ตอนที่ 8 ช่วงเวลาที่ผ่านไป

ช่วงชีวิตในรั้วมัธยมผ่านพ้นไปอย่างที่ใจต้องการ น่านน้ำใช้เวลาอดทนกับการเรียนที่นี่นานนับสามปี หากย้อนไปช่วงแรก ๆ ตอนที่เข้าเรียนใหม่ ๆ ยอมรับเลยว่าเป็นช่วงเวลาที่บั่นทอนตัวเองมาที่สุด เขาไม่ได้มีความสุขกับการไปโรงเรียนเลยแม้แต่น้อย

กระทั่งเรียนจบมาแล้วคนที่สามารถเรียกว่าเพื่อนสักคนยังไม่มี แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้น่านน้ำรู้สึกขาดหายอะไร

สิ่งที่เขาอยากชื่นชมตัวเองก็คือความอดทน เขาเก่งที่สามารถผ่านความลำบากใจเหล่านั้นมาได้ และอีกอย่างที่เขาอยากยินดีกับตัวเองมาก ๆ ก็คือการที่เขาสามารถรักษาคนสำคัญที่เหลืออยู่ได้ครบทุกคน

เด็กหม่นหมองที่จากการผ่านเรื่องเจ็บปวดในวันนั้น กลับมาสดใสได้อีกครั้งเพราะครอบครัววิรุฬห์โยธิน การได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้ทำให้น่านน้ำรู้สึกมีตัวตนขึ้นมาอีกครั้ง

นอกจากความเคารพที่มีต่อทุกคน ยังมีความรักเพิ่มเข้ามา น่านน้ำรักทุกคนที่นี่ รักในความดี และจิตใจเมตตาต่อเด็กคนหนึ่งที่ไม่มีอะไรเลย

ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไรทุกคนก็ยิ่งทำให้น่านน้ำมั่นใจว่าได้กลายเป็นคนในครอบครัวแล้วจริง ๆ

“น่านจะหยุดเรียนจริง ๆ เหรอ” รังสรรค์เเอ่ยถามเด็กหนุ่มที่เพิ่งบอกกับตนว่าจะขอหยุดเรียนสักปี ก่อนขึ้นมหา’ลัย

“ครับ น่านอยากลองหางานทำสักปี เผื่อว่าจะเจอสิ่งที่ตัวเองชอบจริง ๆ”

“จริง ๆ ป๊าก็แล้วแต่น่านนะ ส่วนเรื่องทำงานน่านอยากไปลองทำงานที่บริษัทกับเฮียคินทร์ดูไหม ป๊าเห็นว่าน่านชอบวาดรูป ที่บริษัทมีแผนกออกแบบอยู่ ถ้าได้ลองไปศึกษาเผื่อว่าจะตัดสินใจได้ หรือถ้าน่านอยากทำงานอย่างอื่นป๊าก็ไม่ว่า”

“จริง ๆ น่านลองสมัครงานกับรุ่นพี่ที่โรงเรียนเก่าไปแล้วครับ เป็นสตูดิโอถ่ายแบบ อาจจะไม่ได้ใหญ่มาก แต่อย่างน้อยเป็นคนที่รู้จักกันน่าจะทำงานได้ไม่อึดอัด ป๊าโอเคหรือเปล่าครับ”

น่านน้ำอธิบายถึงงานที่ตัวเองอยากทำให้ชายวัยกลางคนฟัง สรรพนามที่เปลี่ยนไปไม่ได้ทำให้รู้สึกอึกอัก เพราะเรียกแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อปีก่อน โดยที่คุณรังสรรค์เองเป็นคนให้เขาเรียก

“ถ้าหนูน่านเขาอยากทำก็ให้เขาลองดูเถอะค่ะ ลองผิดลองถูกจะได้มีประสบการณ์ จริงไหมจ๊ะหนูน่าน”

“จริงครับม๊า” เมื่อมีคนเห็นด้วยเด็กหนุ่มก็มีหวังขึ้นมาทันที ยกยิ้มเต็มใบหน้า กระนั้นก็ยังใจเต้นไม่หายเมื่อเห็นสีหน้าครุ่นคิดของคุณรังสรรค์

“รุ่นพี่คนนั้นผู้หญิงหรือผู้ชาย ไว้ใจได้แน่ใช่ไหม?”

พี่ชายคนโตของบ้านเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เพราะหลังจากเหตุการณ์ตอนมอหกที่น่านน้ำโดนเพื่อนแกล้งสาดน้ำใส่ที่โรงเรียน ทั้งยังจับขังเอาไว้จนคินทร์ต้องเป็นคนไปที่โรงเรยนคุยกับพ่อแม่ของอีกฝ่าย เนื่องจากรังสรรค์ไม่ว่าง

นับตั้งแต่นั้นคินทร์มักจะเป็นห่วงมากขึ้นยิ่งกว่าเดิม เช่นเดียวกับคีนที่อยู่โรงเรียนเดียวันแต่ไม่เคยรู้เรื่องมาก่อนก็โทษตัวเองที่ปกป้องน่าน้ำไม่ได้ เกือบมีเรื่องชกต่อยกันครั้งหนึ่ง น่านน้ำขอเอาไว้ เพราะไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่มากไปกว่านี้

ส่วนเคนหลังเรียนจบมอปลายเจ้าตัวก็ย้ายไปอยู่หอกับเพื่อน นานครั้งจะหลับมาบ้าน แต่พอรู้เรื่องเขาคนนิ่ง ๆ อย่างนั้นเวลาโกรธใครก็ห้ามไม่อยู่ รู้อีกทีก็ตอนขึ้นโรงพักเพราะแอบพาเพื่อนไปดักต่อยคนที่แกล้งน่านน้ำ

ครั้งนี้คินทร์เลยเป็นห่วงกลัวว่าเด็กหัวอ่อนจะหลงเชื่อคนอื่นและไว้ใจมากเกินป หากรุ่นพี่คนนั้นไม่ได้หวังดีจริง ๆ อาจสร้างบาดแผลในใจให้น่านน้ำเพิ่ม ครั้งนี้เขาคงไม่ยอม

“รุ่นพี่คนนี้น่านรู้จักครับ ตอนอยู่โรงเรียนเก่าเคยอยู่ชมรมเดียวกัน เขาใจดีมาก ๆ เฮียคินทร์สบายใจได้” เอ่ยตอบเสียงดังฟังชัด หนักเน้อนไม่อ้อมแอ้ม พลางส่งสายตาให้อีกฝ่ายมั่นใจ

“แต่เฮียเป็นห่วง”

“เอาน่าคินทร์ ให้น้องได้ลองทำสิ่งที่อยากทำเถอะ ป๊าอนุญาต แต่มีข้อแม้ถ้าหากทำไปแล้วรู้สึกไม่สบายใจ หรือกดดันมากเกินไปน่านต้องลาออกจากที่นั้นทันที เข้าใจไหม”

“เข้าใจครับ ขอบคุณนะครับป๊า”

ร่างเล็กยกมือไหว้ขอบคุณคุณรังสรรค์ด้วยความดีใจ อย่างน้อยท่านก็เข้าใจและยอมให้เขาได้เลือกทำในสิ่งที่ต้องการ นี่คงเป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้น่านน้ำสบายใจที่จะอยู่กับครอบครัวนี้ เพราะถึงแม้ทุกคนจะเป็นห่วงเขามากแค่ไหน แต่ก็ไม่เคยขัดขว้างความต้องการของเขา เพียงแค่ปริปากพูดออกมา หากสิ่งใดสนับสนุนได้ก็พร้อมเสมอ

ทว่าเมื่อหันไปมองหน้าเฮียคินทร์ รอยยิ้มก็คอย ๆ เลือนหาย พร้อมแววตาเป็นประกายคล้ายกับกำลังอ้อน

หลังจากคุยกันเรื่องน่านน้ำเสร็จคุณรังสรรค์ กับคุณหญิงกนกอรต้องเดินทางไปร่วมงานแต่งของลูกชายเพื่อนที่ต่างจังหวัด คร้งนี้เลยให้คินทร์อยู่บ้านเป็นเพื่อนน้อง ๆ แทนที่จะตามไปด้วยอย่างเช่นทุกครั้ง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเรียกความสนใจจากคนที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะ น่านน้ำลุกขึ้นมาเปิดประตูให้กับพี่ใหญ่ของบ้าน

คินทร์ไม่รอให้เจ้าของห้องได้พูดอะไร ก็แทรกตัวเข้ามาให้ห้องพร้อมปิดประตูลงทันที

“เรื่องงานน่านลองคิดอีกทีไหม”

ร่างสูงรีบเข้าประเด็นที่ตนค้างคาใจตั้งแต่เมื่อตอนเย็น ปกติคินทร์เป็นคนที่ตามใจน่านน้ำมากกว่าใครในบ้าน ทว่าครั้งนี้กลับต่างออกไป เพราะเขาเป็นห่วงจนหยุดคิดไม่ได้

“แต่น่านคิดดีแล้วจริง ๆ นะ”

“เฮียเป็นห่วงน่านมากรู้ใช่ไหมครับ”

“น่านรู้..”

“ถ้ารุ่นพี่คนนั้นไม่ได้ดีเหมือนเมื่อก่อนตอนที่น่านเรียนอยู่ล่ะ?”

“เฮียเป็นคนคิดมากแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย” เฮียคินทร์ที่เขารู้จักเป็นคนรอบคอบก็จริง ทว่าใช่จะคิดเล็กคิดน้อยมากขนาดนี้

“เป็นเรื่องของน่านไงครับเฮียถึงคิดมาก เฮียตั้งใจดูแลน่านมาอย่างดี ถ้ามีคนมาทำให้น่านเสียใจอีกเฮียคงปวดใจน่าดู”

“เฮียดูแลน่านมาดีขนาดนี้ ภูมิต้านทานดีขึ้นเยอะแล้ว ไม่เสียใจง่าย ๆ หรอก” เอ่ยยิ้ม ๆ ราวกับไม่จริงจังมากนัก

“ถึงอย่างนั้นเฮียก็เป็นห่วงอยู่ดี”

“ขอน่านลองทำก่อนเถอะนะ นะ.. นะครับเฮีย”

สองมือเล็กกระตุกชายเสื้อร่างสูง พลางช้อนตาขึ้นมา แสดงสีหน้าออดอ้อนเพื่อให้อีกคนใจอ่อน

และแน่นอนว่าได้ผล เฮียคินทร์ก็คือเฮียคินทร์ สามปีที่อยู่ด้วยกันมาเขาเรียนรู้เกี่ยวกับอีกคนมามากแล้ว แทบจะเห็นทุกด้านของเฮียคินททร์

“โอเคครับ ยอมก็ได้ ทำก็ทำ แต่มีข้อแม้”

“ถ้าน่านทำได้นะ”

“เฮียจะไปรับไปส่งน่านเอง ตงลงไหม”

“แต่เฮียต้องทำงาน”

“เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาถ้าน่านตกลง”

“ก็ได้ครับ”

คนหน้าบึ้งเมื่อครู่ตอนนี้ยิ้มขึ้นมาได้บ้างแล้ว ฝ่ามือใหญ่โคลงศีรษะคนตัวเล็กไปมาเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู

น่านน้ำไม่แน่ใจว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคินทร์ตอนนี้เรียกว่าอะไร จะบอกว่าเป็นพี่น้องกันก็ไม่ผิด หรือมากกว่าพี่น้องอันนี้ก็คงไม่ผิดเช่นกัน มันดูก่ำกึ่งจนเขาเองก็ให้คำตอบตัวเองไม่ได้

เมื่อก่อนเขาคงตอบได้เต็มปากว่าเฮียคินทร์เป็นพี่ชาย ความสัมพันธ์ระหว่างเขาสองคนคือพี่น้อง แต่ยิ่งเวลาผ่านไป ความรู้สึกที่มีก็มากขึ้น จนเริ่มไม่แน่ใจว่าเขายังมองเฮียคินทร์เป็นแค่พี่ชายได้อยู่หรือเปล่า

คินทร์เองก็คงเหมือนกัน ไม่รู้ว่าจะรู้ตัวหรือเปล่าว่าสิ่งที่ทำกับน่านน้ำมันมากกว่าสิ่งที่ทำกับน้องชายอีกสองคน เขามีเป็นห่วงเคนกับคีนเหมือนกันก็จริง แต่จะมีความคิดที่ว่าทั้งสองโตจนดูแลตัวเองและรับผิดชอบตัวเองได้แล้ว

ทั้งที่น่านน้ำเองก็น่าจะโตพอที่จะรับผิดชอบตัวเองได้แล้ว แต่เขากลับเป็นห่วงจนกระวนกระวายใจ ไม่รู้เพราะเรื่องราวของน่านน้ำที่เจอมาถึงได้ทำให้เขาอยากทะนุถนอมเด็กคนนี้ให้มากที่สุด หรือเป็นเพราะใจจริงเขาอยากทำอยู่แล้วต่อให้ไม่มีเรื่องพวกนั้นเขามาเกี่ยว

ทว่าบางทีอาจจะเป็นเพราะอย่างหลังเสียมากกว่า...

...

สองเดือนต่อมา

“เป็นยังไงบ้าง วันนี้เหนื่อยไหมครับ”

คนอายุมากกว่าเอ่ยถามพลางยื่นมือคว้าเอากระเป๋าเป้ของคนน้องมาถือเอาไว้เอง ก่อนจะพากันเดินไปที่รถ เอ่ยถามสารทุกข์สุขดิบของวันนี้อย่างเช่นทุกวัน

ตลอดสองเดือนคินทร์ไปรับไปส่งน่านอย่างที่พูดไว้จริง ๆ ไม่มีขาดตกบกพร่องสักวัน

“นิดหน่อยครับ วันนี้พี่ดิวให้น่านลองใช้กล้องถ่ายรูปสนุกดีครับ”

“ชอบไหมครับ”

“อืม.. ก็ชอบนะครับ แต่รู้สึกว่ายังทำได้ไม่ดี น่านคงจะถนัดจับดินสอวาดรูปมากกว่าจับกล้อง”

เด็กหนุ่มตอบพลางหัวเราะเบา ๆ พอได้ลองทำอะไรที่ไม่เคยทำก็สนุกดี แต่คงยังไม่ใช่แนวของเขาอยู่ดี เมื่อเทียบกับตอนได้ออกแบบชุดเพื่อสั่งตัดให้นายแบบใส่เขาชอบทางนั้นเสียมากกว่า

ยิ่งได้ลองทำอะไรแบบนี้ยิ่งทำให้เขามั่นใจว่าตัวเองชอบวาดรูป ฝีมือที่มีสามารถพัฒนาและต่อยอดได้อีกอย่างแน่นอน

“ถ้าอย่างนั้นน่านอยากลองไปฝึกงานที่บริษัทเฮียดูไหม” คำถามนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่คินทร์ถาม เพราะเห็นว่าที่บริษัทมีฝ่ายออกแบบ หากน่านได้ลองทำอาจจะชอบก็ได้

“เอาไว้ก่อนดีกว่าครับ น่านเพิ่งจะทำงานนี้ได้แค่สองเดือนเอง”

“ก็ได้ครับ เฮียตามใจน่านอยู่แล้ว” เอ่ยพร้อมยกยิ้มให้ “กลับบ้านกันเถอะ”

“ครับ”

ร่างสูงถือวิสาสะจับมือเล็กเดินไปที่รถ ไม่รู้ทุกอย่างที่เขาทำชัดมากพอหรือยัง คำถามที่คอยถามตัวเองซ้ำ ๆ ตอนนี้เขาคิดว่าเราทั้งคู่พอจะให้คำตอบกับตัวเองได้แล้ว ว่าความรู้สึกและการกระทำเล่านี้มันคืออะไร