เกิดใหม่เพื่อทวงแค้นให้ลูก

ทันทีที่ส่งลูกชายออกไปอย่างปลอดภัย ฉันก็เดินกลับเข้ามาในงานเลี้ยง และสบเข้ากับสายตาอวดดีไม่เกรงกลัวใครของเบียนก้าในทันที

เธอยังคงสวมชุดเดรสสีขาวราวกับนางฟ้าชุดเดิม ก่อนจะค่อย ๆ แอบย่องหนีออกมาจากริมสระว่ายน้ำ

ฉันหันไปมองที่ผืนน้ำ และหัวใจของฉันก็หล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม

รถเข็นเด็กสีดำกำลังลอยเคว้งคว้างอยู่กลางสระ ภายในนั้นมีทารกที่ถูกห่อด้วยผ้าห่มนอนนิ่งสนิทไร้ความเคลื่อนไหว

"เบียนก้า!" ฉันกรีดร้องสุดเสียง เสียงของฉันแผดผ่าทำลายเสียงหัวเราะเฮฮาของแขกในงานจนเงียบกริบ

มัตเตโอและเทเรซาผู้เป็นแม่ของเขารีบวิ่งถลาออกมาข้างนอก นายหญิงใหญ่ของตระกูลหวีดร้องลั่นแล้วทรุดเข่าฮวบลงกับพื้น

มัตเตโอก้าวโซเซเข้าไปด้วยตัวที่สั่นเทา เขาจ้องมองไปยังสระน้ำตาค้าง

"แมนดี้ ที่รัก... เขาไม่หายใจแล้ว"

ฉันไม่อาจทนมองภาพนั้นได้ จึงรีบวิ่งพุ่งตรงขึ้นไปยังชั้นสอง ทว่าเบียนก้ากลับขังตัวเองไว้ในห้องนอนเสียแล้ว

ฉันถีบประตูห้องอย่างแรง "เบียนก้า เปิดประตูบ้า ๆ นี้นะ!! แกผลักใครลงไป?!"

เธอไม่ยอมตอบ แต่ฉันกลับได้ยินเสียงเธอคิกคักกับเพื่อนตัวน้อยอยู่ข้างใน

"เบียนก้า พวกเราจะซวยไหมเนี่ย พ่อฉันต้องฆ่าฉันตายแน่ ๆ เลย!"

"ไม่หรอกน่า ยังไงเราก็ไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย อีกอย่างตระกูลเราไม่ลงโทษเด็กอยู่แล้ว"

คำพูดที่ไม่สะทกสะท้านพวกนั้นทิ่มแทงหูฉันราวกับลิ่มน้ำแข็ง ตัวฉันเริ่มสั่นเทาด้วยความโกรธจนควบคุมไม่อยู่

ฉันกระหน่ำถีบประตูสุดแรงเกิด "ออกมาเดี๋ยวนี้นะ! แกรู้ตัวไหมว่าแกเพิ่งฆ่าคนตายไปน่ะ?!"

มัตเตโอวิ่งตามหลังฉันมา เขาคว้าแขนฉันไว้ ดวงตาของเขาแดงก่ำ "แมนดี้ ใจเย็น ๆ ก่อน! อย่าทำให้เด็ก ๆ ตกใจสิ"

ฉันตวัดสายตามองเขาด้วยความเกลียดชังอย่างถึงที่สุด ทุกอย่างมันเหมือนกับในชาติที่แล้วไม่มีผิดเพี้ยน

เขาคิดว่าลูกชายแท้ ๆ ของตัวเองตายไปแล้ว แต่สิ่งที่เขาสนใจกลับมีแค่การกลัวว่าหลานสาวระยำคนนี้จะตกใจกลัว

เทเรซาเดินขึ้นบันไดมาพลางซับน้ำตา "โถ่ ลูกเอ๊ย ครั้งนี้เบียนก้าอาจจะทำเกินไปจริง ๆ แต่แมนดี้... เธอก็อย่ารุนแรงนักเลยนะ"

เธอขยับเข้ามาใกล้ "ฉันรู้ว่าเธอเสียใจเรื่องหนูน้อยนิโก้ แต่เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นกันได้ เธอยังสาวอยู่เลย ยังมีลูกใหม่อีกกี่คนก็ได้นะ"

โลกทั้งใบพลันหมุนคว้างอยู่ใต้ฝ่าเท้าของฉัน

พวกเขาคิดว่าเด็กคนนั้นคือนิโก้ ลูกชายของฉัน

และนี่น่ะหรือคือปฏิกิริยาของพวกเขา?ความเย็นชาที่แสนคุ้นเคยและน่าสะอิดสะเอียนแบบเดิมไม่มีผิด

แต่การ์ดของฉันเพิ่งจะพาลูกชายฉันออกไปแท้ ๆ

แล้วร่างเล็กจิ๋วที่ลอยอยู่ในสระน้ำนั่น... มันเป็นลูกของใครกันแน่?

มัตเตโอกอดฉันไว้แน่น "แมนดี้ ผมสาบานว่าจะทวงความยุติธรรมให้นิโก้ แต่เบียนก้ายังเป็นแค่เด็ก แกยังไม่รู้ประสีประสา..."

ฉันผลักเขาออกเต็มแรงก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค

"หมายความว่ายังไง?ถ้าไม่รู้ประสีประสา แล้วทำไมมันไม่กระโดดน้ำตายไปเองล่ะ?!"

ฉันเดินตรงดิ่งไปยังตู้เก็บของตรงโถงทางเดิน คว้าเหล็กเขี่ยไฟอันหนักอึ้งแล้วฟาดเข้าใส่ประตูห้องของเบียนก้าราวกับคนคลั่ง

เทเรซาสูดหายใจเฮือกด้วยความตกใจแล้วถอยหนี ประตูสะเทือนอย่างรุนแรงจนคฤหาสน์ทั้งหลังแทบสั่นสะเทือนตาม

"เบียนก้า ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นฉันจะพังประตูนี้ซะ!"

ทำไมอีเด็กนี่ถึงต้องลอยนวลจากการฆ่าคน?ต่อให้เด็กที่ตายในวันนี้ไม่ใช่ลูกของฉัน ฉันก็จะทวงความยุติธรรมให้เด็กคนนั้นให้ได้!

เมื่อได้ยินเสียงทุบทำลายอย่างบ้าคลั่ง เบียนก้าก็แผดเสียงตะโกนออกมาจากข้างใน "หยุดนะ! ถ้าไม่หยุด ฉันจะกระโดดระเบียงลงไปจริง ๆ ด้วย!"

ฉันหอบหายใจอย่างหนัก ทิ้งเหล็กเขี่ยไฟลงแล้วกระชากมีดล่าสัตว์ที่ประดับอยู่บนผนังออกมาสับลงบนเนื้อไม้อย่างบ้าคลั่ง คมมีดปักลึกจมมิดเข้าไปในบานประตูแน่นสนิท

"งั้นก็โดดลงไปเลยสิ! เพราะถ้าฉันเข้าไปได้ ฉันก็กะจะฆ่าแกให้ตายอยู่แล้ว!"

ฉันพังลูกบิดจนแหลกละเอียด และในที่สุดประตูก็เปิดอ้าออก

เบียนก้ายืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าหงุดหงิดรำคาญใจ

"อะไรนักหนา?"เธอเอียงคอ มองฉันด้วยดวงตาสีดำขลับที่เย็นชาและไร้แวว "จะส่งเสียงดังโวยวายทำไมนักหนา?"

"แกผลักใครลงไปในสระ เบียนก้า?"

เธอเหลือบมองลงไปทางร่างเด็กที่ชั้นล่าง ก่อนจะตวัดสายตากลับมามองหน้าฉัน รอยยิ้มเยาะเย้ยผุดขึ้นที่มุมปากของเธอ

"ก็ลูกชายป้าไง จะใครล่ะ ไอ้เด็กเปรตที่แย่งความสนใจของคุณอามัตเตโอไปหมด"

เพียะ!

ฉันตบหน้าเธออย่างแรง

เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังก้องไปทั่วทั้งห้อง หัวของเธอสะบัดไปตามแรงตบ

น้ำตาเอ่อล้นเบ้าตาของเบียนก้าขึ้นมาทันที เธอกุมแก้มตัวเองด้วยความตกตะลึง "กล้าดียังไงมาตบฉัน! แม้แต่พ่อยังไม่เคยตีฉันเลยด้วยซ้ำ! นังสารเลว แกไม่ใช่คนในตระกูลจริง ๆ ด้วยซ้ำ—"

ฉันฟาดฝ่ามือใส่หน้าเธออีกฉาด "การที่พ่อแกไม่สั่งสอนแกนี่แหละ ถึงทำให้แกกลายร่างเป็นเด็กเปรตแบบนี้!"

ฉันกระชากคอเสื้อเธอเข้ามา กัดฟันคำรามลั่น "ฉันจะถามแกเป็นครั้งสุดท้าย... แกผลักใครลงไป?!"

ในที่สุดเบียนก้าก็เลิกทำเก่ง เธอกุมใบหน้าตัวเองพลางร้องคร่ำครวญ "ก็นิโก้ของป้าไง แม่ฉันบอกว่าทารกทุกคนว่ายน้ำเป็นตั้งแต่เกิด ฉันก็แค่อยากรู้ว่ามันจริงหรือเปล่า"

"แต่มันดันหยุดดิ้นไปตั้งแต่สิบวินาทีแรกแล้ว ฉันไม่คิดว่ามันจะตายจริง ๆ นี่นา"