Short
หลังคู่หมั้นไปมีลูกกับผู้หญิงอื่น ฉันก็อุทิศตัวให้กับการวิจัย

หลังคู่หมั้นไปมีลูกกับผู้หญิงอื่น ฉันก็อุทิศตัวให้กับการวิจัย

By:  AnonymousCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
26Chapters
12.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หนึ่งเดือนก่อนแต่งงานกับแฟนหนุ่ม เขากลับต้องการมีลูกกับรักแรกของเขา ฉันไม่เห็นด้วย เขาก็เอาเรื่องนี้มาพร่ำบ่นให้ฟังทุกวัน จนกระทั่งครึ่งเดือนก่อนวันแต่งงาน ฉันก็ได้รับใบตรวจครรภ์ ถึงได้รู้ว่ารักแรกของเขาตั้งครรภ์ได้เกือบหนึ่งเดือนแล้ว ที่แท้เขาก็ไม่เคยคิดที่จะขอความเห็นชอบจากฉันตั้งแต่แรกแล้ว และในตอนนั้นเอง ความสัมพันธ์ที่ยาวนานหลายปีก็เหมือนหมอกควันที่จางหายไป ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงยกเลิกงานแต่งงาน ทำลายความทรงจำทั้งหมดระหว่างเรา ตัดสินใจเข้าร่วมห้องปฏิบัติการวิจัยที่ตัดขาดจากโลกภายนอกในวันแต่งงาน นับจากนี้ไป ฉันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาอีก!

View More

Chapter 1

บทที่ 0001

"Brruukkkk !"

Fransisca tersentak luar biasa ketika suara gaduh itu mengejutkan dirinya yang tengah berkutat membuat curriculum vitae dan application letter untuk acara interview-nya besok pagi. Ia sontak bangkit dan melangkah ke luar rumah.

"Ya ampun, heh kalau nyetir pakai mata dong!" umpatnya ketika rak tanamannya jatuh dan beberapa pot bunganya pecah.

"Kok jadi elu yang ngegas sih, harusnya gue dong, lihat itu mobil gue jadi lecet gara-gara itu rak tanaman lu yang nggak jelas ini!"

Fransisca melotot, sosok laki-laki itu sama melototnya. Siapa sih orang ini? Nggak sopan banget jadi orang?

"Mobil elu lecet karena elu sendiri yang nggak pakai mata, bisa-bisanya sih rak di situ elu tabrak?" Fransisca tidak mau kalah, lagian ini kan wilayah rumah dia, sedang laki-laki asing ini bukan warga perumahan sini kan?

"Elu yang salah, lu tau? Ini sudah masuk wilayah depan rumah gue!"

Fransisca sontak makin melotot, "Depan rumah elu?" Fransisca berteriak, tangannya sudah standby di pinggang.

"Iya, ini rumah gue!" guman laki-laki itu sambil menunjuk unit perumahan yang terletak tepat di sebelah kanan rumahnya.

"Gue nggak salah denger? I-ini rumah elu?" Fransisca mendekati sosok itu, "Ini rumah keluarga Pak Toni!"

"Iya, dan sudah gue beli, mau apa lu?" tantang sosok itu yang masih melotot.

"Astaga, apes!" gerutu Fransisca sambil memijit keningnya.

"Apanya yang apes?" guman laki-laki itu yang masih berkacak pinggang.

"Gue yang apes punya tetangga kayak elu!" bentak Fransisca kesal.

"Lu kira gue nggak bakal apes gitu? Punya tetangga modelan kayak elu? Main serobot lahan orang lagi!" sosok itu tidak mau kalah, perselisihan mereka masih begitu sengit.

"Lahan elu? Eh ini lihat pager ini, rak tanaman gue masih masuk lahan gue!" Fransisca menunjuk tembok depan rumahnya, tentulah rak itu masih masuk di wilayahnya, dasar orang satu ini aja parkir nggak pake mata!

"Tapi itu masuk dikit ke lahan gue, jadi nabrak kan mobil gue!" sosok itu masih tidak mau kalah.

"Ihh ... dasar ngeselin! Ganti rugi pot gue pecah tuh!" suara Fransisca masih melengking tinggi, pokoknya ia minta ganti rugi.

"Lu juga gantiin nih mobil gue, lecet semua!"

Laki-laki itu masih berkacak pinggang dan melotot kesal ke arah Sisca, membuat Sisca sontak membelalakkan mata menatap sosok itu dengan tatapan sangat tidak suka.

"Lu yang nabrak kenapa jadi gue yang harus gantiin?" Fransisca benar-benar kesal dengan laki-laki itu, pendatang baru sudah kebanyakan tingkah.

"Kan mobil gue lecet gegara pot elu!" Sosok itu benar-benar tidak mau mengalah.

Fransisca sudah tidak sabar lagi, ia meraih pot tanah liatnya yang masih utuh lalu melemparkannya ke depan mobil laki-laki itu.

"Eh ... eh ... gila lu, makin rusak mobil gue, dasar gila ya!" pekik laki-laki itu lalu meraih tangan Sisca, mengecengkeramnya dengan erat.

"Lu tuh ngeselin tahu nggak!" Sisca hendak melepaskan genggaman tangan laki-laki itu.

"Apa bedanya sih sama elu, ganti nggak mobil gue!" laki-laki itu masih ngotot minta ganti rugi.

"Ogah!" Sisca melepaskan genggaman tangan laki-laki itu, berbalik badan lalu menjulurkan lidahnya dan masuk ke dalam rumah.

"Dasar cewek aneh!"

Sisca mendengar umpatan itu namun ia tidak peduli, ia lebih memilih masuk ke dalam dan menyelesaikan pekerjaannya. Besok pagi ia harus sudah di kantor Dita dan interview guna mendapatkan pekerjaan itu, posisi staff keuangan di perusahaan tekstil yang masuk dalam kategori perusahaan tekstil terbesar di Asia Tenggara.

"Mimpi apaan sih dapat tetangga rese macam itu?" gerutu Sisca sambil menekan-nekan keyboard laptopnya dengan gemas.

"Belum satu hari di sini, eh sudah bikin ulah, gimana kalau sebulan, setahun, bisa gila gue!" Sisca masih benar-benar kesal, kenapa harus laki-laki itu sih yang beli rumah keluarga Pak Toni? Kenapa harus dia?

Sisca mencoba menekan semua rasa kesalnya, ia fokus mengerjakan curriculum vitae itu dan melupakan semua kejadian menyebalkan yang terjadi barusan. Harapannya semoga kehadiran tetangga rese itu tidak merusak hari-harinya di rumah. Jangan sampai!

***

Arnold membanting pintu kamar dengan kesal, baru saja tiba di rumah ini eh dia sudah dibikin kesal sama cewek nggak jelas itu. Sialnya lagi rumah mereka bersebelahan! Gila nggak tuh! Kepala Arnold jadi makin pening.

Arnold bergegas merogoh sakunya, mengambil iPhone XII-nya dan bergegas menghubungi nomor itu.

"Hallo, gimana Ko?" suara itu langsung menyapa pendengaran Arnold ketika panggilannya terangkat.

"Pi, Papi serius Pi nyuruh Arnold tinggal di rumah kayak gini?" protes Arnold sambil menatap sekeliling kamarnya, kamar yang bahkan dengan kamar mandi kamarnya yang ada di Jakarta sana lebih besar kamar mandi kamarnya.

"Lho masih bagus papa kasih fasilitas rumah, Nold!" suara itu tampak tertawa, "Kamu harus belajar memulai semuanya dari nol, Arnold. Karena dulu papi mulai semua usaha yang sekarang sudah besar ini juga dari nol."

"Tapi nggak gini juga dong, Pi!" Arnold masih protes.

"Sudahlah, masih mending kan, rumah sudah lengkap seisinya, masih papi kasih mobil juga, masih papi kasih CC, kurang apa sih?"

"Tapi Pi ...," Arnold sampai tidak bisa berkata-kata lagi, apaan mobil cuma Honda Mobilio, CC limit sepuluh juta doang. Bisa apa memang dia?

"Jangan membantah oke? Awasi dan kendalikan usaha papi di sana dengan baik. Masa depan perusahaan itu ada di tanganmu. Biar usaha papi yang biayain kamu sekolah sampai London nggak sia-sia."

"Pi, Arnold lanjut S3 lagi aja deh ya."

"Nggak bisa, kemarin kamu papi tawari lanjut S3 kamu nolak kan?"

Arnold menghela nafas dengan kasar, kalau tahun begitu kemarin ia mau disuruh lanjut S3 di London, daripada dikasih perusahaan tapi harus begini amat. Uang di batasi, rumah seadanya kayak gini, mobil cuma mobil murah, ya ampun ... mana Arnold yang dulu? Glamour, berdompet tebal, hobi pesta?

"Pi, CC limitnya ditambahin dong, masa iya sebulan cuma sepuluh juta sih?" Arnold protes keras, dulu waktu kuliah saja limit CC-nya sampai dua ratus juta sebulan!

"Nggak bisa, kamu harus belajar kelola uang dengan sebaik-baiknya! Paham? Nanti kan sebulan kamu masih dapat gaji," jawab suara itu tegas.

"Berapa? Lima ratus juga gaji aku, Pi?" tanya Arnold dengan semangat.

"Sembarangan, enam puluh juta cukup lah."

"APA?" Arnold memekik keras, perusahaan yang dia pegang sebesar itu, dia jadi direktur utama dan gajinya cuma enam puluh juta?

"Pi, aku ini di sana jadi direktur utama atau staff manajer sih?" protes Arnold keras, gila apa? Income pabrik itu sebulan milyaran dan dia cuma diberi papinya enam puluh juta?

"Harusnya kamu bersyukur, baru kerja pertama kali sudah segede itu gajimu, coba kamu kerja di perusahaan lain, nggak bakalan segitu gede gajimu, Norld!"

Arnold mendengus kesal, apa-apaan ini? Kerja ikut orang tua sendiri kenapa malah jadi kayak kerja ikut Jepang di masa penjajahan dulu sih?

"Ah sudahlah, intinya jalani dulu, belajar pakai uang dengan bijak dan jangan banyak mengeluh. Papi tu ...."

"Tunggu, jangan di tutup dulu, Pi!" teriak Arnold ketika panggilannya hendak ditutup papinya.

"Apa lagi?"

"Pi, ini nggak ada asisten rumah tangga gitu ya?" Arnold garuk-garuk kepala, ia sama sekali tidak bisa melakukan pekerjaan rumah.

"Usaha sendiri, kalau mau cari asisten, silahkan, tapi kamu bayar sendiri jasanya, papi tidak mau tanggung biayanya."

Tut!

Sambungan telepon terputus, Arnold mengumpat dalam hati. Sekejam ini papinya menggembleng dia selepas selesai kuliah? Luar biasa sekali!

Arnold bangkit dan melangkah keluar kamar, ia berjalan mengelilingi rumahnya. Rumah dengan dua kamar, satu kamar mandi, dapur, ruang tamu itu benar-benar kecil! Baginya yang biasa tinggal di rumah di lahan hampir satu hektar, tentu rumah ini benar-benar kecil. Astaga, masih mending dia dibelikan apartemen saja.

Arnold melangkah ke dapur, lengkap sih, semua perintilannya sudah tersedia. Hanya saja ia tidak bisa memasak, tidak bisa mencuci baju dengan mesin, seterika dan lain sebagainya. Lalu bagaimana nanti dia menjalani kehidupannya di sini?

"Papi benar-benar nggak tanggung-tanggung nyiksa anak!"

***

"Selesai!" guman Sisca riang ketika semua surat-surat yang ia perlukan untuk interview besok sudah beres.

Ia bergegas mencetak dokumen itu dengan printer yang tersedia di kamarnya. Akhirnya setelah ia menganggur hampir setengah tahun selepas di wisuda, ia dapat perkerjaan juga. Ya untung saja Dita sebagai asisten HRD memberinya informasi lebih dulu sebelum informasi lowongan pekerjaan itu di share ke khalayak umum.

Enaknya punya orang dalam seperti ini bukan? Kalau besok HRD cocok dengan Sisca bisa dipastikan ia akan langsung bekerja. Itu juga akan mempermudah pekerjaan HRD karena tidak perlu repot-repot mengadakan interview dan lain sebagainya. Apalagi Sisca sudah mendapat rekomendasi dari Dita.

Sisca bergegas memasukkan berkas-berkas itu ke dalam map, ia melirik kemeja dan rok yang sudah ia siapkan untuk interview besok, rasanya ia sudah sangat tidak sabar!

Bagaimana rasanya punya pekerjaan? Punya gaji sendiri? Punya penghasilan sendiri tanpa perlu merengek minta di transfer uang oleh orangtuanya? Sisca jadi tersenyum sendiri membayangkan semua itu.

Setelah membereskan laptop dan lain sebagainya, ia bergegas keluar kamar. Tetangga samping tidak terlihat aktifitasnya, mungkin tidur karena mobil silver itu masih terparkir di depan rumah yang berada tepat di sampingnya itu.

Namun apa pedulinya dia? Ia memilih melangkah ke dapur, ia lapar. Jadi lebih baik ia memasak sesuatu bukan? Ia membuka pintu kulkasnya, nampak beberapa sayuran dan buah ada di dalam sana. Freezer kulkasnya ada banyak frozen food yang ia simpan untuk persediaan.

Mungkin masak mie kuah pedas dengan sayuran dan frozen food enak di cuaca mendung seperti ini. Ia tersenyum, meraih kotak T*pperware tempat ia menyimpan semua makanan beku favoritnya. Beberapa sayuran dan tidak lupa telur.

Cuma masak seperti ini apa susahnya? Ia tersenyum, untung sejak kuliah ia sudah biasa masak sendiri. Rumah ini pemberian orangtuanya yang sudah ia tempati semenjak memutuskan untuk kuliah di universitas negeri di kota ini. Memang orangtuanya sedikit berada, namun sejak lulus SMA dia sudah dituntut mandiri.

Bau harum itu sontak merebak, membuat suasana hati Sisca yang sebelumnya begitu buruk itu menjadi lebih baik. Persetan lah dengan tetangga rese itu, yang penting dia dia membuat onar dan membuat masalah dengannya.

***

Arnold yang tengah berbaring di sofa itu sontak terkejut ketika indera penciumannya menangkap bau harum itu. Harum sekali, masakan siapa ini?

Arnold duduk dan menikmati aroma yang begitu memanjakan indera penciumannya itu. Pas banget perut dia sedang lapar-laparnya ini, tapi masakan siapa ini? Kenapa wangi sekali? Ahh sial!

Arnold bergegas bangkit dan melangkah ke depan rumah, bau itu makin menguar dan membuat perut Arnold makin keroncongan. Ia mencoba mencium-cium dari mana aroma itu berasal dan deteksi hidungnya berhenti di rumah yang tepat berada di sisinya itu.

Cewek rese tadi bisa masak? Seharum ini baunya? Arnold hanya tersenyum kecut, ia kembali masuk dan meraih iPhone-nya. Membuka aplikasi G*jek, hendak memesan makanan via aplikasi itu.

Hanya ini yang bisa ia lakukan bukan? Mau masak? Mana bisa? Meskipun semua perlekapan masak memasak begitu lengkap di dapur, tapi Arnold bisa apa? Dia bukan Chef Arnold Poernomo!

Arnold tersenyum kecut, sepertinya ia benar-benar perlu punya asisten rumah tangga deh! Siapa nanti yang cuci bajunya? Membersihkan rumah ini? Masak dan lain-lain? Tapi nanti berapa gajinya? Dan apa ada orang yang bisa ia percaya, mengingat ia baru di sini, dan tidak kenal siapapun di sini.

Sekali lagi Arnold mendengus kesal, kenapa sih begini amat papinya itu? Kejam banget nyiksa anak kayak gini? Jabatannya besok memang tinggi, tapi dengan kondisi rumah seperti ini, mobil murah di depan sana, ya ampun jomplang sekali dengan jabatannya di kantor!

"Papi, lihat saja akan Arnold buktikan bahwa kelak Arnold akan lebih sukses dari papi!"

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviewsMore

oraphannong24
oraphannong24
อ่านสนุกมาก
2025-10-26 17:09:10
0
0
Call me Beauty
Call me Beauty
จบแบบ being realistic ดี
2025-09-29 15:34:04
0
0
Fai Sirunya
Fai Sirunya
เติมเงินแล้วปลดล๊อกตอนไม่ได้
2025-09-10 19:43:03
0
1
𝐿𝑎𝑙𝑖𝑛
𝐿𝑎𝑙𝑖𝑛
ใช้เหรียญโบนัสซื้ออ่านรายตอนไม่ได้แล้วหรอ งง อะแล้วให้เก็ยโบนัสทำไม
2025-09-09 09:41:17
2
0
YUPAKORN
YUPAKORN
แค่ตัวอย่างก็คือดีย์มากกกก ชอบๆๆๆ
2025-09-07 13:22:17
2
0
26 Chapters
บทที่ 0001
"ผมอธิบายให้คุณฟังนับครั้งไม่ถ้วนแล้วนะ เซี่ยเซี่ยเป็นมะเร็งและเหลือเวลาอีกแค่ปีเดียว ความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอคือการทิ้งลูกไว้ให้ครอบครัว เธอเคยช่วยชีวิตผมไว้ครั้งหนึ่ง ตอนนี้ผมต้องช่วยเธอทำความปรารถนานี้ให้สำเร็จ!"คำพูดแบบนี้ ฉันได้ยินมาไม่ต่ำกว่าพันครั้งในเดือนนี้ครั้งแรกที่ฟู่อวี่เหนียนเสนอความต้องการแบบนั้น ฉันแสดงออกอย่างชัดเจนเด็ดขาดว่าไม่ยอมรับแต่เขาก็ไม่ยอมตัดใจง่ายๆ หยิบยกเรื่องนี้มาเป็นประเด็นทุกวันแต่แล้วท่าทางของฟู่อวี่เหนียนก็เปลี่ยนไป จากตอนแรกที่แค่ลองหยั่งเชิงขอความเห็นชอบจากฉัน กลายเป็นการทะเลาะเบาะแว้งกับฉันอย่างไม่คิดจะเกรงอกเกรงใจราวกับว่าการที่ฉันไม่ยอมเห็นด้วยเป็นความผิดมหันต์ต่อให้เป็นบุญคุณที่ช่วยชีวิตเอาไว้ ก็ไม่ใช่เหตุผลที่ต้องตอบแทนอีกฝ่ายด้วยการมีลูกด้วยสักหน่อย?แต่การโต้เถียงตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาทำให้ฉันเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ฉันหมดแรงที่จะโน้มน้าวฟู่อวี่เหนียนให้เปลี่ยนใจแล้ว เพียงแค่มองชายหนุ่มที่ฉันคบหามาห้าปี เอ่ยถามเขาด้วยเสียงสั่นเครือว่า"อวี่เหนียน เดือนหน้าเราจะแต่งงานกันแล้ว แต่ตอนนี้คุณกลับจะไปมีลูกกับผู้หญิงคนอื่น แล้ว
Read more
บทที่ 0002
มันคือใบตรวจครรภ์ และชื่อของผู้หญิงที่ตั้งครรภ์ก็คือเจียงเซี่ย!ระยะเวลาของการตั้งครรภ์ทำให้ฉันรู้สึกเวียนหัวเหมือนโลกหมุนบนนั้นเขียนไว้อย่างชัดเจนว่าตั้งครรภ์สามสัปดาห์! นั่นหมายความว่าฟู่อวี่เหนียนได้ทำการผสมเทียมกับเจียงเซี่ย ตั้งแต่เมื่อหนึ่งเดือนก่อนแล้วตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เคยคิดที่จะปรึกษาฉันเพื่อขอความยินยอมตั้งแต่แรกแล้วในเมื่อเป็นแบบนั้น ทำไมฟู่อวี่เหนียนถึงได้พยายามถามความคิดเห็นของฉันมาตลอดหนึ่งเดือน?เพื่อทำให้ตัวเองรู้สึกสบายใจขึ้นงั้นเหรอ? เขาเห็นว่าฉัน เสิ่นหนานคนนี้เป็นตัวอะไรกัน?ฉันรู้สึกเหมือนถูกสูบพลังงานทั้งหมดออกไปจากร่างทันที ร่างกายอ่อนแรงทรุดลงนั่งบนพื้นหัวใจเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบแน่น ทำให้ฉันหายใจไม่ออกไม่แปลกใจเลยที่ฟู่อวี่เหนียนดูมีความสุขมากเมื่อครู่นี้ และรีบปรี่ออกไปทันทีหลังจากวางสายที่แท้ก็เพราะรู้ว่าการผสมเทียมสำเร็จ เจียงเซี่ยตั้งครรภ์แล้วตอนนี้เขาคงรีบไปโรงพยาบาลเพื่อฉลองกับเจียงเซี่ยสินะฉันหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด ความเศร้าโศกอันไร้ที่สิ้นสุดแผ่ซ่านในใจฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้ชายที่ฉันรักมาตลอดหลายปี จะกลายเป็นพ่อของลู
Read more
บทที่ 0003
คืนนั้นฟู่อวี่เหนียนไม่ได้กลับมา และฉันก็ไม่ได้โทรไปถามว่าเขาอยู่ที่ไหนฉันเห็นจากในโซเชียลมีเดียของเจียงเซี่ยแล้วหลังจากที่พวกเขาออกจากโรงพยาบาลในบ่ายวันนั้น พวกเขาก็รีบกลับไปที่บ้านของเจียงเซี่ยทันที เพื่อแจ้งข่าวการตั้งครรภ์ให้คนในครอบครัวของเธอทราบในรูปภาพ คุณย่าของเจียงเซี่ยจับมือฟู่อวี่เหนียนอย่างสนิทสนมและพูดอะไรบางอย่าง ส่วนมืออีกข้างหนึ่งก็ลูบท้องของเจียงเซี่ยและยิ้มอย่างอ่อนโยนคบกันมาห้าปี ฟู่อวี่เหนียนกลับบ้านกับฉันเพียงครั้งเดียวหลังจากที่เขายอมรับการขอแต่งงานของฉันแม้ว่าบ้านของเราจะห่างกันไม่ถึงครึ่งชั่วโมงถ้าเดินทางโดยรถยนต์ แต่ก่อนหน้านั้นเขาก็ไม่เคยมาหาฉันที่บ้านเลยเพราะเขาบอกว่าไม่ชอบอยู่กับผู้ใหญ่ เขารู้สึกอึดอัดทำตัวไม่ถูกแม้แต่ครั้งนั้นที่กลับไป เขาก็แค่แสดงท่าทีสุภาพและมีมารยาทเท่านั้น ห่างไกลจากความอ่อนโยนที่เขาแสดงต่อครอบครัวซ่งในรูปภาพอย่างมากฉันเก็บซ่อนความขมขื่นในแววตาและปิดเครื่องโทรศัพท์วันรุ่งขึ้นฉันนัดเจอเพื่อนหลายคน และบอกพวกเขาเรื่องการยกเลิกงานแต่งงานตอนแรกฟู่อวี่เหนียนบอกว่าเขาไม่ชอบงานแต่งงาน เขาคิดว่ามันเป็นเพียงแค่พิธีการที่ไร้ควา
Read more
บทที่ 0004
"พรุ่งนี้ไม่ต้องไปถ่ายรูปชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาวแล้ว"ฉันมองปฏิทินบนโต๊ะ วันพรุ่งนี้มีตัวอักษรขนาดใหญ่เขียนว่า "ถ่ายรูปชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาว" ด้วยปากกาเมจิกแม้จะไม่รู้ว่าฟู่อวี่เหนียนยกเลิกการถ่ายรูปแต่งงานทำไม แต่เดิมฉันก็ไม่คิดจะแต่งงานอยู่แล้ว แม้ฟู่อวี่เหนียนจะไม่ได้พูดเรื่องนี้ออกมา ฉันก็จะหาข้ออ้างยกเลิกการถ่ายรูปอยู่ดี ตอนนี้ฟู่อวี่เหนียนเสนอเรื่องนี้ขึ้นมาเอง กลับทำให้ฉันประหยัดเวลาไปมากฉันพยักหน้ารับรู้"ได้ ฉันจะโทรบอกช่างภาพให้ยกเลิกการถ่ายรูป"ทันทีที่พูดจบ ฟู่อวี่เหนียนก็ตกใจเล็กน้อย เขาคงไม่คิดว่าฉันจะตอบตกลงง่ายดายขนาดนี้เดิมทีเขาคิดว่าฉันจะซักถามเหตุผล เพราะขั้นตอนทั้งหมดของงานแต่งในครั้งนี้ ฉันได้วางแผนอย่างพิถีพิถันมานานกว่าจะได้ข้อสรุปออกมาแม้แต่ช่างภาพสำหรับถ่ายรูปแต่งงานครั้งนี้ ฉันก็ต้องจ่ายเงินเพิ่มจำนวนมากเพื่อให้ช่างภาพยอมแทรกคิวถ่าย เพื่อให้ได้รูปแต่งงานที่สมบูรณ์แบบที่สุดแต่เขาไม่คิดว่าหลังจากที่เขาพูดจบ ฉันกลับตอบตกลงอย่างเฉยเมยฟู่อวี่เหนียนมองฉันด้วยสีหน้าซับซ้อน"ไม่ต้องยกเลิก""เซี่ยเซี่ยบอกว่าชาตินี้เธอคงไม่มีโอกาสแต่งงานแล้ว ก็เลยอยากถ่ายรูปแต่
Read more
บทที่ 0005
ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้ว แต่ฟู่อวี่เหนียนก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะกลับมาแต่ฉันยังรู้ตลอดว่าเขาไปทำอะไรที่ไหนบ้าง เพราะเจียงเซี่ยชอบเอามาโพสต์อวดในโซเชียลมีเดียของเธอเป็นประจำ ถ้าฉันไม่รู้ก็คงแปลกแล้วทั้งสองคนไปแช่บ่อน้ำพุร้อนด้วยกัน ไปเที่ยวทะเล ถ่ายรูปคู่กับพระอาทิตย์ขึ้น...ในหน้าฟีดโซเชียลมีเดียของฉัน ฉันได้เห็นภาพลักษณ์ในมุมมองที่ต่างออกไปของฟู่อวี่เหนียนที่แท้ เขาเองก็แสดงออกเหมือนผู้ชายที่กำลังคบหาแฟนสาวเหมือนคนปกติทั่วไปได้เพียงแต่เขาไม่ยอมทำตัวแบบนั้นกับฉันก็เท่านั้นฉันไม่ได้สนใจมากนักว่าพวกเขาไปไหนหรือทำอะไรในแต่ละวัน ฉันแค่เหลือบมองแล้วก็เลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วช่วงนี้ฉันก็ไม่ได้ว่างเช่นกัน ของในห้องเยอะมาก ฉันใช้เวลาหลายวันกว่าจะเก็บกวาดเรียบร้อยฉันยังหาเวลาแวะกลับบ้านไปบอกพ่อกับแม่ว่ากำลังจะไปห้องวิจัยแล้ว หลังจากนี้ต้องรออีกนานเลยกว่าจะติดต่อกับโลกภายนอกได้อีกครั้งพ่อของฉันดูประหลาดใจเล็กน้อย"ลูกกับอวี่เหนียนกำลังจะแต่งงานกันแล้ว หลังจากนี้พวกลูกก็ต้องอยู่ห่างกันน่ะสิ?"แม่ของฉันแสดงสีหน้าแววตาห่วงใย จับมือฉันแล้วพูดปลอบใจว่า"ลูกลองคิดให้ดีก่อนเถอะหนานหนาน
Read more
บทที่ 0006
เหลือเวลาอีกห้าวัน ฉันได้ยื่นใบลาออกจากโรงเรียนตอนนั้น เพื่อที่จะได้อยู่กับฟู่อวี่เหนียน ฉันปฏิเสธคำเชิญของอาจารย์ที่ชวนให้ฉันทำวิจัยกับเขาต่อ และเลือกที่จะติดตามฟู่อวี่เหนียนไปเป็นครูที่โรงเรียนในเฉิงตูเพื่อนร่วมงานต่างประหลาดใจเมื่อเห็นฉันยื่นใบลาออก"ทำไมถึงลาออกล่ะครับคุณครูเสิ่น?""เมื่อไม่กี่วันก่อนคุณยังแจกลูกอมมงคลให้พวกเราอยู่เลย หรือว่าจะกลับบ้านไปเป็นแม่บ้านเต็มตัวคะ? คุณครูฟู่นี่โชคดีจริงๆ เลย"เพื่อนร่วมงานบางคนพูดหยอกล้อฉันกอดข้าวของเอาไว้แล้วยิ้มตอบ"เปล่าค่ะ งานแต่งถูกยกเลิกแล้ว"เมื่อฉันกลับถึงบ้านและเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นฟู่อวี่เหนียนและเจียงเซี่ยที่ไม่ได้เจอหน้ากันมาหนึ่งสัปดาห์ นั่งอยู่บนโซฟาฟู่อวี่เหนียนเห็นฉันกอดของอยู่ในมือก็ถามออกมาโดยไม่รู้ตัว"คุณเอาของพวกนั้นมาด้วยทำไมน่ะ”ฉันหาข้ออ้างตอบไปอย่างไม่ใส่ใจ"เป็นของที่ไม่ได้ใช้แล้ว ฉันเลยเอากลับมา"ฟู่อวี่เหนียนพยักหน้า กวาดสายตาไปรอบๆ ห้องแล้วพูดออกมาอย่างสงสัย"ผมหายไปแค่สัปดาห์เดียวเอง ทำไมรู้สึกเหมือนของในห้องมันหายไปเยอะเลยล่ะ?”ฉันนำกล่องกลับไปเก็บในห้องนอนและตอบอย่างสงบนิ่ง"ฉันแค่ทำควา
Read more
บทที่ 0007
ฟู่อวี่เหนียนเพิ่งส่งเจียงเซี่ยขึ้นรถเสร็จ ก็เลยบังเอิญได้ยินคำพูดสุดท้ายเพียงไม่กี่คำฉันรู้ว่าเขาไม่ได้ยินคำพูดก่อนหน้านี้ เลยหาเหตุผลมาอ้างแบบส่งเดช"อีกไม่นานเพื่อนของฉันจะจากไปแล้ว"ฟู่อวี่เหนียนพยักหน้าและไม่ซักไซ้อะไรต่อนับถอยหลังอีกสี่วัน ฟู่อวี่เหนียนนำรูปถ่ายคู่บ่าวสาวของเขากับเจียงเซี่ยกลับมาเขากำลังวิดีโอคอลกับเจียงเซี่ยด้วยมือข้างหนึ่ง และถือกรอบรูปโชว์ฉันด้วยมืออีกข้างหนึ่ง สีหน้าแววตาของเขาเผยให้เห็นถึงความอ่อนโยน"เซี่ยเซี่ย รูปถ่ายงานแต่งงานของเราล้างเสร็จแล้ว ตอนที่ฉันไปรับ พนักงานบอกว่ารูปของเราออกมาดีมาก"ตอนที่เขาพูดประโยคนี้ ฉันก็เดินออกมาเติมน้ำพอดีแววตาของฟู่อวี่เหนียนมีความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย มองมาที่ฉันเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างฉันเหลือบมองรูปนั้นแล้วแสดงความคิดเห็นอย่างจริงจังว่า "ก็ถ่ายออกมาสวยจริงๆ นั่นแหละ"ตอนนั้นฉันยอมจ่ายแพงเพื่อจ้างช่างภาพคนนี้ ก็เพราะอยากจะถ่ายภาพช่วงเวลาที่ฉันกับฟู่อวี่เหนียนรักกันมากที่สุดฉันคิดว่าเมื่อได้เห็นภาพที่เสร็จสมบูรณ์แล้ว ฉันจะต้องรู้สึกมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนฟู่อวี่เหนียนในชุดสูทหล่อเหลาเหมื
Read more
บทที่ 0008
เมื่อได้ยินคำกล่าวหาอย่างไร้เหตุผลของเขา ฉันก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ"ให้ฉันขอโทษเหรอ? คุณลองไปตรวจสอบกล้องวงจรปิดดูสิว่าฉันควรจะเป็นฝ่ายขอโทษจริงๆ หรือเปล่า!"ฉันไม่คิดว่าฟู่อวี่เหนียนจะตัดสินว่าฉันต้องการผลักเจียงเซี่ยลงบันได โดยที่ยังไม่ได้ตรวจสอบกล้องวงจรปิดเลย"เซี่ยเซี่ยเป็นคนป่วย แถมยังเป็นคนท้องอีกด้วย เธอจะจงใจทำร้ายตัวเองได้ยังไงกัน?"แววตาของเจียงเซี่ยฉายแววตื่นตระหนกเล็กน้อย"ช่างเถอะอวี่เหนียน พี่หนานหนานโกรธแล้วทำแบบนี้กับฉันก็เป็นเรื่องปกติ เราไปกันเถอะ"แต่ฟู่อวี่เหนียนไม่ยอม"ไม่ได้ วันนี้เสิ่นหนานต้องขอโทษเธอ!"ฉันก็ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียวความผิดที่ฉันไม่ได้ทำ ฉันจะไม่ยอมรับเด็ดขาดเจียงเซี่ยกังวลว่าถ้ายังคงยื้อต่อไป ฟู่อวี่เหนียนอาจจะไปตรวจสอบกล้องวงจรปิดจริงๆ ซึ่งจะทำให้เธอถูกเปิดโปง เธอจึงเอามือกุมท้องแล้วบอกว่าไม่สบายใบหน้าของฟู่อวี่เหนียนที่เต็มไปด้วยความโกรธพลันเปลี่ยนเป็นความกังวลทันที เขารีบอุ้มเจียงเซี่ยไปหาหมอฉันมองดูแผ่นหลังของพวกเขาที่จากไป ความรู้สึกขมขื่นที่บรรยายไม่ถูกแผ่ซ่านไปทั้งใจการอยู่เคียงข้างกันมา 20 ปี การใช้ชีวิ
Read more
บทที่ 0009
อีกด้านหนึ่ง ฟู่อวี่เหนียนเพิ่งออกจากโรงพยาบาลหลังจากที่อาการของเจียงเซี่ยคงที่แล้วขณะเดินอยู่บนถนน เขาได้ส่งข้อความหาเสิ่นหนาน ถามว่าเธอเตรียมงานแต่งงานพร้อมหรือยัง พิมพ์ไปบอกว่าเขาอยู่ระหว่างทางไปโรงแรมแล้วแต่รอจนกระทั่งฟู่อวี่เหนียนขึ้นรถ เขาก็ยังไม่ได้รับการตอบกลับจากเสิ่นหนานเขาเปิดโทรศัพท์เพื่อจะส่งข้อความไปถามอีกครั้ง แต่กลับพบว่าข้อความล่าสุดของพวกเขาคือเมื่อครึ่งเดือนที่แล้วฟู่อวี่เหนียนเลื่อนดูประวัติการแชทที่ผ่านมา เกือบทั้งหน้าจอเป็นสีขาวบางครั้งเสิ่นหนานก็ส่งข้อความมาถามว่าวันนี้จะกินอะไร บางครั้งก็ขอความคิดเห็นเกี่ยวกับงานแต่งงานจากเขาแต่คำตอบของฟู่อวี่เหนียนทุกข้อความนั้นเรียบง่ายมาก "อะไรก็ได้" "ได้หมด" "เธอตัดสินใจเองเลย"แต่เสิ่นหนานก็ไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านแต่อย่างใด ยังคงส่งข้อความหาเขาทุกวันแต่ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ พวกเขาไม่มีการสื่อสารกันเลยความรู้สึกแปลกๆ แวบเข้ามาในใจของฟู่อวี่เหนียนทำไมเสิ่นหนานถึงไม่ส่งข้อความหาเขามานานขนาดนี้แล้ว?เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ฟู่อวี่เหนียนก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงความไม่อยากเชื่อในดวงตาของเสิ่นหนานเมื่อหนึ่งเดื
Read more
บทที่ 0010
ฟู่อวี่เหนียนเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ส่ายหน้าอย่างไม่อยากเชื่อจะยกเลิกได้อย่างไร?เมื่อสองเดือนก่อน ตอนที่เขายอมตกลงแต่งงานกับเสิ่นหนาน เขามองเห็นความสุขอันล้นเปี่ยมบนใบหน้าของเธอที่ไม่อาจปกปิดได้แล้วเธอจะยกเลิกงานแต่งงานได้อย่างไร?เพื่อนและครอบครัวที่อยู่รอบข้างต่างพากันยืนงงพวกเขาก็ไม่ได้จำวันผิดนี่นา ทำไมถึงบอกว่างานแต่งถูกยกเลิกไปแล้ว?แม่ของฟู่อวี่เหนียนยืนยันกับเจ้าหน้าที่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าเสิ่นหนานเป็นคนยกเลิกงานแต่งงานจริง ๆ ใช่ไหม จากนั้นก็ระงับความโกรธในใจแล้วดึงฟู่อวี่เหนียนไปข้างๆ เพื่อสอบถาม“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? ไม่ใช่ว่ากำหนดวันแต่งงานไว้ตั้งนานแล้วเหรอ วันนี้เธอก็ไม่ยอมมาที่นี่ แถมยังยกเลิกงานแต่งงานอีก เธอคิดจะทำอะไรกันแน่?"เมื่อเห็นลูกชายก็มีสีหน้าเหมือนเพิ่งรู้ว่างานแต่งงานถูกยกเลิก แม่ของเขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเธอรู้ว่าเสิ่นหนานกับลูกชายของเธอรู้จักกันมา 20 ปี และเธอก็มองเห็นความรักที่เสิ่นหนานมีต่ออวี่เหนียน ดังนั้นเธอจึงค่อนข้างพอใจกับลูกสะใภ้คนนี้แต่ไม่คิดว่าในวันแต่งงาน เสิ่นหนานซึ่งควรจะเป็นเจ้าสาวกลับไม่เพียงแต่ไม่ปรากฏตัวเท่านั้น แต่ยังยกเลิกง
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status