บทที่ 5

แสงระยิบระยับจากโคมไฟระย้าคริสตัลในห้องบอลรูมสุดหรูของโรงแรมสาดส่องไปทั่วบริเวณ ขณะที่ท่วงทำนองดนตรีอันแผ่วเบาจากวงดนตรีบรรเลงขับกล่อมไปทั่วทั้งห้อง ค่ำคืนนี้ควรจะเป็นค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลองอันรุ่งโรจน์ นั่นคือการเปิดตัวคอลเลกชันชุดเดรสล่าสุดครั้งยิ่งใหญ่ของ เอเดรียน คอร์ป (Adrian Corp)

แขกเหรื่อต่างพากันมาด้วยความตื่นเต้น นักลงทุนรายใหญ่จับจองที่นั่งแถวหน้าด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง เอเดรียนยืนอยู่ข้างเวทีในชุดสูทสีดำคัตติ้งเนี้ยบอย่างไร้ที่ติ รอยยิ้มบางๆ ประดับบนใบหน้าเพื่อพยายามซ่อนพายุความกระวนกระวายใจที่กำลังบ้าคลั่งอยู่ภายใน

ข้างกายของเขา แคสซานดราที่ดูงดงามในชุดเดรสสุดหรูขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ

“ทำใจให้สบายเถอะค่ะเอเดรียน คืนนี้พวกเช้าจะลืมยัยโรสแมรีไปจนหมดสิ้น ทันทีที่เห็นดีไซน์ของฉัน ทุกคนจะได้รู้ว่าใครกันแน่ที่คู่ควรจะอยู่เคียงข้างเธอ”

เอเดรียนเพียงแต่พยักหน้าสั้นๆ แม้ว่าหัวใจของเขาจะเต้นรัวและแรงมาก เขายังคงจำคำเตือนอันเย็นชาจากนักลงทุนคนหนึ่งได้ดี

“ถ้าคุณภาพมันเทียบเท่าผลงานของโรสแมรีไม่ได้ การร่วมมือของเราเป็นอันจบกัน”

ทันใดนั้น สปอตไลท์บนเวทีก็สว่างวาบขึ้น

เสียงของพิธีกรดังสะท้อนอย่างกระตือรือร้น

“ท่านผู้มีเกียรติทุกท่านครับ และนี่คือช่วงเวลาที่ทุกคนรอคอย! การเปิดตัวคอลเลกชันล่าสุดจาก เอเดรียน คอร์ป! ขอเสียงปรบมือต้อนรับนางแบบคนแรกครับ!”

ดนตรีอันตื่นเต้นเร้าอารมณ์เริ่มบรรเลง

ม่านค่อยๆ เปิดออก

นางแบบคนแรกก้าวเดินอย่างสง่างามบนแคทวอล์กในชุดเดรสที่ออกแบบโดยแคสซานดรา

และในวินาทีนั้นเอง...

บรรยากาศก็เปลี่ยนไปทันที

ชุดเดรสนั่น มัน...

มันแย่มาก

ผ้าซาตินราคาแพงที่ควรจะทิ้งตัวอย่างสง่างาม กลับดูแข็งทื่อและไร้ชีวิตชีวา การจับคู่สีช่างขัดตากันอย่างรุนแรง—สีม่วงฉูดฉาดถูกนำมาจับคู่กับสีเขียวสะท้อนแสงจนแสบตา งานปักสีทองตรงช่วงเอวก็ดูหยาบกระด้าง เหมือนถูกยัดเยียดเข้ามา และไม่มีความหรูหราสง่างามเลยแม้แต่น้อย

เสียงกระซิบกระซาบเริ่มดังระงมไปทั่วทั้งห้อง

“นั่นมันอะไรกันน่ะ?”

“ชุดน่าเกลียดชะมัด”

“นั่นมันผ้าเกรดพรีเมียมไม่ใช่เหรอ? ทำไมทำออกมาแล้วดูราคาถูกขนาดนั้นล่ะ?”

เหงื่อกาฬเริ่มผุดซึมเต็มหน้าผากของเอเดรียน

เขาเหลือบสายตามองแคสซานดรา

รอยยิ้มที่เคยพกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยมของเธอเริ่มแตกสลาย แม้ว่าเธอจะยังพยายามรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ก็ตาม

นางแบบคนที่สองปรากฏตัวขึ้นในชุดราตรี

ทว่าผลลัพธ์กลับยิ่งแย่ลงกว่าเดิม

แพทเทิร์นของชุดกลับไปทำลายส่วนสัดที่สวยงามของนางแบบ ผ้าลูกไม้สีดำถูกนำมามิกซ์กับเลื่อมสีแดงสดอย่างล้นเกิน จนกลายเป็นความเชยและตลาดล่าง แทนที่จะดูหรูหรา

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ยิ่งดังหนาหูขึ้นเรื่อยๆ

จนกระทั่งในที่สุด เสียงตะโกนอันทรงพลังของชายคนหนึ่งก็ทำลายความเงียบขึ้นมา

“เอเดรียน! นี่เหรอที่เธอเรียกว่าผลงานอันยอดเยี่ยมน่ะ?!”

วิลเลียม หนึ่งในนักลงทุนรายใหญ่ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ

เอเดรียนรีบถลาเข้าไปหาทันที

“คุณวิลเลียมครับ นี่มันเพิ่งจะเริ่มต้น—”

“เริ่มต้นงั้นเหรอ?!” คลารา นักลงทุนอีกคนขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “ดูชุดนั่นสิ! เนื้อผ้าเสียหมด การตัดเย็บก็รุ่งริ่ง! คิดว่าพวกเราตาบอดหรือไง?!”

แคสซานดรารีบก้าวแทรกเข้ามาพร้อมกับพยายามควบคุมสติ

“นี่เป็นคอนเซปต์แบบโมเดิร์นค่ะ เป็นการจับคู่สีที่กล้าหาญ สิ่งที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อน”

“เหลวไหลซสิ้นดี!”

วิลเลียมตวาดลั่นราวกับเสียงฟ้าผ่า

“แบบนี้เขาไม่ได้เรียกกล้าหาญ เขาเรียกว่าความหายนะ! เธอทำให้ผ้า มูลค่าหลายพันล้านต้องสูญเปล่า และทำให้พวกเราต้องขายหน้าต่อหน้าสาธารณชน!”

แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปสาดรัวขึ้นทันที ส่องให้เห็นใบหน้าของเอเดรียนที่ซีดเผือดลงเรื่อยๆ

แขกเหรื่อต่างพากันกระซิบกระซาบ

บางคนถึงกับหัวเราะเยาะเขาออกมาอย่างเปิดเผย

“เอเดรียน” เสียงของคลาราคมกริบราวกับใบมีด “เธอสัญญาว่าจะทำคอลเลกชันที่ยอดเยี่ยมเทียบเท่ากับโรสแมรี แต่สิ่งทีฉันเห็นมันก็แค่ผลงานของพวกสมัครเล่นที่น่าอับอาย เธอคิดจริงๆ เหรอว่านักลงทุนอย่างพวกเราจะยอมเอาเงินมาทิ้งกับ... ขยะแบบนี้?!”

เอเดรียนยกมือทั้งสองข้างขึ้นอย่างสิ้นหวัง

“ได้โปรดเถอะครับ... ให้โอกาสพวกเราอีกสักครั้ง—”

“ไม่มีโอกาสอีกแล้ว!”

วิลเลียมตวาดลั่น

“ฉันขอถอนการลงทุนทั้งหมด! ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป การร่วมมือของเราถือเป็นอันสิ้นสุด!”

นักลงทุนคนอื่นๆ ต่างทยอยลุกขึ้นยืนตาม

“พวกเราก็ขอถอนทุนคืนเหมือนกัน”

“เอเดรียน คอร์ป ไม่มีความน่าเชื่อถืออีกต่อไปแล้ว”

“ความล้มเหลวครั้งนี้พลอยทำให้ชื่อเสียงของพวกเรามัวหมองไปด้วย”

ความวุ่นวายโกลาหลเกิดขึ้นทันที

พวกนักลงทุนพากันเดินออกไปด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น โดยไม่สนใจเลยว่างานยังไม่จบลงด้วยซ้ำ

“ไม่ครับ! ได้โปรด! เดี๋ยวก่อน! เรายังคุยกันได้นะซครับ!”

เอเดรียนแทบจะวิ่งไล่ตามพวกเขาไป ใบหน้าของเขาซีดเผือดเหมือนคนตาย

“ฉันสาบานว่าจะแก้ไขทุกอย่าง ฉันยังสามารถ—”

วิลเลียมหันกลับมา

สายตาของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ

“คนเดียวที่จะเซฟโปรเจกต์นี้ได้คือโรสแมรี แต่เธอนั่นแหละที่เป็นคนไล่เธอไปเอง ตอนนี้ก็จงรับผลกรรมของตัวเองซะเถอะ”

ประโยคนั้นฟาดเข้าใส่เอเดรียนราวกับค้อนปอนด์ทุบเข้ากลางใจ

เขายืนนิ่งอึ้งอยู่กลางห้องบอลรูม ท่ามกลางสายตาเย้ยหยันจากผู้คนรอบข้าง

แคสซานดราจิกแขนของเขาไว้พร้อมกับกระซิบด้วยความตื่นตระหนก

“เอเดรียน อย่าไปฟังพวกเขานะคะ พวกนั้นมันหัวโบราณเกินไป พวกเขาไม่เข้าใจศิลปะ—”

“หุบปากซะ แคสซานดรา!”

เอเดรียนสะบัดมือของหญิงสาวออกอย่างแรง

เสียงของเขาระเบิดราวกับเสียงฟ้าร้อง

แคสซานดราสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าของเธอซีดลงในทันตา

“เธอ บอกว่าเธอเหนือกว่าโรสแมรีไง! เธอสาบานว่าจะทำให้พวกเขาลืมชื่อของยายนั้นให้ได้! แล้วดูตอนนี้สิว่าเธอทำอะไรลงไป! เธอทำลายทุกอย่าง! เธอทำให้ฉันต้องอับอายขายหน้าต่อหน้าทุกคน!”

ริมฝีปากของแคสซานดราสั่นระริก

ทว่าไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดออกมาได้เลย

ความมั่นใจทั้งหมดของเธอพังทลายลงในพริบตา

พิธีกรบนเวทีรีบพยายามกล่าวปิดงานอย่างลนลาน

ดนตรีค่อยๆ ดับลงอย่างน่ากระอักกระอ่วน

แต่ทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว

ค่ำคืนที่ควรจะเป็นชัยชนะอันยิ่งใหญ่ของ เอเดรียน คอร์ป กลับกลายเป็นความหายนะที่ถูกประจานต่อหน้าสาธารณชน

เอเดรียนยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางห้องบอลรูมอันกว้างใหญ่

ร่างกายของเขาสั่นเทาไปทั้งตัว

อาณาจักรของเขากำลังเริ่มล่มสลาย

ไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ...

แต่รวมถึงศักดิ์ศรีของเขาด้วย

รวมถึงชื่อเสียงอันยิ่งใหญ่ของเขา

และท่ามกลางความพินาศที่เขาเป็นผู้สร้างขึ้นมาด้วยมือตัวเอง เขาก็ค่อยๆ พึมพำชื่อหนึ่งออกมา... ชื่อที่เขาพยายามฝังมันไว้ลึกที่สุดในใจมาโดยตลอด

“โรสแมรี... เธอยังจะยอมกลับมา... และร่วมสร้างบริษัทนี้ขึ้นมาใหม่กับฉันอีกไหม?”