บทที่ 1

“สามีของคุณกำลังฉลองวันครบรอบความรักครั้งแรกของเขาในคืนนี้ ถ้าคุณอยากรู้ความจริง มาที่ห้องบอลรูมหลัก โรงแรมแกรนด์ออโรรา”

หัวใจของโรสแมรีเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง นิ้วมือของเธอสั่นเทาขณะอ่านข้อความลึกลับนั้น

“ไม่... นี่คงเป็นแค่เรื่องล้อเล่นไร้สาระ” เธอพึมพำเบา ๆ แต่ยิ่งพยายามเมินเฉย ความสงสัยก็ยิ่งรัดแน่นอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก

เธอคว้าเสื้อโค้ต หยิบกระเป๋า แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังโรงแรมที่ถูกระบุไว้ในข้อความ ฝนปรอยบาง ๆ ทำให้ท้องถนนเปียกชื้น แสงไฟในเมืองส่องผ่านสายหมอกอย่างเลือนราง

ห้องบอลรูมของโรงแรมแกรนด์ออโรราเต็มไปด้วยเสียงกระทบกันของแก้วคริสตัลและเสียงหัวเราะของแขกผู้มีเกียรติ วงออร์เคสตราบรรเลงเพลงเบา ๆ ขณะที่กลิ่นไวน์ผสมกับน้ำหอมราคาแพงลอยอบอวลไปทั่ว

สายตาของโรสแมรีกวาดมองไปทั่วห้อง

แล้วเธอก็เห็นเขา...

สามีของเธอ—เอเดรียน

ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสง่างามกำลังยิ้มอย่างอบอุ่น เบื้องหน้าเขาคือหญิงสาวในชุดราตรีสีแดงสด ใบหน้าของเธอเปล่งประกายราวกับค่ำคืนนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อเธอเพียงคนเดียว

และในมือของเอเดรียน...

กล่องกำมะหยี่สีดำค่อย ๆ ถูกเปิดออก

“สำหรับคุณ... ที่รัก” เสียงของเอเดรียนดังกังวานผ่านไมโครโฟน “สร้อยคอเพชรเส้นนี้คือสัญลักษณ์ของรักแรกของผม... ความรักที่ไม่มีวันเลือนหาย ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน”

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วห้อง เสียงหัวเราะและคำแสดงความยินดีดังตามมา

โรสแมรียืนนิ่ง

เท้าของเธอเหมือนถูกตรึงติดกับพื้นหินอ่อน

สร้อยคอเพชร...

สัญลักษณ์ของรักแรกงั้นหรือ?

เธอกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก พยายามกดความโกรธที่กำลังเดือดพล่านอยู่ในอก ก่อนจะก้าวฝ่าฝูงชนไปอย่างเด็ดเดี่ยว

“เอเดรียน!”

เสียงของเธอดังลั่น คมชัดจนวงออร์เคสตราหยุดบรรเลงทันที

ทุกสายตาหันมามองเธอ

รอยยิ้มของเอเดรียนหายวับไปทันทีที่หันมา

“โรสแมรี?”

หญิงสาวในชุดแดงมองเธอด้วยความประหลาดใจ แขกหลายคนเริ่มซุบซิบ บางคนถึงกับหัวเราะเยาะเบา ๆ

โรสแมรีเดินเข้าไปใกล้ ดวงตาเต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธ

“นี่มันหมายความว่ายังไง เอเดรียน? มอบสร้อยเพชรให้ผู้หญิงอีกคนต่อหน้าผู้คนมากมายแบบนี้? วันนี้มันคือวันอะไรกันแน่?”

เอเดรียนถอนหายใจ ก่อนวางกล่องกำมะหยี่ลงในมือของหญิงสาว แล้วก้าวเข้ามาหาเธอ

“โรสแมรี... คุณไม่ควรมาอยู่ที่นี่”

“ไม่ควรมาเหรอ?!” เธอพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ “ฉันเป็นภรรยาของคุณ! ฉันมีสิทธิ์รู้ว่าทำไมสามีของฉันถึงประกาศความรักต่อผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าสาธารณชน!”

เสียงซุบซิบดังขึ้นเรื่อย ๆ หลายคนยกโทรศัพท์ขึ้นบันทึกเหตุการณ์

หญิงสาวในชุดแดงยิ้มเยาะ

“อาจเป็นเพราะฉันคือรักแรกของเขา ส่วนเธอ... ก็แค่คนที่มาทีหลัง”

“หุบปาก!”

โรสแมรีตวาด พลางจ้องอีกฝ่ายด้วยสายตาเดือดดาล

“ฉันไม่ได้คุยกับเธอ ฉันกำลังคุยกับสามีของฉัน”

สีหน้าของเอเดรียนเย็นชาลง

“พอได้แล้ว โรสแมรี คุณกำลังทำให้ตัวเองขายหน้า”

เธอก้าวเข้าไปอีก เสียงสั่นเพราะความโกรธ

“คนที่น่าอับอายคือคุณต่างหาก เอเดรียน! สามีที่ทรยศต่อคำสาบานของตัวเอง!”

เสียงฮือฮาดังไปทั่วห้อง บางคนหัวเราะ บางคนเฝ้ามองอย่างตึงเครียด

ทันใดนั้น เอเดรียนคว้าไมโครโฟนจากพิธีกร สีหน้าของเขาเคร่งเครียด แต่เสียงยังดังกังวาน

“ก็ดี... ถ้าคุณอยากรู้ความจริง ผมจะพูดมันตรงนี้ ต่อหน้าทุกคน”

ดวงตาของโรสแมรีเบิกกว้าง

“ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป” เอเดรียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ผมขอหย่ากับคุณ โรสแมรี”

โลกทั้งใบของเธอเหมือนพังทลายลงในพริบตา

หัวใจของโรสแมรีหยุดเต้นไปชั่วขณะ

เสียงหัวเราะดังขึ้นจากหลายมุมของห้อง

“ค...คุณว่าอะไรนะ?”

เสียงของเธอสั่นเครือแทบไม่ได้ยิน

เอเดรียนสบตาเธออย่างแน่วแน่

“คุณได้ยินไม่ผิด ผมหย่ากับคุณ คุณไม่ใช่ส่วนหนึ่งในชีวิตของผมอีกต่อไป”

“เอเดรียน!”

เธอร้องออกมาด้วยความสิ้นหวัง

“คุณพูดแบบนี้ต่อหน้าทุกคนได้ยังไง? หลังจากทุกอย่างที่ฉันทำเพื่อคุณ?”

หญิงสาวในชุดแดงคล้องแขนเอเดรียน พร้อมรอยยิ้มแห่งชัยชนะ

“มันจบแล้ว โรสแมรี เธอเป็นได้แค่อดีต ตอนนี้เอเดรียนเลือกฉัน”

โรสแมรีเซถอยหลังแทบล้ม มือกำกระเป๋าแน่น

“นี่... มันบ้าไปแล้ว”

น้ำตาเอ่อคลอดวงตา

“คุณทำให้ฉันอับอายต่อหน้าทุกคนจริง ๆ”

ชายคนหนึ่งในฝูงชนหัวเราะพลางกระซิบ

“น่าสงสารจริง ๆ ภรรยาถูกเขาทิ้งเหมือนขยะ”

เสียงหัวเราะดังตามมา ผู้หญิงบางคนยกมือปิดปากเพื่อกลั้นหัวเราะ

ใบหน้าของโรสแมรีร้อนผ่าว

ร่างกายทั้งร่างสั่นเทา ระหว่างความโกรธกับความเจ็บปวด

“แค่คุณนอกใจฉันยังไม่พออีกเหรอ เอเดรียน? คุณยังต้องทำให้ฉันอับอายต่อหน้าทุกคนอีก?!”

เอเดรียนหันหน้าหนีอย่างเย็นชา

“กลับบ้านไปเถอะ โรสแมรี อย่าสร้างเรื่อง”

“สร้างเรื่องงั้นเหรอ?”

เธอก้าวเข้าไปจนแทบชิดหน้าอกของเขา

“คนที่เริ่มเรื่องทั้งหมดคือคุณ! คุณแทงข้างหลังฉัน แล้วยังฉีกศักดิ์ศรีของฉันทิ้งต่อหน้าทั้งโลก!”

หญิงสาวชุดแดงหัวเราะเบา ๆ

“โอ้ โรสแมรี เธอน่าจะรู้ไว้ รักแรกมักจะเป็นผู้ชนะเสมอ”

โรสแมรีหันไปมองเธอ ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ

“รักแรกงั้นเหรอ? ความรักที่แท้จริงไม่มีวันทำลายชีวิตแต่งงานของผู้หญิงอีกคน!”

ทั้งห้องกลับมาปั่นป่วนอีกครั้ง

เอเดรียนยกมือส่งสัญญาณให้ออร์เคสตราเริ่มบรรเลงต่อ ราวกับต้องการให้เรื่องทั้งหมดจบลง

แต่โรสแมรีหยุดเขาไว้

“ไม่ เอเดรียน คุณจะหนีไปง่าย ๆ แบบนี้ไม่ได้”

เสียงของเธอสั่น แต่หนักแน่น

“ฉันจะทำให้ทุกคนรู้ว่าคุณเป็นคนแบบไหน คนขี้ขลาด คนทรยศ และผู้ชายที่ไม่เคยเข้าใจความศักดิ์สิทธิ์ของคำสาบานในชีวิตสมรส”

เอเดรียนจ้องเธอเขม็ง ก่อนกล่าวเสียงดังให้ทุกคนได้ยิน

“คุณไม่ใช่ภรรยาของผมอีกแล้ว โรสแมรี”

น้ำตาไหลอาบแก้มของเธอ

“มันจะไม่จบง่าย ๆ แบบนี้หรอก เอเดรียน ฉันจะทำให้คุณเสียใจที่ทำให้ฉันอับอายในคืนนี้”

เธอหันหลังเดินจากไป ท่ามกลางสายตาของแขกที่เต็มไปด้วยทั้งความเย้ยหยันและความตกตะลึง

เบื้องหลัง เสียงหัวเราะของหญิงสาวชุดแดงและเสียงดนตรีค่อย ๆ กลืนกินศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ของเธอ

โรสแมรีก้าวออกจากห้องบอลรูมด้วยขาที่สั่นเทา

แต่แววตาของเธอกลับแข็งกร้าว

หยดน้ำตาเกือบไหลร่วง แต่ริมฝีปากของเธอกระซิบเบา ๆ ท่ามกลางพายุในหัวใจ

“ฉันจะไม่ยอมให้ละครเรื่องนี้จบลงในแบบที่คุณต้องการหรอก เอเดรียน”