a song.

I loved coming out here in the middle of the night. My mother used to bring me here as a child… I trailed my fingers through the water of the lake when I suddenly felt as if I wasn’t alone. The alcohol slugging my system made it hard for me to focus as I spun around, crossing my arms over my breasts, knowing my white lingerie was probably see-through as I scanned the trees.

"Who’s there?!" I called out; my voice echoed off the rocky hills that surrounded the area. I scanned the trees behind my back, the rushing waterfall drowning out any chance of picking up any other sounds.

I turned away, only for that intensity of something watching me to return once again. I swam to the edge of the lake and stepped out. Picking up my nightdress, I slipped it on, when suddenly I was yanked back into the lake.

My scream was cut off when a hand clamped over my mouth and I was pulled under for a second. I was pulled above the surface, slamming against a hard wall of muscle. My heart thundered in my chest as I struggled.

"Calm down." A deep, husky voice spoke, sending an odd sensation through me.

I stilled, my heart pounding, becoming hyper-aware of his touch and ironclad hold. One arm was wrapped around my waist, pinning my arms to my sides.

Whoever he was, he was strong, but why did I have this strong feeling that he wouldn’t hurt me?

Sensing that I wouldn’t scream, he removed his hand from my mouth, trailing it down my neck. His other hand grazed down my stomach, making me shiver with pleasure.

"Who are you?" I asked icily, trying to remain composed when my body was yielding to him.

"Hush…"

What was this? How was my body reacting to a stranger’s touch? My dulled senses couldn’t make out his scent properly, but it was rich, deep and seductive. I could feel his chest heaving against my back, feeling the bulge in his pants against my ass. The heat from his body told me he was not one of my kind…

But even then, no alarm bells of danger went off, and when his lips met my neck, I gasped as pleasure coursed through me, settling deep into my core. My eyes fluttered shut and I leant into him, a soft moan escaping from my lips as I arched my neck, allowing him better access. His hand reached for my right breast, squeezing hard. I didn’t seem to care that this was a stranger, something deep within telling me to trust him.

"Nh..." I moaned when his finger found my hardened nipple through the thin fabric of my dress.

He sucked on my neck, making me whimper louder, my hand gripping the wrist of the hand that was wandering lower, pulling my silk dress up.

His hand slipped down, cupping my pussy, and I gasped when he massaged me over my soaking panties. My core clenched at the sensation of burning pleasure that consumed me. I didn’t even realise when he had torn my underwear off. His fingers ran between my slit, finding my clit.

A delicious moan left my lips, and I pressed my ass against his now hard manhood. I bit my lip. All I wanted was him.

The moment his thick finger thrust into me without warning, my eyes flew open as I stared up at the starry sky, resting my head on his broad shoulder, the pleasure from his touch destroying all sense of logic or thoughts.

"Oh fuck." I mewled my own voice, unrecognisable to my ears.

His assault on my neck became rougher and hungrier. A second finger intruded into me, stretching me out as he sped up.

I reached behind me, cupping his head, my fingers tangled in the short, tight curls on top, as my orgasm ripped through me, making me cry out. The delicious spasms of pleasure that rocked my body left me feeling weak.

"Mine…" I thought I heard him snarl possessively, but I wasn’t sure.

He slipped his fingers out, massaging my pussy, and I knew if we weren’t in this lake, his hand would have been coated with my juices.

"W-who are you?" I whispered, trying to reach behind me for the hard shaft that was pressed against my ass, but he gripped my wrist, stopping me, pinning my arm to the small of my back and making me gasp.

I tried turning my head, but he held me in place, breathing hard, his nose buried in my neck. I was about to ask him again when the sound of a distinct bell made my eyes snap open, my heart thundering.

An alarm signalling danger, a threat, or death.

That bell was only used for extreme situations. My heart was thrumming against my chest like a drum, and I ripped myself from his strong hold, rushing from the lake.

"I-I need to go!" I cried, my voice shaking, fear spreading through me like poison.

I pulled my soaking dress down, turning back to the water, only to see he was gone… But I had no time to ponder over it.

The bell… I had heard it once before… years ago. The night my mother was killed.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

monthanit leksiri
monthanit leksiri
สนุกดีค่ะ จบเร็วไปหน่อย
2025-09-08 19:17:59
0
0
8 Bab
บทที่ 1
“แค่ขอเลือดเธอแค่สี่ร้อยมิลลิลิตรเอง เธอกลับไม่ยอม เสวียนเสวียน เธอเป็นโรคจิตหรือเปล่า ชอบเห็นท่าทางที่ฉันเจ็บปวดน่าสังเวชใช่ไหม?”เพิ่งลืมตาขึ้นมา ฉันก็เห็นพี่สาวลู่หลินเจียร้องไห้กล่าวหาฉันลู่หลินเทียน พี่ชายฉันเดินขึ้นมาเตะฉันหนึ่งที: “ลู่หลินเสวียน เธอเป็นพี่สาวแท้ๆของแกนะ แค่ต้องการเลือดแกเล็กๆน้อยๆเพื่อเอาชีวิตรอดแค่นั้น ทำไมแกถึงไม่ตกลงรับคำขอเล็กๆน้อยๆนี่?”ฉันต้องบริจาคเลือดให้กับลู่หลินเจียเป็นระยะๆ สุขภาพไม่ค่อยดีมาตลอดเขาเตะฉันลงไปกองที่พื้นทันที ฉันเจ็บจนตัวสั่นทั้งตัว พยายามอยู่หลายครั้งก็ลุกไม่ขึ้นลู่หลินเทียนดึงผมฉัน ก่อนจะยกหัวฉันขึ้น: “อย่ามาทำน่าสงสาร ฉันรู้แกไม่เป็นไร!รีบลุกขึ้นมาแล้วไปบริจาคเลือดให้เจียเจียที่โรงพยาบาลซะ!”ผมถูกดึงออกไปเป็นกระจุกใหญ่ เจ็บจนน้ำตาฉันไหลออกมาฉันผลักเขาออกไป: “พี่ใจกว้างมากก็ไปเองเถอะ ยังไงฉันก็ไม่ไป!”ลู่หลินเจียร้องไห้เสียงดังขึ้นมาทันที: “ฉันว่าแล้ว เสวียนเสวียนไม่ได้อยากช่วยฉัน แค่อยากให้ฉันตายๆไป ได้ งั้นฉันก็จะทำตามที่เธอต้องการ!”เธอร้องไห้หยิบผ้าพันคอ ก่อนจะพันรอบคอตัวเธอเอง ร้องจะรัดคอตัวเองให้ตายลู่หลินเทียนตกใ
Baca selengkapnya
บทที่ 2
ฉันไม่อยากถูกตีและด่าอยู่ที่บ้านนี้แล้ว ร่างที่ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก อยากไปจากตรงนี้ลู่หลินเจียแทบทรุด: “ครั้งนี้น้องไม่ยอมบริจาคเลือดให้ แสดงว่าต่อไปจะไม่บริจาคเลือดให้ฉันแล้วเหรอ?เธอแย่งสุขภาพฉันไป แย่งคนที่ฉันชอบไป นี่คิดจะแย่งชีวิตฉันอีกใช่ไหม?”หลินเฟินโกรธขึ้นมาทันที เธอวิ่งตามมาและคว้าตัวฉันไว้"ลู่หลินเสวียน แกเกิดมาเพื่อช่วยพี่แก! วันนี้ไม่ว่าแกจะยินดีหรือไม่ยินดี ก็ต้องบริจาคเลือดให้พี่สาวแก!"ฉันไม่ยอมร่วมมือ เธอถือยาระงับประสาทไว้ในมือ กำลังจะฉีดมันใส่ฉันไม่ว่าเมื่อไหร่ เธอก็จะยืนหยัดปกป้องลู่หลินเจียเสมอลู่หลินเทียนมองพลางขมวดคิ้ว สีหน้าแสดงความเห็นใจและไม่เห็นด้วย แต่ก็ยังช่วยกดฉันไว้“ปล่อยนะ! ถ้าวันนี้พวกคุณทำอะไรหนู หนูจะทำให้พวกคุณไปนอนในคุกทันที!”ฉันพยายามดิ้นรนราวคนบ้า แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็สลัดไม่หลุด ความสิ้นหวังและความโกรธคับแน่นไปทั่วอกจนแทบจะฉีกฉันเป็นชิ้น ๆในจังหวะที่เข็มกำลังจะจิ้มลงที่ตัวฉัน แม่นมก็วิ่งเข้ามา"คุณนาย คุณชาย ผู้ดูแลงานเซ็นหนังสือมาหาคุณหนูรองค่ะ ตอนนี้อยู่ที่หน้าประตู"ครอบครัวฉันให้ความสำคัญกับชื่อเสียงมากแม้ว่าจะไม่เต็มใจ แ
Baca selengkapnya
บทที่ 3
ลู่หลินเจียวิ่งเข้ามาด้วยตาแดงก่ำ คิดจะตีฉันฉันหลบได้ ความโกรธที่สะสมมาสองชีวิตปะทุขึ้นในตอนนี้เอง: “พี่บอกว่านิยายนี่พี่เขียน หลักฐานล่ะ?”ฉันเปิดคอมพิวเตอร์: “นี่คือโครงร่างที่ฉันทำไว้เมื่อสองปีก่อนตอนเริ่มเขียนนิยาย มีทั้งตัวละครและเนื้อเรื่อง เวลาสร้างไฟล์ก็ชัดเจน นี่คือ...”เพี๊ยะ!หลินเฟินเดินเข้ามาแล้วตบฉันอย่างแรง“คอมเครื่องนี้เดิมทีเป็นของพี่สาวแก เนื้อหาทั้งหมดแน่นอนว่าพี่แกคิดและเขียนมันขึ้นมาอย่างตั้งใจ มันเกี่ยวอะไรกับแก?”ฉันถูกตบจนเห็นดาว กดกลั้นความโกรธและพูดว่า: “ในโทรศัพท์ของฉันมีบันทึกการซื้อคอมพิวเตอร์อยู่ ฉันพิสูจน์ได้ว่าคอมพิวเตอร์เป็นของฉัน!”ลู่หลินเจียเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ: “ที่แท้ตอนแกเอาคอมพิวเตอร์ให้ฉันเป็นของขวัญวันเกิด ก็คือมีแผนจะขโมยความคิดแปลกใหม่ฉันเหรอ?”“เธอเป็นพี่สาวแท้ๆแกนะ แกยังคิดมีแผนร้ายกับเธอได้! ฉันจะตีแกให้ตายเลย ร้ายกาจนัก!”หลินเฟินวิ่งเข้ามาตีฉันเหมือนคนบ้า ราวกับว่าฉันทำเรื่องแบบนั้นลงไปจริงๆแม้แต่คู่หมั้นของฉัน เจียงซือเหนียน ก็เดินเข้ามาเพื่อพูดเกลี้ยกล่อมฉัน:“ลู่หลินเสวียน ตัวคุณขโมยหนังสือของเจียเจีย ทำไมกล้าท
Baca selengkapnya
บทที่ 4
แม่และพี่ชายฉันใช้ความสัมพันธ์ในครอบครัวมาผูกมัดฉันเขาใช้ความรักมาบีบบังคับฉันความรู้สึกที่ฉันมีต่อพวกเขากลับกลายเป็นมีดแหลมที่แทงฉันฉันมองไปที่เขา ในใจไม่มีความรู้สึกหวั่นไหวอีกต่อไปแล้ว เหลือเพียงความขยะแขยงเจียงซือเหนียนยังคงคิดจะวุ่นวายอยู่ ฉันเลยขึ้นรถไปทันทีปู่เฉียวเห็นสภาพของฉันแล้วไม่สบายใจ เลยพาฉันไปอยู่ที่บ้านของเขาเขากับย่าเฉียวดีกับฉันมาก ลูกชายและลูกสะใภ้ของเขาเป็นผู้กำกับชื่อดังและนักแสดงหญิงแถวหน้า และยังเป็นแฟนคลับตัวยงของฉัน พวกเขาซื้อลิขสิทธิ์นิยายจากเว็บไซต์ไปทำภาพยนตร์ และกำลังรบเร้าให้ฉันไปเป็นนักเขียนบทในกองถ่ายในวันที่ครอบครัวฉันออกจากสถานกักกัน ฉันกำลังจะออกไปตกปลากับปู่เฉียวพอดีหลินเฟินและลู่หลินเทียนมาขวางฉันอยุ่ตรงประตูหลินเฟินเป็นคนที่มีหน้ามีตา การถูกคุมขังครั้งนี้ทำเอาเธอเกือบจะทรุด พอเธอเห็นฉัน เธอก็พุ่งเข้ามาคิดจะตีฉันแต่ฉันผลักเธอลงพื้นทันทีนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันลงมือกับเธอ เธอตกใจ นัยน์ตาแดงก่ำ ทั้งไม่พอใจทั้งโกรธลู่หลินเทียนตกใจ: “แกลงมือกับแม่ตัวเองได้ไง?”ฉันเยาะเย้ย: “เธอตีและด่าฉันที่เป็นลูกสาวแท้ๆเธอได้ ทำไมฉันจะตอบโต้ไม่ไ
Baca selengkapnya
บทที่ 5
ผู้สูงอายุชอบความสงบ ฉันเองก็ไม่อยากให้เรื่องฉันต้องรบกวนปู่เฉียวกับย่าเฉียวดังนั้นแม้ว่าจะไม่เต็มใจ ฉันก็ยังออกไปเจอกับลู่หลินเทียนเขามองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ไม่มีความเกลียดชังและความสับสนเหมือนในอดีตอีกต่อไป เหลือเพียงความรู้สึกผิดและเสียใจ“ขอโทษนะเสวียนเสวียน ฉันรู้ว่าฉันผิด”“ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉัน...ฉันแค่ถูกลู่หลินเจียและหลินเฟินสองแม่ลูกนั่นหลอก ฉันไล่พวกเขาออกจากบ้านแล้ว ต่อไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะยืนหยัดอยู่ข้างเธอเสมอ!”ลู่หลินเทียนหยิบหนังสือออกมาสักเล่มสองเล่มและส่งให้ตรงหน้าฉันอย่างเอาใจ“เสวียนเสวียน นี่คือหนังสือสองสามเล่มของต้าเสิ่นที่เธอชอบ ฉันตั้งใจซื้อรุ่นลิมิเต็ดราคาสูงให้เธอเลยนะ แล้วยังให้พวกนักเขียนพวกนั้นเขียนลายเซ็นให้เธอด้วย”ฉันผลักมันกลับไป: “นี่คือของขวัญวันเกิดที่ฉันขอจากพี่เมื่อห้าปีที่แล้ว ตอนนี้ฉันไม่ได้ชอบมันแล้ว”ตอนนั้นเขาสามารถใช้เงินเดือนทั้งปีซื้อนาฬิกาผู้หญิงหรูหราให้กับลู่หลินเจียได้แต่ฉันแค่ขอใช้เงินห้าร้อยบาทซื้อหนังสือนิยายสักเล่ม แล้วให้นักเขียนที่เขาพามาเซ็นชื่อให้ฉันเท่านั้นเอง แต่เขาไม่ยอมให้อะไรเลยลู่หลินเทียนฝืนยิ้ม: “เมื
Baca selengkapnya
บทที่ 6
ทุกครั้งที่ฉันถามคำถาม หลินเฟินก็ถอยหลังอย่างกระดากใจ สุดท้ายก็ล้มลงนั่งกับพื้น น้ำตาไหลเต็มหน้าฉันไม่ได้ช่วยเธอ และไม่ได้ปลอบเธอ เพียงแค่มองเธอจากด้านบน"คุณเตรียมตัวจะชดใช้ฉันอย่างไรล่ะ? ตบหน้าตัวเอง บริจาคเลือดตัวเอง ทรมานตัวเองทุกวันเหรอ?"หลินเฟินแววตาสั่นไหว ไม่รู้จะตอบอย่างไร เพียงแค่ร้องไห้ซ้ำๆ"เสวียนเสวียน แม่ขอโทษ..."แต่ฉันไม่ต้องการคำขอโทษนี่ แค่อยากได้สิ่งที่ควรจะได้ฉันไม่สนใจเธอ เดินกลับมาบ้านปู่เฉียวมีลู่หลินเทียนและหลินเฟินมาก่อนแล้ว ตอนเจียงซือเหนียนโทรหาฉัน ฉันคิดว่าเขาก็คงจะขอโทษฉันเหมือนกันเขาเองก็เป็นหนี้คำขอโทษฉันฉันรับโทรศัพท์ แต่ปลายสายกลับเป็นเสียงถามอย่างโกรธๆของเจียงซือเหนียน“คุณยุให้พี่ชายคุณให้ไล่เจียเจียออกจากบ้านตระกูลลู่ และยังให้แม่คุณตัดความสัมพันธ์แม่ลูกกับเธอ คุณรู้ไหมว่าตอนนี้เธอรู้สึกเสียใจแค่ไหน ร้องไห้เสียใจไปเท่าไหร่?”ฉันกำโทรศัพท์แน่น: "แล้วคุณรู้ไหมว่าเธอแกล้งป่วย และไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับฉันเลย? เธอทำร้ายฉันขนาดนั้น ต่อให้เธอจะตายก็สมควรแล้ว!""คุณสาปแช่งเธอแบบนี้ได้ยังไง? ตอนที่เธอถูกสับเปลี่ยน เธอยังเป็นทารกอยู่
Baca selengkapnya
บทที่ 7
เพียงแต่คนสองคนที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกันมาตลอด ตอนนี้กลับยืนแยกกันอย่างชัดเจนและยังทะเลาะกันอยู่ด้วยลู่หลินเทียน: “เสวียนเสวียนเป็นลูกสาวแท้ๆคุณ คุณกลับไปช่วยคนนอกคอกแกล้งป่วย ช่วยยัยนั่นรังแกเธอมาหลายปี คุณไม่คู่ควรเป็นแม่คนด้วยซ้ำ!”หลินเฟิน: “ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าลู่หลินเจียเป็นเด็กนอกคอก? ฉันปกป้องมันเพราะคิดว่ามันเป็น 'ลูกสาวแท้ๆ' ของฉัน แล้วแกล่ะ? ทั้งๆที่เสวียนเสวียนเป็นน้องสาวแท้ๆแก แต่แกกลับเข้าข้างเด็กนอกคอก คนโง่อย่างแกไม่มีสิทธิ์เป็นพี่ชายเธอ!”ฉันเห็นพวกเขาแล้วก็รำคาญ อยากจะปิดๆประตูแต่ลู่หลินเทียนตาไวมือไว คว้าประตูไว้ได้ ก้าวไม่กี่ก้าวก็เข้ามาได้แล้วหลินเฟินกลัวว่าจะถูกฉันปิดประตูทิ้งไว้ข้างนอก จึงรีบเดินเข้ามาฉันเห็นพวกเขาแล้วรู้สึกแย่ในใจ ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว“ไม่อยากเจอพวกเขาหรือ?” เฉียวจินเดินเข้ามาเขาสูงมากจนทำให้รู้สึกกดดัน ฉันขยับไปข้างๆอย่างไม่รู้ตัว: “อืม”วินาทีถัดมา เฉียวจินจับพวกเขามือละคน เหมือนจับลูกไก่ แล้วโยนออกไป ก่อนจะปิดประตู“!”ฉันตกตะลึงแรงเยอะเกินไปหรือเปล่า?เฉียวจินก้มหน้ามองฉัน: “อิจฉา?”ฉันพยักหน้าซ้ำ ๆเขากอดอกมองฉันแล้วพูดว
Baca selengkapnya
บทที่ 8
เรื่องที่เจียงซือเหนียนมารบกวนฉัน ก็ไม่รู้ว่าปู่เฉียวได้ยินมาจากไหนพวกเขาทั้งครอบครัวไม่สบายใจฉัน วันรุ่งขึ้นพวกเขาก็ให้เฉียวจินย้ายมาอยู่ตรงข้ามบ้านฉันฉันรู้สึกว่าฉันรบกวนเขามากไป จนไม่รู้จะขอบคุณเขายังไงเขาเอ่ยว่า: “คุณปู่ไม่ลืมรสอาหารที่คุณทำเลย ผมก็อยากลองชิมดูบ้าง”“ได้ คุณไม่ต้องทำอาหารอีกต่อไปแล้ว เมื่อไหร่ที่ฉันอยู่บ้าน คุณก็มากินที่นี่ก็ได้”“งั้นผมจะไม่เกรงใจแล้วนะ”วันนี้ฉันต้องไปเจอกับลู่หลินเทียน ตอนเที่ยงนี้ไม่มีเวลาทำอาหารเมื่อเฉียวจินรู้เรื่อง เขาก็ไปที่บ้านตระกูลลู่กับฉันทันทีแต่เขาก็ยังมีความรู้สึกนึกคิด แค่รอฉันอยู่ในรถเท่านั้น ไม่ได้ตามเข้ามา ให้ฉันตะโกนได้ตลอดถ้ามีอะไรลู่หลินเทียนส่งมอบมรดกที่เป็นของฉันและค่าชดเชยที่ฉันต้องการให้ฉันเขาคิดว่าฉันรับของแล้วเป็นสัญญาณของการคืนดี จึงลองพูดเสนอดู“เสวียนเสวียน ดูเวลาสิ มันก็สายแล้ว อยู่ทานข้าวเที่ยงที่นี่เลยดีไหม”ฉันลุกขึ้นยืนและพูดเยาะเย้ยว่า: “คุณคงไม่คิดว่าให้ทรัพย์สินพวกนี้กับฉันแล้ว ฉันจะกลับมามองคุณเป็นพี่ชายอีกครั้งได้หรอกนะ? ลู่หลินเทียน พวกนี้เดิมทีก็เป็นของฉันอยู่แล้ว นี่ก็เป็นแค่การลบล้างหน
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status