บทที่ 3

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก!

เสียงเคาะประตูจากมือของโรสแมรีดังสะท้อนไปทั่วบ้านที่เธอเคยเรียกว่าที่พักพิง นิ้วมือของเธอสั่นเทา—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธและความมุ่งมั่นอันขมขื่นที่ผสมปนเปกันไป

ปัง!

ประตูถูกเปิดออกอย่างแรง เอเดรียนยืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

“โรสแมรี?” เสียงของเขาทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “ในที่สุดเธอก็ยอมโผล่หัวมาซะทีนะ”

สายตาของโรสแมรีเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง “ฉันมาเก็บของของฉัน ส่วนที่เหลือจะทิ้งไว้ที่นี่ก็ช่าง ฉันไม่สนใจ”

เอเดรียนหัวเราะเยาะในลำคอพลันกอดอก “ของของเธอเหรอ? เธอหายหัวไปสองวันติดต่อกันโดยไม่มีข่าวคราว แล้วตอนนี้กลับมาด้วยหน้าตาที่น่าสมเพชแบบนี้ แถมยังบอกว่าแค่จะมาเอาของงั้นเหรอ? คิดว่าฉันจะเชื่อหรือไง?”

โรสแมรีเชิดหน้าขึ้น พยายามกดข่มความเจ็บปวดที่บีบคั้นอยู่ในอก

“ฉันไม่ได้หายไปไหน ฉันแค่ต้องการเวลาหลังจากความอัปยศที่นายทำกับฉัน ฉันจะไม่ยอมใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกับผู้ชายอย่างนายอีกแม้แต่คืนเดียว”

เอเดรียนก้าวไปข้างหน้า สายตาของเขาคมกริบราวกับใบมีด

“อัปยศงั้นเหรอ? อย่ามาโทษฉันเพราะความโง่ของตัวเธอเองหน่อยเลย เธอไปงานเลี้ยงทั้งที่ไม่ได้รันเชิญ ทำให้ตัวเองต้องขายหน้าต่อหน้าทุกคน แล้วตอนนี้มาโทษฉันเนี่ยนะ? มันไม่ใช่ความผิดของฉัน โรสแมรี มันเป็นความผิดของเธอต่างหาก”

โรสแมรีหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น “ความผิดของฉันงั้นเหรอ? ผิดที่เป็นภรรยาที่ซื่อสัตย์? ผิดที่ยอมอุทิศทั้งชีวิตให้เนี่ยนะ? ผิดที่เชื่อใจนายงั้นเหรอ?”

“ซื่อสัตย์?” เอเดรียนเหยียดหยันอย่างดูถูก “เธอหายไปสองวันนะโรสแมรี สองคืนที่ไม่ยอมกลับบ้าน ไหนลองบอกมาซิว่าไปนอนที่ไหน? หรือจะให้ถูก... ไปนอนกับใครมา?”

ใบหน้าของโรสแมรีแข็งค้างไปในทันที “นายกล้าดียังไงมาปรักปรำฉันแบบนี้? หลังจากทุกสิ่งทุกอย่างที่นายทำลงไป! นายควงผู้หญิงคนอื่นมาเย้ยต่อหน้าฉัน แล้วตอนนี้กลับมาตราหน้าว่าฉันเป็นผู้หญิงไร้ค่าเนี่ยนะ?”

เอเดรียนขยับเข้าไปใกล้ เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยพิษสง “ใครจะไปรู้ล่ะ โรส? ผู้หญิงที่กำลังเจ็บปวดทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ บางทีเธออาจจะไปหาคนดามใจในอ้อมกอดของชายอื่น มันฟังดู... สมเหตุสมผลดีไม่ใช่เหรอ?”

เพียะ!

ฝ่ามือของโรสแมรีฟาดลงบนแก้มของเอเดรียนอย่างแรง เสียงตบนั้นดังสนั่นและเฉียบคมไปทั่วห้องนั่งเล่น

“อย่ามาดูถูกฉันแบบนี้อีกนะ เอเดรียน!” ดวงตาของโรสแมรีลุกโชนด้วยไฟแค้น “ฉันอาจจะสูญเสียชีวิตแต่งงานที่น่าสมเพชนี้ไป แต่ฉันไม่ได้สูญเสียศักดิ์ศรีของตัวเอง!”

เอเดรียนจับแก้มที่ขึ้นรอยแดงของตัวเอง ใบหน้าของเขาหมองคล้ำลงก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะที่เย็นชา “เธอหนี่งดีตบฉัน... ในบ้านของฉันเองงั้นเหรอ?”

“บ้านของนายงั้นเหรอ?” อกของโรสแมรีสะท้อนขึ้นลงยามที่สายตากวาดมองไปรอบห้อง “บ้านหลังนี้สร้างขึ้นมาจากหยาดเหงื่อของเราทั้งคู่! จากเงินของฉันด้วยเหมือนกัน! อย่ามาทำเป็นไขสือว่าทุกอย่างมันเป็นของนายคนเดียว”

เอเดรียนก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีก ใช้เสียงต่ำและคุกคามเพื่อข่มขู่ “ฉันไม่ต้องการเงินของเธอหรอก โรสแมรี ทุกอย่างที่อยู่ที่นี่เป็นของฉัน เธอเป็นแค่ผู้อาศัยเท่านั้นแหละ”

ร่างของโรสแมรีสั่นเทา แต่เสียงของเธอยังคงหนักแน่น

“ผู้อาศัยงั้นเหรอ? ฉันยอมเสียสละหน้าที่การงานเพื่อสนับสนุนนาย! ฉันจัดการเอกสารธุรกิจทั้งหมด ยืนเคียงข้างนายตั้งแต่วันที่นายยังไม่มีอะไรเลย แล้วตอนนี้กลับบอกว่าฉันเป็นแค่ผู้อาศัยงั้นเหรอ?”

รอยยิ้มของเอเดรียนกลายเป็นความโหดเหี้ยมอย่างที่สุด “ใช่แล้ว ที่ผ่านมาเธอไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าภาระที่ฉันต้องแบกรับไว้เลย”

โรสแมรีหลับตาลงครู่หนึ่ง พยายามสะกดกั้นความเจ็บปวดจากทุกคำพูดที่ทิ่มแทงเข้ากลางใจ เมื่อเธอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง สายตาของเธอก็เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างถึงที่สุด

“ถ้านี่คือภาระ งั้นก็จำใส่หัวไว้ให้ดีนะ ‘ภาระ’ ชิ้นนี้แหละที่พานายมาถึงจุดนี้ได้ อย่าลืมล่ะ เอเดรียน... ถ้าไม่มีฉัน นายก็ไม่มีอะไรเลย”

เอเดรียนนิ่งไปชั่วขณะ ใบหน้าของเขาตึงเครียด แต่ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็ฝืนหัวเราะออกมาอย่างเย็นชาอีกครั้ง “ยังกล้าท้าทายฉันอีกเหรอ? ทั้งที่ฉันเขี่ยเธอทิ้งต่อหน้าทุกคนไปแล้วเนี่ยนะ?”

โรสแมรีก้าวไปข้างหน้าจนใบหน้าของทั้งสองห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร

“ใช่ ฉันกล้า เพราะคืนนั้นนายคิดว่านายได้เปลี่ยนฉันให้กลายเป็นผู้หญิงที่น่าสมเพชไปแล้ว”

“แต่เพราะคืนนั้นแหละที่ทำให้ฉันตระหนักได้... ว่าฉันไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ใต้ร่มเงาของนายอีกต่อไป”

“นายจะดูถูก ปรักปรำ หรือเขี่ยฉันทิ้งยังไงก็ได้ แต่ฟังไว้ให้ดีนะ เอเดรียน ฉันจะไม่ล้มอยู่แบบนี้ตลอดไปหรอก และในวันที่ฉันลุกขึ้นมาได้ นายต่างหากที่จะต้องเป็นฝ่ายคุกเข่า”

เอเดรียนหรี่ตาลง น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาแต่คมกริบราวกับใบมีดโกน “นี่คือคำขู่เหรอ? คิดว่าจะสู้ฉันได้งั้นเหรอ? เธอตัวคนเดียวแล้วนะ โรสแมรี เธอไม่เหลืออะไรอีกแล้ว”

โรสแมรียิ้มอย่างขมขื่น “ตอนนี้ฉันอาจจะตัวคนเดียวจริงๆ แต่ฉันมีสิ่งหนึ่งที่แข็งแกร่งกว่าทุกสิ่งที่นายมี ความมุ่งมั่นนั่นแหละที่จะเป็นสิ่งที่ทำลายนายในสักวัน เอเดรียน”

ทั้งสองสบตากันโดยไม่กระพริบ บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ช่างหนักอึ้ง ราวกับความเงียบได้กลายเป็นใบมีดนับพันเล่มที่พร้อมจะกรีดเฉือนกันและกัน

ในที่สุด โรสแมรีก็เบือนหน้าหนี พยายามกลั้นน้ำตาไว้ เธอเดินตรงไปยังห้องนอน เปิดตู้เสื้อผ้า แล้วเริ่มเก็บข้าวของลงกระเป๋าเดินทาง มือของเธอยังคงสั่นเทา—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะน้ำหนักของบาดแผลในใจ

เอเดรียนยืนกอดอกอยู่ตรงกรอบประตู ใบหน้าของเขายังคงเย็นชา “เอาอะไรที่เธออยากได้ไปเลย หลังจากนี้อย่ากลับมาอีก”

โรสแมรีรูดซิปกระเป๋าเดินทางแล้วยืนขึ้นเต็มความสูง เธอมองเอเดรียนเป็นครั้งสุดท้าย—ไม่ใช่ในฐานะภรรยาที่แตกสลายอีกต่อไป แต่ในฐานะผู้หญิงที่พร้อมจะเอาคืนในสิ่งที่สามีของเธอทำไว้

“ไม่ต้องห่วงหรอก เอเดรียน ฉันไม่กลับมาแน่ แต่ฉันสัญญาเลยว่า วันหนึ่งนายจะต้องโหยหาช่วงเวลาที่ฉันยังอยู่เคียงข้าง และเมื่อวันนั้นมาถึง... นายจะต้องเสียใจ”

เอเดรียนไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่เหยียดตัวยิ้มบางๆ ทว่าลึกๆ ในใจ สายตาครั้งสุดท้ายของโรสแมรีได้ทิ้งความกระวนกระวายใจบางอย่างที่เขาไม่สามารถอธิบายได้

โรสแมรีลากกระเป๋าเดินทางมุ่งตรงไปยังประตูใหญ่ ทันทีที่เธอก้าวออกไปท่ามกลางสายฝน เสียงของเอเดรียนก็ดังไล่หลังมา เพื่อพยายามประกาศชัยชนะเป็นครั้งสุดท้าย

“หย่ากันแล้วก็อย่าคิดจะกลับมาที่บ้านของฉันอีกนะ โรสแมรี! ฉันไม่มีวันรับเธอกลับมาเด็ดขาด!”