บทที่ 3

“ก็เพราะพี่เมิ่งเข้าใจผมผิดมาตลอด คนในบริษัทถึงได้พากันนินทาลับหลังว่าผมเป็นมือที่สาม”

“วันนี้ที่นี่ไม่มีคนในบริษัทอยู่ พี่จะตบผม ผมก็ยอม แต่ถ้าวันไหนเธอยังแค้นไม่หาย บุกไปตบผมถึงบริษัท แล้วต่อไปผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!”

สีหน้าของกู้หลานซินดำทะมึนราวกับหมึก

เธอดึงสวีเฉินเข้ามากอดแน่น ก่อนจะจ้องเขม็งมาที่ฉันอย่างดุดัน

“เมิ่งฉี ขอโทษเดี๋ยวนี้!”

น้ำเสียงของเธอเด็ดขาด ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง

ฉันสบตาเธอกลับโดยไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย

“ไม่มีทาง!”

เมื่อได้ยินคำตอบนั้น ริมฝีปากของเธอก็เม้มเป็นเส้นตรง

“ถ้าคุณไม่ยอมขอโทษ ความสัมพันธ์ของเราก็จบกันจริง ๆ!”

แม้ในใจฉันจะตัดสินใจเรื่องนี้ไว้แล้ว

แต่พอได้ยินเธอพูดแบบนั้นกับหูตัวเอง หัวใจกลับยังอดสั่นไหวไม่ได้

เพียงแต่ฉันไม่แสดงออก ได้แต่แค่นหัวเราะอย่างเย็นชา

“ได้”

อารมณ์ดี ๆ ถูกทำลายจนหมด ฉันจึงไม่กลับเข้าไปกวนความสนุกของเพื่อน ๆ แต่กลับบ้านทันที

เดิมทีคิดว่าคืนนี้คงนอนไม่หลับทั้งคืน

แต่ความจริงกลับกลายเป็นว่า ฉันดันนอนหลับสบายเสียด้วยซ้ำ

จนเช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากตื่นนอน พอเห็นสวีเฉินอยู่ในบ้าน ฉันยังนึกว่าตัวเองยังไม่ตื่นดี

สวีเฉินมีเพียงผ้าขนหนูผืนหนึ่งพันไว้หลวม ๆ ที่เอว เปลือยท่อนบน เดินไปเดินมาอยู่ในบ้านของฉัน

กู้หลานซินที่ปกติไม่เคยเข้าครัว วันนี้กลับกำลังต้มโจ๊กอยู่ในครัว

พอได้ยินเสียงฉันเดินลงบันได ทั้งคู่ก็หันมามองพร้อมกัน

กู้หลานซินขมวดคิ้วมองฉัน แต่ไม่พูดอะไรสักคำ

กลับเป็นสวีเฉินที่เอ่ยปากอธิบายกับฉัน

“พี่เมิ่ง อย่าเข้าใจผิดนะครับ เมื่อคืนผมดื่มหนัก อ้วกเลอะไปทั้งตัว แถมกุญแจบ้านก็หาไม่เจอ คุณกู้เลยไม่มีทางเลือก ถึงต้องพาผมกลับมาที่บ้าน”

ฉันแค่นหัวเราะ

“ไม่มีทางเลือกงั้นเหรอ? ฉันว่าเธอเต็มใจจะทำมากกว่า”

พอได้ยินแบบนั้น กู้หลานซินก็โยนทัพพีกลับลงหม้ออย่างแรง

เธอหันมาจ้องฉัน ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงความรำคาญ

“เมิ่งฉี พอได้แล้ว!”

ได้ยินคำพูดนั้น ฉันก็รู้สึกว่าน่าขันสิ้นดี

เธอถึงกับพาผู้ชายคนอื่นเข้ามาถึงในบ้านของเราแล้วแท้ ๆ แต่กลับมาบอกให้ฉันพอเสียที

ที่เธอกล้าทำแบบนี้ ก็เพราะอาศัยว่าฉันรักเธอไม่ใช่เหรอ

ไม่อย่างนั้น เธอคงไม่ใช้คำพูดว่า “แยกกันอยู่หนึ่งสัปดาห์ ถือว่าหย่าโดยปริยาย” มาควบคุมฉันได้นานถึงสามปี

ก่อนหน้านี้ฉันเชื่อมาตลอดว่า ความรักและการให้อภัยของฉัน จะได้รับความรู้สึกตอบแทนแบบเดียวกันจากเธอ

แต่ฉันลืมไปว่า การเอาแต่ลดคุณค่าของตัวเองเพื่อยกเธอไว้สูงกว่า

มีแต่จะทำให้เธอดูถูกและไม่เห็นค่าฉันมากขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อเห็นฉันไม่พูดอะไร สวีเฉินก็กัดริมฝีปากล่างเบา ๆ

“คุณกู้ ขอโทษนะครับ ผมทำให้คุณลำบากอีกแล้ว ผมว่าผมกลับไปตอนนี้เลยดีกว่า”

เขาทำท่าจะเดินไปที่ประตู

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะหันตัว ข้อมือก็ถูกกู้หลานซินคว้าไว้

“นายใส่เสื้อผ้าแค่นี้ จะออกไปข้างนอกได้ยังไง? ถ้าเกิดเจอคนไม่ดีขึ้นมาจะทำยังไง?”

“รอกินข้าวเช้าให้เสร็จก่อน พอเสื้อผ้าแห้งแล้ว ฉันจะไปส่งนายกลับเอง”

พูดจบ เธอก็หันมามองฉัน ความรำคาญในน้ำเสียงยิ่งชัดเจนกว่าเดิม

“เมิ่งฉี เช้า ๆ แบบนี้ คุณจะทำให้ทุกคนไม่มีความสุขให้ได้เลยใช่ไหม?”

“คุณทำแบบนี้ มีแต่จะทำให้ฉันนึกเสียใจที่ตอนนั้นแต่งงานกับคุณ”

ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกมา ห้องนั่งเล่นก็เงียบกริบไปชั่วขณะ

กู้หลานซินเองก็รู้ตัวอย่างรวดเร็วว่าคำพูดของเธอแรงเกินไป

เธออ้าปากราวกับจะอธิบาย

แต่ฉันไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูด ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา

“กู้หลานซิน คนที่นึกเสียใจไม่ได้มีแค่คุณคนเดียว”

“พวกคุณไม่ต้องไปหรอก คนที่ควรไปคือผม”

ฉันหันหลังเดินขึ้นชั้นบน

สิบนาทีต่อมา ฉันหิ้วกระเป๋าเดินทางที่เก็บของไว้เรียบร้อยแล้วลงมา

เมื่อเห็นกระเป๋าเดินทางในมือฉัน รูม่านตาของกู้หลานซินก็หดลงเล็กน้อย

แววดีใจฉายวาบผ่านดวงตาของสวีเฉิน แต่ไม่นานเขาก็กลับไปสวมสีหน้าไร้เดียงสาแบบเดิม

“พี่เมิ่ง อย่าทำแบบนี้เลยนะครับ ผมกับคุณกู้เป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องกันจริง ๆ”

“เมื่อคืนผมไม่มีที่ไปจริง ๆ แถมไม่มีเสื้อผ้าให้เปลี่ยน คุณกู้เห็นว่าผมน่าสงสาร เลยให้ผมค้างที่บ้าน”

เดิมทีฉันไม่อยากเสียเวลาพูดกับเขา

แต่เขาเสแสร้งเสียจนเกินไป สุดท้ายฉันก็อดถามกลับไม่ได้ว่า