บทที่ 5

"อ๊าก! ผมไม่อยากขาหักนะ ไม่เอา!"

เสียงร้องไห้ของเด็กชายดังไปทั่วทั้งห้องผู้ป่วย และลอดเข้ามาในหูฉันด้วย

ขาหักงั้นเหรอ?!

ในหัวของฉันดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับมีบางอย่างระเบิดออก

มือของฉันรีบลูบไปที่ขาตามสัญชาตญาณ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงขอบแข็งๆ ของเฝือก

ขายังอยู่

แต่ในวินาทีถัดมา หัวใจก็บีบรัดแน่น

เพราะเมื่อฉันกดปลายนิ้วลงไป ไม่ว่าจะลองนวดเบาๆ หรือออกแรงหยิก ขาท่อนนั้นกลับไม่มีความรู้สึกใดๆ เลย ราวกับเป็นชิ้นส่วนแปลกปลอมที่ติดอยู่บนร่างกาย

"เป็นไปไม่ได้... ไม่จริงหรอก"

ฉันพึมพำกับตัวเอง พยายามจะลุกลงจากเตียง แต่ทันทีที่ยกตัวขึ้นได้เพียงนิดเดียว ขาขวาก็อ่อนแรงจนร่างทั้งร่างกระแทกพื้นอย่างแรง

ในตอนนั้นเอง เสียงที่ร้อนรนของวินเซนโซก็ดังมาจากหน้าประตู

“คุณลุงหมอจอห์น ไม่มีวิธีอื่นแล้วจริง ๆ เหรอ? อาชีพของเธอพึ่งพาทักษะการขับรถระดับแนวหน้า ถ้าไม่มีขาแล้วเธอจะ… ผมไม่กล้าบอกข่าวร้ายนี้กับเธอเลย”

“ต้องดูการฟื้นตัวก่อน” เสียงหมอเต็มไปด้วยความจนปัญญา “แต่ไม่แนะนำให้ทำงานแบบนั้นอีก หากเกิดอุบัติเหตุอีก ผลลัพธ์จะร้ายแรงเกินคาด”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง วินเซนโซก็ตอบรับด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ตกลง ขอบใจมาก"

ทุกถ้อยคำเปรียบเสมือนค้อนหนักๆ ที่ทุบทำลายความหวังสุดท้ายของฉันจนแหลกละเอียด

ฉันสืบทอดกิจการต่อจากพ่อ เกิดในตระกูลค้าอาวุธสงคราม

ทั้งพ่อและแม่ของฉันต่างเป็นนักแข่งรถชั้นยอด ก่อนตายพวกเขามอบกิจการของตระกูลไว้ในมือฉัน หวังจะให้ฉันแผ่ขยายอาณาจักรและกลายเป็นราชินีแห่งวงการค้าอาวุธ

ครั้งแรกที่ได้สัมผัสรถในตอนเด็ก ฉันก็รู้ได้ทันทีว่าโชคชะตาของฉันถูกผูกไว้กับมันแล้ว

แต่ตอนนี้กลับมีคนมาบอกว่า ฉันจะไม่มีวันได้สัมผัสรถอีก

สิ่งนี้ทำให้ฉันสิ้นหวังยิ่งกว่าความตายเสียอีก

เมื่อวินเซนโซผลักประตูเข้ามา เขาก็เห็นฉันนอนกองอยู่บนพื้นพอดี เขารีบย่อตัวลงจะพยุงฉัน แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นใบหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตา การกระทำของเขาก็หยุดไปในทันที

"คุณได้ยินหมดแล้วเหรอ?"

ฉันไม่มองหน้าเขา สะบัดมือที่เขายื่นมาทิ้ง แล้วถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"คลาวเดียล่ะ?"

แววตาของวินเซนโซเปลี่ยนไปเล็กน้อย ราวกับกลัวว่าฉันจะทำอะไรสุดโต่ง เขาจึงรีบพูดปกป้องทันที

"คลาวเดียยังเด็กยังไม่ประสีประสา เรื่องที่เธอกล้าขับรถทั้งที่ไม่มีใบขับขี่ ผมก็ด่าเธอไปยกใหญ่แล้ว เธอเองก็บาดเจ็บเหมือนกันนะอิซาเบลล่า คุณอย่าไปโทษเธอเลยนะ ดีไหม?"

ฉันเงยหน้าขึ้นจ้องเขาอย่างแรง ด้วยดวงตาแดงก่ำ

ที่แท้เขารู้ว่าคลาวเดียไม่มีใบขับขี่ แต่ยังให้เธอขับรถ แถมให้ฉันเป็นคนสอนข้าง ๆ

จู่ๆ ฉันก็อยากจะหัวเราะออกมา แต่ปากกลับสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้

น้ำตาเม็ดโตไหลร่วงลงมาไม่ขาดสาย

"แล้วฉันล่ะ?" เสียงของฉันแผ่วเบา "ถ้าไม่โทษเธอ แล้วฉันต้องโทษใคร? โทษตัวเองงั้นเหรอ? ขาของฉันอาจจะเดินไม่ได้อีกต่อไป แต่คุณกลับยังมาแก้ตัวแทนเธอ!"

วินเซนโซขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงเริ่มมีความไม่พอใจ

"อิซาเบลล่า ผมบอกแล้วไงว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ ทำไมคุณต้องคอยจองล้างจองผลาญไม่เลิกแบบนี้?"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงตำหนิ "อีกอย่าง ถ้าตอนนั้นคุณไม่เข้าไปแย่งพวงมาลัย บางทีมันอาจจะไม่เกิดเรื่องเลยก็ได้ คุณไม่เคยย้อนมองความผิดของตัวเองบ้างเลยเหรอ?"

ฉันรู้สึกเหมือนถูกสาดด้วยน้ำแข็งเข้าเต็มหัว เลือดทุกหยดในกายเย็นเฉียบไปหมด

เพียงชั่วพริบตา ฉันก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง

เป็นเสียงหัวเราะที่ดูเวทนายิ่งกว่าการร้องไห้

ตราบใดที่มีชื่อของคลาวเดียเข้ามาเกี่ยวข้อง ฉันจะเป็นฝ่ายผิดเสมอ

หัวใจที่เดิมทีก็ตายซากอยู่แล้ว กลับเหมือนถูกใครบางคนฉีกกระชากออกมา แล้วบดขยี้จนกลายเป็นผุยผง

ฉันหลับตาลง แล้วพูดอย่างหมดแรง "ฉันเหนื่อยแล้ว คุณไปซะเถอะ"

เมื่อเห็นความหม่นหมองบนใบหน้าของฉัน หัวใจของวินเซนโซก็กระตุกอย่างแรง

เขาเพิ่งจะรู้ตัวว่าคำพูดเมื่อกี้ทำร้ายจิตใจแค่ไหน เขาอ้าปากหมายจะขอโทษ แต่สุดท้ายก็ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา

สามวันต่อจากนั้น วินเซนโซแทบจะไม่ห่างไปไหนเลย

เขาคอยป้อนยาขมๆ ให้ฉันด้วยตัวเอง พยายามทำอาหารที่ฉันเคยชอบกิน และถึงขั้นกางเตียงพับนอนข้างเตียงฉัน หากกลางคืนมีเสียงขยับเพียงนิดเขาก็จะสะดุ้งตื่น

แต่ฉันกลับเหมือนหุ่นเชิดที่ไร้วิญญาณ เขาป้อนยาก็อ้าปาก เขาพยุงก็ลุกขึ้น ไม่พูดสักคำ และไม่แม้แต่จะปรายตาชำเลืองมองเขา

จนกระทั่งวินเซนโซหมดความอดทน และหลุดประโยคนั้นออกมาว่า "ผมจะจัดงานแต่งงานปลอมๆ กับคลาวเดีย" ฉันถึงเพิ่งจะมีปฏิกิริยาตอบโต้

"ค่ะ ฉันจะไป"

น้ำเสียงของฉันยังคงนิ่งสงบเช่นเดิม

หัวใจของวินเซนโซดิ่งวูบลงไป

เขาเตรียมใจไว้ว่าฉันจะร้องไห้โวยวาย หรือไม่ก็คาดคั้นถาม แต่กลับคิดไม่ถึงว่าฉันจะเมินเฉยได้ขนาดนี้

เขารีบอธิบาย ที่แฝงความลนลานที่ยากจะสังเกต"อิซาเบลล่า ตระกูลมาริโนจ้องจะเล่นงานคลาวเดีย พวกนั้นพยายามบีบให้เธอแต่งงานไปที่นั่น ผมเป็นพี่ชายเธอ จะปล่อยให้นางกระโดดลงกองไฟไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้"

"เพราะฉะนั้น ผมกะจะประกาศกับคนภายนอกว่าเราหย่ากันแล้ว จากนั้นผมจะจัดงานแต่งกับคลาวเดีย แต่เชื่อผมนะ งานแต่งนี่เป็นเรื่องปลอม ส่วนเรื่องหย่าก็เป็นแค่แผนการชั่วคราว พอเรื่องตระกูลมาริโนจบลง ทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม"

พอได้ยินถึงตรงนี้ ฉันก็หัวเราะออกมา

ไม่ใช่การหัวเราะเยาะตัวเองหรือประชด แต่มันเป็นรอยยิ้มที่โล่งใจจริง ๆ

ฉันรู้ดีว่า ในที่สุดอเลสซานโดรก็เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว

วินเซนโซบอกว่าตระกูลมาริโนคือรังอสูรที่กินคน แต่สำหรับฉันแล้ว นั่นคือฟางเส้นสุดท้ายเพียงเส้นเดียวที่จะพาฉันหนีออกไปจากกรงขังที่ชวนอึดอัดนี้

เมื่อเห็นฉันยิ้ม ความหม่นหมองบนใบหน้าของวินเซนโซก็มลายหายไปทันที

"อิซาเบลล่า คุณวางใจเถอะ ในใจผมมีแค่คุณคนเดียว"

"วันนั้นผมพูดแรงไป คุณมีข้อเรียกร้องอะไรบอกมาได้เลย ผมจะทำให้หมด ขอแค่คุณอย่าโกรธผมอีกก็พอ"

เขาขยับเข้ามาใกล้ น้ำเสียงดูน้อยใจราวกับคนกำลังจะร้องไห้

เมื่อก่อนฉันมักจะแพ้ทางลูกไม้แบบนี้ของเขาเสมอ และถูกหลอกล่อจนใจอ่อนทุกครั้ง แต่ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกว่าคนตรงหน้าช่างแปลกหน้าเหลือเกิน หัวใจของฉันสงบนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง

ฉันมองแววตาเว้าวอนของวินเซนโซ แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกอยากหัวเราะขึ้นมา

"ได้สิคะ งั้นคุณก็ให้คลาวเดียเปลี่ยนไปแต่งงานกับคนอื่นแทนสิ แบบนี้ก็น่าจะไม่มีอันตรายถึงชีวิตแล้วไม่ใช่เหรอ?"

สีหน้าวินเซนโซแข็งค้างทันที มุมปากเขากระตุกอยู่นานกว่าจะฝืนยิ้มออกมาได้

"อิซาเบลล่า อย่าล้อเล่นแบบนี้สิ"

เขาเอื้อมมือจะมาสัมผัสใบหน้าฉัน แต่ฉันเบี่ยงหน้าหลบ ทำให้มือของเขาค้างเติ่งอยู่กลางอากาศอย่างน่าเกลียด

เขาสีหน้าย่ำแย่ลงและเริ่มมีอารมณ์ฉุนเฉียว"เธอก็น้องสาวคุณเหมือนกันนะ คุณจะมาหึงเรื่องแค่นี้เหรอ? เปลี่ยนคำขออื่นได้ไหม? ขอแค่คุณบอกมา ผมยอมทำตามทุกอย่างจริงๆ"

ฉันยังคงยิ้มต่อไป แต่ข้างในขมขื่นไปหมด

ฉันรู้อยู่แล้ว ตราบใดที่เกี่ยวกับคลาวเดีย คำสัญญามั่นเหมาะพวกนั้นของเขาก็เปราะบางเหมือนกระดาษที่แค่จิ้มก็ขาด

"ฉันล้อเล่นค่ะ" ฉันเก็บรอยยิ้ม แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "พวกคุณอยากทำอะไรก็ทำเถอะ ไม่ต้องลำบากมาบอกฉันหรอก"

เมื่อเห็นว่าฉันไม่คาดคั้นเรื่องเรื่องคลาวเดียแล้ว วินเซนโซก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขากลับมายิ้มอีกครั้งแล้วเอื้อมมือมาลูบหัวฉัน

"ผมรู้ว่าอิซาเบลล่าเป็นเด็กดีและเข้าใจอะไรได้ง่ายที่สุด งั้นผมไปทำงานก่อนนะ คุณพักผ่อนเถอะ"

ทันทีที่เสียงฝีเท้าที่เดินจากไปของเขาเลือนหายไปในทางเดิน สีหน้าสุดท้ายของฉันก็พังทลายลง

ที่แท้นี่คือจุดประสงค์ที่เขามาเฝ้าฉันไม่ห่างและคอยเอาใจสารพัดในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

ไม่ใชความรู้สึกผิด ไม่ใช่ความสงสาร แต่เป็นเพราะกลัวว่าฉันจะอาละวาดจนไปทำลายแผนการที่เขาปูทางไว้ให้คลาวเดียต่างหาก

ฉันยิ้มมุมปากขึ้นอย่างเยอะเย้ยตัวเอง จากนั้นล้วงโทรศัพท์ออกมาจากใต้หมอนแล้วโทรหาโซเฟีย

"โซเฟีย เอกสารการหย่าของฉันเสร็จหรือยัง?"

ปลายสายเงียบไปหลายวินาที นานจนฉันคิดว่าสัญญาณขาด ก่อนเสียงฝืดฝืนของโซเฟียจะดังมา

“อิซาเบลล่า… เธอกับวินเซนโซ ไม่มีสถานะสามีภรรยาตามกฎหมาย ใบทะเบียนสมรสที่เธอส่งมาให้ฉันดูก่อนหน้านี้ เป็นของปลอม”