บทที่ 6

ร่างทั้งร่างของฉันแข็งทื่อ ราวกับมีเสียงวิ้งดังอยู่ในหัว

ฉันกำโทรศัพท์แน่นอย่างไม่อยากเชื่อ และพูดเสียงสั่น "เธอ... ว่ายังไงนะ?"

"เป็นเรื่องจริง" เสียงของโซเฟียเต็มไปด้วยความระมัดระวัง "ฉันไหว้วานคนให้ช่วยเช็กแล้ว สถานะของเธอคือโสด ส่วนวินเซนโซน่ะหย่าร้าง"

"อดีตภรรยาของเขาก็คือคลาวเดีย เพิ่งจะเดินเรื่องหย่ากันเมื่อสองเดือนก่อนนี่เอง ตราประทับบนใบทะเบียนสมรสของพวกเธอมันเป็นของปลอม ตัวเอกสาร... ก็แค่ของเลียนแบบที่ซื้อมาจากร้านขายของถูกๆ พวกเธอไม่ใช่สามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย"

โซเฟียพูดไปสะอื้นไป

งานแต่งงานของฉันที่เคยโด่งดังไปทั่วเมืองในตอนนั้น มีผู้คนมากมายอิจฉาที่ฉันได้แต่งงานกับคนดีๆ แต่ใครจะไปคิดว่างานแต่งนี้มันจะจอมปลอมมาตั้งแต่ราก?

มือของฉันสั่นขณะกดเปิดรูปภาพสกรีนช็อตที่โซเฟียส่งมา

แสงจากหน้าจอขาวโพลนสะท้อนลงบนใบหน้าที่ซีดเผือดไม่แพ้กันของฉัน

ตัวอักษรที่เย็นชาแต่ละบรรทัด เปรียบเสมือนเข็มอาบยาพิษที่ทิ่มแทงเข้ามานับไม่ถ้วนจนฉันปวดตาไปหมด

นี่ฉันกลายเป็นมือที่สามที่เข้าไปแทรกแซงชีวิตคู่ของคนอื่น เป็นเมียน้อยมาตลอดสิบปีเต็มๆ เลยเหรอ

สิบปีเชียวนะ

ตั้งแต่อายุสิบเจ็ดถึงยี่สิบเจ็ด สิบปีที่ดีที่สุดของฉันหมดไปกับผู้ชายคนนี้ สุดท้ายแม้แต่สถานะที่ถูกต้องก็ยังไม่ได้

ช่างน่าขำสิ้นดี

ความเจ็บปวดที่ขาทั้งสองข้างและความรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออกที่หน้าอกพุ่งพล่านขึ้นมาพร้อมกัน จนฉันไม่อาจรักษาท่าทีสงบนิ่งเอาไว้ได้อีกต่อไป

ในห้องพักผู้ป่วยพังทลายลงด้วยเสียงร้องไห้โฮอย่างสิ้นหวังของฉัน เสียงกรีดร้องแทบขาดใจนั้นทำให้แม้แต่คนเตียงข้างๆ ยังน้ำตาคลอ

สุดท้าย ฉันตะเกียกตะกายลงจากเตียงด้วยความแค้นเต็มอก คว้าไม้เท้าข้างเตียงแล้วเดินกะเผลกตรงไปยังห้องทำงานของวินเซนโซ

วินเซนโซเห็นฉันปรากฏตัวที่หน้าประตูก็มีสีหน้าดีใจในตอนแรก แต่พอสังเกตเห็นขาที่สั่นเทาและใบหน้าที่ซีดเซียวของฉัน คิ้วเขาก็ขมวดทันที รีบเข้ามาด้วยสายตาเป็นห่วง

"อิซาเบลล่า คุณมาได้ยังไง? ขาไม่เจ็บแล้วเหรอ?"

เขาเอื้อมมือจะมาพยุง แต่กลับถูกฉันสะบัดทิ้งอย่างแรง

ฉันยกโทรศัพท์ขึ้นต่อหน้าเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความเศร้า "วินเซนโซ ฉันเสียใจจริงๆ ที่ชาตินี้ได้มารู้จักกับคุณ"

คำพูดของฉันทิ่มแทงวินเซนโซจนขมวดคิ้ว แต่พอเขาเห็นเนื้อหาบนหน้าจอชัดๆ ใบหน้าของเขาก็ซีดไปในพริบตา

เขารีบหยิบโทรศัพท์ไปเปิด นิ้วเลื่อนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าค่อย ๆ หม่นลง จนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่ประวัติการแชทระหว่างฉันกับโซเฟียที่บอกว่า "จะหย่า"

"คุณจะหย่าเหรอ?"

เขาเงยหน้าขึ้นทันทีด้วยความลนลานอย่างถึงที่สุด "คุณจะทิ้งผมไปเหรอ?"

ฉันสูดจมูก น้ำตาปนความแค้นไหลจากหางตา จ้องเขาเขม็ง

"ใช่! ในเมื่อเราไม่ได้เป็นสามีภรรยากัน งั้นตอนนี้ฉันก็ไปได้แล้ว!"

พูดจบฉันก็แย่งโทรศัพท์คืนมา ปลายนิ้วสั่นกดโทรออกหาอเลสซานโดร

แต่ยังไม่ทันที่จะต่อสายติด โทรศัพท์ก็ถูกวินเซนโซกระชากไปแล้วเหวี่ยงลงพื้นอย่างแรง

เสียง "เพล้ง" ดังขึ้น หน้าจอแตกละเอียดในพริบตา

ฉันเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ สบตาที่แดงก่ำของวินเซนโซ

บนหน้าเขาไม่เหลือความอ่อนโยน มีแต่ความบ้าคลั่ง ดูน่ากลัว

"ผมไม่มีวันปล่อยให้คุณไปจากผมเด็ดขาด!"

ฉันตัวสั่นไปทั้งตัว แต่ยังคงกัดฟันหันหลังเดินหนีไป

เดินไปได้เพียงสองก้าว ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ต้นคอ ภาพตรงหน้ามืดดับลง แล้วสติของฉันก็ดับวูบไป

เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง วินเซนโซก็พาฉันกลับมาที่บ้านแล้ว

ประตูและหน้าต่างถูกดัดแปลงใหม่หมด มีเพียงกุญแจสั่งทำพิเศษเท่านั้นถึงจะเปิดออกได้

ฉันไร้ทางสู้ พอกลับมาที่ห้องนั่งเล่นเห็นเค้กแสนสวยที่ยังไม่ได้แกะกล่องบนโต๊ะ ก็รู้สึกสะอิดสะเอียนขึ้นมาทันที

ฉันหันหลังกลับเข้าห้อง ตั้งใจจะล็อคประตูแต่กลับถูกวินเซนโซที่ปรากฏตัวขึ้นกะทันหันขวางไว้

เขาคิดว่าฉันจะหนี

วินาทีต่อมา เขาก็หยิบกุญแจมือออกมา ล็อคฉันไว้กับหัวเตียง

"อิซาเบลล่า ฟังผมนะ รอให้เรื่องนี้ผ่านพ้นไปก่อนแล้วผมจะชดเชยให้คุณ ช่วงนี้ก็ทนฝืนใจหน่อยนะ"

ฉันจ้องเขาเขม็ง ในตอนนั้นเองประตูบ้านก็เปิดออก

เป็นคลาวเดียนั่นเอง เธอเดินแกว่งของในมือเข้ามา "วินเซนโซคะ งานแต่งใส่ชิ้นไหนสวยกว่ากันคะ?"

รูม่านตาของฉันหดลงทันที

นั่นมันสร้อยเพชรกับกำไลของคุณแม่ฉัน

"วินเซนโซ!" ฉันตะโกนจนลำคอแทบแตก "นั่นมันของของคุณแม่ฉัน!"

สีหน้าของวินเซนโซซับซ้อนไปชั่วครู่ แต่ก็ยังพูดต่อ"ผมรู้ นี่คือของดูต่างหน้าของแม่คุณที่ผมอุตส่าห์พลิกแผ่นดินหามาให้คุณเมื่อตอนนั้นไง"

เขาฝืนใจสวมสร้อยเส้นนั้นลงบนลำคอของคลาวเดีย แล้วขู่ฉันว่า "ถ้าคุณยังดื้อจะไป ของสองชิ้นนี้ก็จะตกเป็นของคลาวเดียตลอดกาล"

"คุณแค่รออยู่ที่นี่อย่างว่าง่ายจนกว่างานแต่งเราจะจบลง พอเสร็จเรื่องแล้ว เราก็จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม"

"ผมจะไปจดทะเบียนสมรสกับคุณ จัดงานแต่งงานใหม่ให้ยิ่งใหญ่กว่าเดิม คุณจะยังคงเป็นภรรยาเพียงคนเดียวของผม"

ฉันมองเขา ด้วยความเกลียดชัง

ถ้าจะให้ฉันแต่งงานกับเขาอีกครั้ง ฉันยอมตายเสียตอนนี้ยังจะดีกว่า

วินเซนโซดูเหมือนจะอ่านใจฉันออก เขาจัดการเก็บอุปกรณ์ทุกอย่างที่ใช้ฆ่าตัวตายได้ไปจนหมด

ทุกสิ่งที่ฉันสัมผัสได้ถูกหุ้มไว้ด้วยของนุ่มๆ แม้แต่กุญแจมือก็ถูกเปลี่ยนเป็นเชือกไหมที่อ่อนนุ่ม

หนึ่งวันก่อนงานแต่ง ฉันยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียง ไม่ยอมกินข้าวกินน้ำ

วินเซนโซสวมกอดฉันจากทางด้านหลังด้วยความสงสาร เกยคางลงบนไหล่ไปพร่ำเพ้อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนไป "อย่าโกรธผมเลยนะอิซาเบลล่า? ผมรักคุณมากจริงๆ"

"พองานแต่งของผมกับคลาวเดียจบลง ตระกูลมาริโนเลิกราไปแล้ว ผมจะพาคุณไปที่ว่าราชการ ไปจดทะเบียนสมรสจริงๆ กัน ดีไหม?"

ฉันหลับตาลง ไม่ตอบอะไร

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น คลาวเดียสวมชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์เดินเข้ามา และจงใจใช้สร้อยคอที่สวมอยู่มาอวดตรงหน้าฉัน

ฉันได้ยินเสียงเธอกระซิบข้างหู "น่าสมเพชจังเลยนะคะพี่อิซาเบลล่า" เธอหัวเราะอย่างผู้ชนะ "ฉันเตือนพี่ตั้งนานแล้วว่าให้ไสหัวไปซะ สร้อยนี่ก็เชยแต่วินเซนโซก็ยังจะยัดเยียดให้เป็นสินสอดฉัน อ้อ แล้วก็บริษัทค้าอาวุธของแม่พี่น่ะ ตอนนี้มันก็เป็นของฉันแล้วด้วย"

ฉันยังคงไม่พูดแม้แต่คำเดียว

ขนตาสั่นไหวเบา ๆ น้ำตาไหลรินจากหางตา

วินเซนโซเห็นฉันร้องไห้ ก็เช็ดน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา ก้มจูบที่หน้าผากแล้วปลอบ "เด็กดี พองานแต่งจบผมจะรีบกลับมาหาคุณ ไม่นานหรอก แล้วทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม"

พวกเขาไม่รู้เลยว่า ฉันหมดความอยากมีชีวิตอยู่ไปนานแล้ว

ดังนั้นในวินาทีที่วินเซนโซควงแขนคลาวเดียเดินออกพ้นประตูบ้านไป ฉันก็ตะแคงตัวแล้วยกข้อมือขึ้นมาที่ปาก

ตอนที่ฟันกัดลงไปไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไรเลย มีเพียงเลือดอุ่นๆ ที่ค่อยๆ ซึมไหลออกมา

เลือดที่เพิ่งซึมเป็นวงเล็กๆ ทันใดนั้นก็มีเสียง "เพล้ง!" กระจกหน้าต่างบานใหญ่ในห้องนอนถูกทุบจนแตกละเอียด

ศพปลอมถูกโยนเข้ามา ตามมาด้วยใบหน้าหล่อเหลา

อเลสซานโดรยืนอยู่ท่ามกลางแสงยามเช้า ราวกับวีรบุรุษ

เขายื่นมือมาทางฉัน

"อิซาเบลล่า ฉันมารับเธอแล้ว"