Short
หลังคู่หมั้นไปมีลูกกับผู้หญิงอื่น ฉันก็อุทิศตัวให้กับการวิจัย

หลังคู่หมั้นไปมีลูกกับผู้หญิงอื่น ฉันก็อุทิศตัวให้กับการวิจัย

Oleh:  AnonymousTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
26Bab
12.9KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

หนึ่งเดือนก่อนแต่งงานกับแฟนหนุ่ม เขากลับต้องการมีลูกกับรักแรกของเขา ฉันไม่เห็นด้วย เขาก็เอาเรื่องนี้มาพร่ำบ่นให้ฟังทุกวัน จนกระทั่งครึ่งเดือนก่อนวันแต่งงาน ฉันก็ได้รับใบตรวจครรภ์ ถึงได้รู้ว่ารักแรกของเขาตั้งครรภ์ได้เกือบหนึ่งเดือนแล้ว ที่แท้เขาก็ไม่เคยคิดที่จะขอความเห็นชอบจากฉันตั้งแต่แรกแล้ว และในตอนนั้นเอง ความสัมพันธ์ที่ยาวนานหลายปีก็เหมือนหมอกควันที่จางหายไป ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงยกเลิกงานแต่งงาน ทำลายความทรงจำทั้งหมดระหว่างเรา ตัดสินใจเข้าร่วมห้องปฏิบัติการวิจัยที่ตัดขาดจากโลกภายนอกในวันแต่งงาน นับจากนี้ไป ฉันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาอีก!

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 0001

Three years had passed since my mother had left me alone in the quite town of Silverwood. Every year I had secretly prayed to the moon goddess for her return. But this year I was turning eighteen, I was much wiser now to understand she wasn’t coming back for me.

Running through the forest has always had an effect on my body I couldn’t just explain how it made me feel. Free! was the closest words I can think of. 

I can feel it in the air, the fresh smell of forest had a way of relaxing every muscles in her body, memories of I and my mother running through the woods laughing and playing were still in my head. I stopped running and my claws start to abruptly dig into the soil beneath, I was drawing the strange pattern I can’t seem to remember where I had seen it again. 

I looked at the strange pattern again, maybe it has some connection with my mom or even dad, I closed my eyes for a minute to relax, I will be turning 18 tomorrow. I really wish my mom was here. I miss my parents.

Being the daughter of a rouge wolf, has made life harder for Avery, everyone and everything despises her in Silverwood. She didn’t know who her father was, but everyone made sure to let her know she was the daughter of a ruthless rouge. They had always reminded her she was an abomination and that’s why her mother had abandoned her. 

Girls her age avoided her like a plague, wherever she went to, the pack members made her feel miserable and isolated her. She has had several thoughts of running away but she was scared of leaving and her mother coming back and not finding her. 

Avery heard a low noise which pulled her out of her deep thoughts. She decided to follow the sound. As my eyes landed on the figure in front me, I turned my back and started to run.

I found myself running and running, not knowing exactly where I was heading to but I was running. "Stop right there." A voice thundered behind me, which only made me run even more. 

I just saw those men brutally ripping out the throat of a girl and I secretly feared I will be next. What if something happened to me? I haven't lived my life yet. 

I suddenly tripped and fell on my face and I heard the men stop as they chuckled darkly. "Looks like we've got something to play with tonight." One of them said and I curled up in a ball.

"She looks so fragile and weak." The other said and I only hugged my knees even more tightly as his cold fingers touched my bare skin. 

"What do you think you're doing?" A voice came from the other side and the cold hand I was feeling disappeared. "So this is what you do to vulnerable ladies in my father's pack?"

"No, not at all. Don't get us wrong prince Lucien, we are only trying to help her." One of the men chuckled as I felt someone lift me effortlessly in the air. 

"Get rid of them." He said and a few seconds after, I could hear distant scream and I slowly opened my eyes to see prince Lucien staring right at me with a disgusted look. 

"You can't even protect yourself, how do you want to protect the whole pack? Seems like the moon goddess gave me the wrong choice of mate." He shook his head in pity as he looked down at me. "I reject you, Avery."

As he said those words, I felt like someone stabbed me across the heart. I felt a sharp pain that refused to leave and the air surrounding me became really cold. 

I had just got my wolf today and I realized prince Lucien was my mate. He realized that too this morning but didn't say a word about it. 

"Wait…" I tried to stop him but he already dashed off and he left me there, on the cold floor after being rejected. 

I broke down into tears and I remained there for a few minutes before I felt a warm hand on my head. I looked up to see beta Donovan looking down at me with a warm smile. 

"You'll be fine." He said as he ran his fingers through my hair. 

"He rejected me, uncle. Everyone hates me. They all do." I sobbed as I threw myself in his arms and he patted my back gently. 

"But I don't. They don't see the beauty in you like I do Avery. You're a bright, red and precious gemstone and not everyone will appreciate you until they lose you." He said and I could not help but cry more and more. 

I had expected out of everyone who hated me, my mate would be different but he didn't even give it a second thought before rejecting me. I couldn't blame him though. He had Stella. 

Stella was all I could never be and he had her so I see no reason why he should actually come to me, a weak good-for-nothing wolf. 

I knew part of the reason Donovan was here to comfort me was because his daughter was the reason my last hope just slipped from my hands. 

"I'll be fine." I said to myself but I knew that was a total lie. I have always been neglected right since I could remember and everyone spoke to my face about being a rogue and I could never fit in. 

Right since I was a child, I yearned for love and acceptance from the society but I only got hatred and maltreatment in return. Only Beta Donovan was good enough to have a heart. 

Just as I was about to say another word to Beta Donovan, a couple of guards marched towards us and grabbed my arms roughly. "Beta Donovan, you will excuse us. Prince Lucien asked us to return her to the pack house this instant." One of the guards and Beta Donovan stood up, taking a step back. 

No one could defy the alpha or his son's orders and realizing he was my mate this morning made me feel a bit special and important that he would finally recognize me and so would everyone else. 

I was dragged into the pack house but not to my room in the basement, I was dragged to the one hallway I only peeped into when everyone in the pack house was out, and that was Lucien's quarters. 

"What am I doing here?" I asked them but they didn't answer my question and just shoved me into one of the doors, closing the door behind me. 

"Wait, let me out of here. What's going on?" I pounded my fists against the door but no one answered. Panic began to set in. 

What if this was a set up and I will end up being killed because I was found in the alpha's son's room. Although I was hated, I didn't want to die so very young. 

"Ahh, you're here." I heard Lucien 's voice, which made me look back, gluing my body to the door. 

"I am very sorry my lord." I fell on my knees pleadingly with tears forming in my eyes. "I was brought in here by the guards, please do not punish me." 

"Of course I will not punish you, little one. The moon goddess might have made the wrong choice in making us mates but since she has, I might as well enjoy you since no other man will take you." He said, looking at me hungrily. 

No matter what, I know my worth but I wasn't allowed to say a thing before he grabbed me. I forcefully tried to snatch myself from his grip but he hit me, pushing me to the bed. 

"You will listen to me." He said and I let out an ear piercing scream which resounded through the whole room.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasanLebih banyak

oraphannong24
oraphannong24
อ่านสนุกมาก
2025-10-26 17:09:10
0
0
Call me Beauty
Call me Beauty
จบแบบ being realistic ดี
2025-09-29 15:34:04
0
0
Fai Sirunya
Fai Sirunya
เติมเงินแล้วปลดล๊อกตอนไม่ได้
2025-09-10 19:43:03
0
1
𝐿𝑎𝑙𝑖𝑛
𝐿𝑎𝑙𝑖𝑛
ใช้เหรียญโบนัสซื้ออ่านรายตอนไม่ได้แล้วหรอ งง อะแล้วให้เก็ยโบนัสทำไม
2025-09-09 09:41:17
2
0
YUPAKORN
YUPAKORN
แค่ตัวอย่างก็คือดีย์มากกกก ชอบๆๆๆ
2025-09-07 13:22:17
2
0
26 Bab
บทที่ 0001
"ผมอธิบายให้คุณฟังนับครั้งไม่ถ้วนแล้วนะ เซี่ยเซี่ยเป็นมะเร็งและเหลือเวลาอีกแค่ปีเดียว ความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอคือการทิ้งลูกไว้ให้ครอบครัว เธอเคยช่วยชีวิตผมไว้ครั้งหนึ่ง ตอนนี้ผมต้องช่วยเธอทำความปรารถนานี้ให้สำเร็จ!"คำพูดแบบนี้ ฉันได้ยินมาไม่ต่ำกว่าพันครั้งในเดือนนี้ครั้งแรกที่ฟู่อวี่เหนียนเสนอความต้องการแบบนั้น ฉันแสดงออกอย่างชัดเจนเด็ดขาดว่าไม่ยอมรับแต่เขาก็ไม่ยอมตัดใจง่ายๆ หยิบยกเรื่องนี้มาเป็นประเด็นทุกวันแต่แล้วท่าทางของฟู่อวี่เหนียนก็เปลี่ยนไป จากตอนแรกที่แค่ลองหยั่งเชิงขอความเห็นชอบจากฉัน กลายเป็นการทะเลาะเบาะแว้งกับฉันอย่างไม่คิดจะเกรงอกเกรงใจราวกับว่าการที่ฉันไม่ยอมเห็นด้วยเป็นความผิดมหันต์ต่อให้เป็นบุญคุณที่ช่วยชีวิตเอาไว้ ก็ไม่ใช่เหตุผลที่ต้องตอบแทนอีกฝ่ายด้วยการมีลูกด้วยสักหน่อย?แต่การโต้เถียงตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาทำให้ฉันเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ฉันหมดแรงที่จะโน้มน้าวฟู่อวี่เหนียนให้เปลี่ยนใจแล้ว เพียงแค่มองชายหนุ่มที่ฉันคบหามาห้าปี เอ่ยถามเขาด้วยเสียงสั่นเครือว่า"อวี่เหนียน เดือนหน้าเราจะแต่งงานกันแล้ว แต่ตอนนี้คุณกลับจะไปมีลูกกับผู้หญิงคนอื่น แล้ว
Baca selengkapnya
บทที่ 0002
มันคือใบตรวจครรภ์ และชื่อของผู้หญิงที่ตั้งครรภ์ก็คือเจียงเซี่ย!ระยะเวลาของการตั้งครรภ์ทำให้ฉันรู้สึกเวียนหัวเหมือนโลกหมุนบนนั้นเขียนไว้อย่างชัดเจนว่าตั้งครรภ์สามสัปดาห์! นั่นหมายความว่าฟู่อวี่เหนียนได้ทำการผสมเทียมกับเจียงเซี่ย ตั้งแต่เมื่อหนึ่งเดือนก่อนแล้วตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เคยคิดที่จะปรึกษาฉันเพื่อขอความยินยอมตั้งแต่แรกแล้วในเมื่อเป็นแบบนั้น ทำไมฟู่อวี่เหนียนถึงได้พยายามถามความคิดเห็นของฉันมาตลอดหนึ่งเดือน?เพื่อทำให้ตัวเองรู้สึกสบายใจขึ้นงั้นเหรอ? เขาเห็นว่าฉัน เสิ่นหนานคนนี้เป็นตัวอะไรกัน?ฉันรู้สึกเหมือนถูกสูบพลังงานทั้งหมดออกไปจากร่างทันที ร่างกายอ่อนแรงทรุดลงนั่งบนพื้นหัวใจเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบแน่น ทำให้ฉันหายใจไม่ออกไม่แปลกใจเลยที่ฟู่อวี่เหนียนดูมีความสุขมากเมื่อครู่นี้ และรีบปรี่ออกไปทันทีหลังจากวางสายที่แท้ก็เพราะรู้ว่าการผสมเทียมสำเร็จ เจียงเซี่ยตั้งครรภ์แล้วตอนนี้เขาคงรีบไปโรงพยาบาลเพื่อฉลองกับเจียงเซี่ยสินะฉันหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด ความเศร้าโศกอันไร้ที่สิ้นสุดแผ่ซ่านในใจฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้ชายที่ฉันรักมาตลอดหลายปี จะกลายเป็นพ่อของลู
Baca selengkapnya
บทที่ 0003
คืนนั้นฟู่อวี่เหนียนไม่ได้กลับมา และฉันก็ไม่ได้โทรไปถามว่าเขาอยู่ที่ไหนฉันเห็นจากในโซเชียลมีเดียของเจียงเซี่ยแล้วหลังจากที่พวกเขาออกจากโรงพยาบาลในบ่ายวันนั้น พวกเขาก็รีบกลับไปที่บ้านของเจียงเซี่ยทันที เพื่อแจ้งข่าวการตั้งครรภ์ให้คนในครอบครัวของเธอทราบในรูปภาพ คุณย่าของเจียงเซี่ยจับมือฟู่อวี่เหนียนอย่างสนิทสนมและพูดอะไรบางอย่าง ส่วนมืออีกข้างหนึ่งก็ลูบท้องของเจียงเซี่ยและยิ้มอย่างอ่อนโยนคบกันมาห้าปี ฟู่อวี่เหนียนกลับบ้านกับฉันเพียงครั้งเดียวหลังจากที่เขายอมรับการขอแต่งงานของฉันแม้ว่าบ้านของเราจะห่างกันไม่ถึงครึ่งชั่วโมงถ้าเดินทางโดยรถยนต์ แต่ก่อนหน้านั้นเขาก็ไม่เคยมาหาฉันที่บ้านเลยเพราะเขาบอกว่าไม่ชอบอยู่กับผู้ใหญ่ เขารู้สึกอึดอัดทำตัวไม่ถูกแม้แต่ครั้งนั้นที่กลับไป เขาก็แค่แสดงท่าทีสุภาพและมีมารยาทเท่านั้น ห่างไกลจากความอ่อนโยนที่เขาแสดงต่อครอบครัวซ่งในรูปภาพอย่างมากฉันเก็บซ่อนความขมขื่นในแววตาและปิดเครื่องโทรศัพท์วันรุ่งขึ้นฉันนัดเจอเพื่อนหลายคน และบอกพวกเขาเรื่องการยกเลิกงานแต่งงานตอนแรกฟู่อวี่เหนียนบอกว่าเขาไม่ชอบงานแต่งงาน เขาคิดว่ามันเป็นเพียงแค่พิธีการที่ไร้ควา
Baca selengkapnya
บทที่ 0004
"พรุ่งนี้ไม่ต้องไปถ่ายรูปชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาวแล้ว"ฉันมองปฏิทินบนโต๊ะ วันพรุ่งนี้มีตัวอักษรขนาดใหญ่เขียนว่า "ถ่ายรูปชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาว" ด้วยปากกาเมจิกแม้จะไม่รู้ว่าฟู่อวี่เหนียนยกเลิกการถ่ายรูปแต่งงานทำไม แต่เดิมฉันก็ไม่คิดจะแต่งงานอยู่แล้ว แม้ฟู่อวี่เหนียนจะไม่ได้พูดเรื่องนี้ออกมา ฉันก็จะหาข้ออ้างยกเลิกการถ่ายรูปอยู่ดี ตอนนี้ฟู่อวี่เหนียนเสนอเรื่องนี้ขึ้นมาเอง กลับทำให้ฉันประหยัดเวลาไปมากฉันพยักหน้ารับรู้"ได้ ฉันจะโทรบอกช่างภาพให้ยกเลิกการถ่ายรูป"ทันทีที่พูดจบ ฟู่อวี่เหนียนก็ตกใจเล็กน้อย เขาคงไม่คิดว่าฉันจะตอบตกลงง่ายดายขนาดนี้เดิมทีเขาคิดว่าฉันจะซักถามเหตุผล เพราะขั้นตอนทั้งหมดของงานแต่งในครั้งนี้ ฉันได้วางแผนอย่างพิถีพิถันมานานกว่าจะได้ข้อสรุปออกมาแม้แต่ช่างภาพสำหรับถ่ายรูปแต่งงานครั้งนี้ ฉันก็ต้องจ่ายเงินเพิ่มจำนวนมากเพื่อให้ช่างภาพยอมแทรกคิวถ่าย เพื่อให้ได้รูปแต่งงานที่สมบูรณ์แบบที่สุดแต่เขาไม่คิดว่าหลังจากที่เขาพูดจบ ฉันกลับตอบตกลงอย่างเฉยเมยฟู่อวี่เหนียนมองฉันด้วยสีหน้าซับซ้อน"ไม่ต้องยกเลิก""เซี่ยเซี่ยบอกว่าชาตินี้เธอคงไม่มีโอกาสแต่งงานแล้ว ก็เลยอยากถ่ายรูปแต่
Baca selengkapnya
บทที่ 0005
ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้ว แต่ฟู่อวี่เหนียนก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะกลับมาแต่ฉันยังรู้ตลอดว่าเขาไปทำอะไรที่ไหนบ้าง เพราะเจียงเซี่ยชอบเอามาโพสต์อวดในโซเชียลมีเดียของเธอเป็นประจำ ถ้าฉันไม่รู้ก็คงแปลกแล้วทั้งสองคนไปแช่บ่อน้ำพุร้อนด้วยกัน ไปเที่ยวทะเล ถ่ายรูปคู่กับพระอาทิตย์ขึ้น...ในหน้าฟีดโซเชียลมีเดียของฉัน ฉันได้เห็นภาพลักษณ์ในมุมมองที่ต่างออกไปของฟู่อวี่เหนียนที่แท้ เขาเองก็แสดงออกเหมือนผู้ชายที่กำลังคบหาแฟนสาวเหมือนคนปกติทั่วไปได้เพียงแต่เขาไม่ยอมทำตัวแบบนั้นกับฉันก็เท่านั้นฉันไม่ได้สนใจมากนักว่าพวกเขาไปไหนหรือทำอะไรในแต่ละวัน ฉันแค่เหลือบมองแล้วก็เลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วช่วงนี้ฉันก็ไม่ได้ว่างเช่นกัน ของในห้องเยอะมาก ฉันใช้เวลาหลายวันกว่าจะเก็บกวาดเรียบร้อยฉันยังหาเวลาแวะกลับบ้านไปบอกพ่อกับแม่ว่ากำลังจะไปห้องวิจัยแล้ว หลังจากนี้ต้องรออีกนานเลยกว่าจะติดต่อกับโลกภายนอกได้อีกครั้งพ่อของฉันดูประหลาดใจเล็กน้อย"ลูกกับอวี่เหนียนกำลังจะแต่งงานกันแล้ว หลังจากนี้พวกลูกก็ต้องอยู่ห่างกันน่ะสิ?"แม่ของฉันแสดงสีหน้าแววตาห่วงใย จับมือฉันแล้วพูดปลอบใจว่า"ลูกลองคิดให้ดีก่อนเถอะหนานหนาน
Baca selengkapnya
บทที่ 0006
เหลือเวลาอีกห้าวัน ฉันได้ยื่นใบลาออกจากโรงเรียนตอนนั้น เพื่อที่จะได้อยู่กับฟู่อวี่เหนียน ฉันปฏิเสธคำเชิญของอาจารย์ที่ชวนให้ฉันทำวิจัยกับเขาต่อ และเลือกที่จะติดตามฟู่อวี่เหนียนไปเป็นครูที่โรงเรียนในเฉิงตูเพื่อนร่วมงานต่างประหลาดใจเมื่อเห็นฉันยื่นใบลาออก"ทำไมถึงลาออกล่ะครับคุณครูเสิ่น?""เมื่อไม่กี่วันก่อนคุณยังแจกลูกอมมงคลให้พวกเราอยู่เลย หรือว่าจะกลับบ้านไปเป็นแม่บ้านเต็มตัวคะ? คุณครูฟู่นี่โชคดีจริงๆ เลย"เพื่อนร่วมงานบางคนพูดหยอกล้อฉันกอดข้าวของเอาไว้แล้วยิ้มตอบ"เปล่าค่ะ งานแต่งถูกยกเลิกแล้ว"เมื่อฉันกลับถึงบ้านและเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นฟู่อวี่เหนียนและเจียงเซี่ยที่ไม่ได้เจอหน้ากันมาหนึ่งสัปดาห์ นั่งอยู่บนโซฟาฟู่อวี่เหนียนเห็นฉันกอดของอยู่ในมือก็ถามออกมาโดยไม่รู้ตัว"คุณเอาของพวกนั้นมาด้วยทำไมน่ะ”ฉันหาข้ออ้างตอบไปอย่างไม่ใส่ใจ"เป็นของที่ไม่ได้ใช้แล้ว ฉันเลยเอากลับมา"ฟู่อวี่เหนียนพยักหน้า กวาดสายตาไปรอบๆ ห้องแล้วพูดออกมาอย่างสงสัย"ผมหายไปแค่สัปดาห์เดียวเอง ทำไมรู้สึกเหมือนของในห้องมันหายไปเยอะเลยล่ะ?”ฉันนำกล่องกลับไปเก็บในห้องนอนและตอบอย่างสงบนิ่ง"ฉันแค่ทำควา
Baca selengkapnya
บทที่ 0007
ฟู่อวี่เหนียนเพิ่งส่งเจียงเซี่ยขึ้นรถเสร็จ ก็เลยบังเอิญได้ยินคำพูดสุดท้ายเพียงไม่กี่คำฉันรู้ว่าเขาไม่ได้ยินคำพูดก่อนหน้านี้ เลยหาเหตุผลมาอ้างแบบส่งเดช"อีกไม่นานเพื่อนของฉันจะจากไปแล้ว"ฟู่อวี่เหนียนพยักหน้าและไม่ซักไซ้อะไรต่อนับถอยหลังอีกสี่วัน ฟู่อวี่เหนียนนำรูปถ่ายคู่บ่าวสาวของเขากับเจียงเซี่ยกลับมาเขากำลังวิดีโอคอลกับเจียงเซี่ยด้วยมือข้างหนึ่ง และถือกรอบรูปโชว์ฉันด้วยมืออีกข้างหนึ่ง สีหน้าแววตาของเขาเผยให้เห็นถึงความอ่อนโยน"เซี่ยเซี่ย รูปถ่ายงานแต่งงานของเราล้างเสร็จแล้ว ตอนที่ฉันไปรับ พนักงานบอกว่ารูปของเราออกมาดีมาก"ตอนที่เขาพูดประโยคนี้ ฉันก็เดินออกมาเติมน้ำพอดีแววตาของฟู่อวี่เหนียนมีความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย มองมาที่ฉันเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างฉันเหลือบมองรูปนั้นแล้วแสดงความคิดเห็นอย่างจริงจังว่า "ก็ถ่ายออกมาสวยจริงๆ นั่นแหละ"ตอนนั้นฉันยอมจ่ายแพงเพื่อจ้างช่างภาพคนนี้ ก็เพราะอยากจะถ่ายภาพช่วงเวลาที่ฉันกับฟู่อวี่เหนียนรักกันมากที่สุดฉันคิดว่าเมื่อได้เห็นภาพที่เสร็จสมบูรณ์แล้ว ฉันจะต้องรู้สึกมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนฟู่อวี่เหนียนในชุดสูทหล่อเหลาเหมื
Baca selengkapnya
บทที่ 0008
เมื่อได้ยินคำกล่าวหาอย่างไร้เหตุผลของเขา ฉันก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ"ให้ฉันขอโทษเหรอ? คุณลองไปตรวจสอบกล้องวงจรปิดดูสิว่าฉันควรจะเป็นฝ่ายขอโทษจริงๆ หรือเปล่า!"ฉันไม่คิดว่าฟู่อวี่เหนียนจะตัดสินว่าฉันต้องการผลักเจียงเซี่ยลงบันได โดยที่ยังไม่ได้ตรวจสอบกล้องวงจรปิดเลย"เซี่ยเซี่ยเป็นคนป่วย แถมยังเป็นคนท้องอีกด้วย เธอจะจงใจทำร้ายตัวเองได้ยังไงกัน?"แววตาของเจียงเซี่ยฉายแววตื่นตระหนกเล็กน้อย"ช่างเถอะอวี่เหนียน พี่หนานหนานโกรธแล้วทำแบบนี้กับฉันก็เป็นเรื่องปกติ เราไปกันเถอะ"แต่ฟู่อวี่เหนียนไม่ยอม"ไม่ได้ วันนี้เสิ่นหนานต้องขอโทษเธอ!"ฉันก็ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียวความผิดที่ฉันไม่ได้ทำ ฉันจะไม่ยอมรับเด็ดขาดเจียงเซี่ยกังวลว่าถ้ายังคงยื้อต่อไป ฟู่อวี่เหนียนอาจจะไปตรวจสอบกล้องวงจรปิดจริงๆ ซึ่งจะทำให้เธอถูกเปิดโปง เธอจึงเอามือกุมท้องแล้วบอกว่าไม่สบายใบหน้าของฟู่อวี่เหนียนที่เต็มไปด้วยความโกรธพลันเปลี่ยนเป็นความกังวลทันที เขารีบอุ้มเจียงเซี่ยไปหาหมอฉันมองดูแผ่นหลังของพวกเขาที่จากไป ความรู้สึกขมขื่นที่บรรยายไม่ถูกแผ่ซ่านไปทั้งใจการอยู่เคียงข้างกันมา 20 ปี การใช้ชีวิ
Baca selengkapnya
บทที่ 0009
อีกด้านหนึ่ง ฟู่อวี่เหนียนเพิ่งออกจากโรงพยาบาลหลังจากที่อาการของเจียงเซี่ยคงที่แล้วขณะเดินอยู่บนถนน เขาได้ส่งข้อความหาเสิ่นหนาน ถามว่าเธอเตรียมงานแต่งงานพร้อมหรือยัง พิมพ์ไปบอกว่าเขาอยู่ระหว่างทางไปโรงแรมแล้วแต่รอจนกระทั่งฟู่อวี่เหนียนขึ้นรถ เขาก็ยังไม่ได้รับการตอบกลับจากเสิ่นหนานเขาเปิดโทรศัพท์เพื่อจะส่งข้อความไปถามอีกครั้ง แต่กลับพบว่าข้อความล่าสุดของพวกเขาคือเมื่อครึ่งเดือนที่แล้วฟู่อวี่เหนียนเลื่อนดูประวัติการแชทที่ผ่านมา เกือบทั้งหน้าจอเป็นสีขาวบางครั้งเสิ่นหนานก็ส่งข้อความมาถามว่าวันนี้จะกินอะไร บางครั้งก็ขอความคิดเห็นเกี่ยวกับงานแต่งงานจากเขาแต่คำตอบของฟู่อวี่เหนียนทุกข้อความนั้นเรียบง่ายมาก "อะไรก็ได้" "ได้หมด" "เธอตัดสินใจเองเลย"แต่เสิ่นหนานก็ไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านแต่อย่างใด ยังคงส่งข้อความหาเขาทุกวันแต่ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ พวกเขาไม่มีการสื่อสารกันเลยความรู้สึกแปลกๆ แวบเข้ามาในใจของฟู่อวี่เหนียนทำไมเสิ่นหนานถึงไม่ส่งข้อความหาเขามานานขนาดนี้แล้ว?เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ฟู่อวี่เหนียนก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงความไม่อยากเชื่อในดวงตาของเสิ่นหนานเมื่อหนึ่งเดื
Baca selengkapnya
บทที่ 0010
ฟู่อวี่เหนียนเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ส่ายหน้าอย่างไม่อยากเชื่อจะยกเลิกได้อย่างไร?เมื่อสองเดือนก่อน ตอนที่เขายอมตกลงแต่งงานกับเสิ่นหนาน เขามองเห็นความสุขอันล้นเปี่ยมบนใบหน้าของเธอที่ไม่อาจปกปิดได้แล้วเธอจะยกเลิกงานแต่งงานได้อย่างไร?เพื่อนและครอบครัวที่อยู่รอบข้างต่างพากันยืนงงพวกเขาก็ไม่ได้จำวันผิดนี่นา ทำไมถึงบอกว่างานแต่งถูกยกเลิกไปแล้ว?แม่ของฟู่อวี่เหนียนยืนยันกับเจ้าหน้าที่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าเสิ่นหนานเป็นคนยกเลิกงานแต่งงานจริง ๆ ใช่ไหม จากนั้นก็ระงับความโกรธในใจแล้วดึงฟู่อวี่เหนียนไปข้างๆ เพื่อสอบถาม“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? ไม่ใช่ว่ากำหนดวันแต่งงานไว้ตั้งนานแล้วเหรอ วันนี้เธอก็ไม่ยอมมาที่นี่ แถมยังยกเลิกงานแต่งงานอีก เธอคิดจะทำอะไรกันแน่?"เมื่อเห็นลูกชายก็มีสีหน้าเหมือนเพิ่งรู้ว่างานแต่งงานถูกยกเลิก แม่ของเขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเธอรู้ว่าเสิ่นหนานกับลูกชายของเธอรู้จักกันมา 20 ปี และเธอก็มองเห็นความรักที่เสิ่นหนานมีต่ออวี่เหนียน ดังนั้นเธอจึงค่อนข้างพอใจกับลูกสะใภ้คนนี้แต่ไม่คิดว่าในวันแต่งงาน เสิ่นหนานซึ่งควรจะเป็นเจ้าสาวกลับไม่เพียงแต่ไม่ปรากฏตัวเท่านั้น แต่ยังยกเลิกง
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status