บทที่ 2

ฟางรั่วซีเดินไปตามท้องถนนอย่างเลื่อนลอย

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เสียงแตรรถก็ดังขึ้นจากด้านข้าง รถคันหนึ่งมาจอดอยู่ตรงหน้าเธอ

เสิ่นลวี่เหยียนลงมาจากรถ “ทำไมโทรศัพท์ถึงโทรไม่ติด”

ฟางรั่วซีมองโทรศัพท์มือถือแวบหนึ่ง “แบตหมด”

เขาไม่ได้ถามอะไรต่อ เปิดประตูที่นั่งข้างคนขับแล้วประคองเธอเข้าไปนั่งให้เรียบร้อย

“รอนานไหม”

“วันนี้มีธุระปลีกตัวไม่ได้จริง ๆ พรุ่งนี้เช้าฉันไม่มีผ่าตัด เดี๋ยวไปจดทะเบียนสมรสเป็นเพื่อนเธอ”

ฟางรั่วซีมองทิวทัศน์ของถนนที่ถอยร่นไปนอกหน้าต่าง “ไม่ต้องหรอก”

เสิ่นลวี่เหยียนเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ “จริงสิ พรุ่งนี้วันเสาร์ งั้นไว้วันหลังก็แล้วกัน ยังไงก็ยังเหลือเวลาอีกสักพักกว่าจะถึงวันแต่งงาน”

“คุณไปสวนสนุกมาเหรอ” ฟางรั่วซียังคงถามออกไปอย่างไม่ยินยอม

“เธอเห็นโซเชียลของเหยาเหยาแล้วเหรอ”

“งั้นเธอก็น่าจะเข้าใจนะ เด็กผู้หญิงเพิ่งกลับประเทศมา เลี้ยงชูชีตัวคนเดียวมันไม่สะดวกเท่าไหร่”

ตอนที่พูดถึงเย่ซูเหยา สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเอ็นดูอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

“วันที่เหยาเหยากลับมา เธอเห็นแล้วไม่ใช่เหรอ เด็กผู้หญิงที่น่ารักจิตใจดีแถมยังโก๊ะนิด ๆ ถ้าเธอรู้จักเขามากกว่านี้ก็ต้องชอบเขาแน่”

ฟางรั่วซีรู้สึกถึงเพียงความตลกร้าย

เย่ซูเหยาอายุมากกว่าเธอสองปี แถมลูกก็อายุสี่ขวบแล้วแท้ ๆ แต่ในสายตาเขา เย่ซูเหยากลับเป็นเด็กผู้หญิงที่ไม่รู้จักโตตลอดกาล

เสิ่นลวี่เหยียนจมอยู่กับความทรงจำของตัวเอง “จำได้ว่าตอนเรียนมหาลัย ฉันกับเหยาเหยาเห็นหมาจรจัดบาดเจ็บตัวหนึ่ง ตอนนั้นเขาก็สงสารจนน้ำตาตก ถึงกับเอาช็อกโกแลตที่ตัวเองยังตัดใจกินไม่ลงไปป้อนให้มัน”

“เด็กโง่คนนั้น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหมากินช็อกโกแลตไม่ได้”

“ต่อมาเราก็รับเลี้ยงหมาตัวนั้นด้วยกัน แต่ไม่ถึงหนึ่งปีหมาก็ตาย ทำเอาเขาร้องไห้แทบแย่ บอกว่าจะไม่เลี้ยงหมาอีกแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าตอนนี้เขาจะเลี้ยงลูกได้ดีขนาดนี้”

พอได้ฟังเขาเล่าเรื่องของผู้หญิงอีกคนเป็นฉาก ๆ เล็บของฟางรั่วซีก็จิกเข้าไปในเนื้ออย่างแรง

“ฉันไม่อยากฟัง” เธอพูดแทรกเขา “และก็ไม่ชอบฟังด้วย”

เสิ่นลวี่เหยียนมองเธอแวบหนึ่งอย่างประหลาดใจเล็กน้อย “ไม่พอใจเหรอ”

“ใช่ ยกเลิกงานแต่งเถอะ”

หลังจากทิ้งช่วงครู่หนึ่ง เสิ่นลวี่เหยียนก็พยักหน้า “ก็ดี ฉันเองก็ไม่ค่อยชอบพิธีรีตองพวกนั้นเท่าไหร่”

“ไม่งั้นเราแต่งงานกันตอนไปเที่ยวดีไหม ไปปราก เหยาเหยาเคยบอกว่าที่นั่นเหมือนโลกนิทานเลย”

เย่ซูเหยาอีกแล้ว

หัวใจของฟางรั่วซีเย็นเยียบลงอย่างสมบูรณ์ “เสิ่นลวี่เหยียน เราเลิกกันเถอะ ฉันจะหลีกทางให้คุณกับเย่ซูเหยา”

“ฟางรั่วซี” สีหน้าของเสิ่นลวี่เหยียนจริงจังขึ้น “อย่าคาดเดาเหยาเหยามั่วซั่ว ฉันเห็นเขาเป็นแค่น้องสาว เธอจะเข้าใจความยากลำบากในการเลี้ยงลูกของเขาหน่อยไม่ได้หรือไง”

“เธอก็รู้ หลักการของฉันคือเมื่อกำหนดวันแต่งงานแล้ว เจ้าสาวก็เป็นได้แค่เธอ เธอควรจะโตเป็นผู้ใหญ่ได้แล้วนะ”

“อีกอย่าง” เขามองเธอแวบหนึ่ง “เราคบกันมาหกปีแล้ว เธอขาดฉันได้เหรอ”

กลางอกของฟางรั่วซีปวดหนึบขึ้นมา

เพราะเคยเห็นท่าทีคลุ้มคลั่งของแม่หลังจากถูกพ่อหักหลัง เดิมทีเธอจึงมีปมเรื่องความรัก ทว่าเธอกลับไปรักเสิ่นลวี่เหยียนผู้ยึดมั่นในหลักการอย่างถึงที่สุดเข้าอย่างหมดทางเยียวยา

เธอกลัวว่าจะซ้ำรอยแม่ แต่กลับเต็มใจทุ่มเททุกอย่างเพื่อคนที่รักเหมือนกับแม่

เพื่อเขา เธอเริ่มหัดทำอาหาร ดูแลกิจวัตรประจำวันของเขา จัดการเรื่องจุกจิกทุกอย่าง หรือกระทั่งยอมทิ้งอนาคตหน้าที่การงานของตัวเอง

ดังนั้นเขาจึงมั่นใจว่าเธอรู้ความ มั่นใจว่าเธอเห็นอกเห็นใจผู้อื่น และยิ่งมั่นใจว่าการทุ่มเทตลอดหกปีของเธอทำให้เธอขาดเขาไม่ได้

และเธอก็เคยคิดว่าเขากับพ่อของเธอเป็นคนละขั้วกันอย่างสิ้นเชิง สามารถป้องกันการหักหลังทุกรูปแบบได้

แต่กลับลืมไปว่าการนอกใจ ยังมีเรื่องทางความรู้สึกด้วย

……

ในตอนนั้นเองโทรศัพท์มือถือของเสิ่นลวี่เหยียนก็ดังขึ้น

เขารับสาย น้ำเสียงพลันอ่อนโยนลง “เหยาเหยา มีอะไรเหรอ”

“รุ่นพี่ ฉันอยู่บาร์ อยากมาเที่ยวไหมคะ”

เสิ่นลวี่เหยียนเกลียดสถานที่อึกทึกครึกโครมอย่างบาร์มาตลอด

แต่เขากลับตอบรับอย่างไม่ลังเล “ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

วางสายเสร็จ เขาก็หักพวงมาลัยอย่างแรง ก่อนจอดรถริมถนน

“รั่วซี เธอนั่งแท็กซี่กลับไปก่อนนะ เด็กผู้หญิงอยู่ที่บาร์ ฉันไม่วางใจ”

ฟางรั่วซีลงจากรถ ยังไม่ทันได้พูดอะไรสักคำ รถก็แล่นฉิวจากไปแล้ว

เขาไม่วางใจเย่ซูเหยา

แต่กลับลืมไปว่าโทรศัพท์มือถือของเธอแบตหมดแล้ว

และก็ลืมไปว่าเธอกลัวความมืด

“ครืน!”

เสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง หยาดฝนเย็นเยียบพลันตกลงมากระทบตัวเธอ ทำให้เธอแยกไม่ออกว่าบนใบหน้าคือหยาดฝนหรือน้ำตา

เธอจึงเดินตากฝนตกหนักไปทั้งคืนแบบนั้น

หัวใจก็พลอยเย็นเยียบทั้งคืนเช่นกัน

ตอนฟ้าสาง เธอพยุงร่างที่เปียกโชกกลับถึงบ้าน

พอเปิดประตูก็เห็นเสิ่นลวี่เหยียนที่ไม่เคยเข้าครัวกำลังผูกผ้ากันเปื้อนง่วนอยู่ในห้องครัว

เขาเห็นสภาพน่าเวทนาของเธอก็ประหลาดใจเล็กน้อย “ทำไมเปียกขนาดนี้ ไม่กลับบ้านทั้งคืนก็ไม่รู้จักโทรมาบอก”

สิ้นเสียง เด็กคนหนึ่งก็ถือฟิกเกอร์รุ่นลิมิเต็ดของเธอวิ่งออกจากห้องนอนใหญ่มาชนเข้ากับตัวเธออย่างจัง

“ชูชี!”

เย่ซูเหยาวิ่งตามออกมาจากห้องนอนใหญ่

“ทำไมเข้าไปใกล้ของสกปรกแบบนั้นล่ะ”