บทที่ 4

“ไม่มีที่ไปงั้นเหรอ? ไม่มีเสื้อผ้าจะเปลี่ยนงั้นเหรอ?”

“หรือว่าโรงแรมกับห้างสรรพสินค้าทั้งเมืองจิงปิดกิจการกันหมดแล้ว? ถึงได้บีบให้นายต้องวิ่งมาถึงบ้านของภรรยาคนอื่น แถมยังเปลือยท่อนบนแบบนี้อีก?”

สีหน้าของสวีเฉินแข็งค้าง พูดโต้แย้งฉันไม่ออก ได้แต่หันไปมองผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างกายด้วยท่าทางน่าสงสาร

“เมิ่งฉี...”

ฉันไม่เปิดโอกาสให้กู้หลานซินได้เอ่ยปากเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะขัดจังหวะเธอทันที

“คุณก็หุบปากไปเถอะ ผมไม่อยากฟังคุณพูด”

พูดจบ ฉันก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

สามวันผ่านไปในพริบตา ไม่นานก็ถึงกำหนดหนึ่งสัปดาห์ที่กู้หลานซินเคยพูดไว้

ตลอดทั้งวัน โทรศัพท์ของฉันดังไม่หยุด

ทั้งหมดเป็นข้อความจากเพื่อนที่เป็นเพื่อนร่วมกันของฉันกับกู้หลานซิน

[พี่เมิ่ง ยังงอนคุณกู้อยู่อีกเหรอ? จริง ๆ คุณกู้เป็นคนปากแข็งแต่ใจอ่อน ตอนนี้เธอหายโกรธพี่แล้ว แค่พี่พูดดี ๆ ง้อเธอสักหน่อย เรื่องนี้ก็จบแล้ว]

[พี่ครับ พี่กู้ย้ายสวีเฉินไปแผนกอื่นแล้วนะ ถ้าพี่ยังเอาเรื่องไม่เลิก ก็เกินไปจริง ๆ!]

[วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วนะ เมิ่งฉี เลิกฝืนได้แล้ว ผู้หญิงที่ดีอย่างหลานซิน ต่อให้ถือโคมไฟเดินหาก็ยังหาไม่ได้ ถ้าพี่หย่าจริง ๆ ก็เข้าทางผู้ชายพวกนั้นที่คอยจ้องเธอตาเป็นมันเลย]

มองข้อความเหล่านั้น จู่ ๆ ฉันก็หัวเราะออกมา

ทั้งที่คนทำตัวเกินขอบเขตคือกู้หลานซิน

แต่กลับกลายเป็นว่าทุกคนคิดว่าคนที่ควรยอมอ่อนข้อก่อนและขอคืนดีคือฉัน

ฉันส่งข้อความตอบกลับไปหาทุกคนพร้อมกัน

[ผมกับกู้หลานซินกำลังอยู่ระหว่างดำเนินการหย่า คนที่ส่งข้อความมาหว่านล้อมผม เชิญลบเพื่อนกันทั้งสองฝ่ายได้เลย ขอบคุณ]

ส่งข้อความเสร็จ ฉันก็ลบเพื่อนและบล็อกทุกคนที่เกี่ยวข้องกับกู้หลานซินทั้งหมด

จากนั้นก็ให้ทนายส่งข้อตกลงการหย่าไปให้กู้หลานซิน

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ฉันก็เช็กเอาต์จากโรงแรม แล้วเรียกแท็กซี่ตรงไปสนามบินโดยไม่อาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย

……

อีกด้านหนึ่ง ภายในห้องประชุม กู้หลานซินที่กำลังประชุมอยู่กลับดูว้าวุ่นใจผิดปกติ

เธอคอยเหลือบมองโทรศัพท์อยู่เรื่อย ๆ

แต่ก็ยังไม่ได้รับข้อความที่เธอเฝ้ารอมาหลายวัน

กว่าจะอดทนรอจนการประชุมจบลงได้

พอเดินออกจากห้องประชุม เธอก็อดหันไปมองห้องรับรองไม่ได้ แต่ด้านในกลับไม่มีใครอยู่เลย

ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน อย่างมากก็ไม่เกินสามวัน เมิ่งฉีก็จะมาหาเธอเพื่อขอคืนดี

แต่ครั้งนี้ผ่านมาตั้งหนึ่งสัปดาห์เต็มแล้ว เขากลับไม่มีวี่แววเลย

หรือว่าครั้งนี้เขาจะโกรธหนักจริง ๆ?

ก็แค่วันเกิดเองไม่ใช่เหรอ?

ปีนี้พลาดไปก็ยังมีปีหน้า ไม่เห็นต้องโกรธถึงขนาดนี้เลยนี่?

จู่ ๆ กู้หลานซินก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ รูม่านตาหดตัวลงทันที

ปีที่แล้ว... แล้วก็ปีก่อนหน้า... ดูเหมือนเธอจะพลาดวันเกิดของเขาเหมือนกัน

แถมทุกครั้งที่พลาดก็ล้วนเป็นเพราะสวีเฉิน

มิน่าล่ะ...

ความรู้สึกผิดเสี้ยวหนึ่งผุดขึ้นมาในใจของกู้หลานซิน

เธอทำเกินไปจริง ๆ

พอนึกได้แบบนั้น เธอก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความทันที

[เมิ่งฉี คุณอยากไปเที่ยวทะเลมาตลอดไม่ใช่เหรอ? รอให้ฉันผ่านช่วงที่ยุ่งนี้ไปก่อน แล้วฉันจะพาคุณไป]

แต่หลังจากส่งข้อความออกไป สิ่งที่เธอได้รับกลับเป็นเครื่องหมายตกใจสีแดง

เมิ่งฉีบล็อกเธอแล้ว

กู้หลานซินขมวดคิ้วแน่นทันที

เธอหาเบอร์โทรของเขาแล้วกดโทรออก แต่สิ่งที่ดังกลับมามีเพียงเสียงอัตโนมัติอันเย็นชา

แม้แต่เบอร์โทรก็ถูกบล็อกแล้ว

บรรยากาศในห้องทำงานเงียบลงทันที

ขณะที่เธอกำลังจะให้ผู้ช่วยไปสืบว่าเมิ่งฉีพักอยู่โรงแรมไหนในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ผู้ช่วยก็เคาะประตูเข้ามาพอดี

“คุณกู้คะ คุณเมิ่งส่งเอกสารมาให้คุณค่ะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น คิ้วที่ขมวดแน่นของกู้หลานซินก็คลายออกทันที

อารมณ์ของเธอดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เธอรับเอกสารที่ผู้ช่วยยื่นมา น้ำเสียงยังแฝงความได้ใจอยู่ไม่น้อย

“ฉันนึกว่าครั้งนี้เขาจะรู้จักมีศักดิ์ศรีขึ้นมาจริง ๆ เสียอีก สุดท้ายก็ยังต้องเป็นฝ่ายมาขอคืนดีกับฉันอยู่ดี”

“เห็นแก่ที่เขารู้จักวางตัวแบบนี้ ครั้งนี้ฉันจะไม่ถือสาแล้ว เดี๋ยวเธอไปร้านเครื่องประดับซื้อนาฬิกาสักเรือนมา แล้วก็ไปจองโต๊ะที่ร้านอาหารฝรั่งเศสฝั่งตะวันตกของเมืองไว้ ตอนเย็น...”

เสียงของเธอหยุดลงกะทันหัน เมื่อมองเห็นเนื้อหาในเอกสารอย่างชัดเจน