บทที่ 2

"โรส! คุณพระช่วย หน้าเธอซีดมากเลย เกิดอะไรขึ้น?!"

เสียงของลิลลี่ เพื่อนสนิทที่สุดของเธอดังขึ้นทันทีที่โรสแมรี่เปิดประตูห้องชุดเข้ามา โรสแมรี่ไม่ได้ตอบ ทรงตัวไม่อยู่ เสื้อโค้ทที่เปียกปอนไปด้วยฝนแทบจะหลุดจากไหล่ เธอเดินผ่านห้องนั่งเล่นไปด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับว่าจิตวิญญาณของเธอถูกทิ้งไว้ที่ห้องบอลรูมของโรงแรมแห่งนั้นแล้ว

"โรสแมรี่! นี่ ตอบฉันสิ!" ลิลลี่รีบเข้าไปหาและคว้าแขนของเธอไว้ "เธอทำให้ฉันกลัวนะ"

โรสแมรี่หยุดชะงักทันที ไหล่ของเธอสั่นเทาอย่างรุนแรง เสียงกระซิบที่แสนเปราะบางเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปาก "เขา... หย่ากับฉันแล้ว ต่อหน้าทุกคน"

ลิลลี่ตัวแข็งทื่อ "อะไรนะ?!"

โรสแมรี่ค่อยๆ หันกลับมา น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม

"เอเดรียน... สามีของฉัน... เขามอบสร้อยคอเพชรให้ผู้หญิงคนอื่น แล้ว... เขาก็บอกว่า 'ตั้งแต่นคืนนี้เป็นต้นไป ฉันขอหย่ากับเธอ' ทุกคนหัวเราะเยาะฉัน ลิลลี่ พวกเขาหัวเราะเยาะฉันราวกับว่าฉันเป็นตัวตลก!"

เธอปล่อยโฮออกมาทันที ก่อนจะทรุดตัวลงบนพื้นและใช้มือทั้งสองข้างปิดหน้าไว้

"คุณพระช่วย..." ลิลลี่คุกเข่าลงและโอบกอดเพื่อนที่กำลังสั่นเทาเอาไว้ "โรส... ฉันไม่ยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะใจร้ายทำกับเธอได้ขนาดนี้"

โรสแมรี่ส่ายหน้าอย่างแรงพลันร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าเวทนายิ่งกว่าเดิม

"ฉันให้ทั้งชีวิตกับเขา ลิลลี่! ฉันลาออกจากงานเพื่อช่วยเขาสร้างธุรกิจ ฉันเสียสละความฝันทุกอย่าง ฉันคิดว่าเขาจะเห็นคุณค่า แต่กลับกลายเป็นว่า..." เสียงของเธอขาดห้วง "เขากลับทำให้ฉันอับอายขายหน้าต่อหน้าทุกคน!"

ลิลลี่ลูบผมของเธออย่างอ่อนโยน พยายามปลอบประโลม "หายใจเข้าลึกๆ โรส ใจเย็นๆ นะ เธอไม่ได้อยู่คนเดียว ฉันอยู่ตรงนี้"

โรสแมรี่ผลักตัวลิลลี่ออกเบาๆ ดวงตาของเธอแดงก่ำและบวมเป่ง "ทำไมเขาต้องทำแบบนี้กับฉัน? ทำไมล่ะลิลลี่? ฉันทำอะไรผิด?!"

ลิลลี่ส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด "เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย เขาต่างหากที่ผิด เขาคือนผู้ชายสารเลวที่ไม่รู้จักบุญคุณคน"

โรสแมรี่ลุกขึ้นยืนทันทีและเดินกระวนกระวายไปมาในห้องนั่งเล่น "ผู้หญิงคนนั้น... ผู้หญิงชุดแดงคนนั้น... จริงๆ แล้วเธอเป็นใคร? ทำไมเอเดรียนถึงเรียกเธอว่ารักแรกของเขา? ทำไมฉันถึงไม่เคยรู้เลย?"

"ผู้หญิงชุดแดงเหรอ?" ลิลลี่ขมวดคิ้ว "เธอรู้จักหล่อนไหม?"

โรสแมรี่ส่ายหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยบาดแผลทางใจ "ไม่ แต่หล่อนแสยะยิ้มให้ฉัน ลิลลี่ ราวกับว่าหล่อนชนะใจเอเดรียนไปแล้ว"

ลิลลี่กำหมัดแน่นทั้งสองข้าง "ถ้าฉันเจอผู้หญิงคนนั้น ฉันจะตบหล่อนให้คว่ำเลย"

โรสแมรี่เปิดยิ้มอย่างขมขื่น

"การตบหล่อนไม่ได้ช่วยลบความอับอายที่ฉันได้รับในคืนนี้หรอก"

"ไม่ได้ช่วยลบสายตารังเกียจที่ผู้คนมองมาที่ฉันด้วย"

"ไม่ได้ช่วยลบเสียงหัวเราะของพวกเขาเลย ลิลลี่ ฉัน... ฉันถูกเหยียบย่ำจนไม่มีชิ้นดี"

ร่างกายของเธออ่อนแรงลงอีกครั้งจนต้องทิ้งตัวลงบนโซฟา มือทั้งสองข้างปิดหน้าไว้ ขณะที่เสียงที่อัดอั้นเต็มไปด้วยเสียงสะอื้นไห้ "ตอนนี้ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องทำยังไงต่อไป"

ลิลลี่นั่งลงข้างๆ และกุมมือเธอไว้แน่น "โรส... ฟังฉันนะ เธอเข้มแข็งกว่าที่เธอคิด อย่าปล่อยให้พวกเขาทำลายเธอได้"

โรสแมรี่มองเพื่อนด้วยดวงตาที่บวมช้ำ "ฉันจะเข้มแข็งได้ยังไงหลังจากที่สามีทิ้งฉันเหมือนขยะต่อหน้าทุกคน? เธอรู้ไหมว่าพวกเขาส่งทำอะไรกัน ลิลลี่? พวกเขาอัดวิดีโอไว้หมดเลย! ฉันเห็นแสงแฟลชกล้องในตอนที่ชีวิตของฉันพังทลาย... พวกเขาต้องเอาไปแชร์กันทั่วแน่ๆ พรุ่งนี้ทุกคนคงจะได้เห็นวิดีโอนั้น ฉันจะกลายเป็นตัวตลกให้คนทั้งเมืองหัวเราะเยาะ!"

ลิลลี่นิ่งเงียบ เธอรู้ดีว่าโรสแมรี่พูดถูก ในยุคโซเชียลมีเดียแบบนี้ ช่วงเวลาที่เลวร้ายขนาดนั้นสามารถแพร่กระจายไปได้ภายในไม่กี่ชั่วโมง

โรสแมรี่ก้มหน้าลง เสียงของเธอกลับมาสั่นเครืออีกครั้ง "ฉันมอบทั้งชีวิตให้เอเดรียน ฉันคิดว่า... เขาจะอยู่เคียงข้างฉันเสมอ" เธอสะกดกั้นเสียงสะอื้น "ฉันถึงขั้นปฏิเสธงานในฝันที่ต่างประเทศเพราะเขาอ้อนวอนให้ฉันอยู่ ฉันเชื่อใจเขา... แล้วตอนนี้เขากลับมาเหยียบย่ำฉันแบบนี้"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง มีเพียงเสียงร้องไห้ของโรสแมรี่ที่ทำลายความเงียบนั้น ลิลลี่สูดหายใจเข้าลึกๆ

"โรส... ฟังฉันให้ดีๆ นะ เอเดรียนไม่ใช่ผู้ชายที่คู่ควรกับน้ำตาของเธอเลย ถ้าเขารักเธอจริง เขาจะไม่ทิ้งเธอไปหาผู้หญิงคนอื่น และเขาจะไม่มีวันทำให้เธอต้องอับอายต่อหน้าคนทั้งโลกแบบนี้ด้วย"

โรสแมรี่ส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง "ฉันยอมรับมันไม่ได้ ลิลลี่... ยอมรับไม่ได้จริงๆ เมื่อคืนนี้... แววตาของเขาเย็นชามาก ราวกับว่าฉันไม่เคยมีความหมายอะไรกับเขาเลย ราวกับว่าฉันเป็นแค่... ตัวเกะกะ"

ลิลลี่ซับน้ำตาให้เพื่อนอย่างแผ่วเบา "บางทีเขาอาจจะอยู่กับผู้หญิงคนนั้นมานานแล้วก็ได้ ทั้งหมดนี้อาจจะถูกวางแผนเอาไว้แล้ว"

หัวของโรสแมรี่เงยขึ้นทันที "มานานแล้วเหรอ?"

"ใช่ เรื่องแบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นปุบปับภายในคืนเดียวหรอก ผู้หญิงคนนั้นต้องอยู่ใกล้ตัวเขามานานแล้วแน่ๆ คอยยั่วยวนและปั่นหัวเขา ส่วนเอเดรียน... ก็อ่อนแอเกินกว่าจะปฏิเสธหล่อน"

โรสแมรี่นิ่งไป น้ำตายังคงคลอเบ้า แต่ลึกลงไปในใจของเธอ เริ่มมีเปลวไฟดวงใหม่จุดประกายขึ้น "ถ้าอย่างนั้น... ที่ผ่านมาฉันก็โดนหลอกมาตลอดน่ะสิ รอยยิ้มทั้งหมด คำพูดที่บอกว่า 'ฉันรักเธอ' ทั้งหมดนั่น... ที่แท้ก็เป็นแค่หน้ากาก"

ลิลลี่พยักหน้าช้าๆ "โรส... ฉันรู้ว่ามันหนักหนามาก แต่เลิกถามตัวเองได้แล้วว่าเธอทำอะไรผิด เริ่มถามตัวเองได้แล้วว่าจากนี้ไปเธอจะทำอะไรได้บ้าง"

โรสแมรี่กลั้นหายใจขณะจ้องมองเพื่อนสนิท "ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ ลิลลี่? ทุกคนเห็นหมดแล้วว่าฉันโดนทิ้งยังไง ทุกคนหัวเราะเยาะฉัน ฉัน... แม้แต่จะก้าวขาออกจากบ้านพรุ่งนี้ฉันยังกลัวเลย"

ลิลลี่กระชับมือแน่นขึ้นอีก "เธอสามารถลุกขึ้นยืนใหม่ได้ เธอสามารถพิสูจน์ให้เห็นว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่ใครจะมาเหยียบย่ำยังไงก็ได้"

โรสแมรี่เงียบไปนาน น้ำตายังคงไหลหยด แต่สีหน้าของเธอกลับค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว "ลุกขึ้นยืนใหม่..."

"ใช่" สายตาของลิลลี่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "แก้แค้นซะ โรส ไม่ใช่ด้วยน้ำตา แต่ด้วยการทำให้เห็นว่าไม่มีเขา เธอจะยิ่งใหญ่และแข็งแกร่งกว่าเดิมมาก ทำให้เอเดรียนต้องเสียใจที่เคยทิ้งเธอไป"

โรสแมรี่ตัวแข็งทื่อ คำพูดนั้นปักลึกเข้าสู่จิตวิญญาณของเธอโดยตรง

การแก้แค้น

เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน จากนั้นจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ของห้องนั่งเล่น ใบหน้าของเธอดูบอบช้ำ ดวงตาบวมเป่ง แต่ลึกลงไปในแววตาคู่นั้น มีประกายไฟเริ่มแผดเผา

"เอเดรียน..." เธอกระซิบ เสียงเฉียบคมราวกับเศษกระจกแตก "คุณคิดว่าคุณจะทำให้ฉันอับอายต่อหน้าทุกคน แล้วไปเสวยสุขอยู่กับหล่อนได้อย่างนั้นเหรอ? คุณคิดผิดมหันต์"

ลิลลี่มองเธอด้วยความประหลาดใจที่เห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไป "โรส?"

โรสแมรี่เปิดยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ขมขื่นแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ฉันเคยให้ทุกอย่างกับเขาไปแล้ว ตอนนี้ถึงตาฉันที่จะทวงทุกอย่างคืน... และจะเอาคืนให้มากกว่านั้นด้วย"

เธอกำหมัดแน่นทั้งสองข้าง