ตอนที่ 2

 “สวัสดีค่ะน้าชด หนูขอฝากตัวด้วยนะคะ น้าจำหนูได้ไหมคะ”

น้าชดยกมือรับสวัสดีครูโม และไหว้พ่อแม่ของเธอด้วย

“สวัสดีครับครูโม จำได้สิครับ หนูคนสวยใจดีที่มาเมื่อคราวก่อนนี่เองทำไมจะจำไม่ได้ละครับ มาๆให้ผมช่วยขนของนะ”

คุณพ่อของโม ผอ. และน้าชดก็มาช่วยกันขนของลงจากรถ แล้วพ่อแม่ของครูโมนั้นก็ขอตัวกลับทันทีเพราะต้องไปทำธุระที่ต่างจังหวัดอีก

“งั้นพวกเราขอตัวกลับเลยนะครับ ว่างๆพ่อกับแม่จะมาหาบ่อยๆนะลูก” สามพ่อแม่ลูกสวมกอดต่อกันเพื่อจากลา เพราะต่อไปนี้ลูกสาวคนเดียวของเขาจะต้องใช้ชีวิตในป่าเขากับหมู่บ้านเล็กๆแห่งนี้ จะไม่มีโอกาสได้เจอกันบ่อยๆกันอีกแล้ว

เสียงสตาร์ทรถก็ค่อยๆออกไป โมและพ่อแม่ได้โมกมือบ้ายบายต่อกันในวันนั้น แล้วเธอก็หันมาพร้อมกับรอยยิ้มกันแสนหวานที่น่ารักใสๆของเธอ

“ช่วยกันขนของต่อดีกว่าค่ะน้าชด ผอ.คะ”

แล้วชายสองคนก็ช่วยกันยกกระเป๋าหลายๆใบของครูโมไปไว้ชั้นบนบ้าน ก่อนที่ ผอ. จะพาไปรู้จักกับครูและเด็กๆทุกคนอีกครั้งในฐานะครูของที่นี่ซึ่งทุกคนก็จำครูโมกันได้หมดทุกคน

ซึ่งคุณครูทุกท่านก็ยินดีกันมากที่เห็นครูโมมากประจำการที่นี่ เพราะส่วนมากจะไม่มีใครมาสอนที่นี่กันเพราะเงินเดือนน้อย ไปไหนมาไหนก็ลำบาก ก่อนที่ช่วงเลิกเรียนวันนั้นครูโมก็เลยขอให้คุณครูทุกคนช่วยกันแจกข้าวของต่างๆที่เพื่อนๆและคนรู้จักของเธอมากแจกให้เด็กๆทุกคน มีขนม เสื้อผ้า รองเท้า อุปกรณ์การเรียน การกีฬา เด็กๆทุกคนดีใจกันมากๆที่ได้รับของขวัญเหล่านี้ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่ของใหม่อะไร แต่คนที่ให้และคนรับได้มีรอยยิ้มมันก็สุขใจแล้ว ก่อนที่ ผอ. จะกลับบ้านเขาก็เอาข้อมูลตารางการสอนให้ครูโมที่จะเริ่มสอนให้เด็กๆห้อง 5 ว่ามีเรียนอะไรบ้างจะได้เตรียมตัวสอนถูก ซึ่งมันก็ไม่ได้ยากอะไรสำหรับครูโมเลย สอนเลข ภาษาไทย อังกฤษและวิชาอื่นๆ และ ผอ.และครูคนอื่นๆก็ทยอยกันกลับบ้านกันหมดรวมทั้งเด็กๆที่ต่างเดินทางเท้าเปล่ากลับบ้านใครบ้านมัน แต่ครูโมก็ยังนั่งเล่นอยู่ในห้องเรียน คิดว่าพรุ่งนี้จะทำอะไรวางแผนยังไงดี จนมีคนมาทัก

“อ้าวครูโมนี่เอง มานั่งทำอะไรครับนี่ ตื่นเต้นเหรอครับ” น้าชดภารโรงกล่าว

“นิดนึงค่ะน้า หนูดีใจน่ะค่ะไม่คิดว่าจะกลับมาที่โรงเรียนที่นี่อีกครั้งในฐานะครูน่ะค่ะ”

“555 แรกๆก็แบบนี้ละครับ ทุกๆคนดีใจกันมากเลยนะครับที่เห็นครูโมกลับมาที่นี่ เดี๋ยวลุงจะปิดห้องเรียนละครับ”

“อ้าวเหรอจ้ะ งั้นขอโมช่วยน้าชดละกันค่ะ มาๆๆ”

แล้วครูโมก็ขอกุญแจห้องช่วยปิดไฟเก็บของปิดล็อกประตูช่วยน้าชดจนเสร็จ

“นี่น้าชดคะต่อไปนี้ขอเป็นหน้าที่ครูคนใหม่แบบหนูดีกว่าไหมคะ ช่วยเปิดปิดประตู จะได้ช่วยน้าด้วย เพราะน้าเองก็ทำอะไรหลายๆอย่างน่ะค่ะ นะคะๆช่วยๆกัน”

“งั้นก็ได้ครับ ขอบคุณครูโมจริงๆ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมทุกคนถึงชอบครูโมน่ะครับ”

“โหจริงงะน้าดีใจจังเลย”

“ครูโมทานข้าวยังครับ ผมจะพาไปทานร้ายยัยปัวน่ะ ไกลไปจากที่นี่หน่อยนึงจะไปไหมครับ นี่มันก็ห้าโมงกว่าละ”

“ไปสิคะ แต่ขอบอกไว้ก่อนนะน้าชด มื้อนี้หนูขอเลี้ยงขอบคุณน้านะคะ ห้ามปฏิเสธเลยค่ะงั้นไม่ยอมจริงๆ”

“ได้ครับๆ โดนบังคับแบบนี้ผมไม่รู้จะทำยังไงเลย 55”

ก่อนที่ครูโมจะซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์น้าชดกอดเอวไปที่ร้ายยัยปัว ซึ่งเป็นร้านขายของชำ อาหารที่นี่เป็นร้านใหญ่สำหรับคนชุมชนที่นี่เลยค่ะ เพราะที่นี่ไม่มีเซเว่น ทำให้รู้จักป้าปัวกันไปในตัว ทั้งสองนั่งทานข้าวกันพูดคุยกันก็ยิ่งสนิทสนมต่อกัน เพราะน้าชดเล่าอะไรหลายๆอย่างที่นี่ ทำให้เธอสนุกหัวเราะกับสิ่งที่เขาเล่าให้ฟังอย่างสนุก หลังจากที่ทานกันอิ่ม น้าชดก็ขับรถมาส่งที่หน้าบ้าน

“มีอะไรก็เรียกน้าชดได้นะครับ บ้านน้าอยู่ข้างๆครูโมใกล้ๆนี่เอง”

“ได้ค่ะน้าชด ขอบคุณนะคะ”

แล้วโมก็จัดการข้าวของตัวเองที่เยอะเต็มบ้าน ส่วนมากก็จะเป็นเสื้อผ้า ข้าวของส่วนตัว คอมพิวเตอร์ พัดลม ข้าวของในครัวส่วนทีวี ตู้เย็น เตียงนอนนั้นคุณพ่อโมได้จัดให้เรียบร้อยก่อนหน้ากับน้าชดแล้ว เธอจัดแจงคนเดียวจนเสร็จ จนเห็นว่านี่มันจะ 4 ทุ่มแล้วเหนียวเนื้อเหนียวตัวไปหมด ก็จะไปอาบน้ำให้ชื่นใจซะหน่อย ก็นุ่งผ้าขนหนูลายคิดตี้ พร้อมกับตะกร้าใส่แชมพู สบู่แปรงสีฟันไปด้วย เดินมาที่ห้องน้ำที่อยู่ไม่ห่างจากบ้านพักหลังนี้ในยามดึกที่เงียบสงัดที่ทุกๆบ้านต่างนอนหลับกันไปหมดแล้วคืนนั้น แล้วโมก็อาบน้ำอย่างมีความสุขสบายตัว และรีบขึ้นบ้านแต่งตัวด้วยชุดนอนประจำของเธอ และไม่ลืมที่จะโทรหาคุณพ่อคุณแม่ของเธอแต่ก็ต้องเดินออกไปคุยถึงริมถนนของที่นี่เพราะตรงนี้พอจะมีคลื่นมือถือถ้าอยู่ในบ้านสัญญาณจะไม่มีเลย ก็คุยกันนานมากๆ ก่อนจะวางสายเพื่อโทรหาคนรักอีกคนซึ่งก็คือแฟนของโมนี่เอง ชื่อพี่ตั้ม ที่วันนี้ไม่ได้มาส่งด้วยเพราะเขาติดงานที่ต่างจังหวัด

“คิดถึงพี่ตั้มจังเลยค่ะ เสียดายพี่ไม่ได้มาส่งด้วย”

“พี่ขอโทษนะจ้ะพี่ติดงานนี่ครับ พี่ขอโทษด้วยจริงๆนะ ว่าแต่ที่นั่นเป็นยังไงบ้างอยู่ได้ไหมครับ”

“อยู่ได้ค่ะพี่ บรรยากาศดีมากๆเลยค่ะ เงียบสงบมากๆเลยอยากให้พี่ตั้มอยู่ด้วยจัง”