ตอนที่ 2

หลายวันผ่านไป

หลิวหยางแวะเวียนมาหานางบ่อยขึ้นแม้ว่าในยามเช้าเขามักจะจากไปโดยไม่ได้ร่ำลา หากแต่หนิงอันก็ยังคิดว่าเป็นเช่นนี้ก็ดีกว่าเมื่อก่อนอยู่มาก บ่าวไพร่ที่เห็นว่าชายหนุ่มหันมาให้ความสำคัญกับฮูหยินพวกนางก็มิกล้าละเลยหญิงสาวเท่าเมื่อก่อน

หนิงอันไม่ได้คาดหวังให้ผู้คนหันมาชอบนาง นางหวังเพียงต้องการใช้ชีวิตอยู่ในจวนแห่งนี้อย่างสงบสุขเท่านั้น แม้ว่าแม่สามีเองจะไม่ได้คอยจ้องจับผิดนางเช่นเมื่อก่อนแล้ว หากแต่ก็ไม่ได้แสดงออกว่าชมชอบนางมากขึ้น ทุกเช้าที่หนิงอันเดินทางไปคารวะอีกฝ่ายก็ยังคงต้องยืนรออยู่ที่หน้าเรือนเป็นเวลากว่าครึ่งชั่วยามจึงจะอนุญาตให้นางเข้าไปในเรือนได้

เวลาผ่านไปหลายเดือนจนกระทั่งหนิงอันพบว่าตัวเองตั้งครรภ์แล้ว หญิงสาวดีใจมากและคิดจะใช้โอกาสนี้เชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาให้ดีขึ้น ใบหน้าของนางเปื้อนยิ้มในขณะที่กำลังเดินเท้าจากเรือนของนางที่อยู่ไกลออกไปเกือบท้ายจวนกระทั่งมาถึงเรือนใหญ่

หญิงสาวมองเห็นหน้าประตูจวนถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของชายหนุ่มที่กำลังลงจากหลังม้า หนิงอันกำลังจะเอ่ยปากเรียกสามี หากแต่ร่างบางของใครบางคนที่ถูกอุ้มลงจากหลังม้าตัวเดียวกันทำให้เสียงของนางเงียบลงในทันที หนิงอันจำได้ว่าสตรีผู้นั้นคือเยว่ฉี ที่เคยมีข่าวลือว่าหลิวหยางและนางเป็นคนรักกัน

หนิงอันแสร้งหลบอยู่หลังต้นสาลี่ก่อนจะคอยแอบมองทั้งสองคนเดินตรงไปยังเรือนของแม่สามี คล้อยหลังคนทั้งคู่หญิงสาวก็ได้แต่เดินคอตกกลับมายังเรือนของตนเอง เรื่องที่คิดว่าจะบอกกล่าวกับเขาหนิงอันก็ตัดสินใจว่าจะไม่บอกแล้ว นางไม่รู้ว่าอีกฝ่ายอยากจะรู้หรือไม่และหากว่าเขารู้เขาจะรู้สึกเช่นไร นางไม่กล้าคิดทั้งยังไม่กล้าหวังจึงทำได้เพียงปิดบังเรื่องนี้ต่อไปเหมือนไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น

เยว่ฉีถูกพาเข้ามาพักที่จวนตระกูลหลิวด้วยเหตุผลบางอย่าง แม้ว่าหนิงอันจะเกิดความสงสัย หากแต่คนที่ต้องตอบคำถามนี้กลับไม่เคยโผล่หน้ามาที่เรือนของนางเลยนับตั้งแต่ที่เยว่ฉีย้ายมาพักที่จวน

วันคืนค่อย ๆ ผ่านพ้นไปจนกระทั่งหนิงอันตั้งครรภ์ได้ครบสี่เดือน เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมืองหลวงเกิดกบฏ ชาวบ้านถูกลูกหลงบาดเจ็บล้มตายกันจำนวนไม่น้อย เหล่าจวนตระกูลใหญ่ต่างพากันปิดจวนและรักษาความปลอดภัยอย่างแน่นหนา ขุนนางคนสำคัญถูกบีบบังคับและจับตัวไปเป็นเชลยเพื่อให้เลือกฝั่ง หนิงอันเองก็รู้สึกหวาดกลัวมากเพียงแต่นางไม่รู้ว่าต้องทำเช่นไร เจ้านายในจวนส่วนใหญ่ถูกพาไปไว้ในเรือนใหญ่เดียวกัน มีเพียงนางที่ถูกสั่งให้อยู่ในเรือนของตนเองที่อยู่ห่างออกไปท้ายจวน หนิงอันรู้ว่าตนเองนั้นไร้ความสำคัญจึงทำได้เพียงนิ่งเงียบเฝ้ารอการมาของสามี แต่ดูเหมือนว่าเหตุการณ์จะเลวร้ายมากขึ้น จวนข้าง ๆ ถูกเผาจนเหลือแต่ซากปรักหักพัง ตระกูลหลิวเองก็ประสบปัญหาไม่น้อย อาหารขาดแคลน ทั้งยังถูกกดดันจากกลุ่มกบฏเพื่อให้ตระกูลหลิวเลือกฝั่ง และเมื่อสามีของนางไม่ยอมเลือกฝั่งคนเหล่านั้นจึงได้จับตัวเยว่ฉีไป เพราะพวกมันคิดว่าหญิงสาวจะกลายเป็นเครื่องต่อรองกับหลิวหยางได้ในที่สุด

หลิวหยางจำเป็นที่จะต้องไปช่วยเยว่ฉีในขณะที่เขาสั่งให้คนของเขาอพยพคนในตระกูลหลิวไปหลบซ่อนในที่ปลอดภัย อยู่ ๆ หนิงอันก็รู้สึกไม่สบายเป็นอย่างมาก นางมีอาการเจ็บหน่วงที่ท้องมาหลายวันแล้ว แต่เพราะเหตุการณ์ไม่สู้ดีทำให้ไม่อาจตามหมอมารักษา

"ซินอี๋เจ้าไปกับพวกเขาเถิด ส่วนข้าจะรอท่านพี่อยู่ที่นี่" หนิงอันเอ่ยปากไล่ให้สาวใช้ของนางเดินทางไปกับขบวนของตระกูลหลิว หากแต่ซินอี๋ส่ายหน้า นางไม่มีทางทิ้งนายสาวของตน

"ไม่เจ้าค่ะฮูหยิน บ่าวจะอยู่กับท่าน"

"แต่ที่นี่อันตราย เจ้าต้องไปอยู่ในที่ปลอดภัย"

"แล้วท่านเล่าเจ้าคะ ? ท่านจะอยู่คนเดียวได้อย่างไร ?" ซินอี๋เริ่มร้องไห้ นางไม่ได้หวาดกลัวกลุ่มกบฏหากแต่กำลังหวาดกลัวว่านายสาวจะเป็นอันใดไปเสียก่อน คนที่นี่ไม่ได้ใส่ใจพวกนางนายบ่าวถึงเพียงนั้น เมื่อวานที่ซินอี๋ไปขอร้องฮูหยินใหญ่ให้ช่วยตามหมอให้นางเพราะฮูหยินมีอาการไม่สู้ดี หากแต่คำพูดที่นางได้ยินคืออาการป่วยของฮูหยินของนางเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนการช่วยชีวิตแม่นางเยว่ฉีคือเรื่องสำคัญอันดับหนึ่ง ซินอี๋ได้แต่คับแค้นใจก่อนจะเดินกลับเรือนมามือเปล่า แม้แต่อาหารก็มีเพียงหมั่นโถวเย็นชืด โชคดีที่ฮูหยินผู้เฒ่ายังมีเมตตาแบ่งน้ำแกงปลาให้ฮูหยินของนางถ้วยหนึ่ง พร้อมกับเกี๊ยวหมูร้อน ๆ สี่ห้าชิ้น

"เช่นนั้นเจ้ายิ่งต้องออกไปจากที่นี่ จากนั้นก็หาโอกาสไปบอกเรื่องนี้แก่ท่านแม่ทัพแล้วค่อยกลับมาช่วยข้า"

"แต่ว่า..."

"มีอันใดงั้นหรือ ?" ซินอี๋ไม่กล้าบอกนายสาว นางมองดูใบหน้าที่ซีดเซียวไร้สีเลือดของหนิงอันก็ร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

หนิงอันที่สังเกตเห็นท่าทางอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ของสาวใช้ก็ให้เกิดความสงสัยว่าด้านนอกแท้จริงแล้วเกิดอันใดขึ้นกันแน่

ซินอี๋ไม่กล้าบอกนายสาวของตนว่าท่านแม่ทัพหลิวหยางนั้นกำลังฝ่าวงล้อมศัตรูไปช่วยแม่นางเยว่ฉี คงไม่มีเวลาย้อนกลับมาหาฮูหยินของนางแล้ว แต่เมื่อนางมองเห็นแววตาที่คาดหวังของหนิงอันก็ทำให้นางถึงกับกล่าวสิ่งใดไม่ออก

"เจ้าค่ะ เช่นนั้นบ่าวจะออกไปข้างนอกและจะพยายามตามหมอมารักษาท่านให้ได้เจ้าค่ะ"

"ได้ ข้าจะรอเจ้า" หนิงอันพยายามฝืนยิ้มให้กับสาวใช้ก่อนที่ซินอี๋จะแข็งใจรีบเดินออกไปเพื่อให้ทันขบวนของตระกูลหลิว ในยามที่ขบวนรถม้าจากมาแล้วด้วยความเร่งรีบ ไม่มีใครสังเกตหรือสนใจว่าหนิงอันนั้นมิได้ออกจากเรือนมา หญิงสาวนอนขดตัวอยู่บนเตียงด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยเหงื่อมากมาย ยามที่ต้องหายใจเข้าออกก็ให้ความรู้สึกเหนื่อยหอบยิ่งนัก ในขณะนั้นเองหญิงสาวก็ได้ยินเสียงคนพูดคุยกันจากด้านนอก ความกลัวและเพื่อที่จะพยายามเอาตัวรอดทำให้นางฝืนลุกขึ้นมาจากเตียงก่อนจะย้ายร่างกายไปยังจุดลับสายตา เพราะกลัวว่าหากมีคนเดินเข้ามาค้นภายในห้องแล้วเจอกับนางจะเกิดอันตราย

เพียงไม่นานฝีเท้าที่นางได้ยินจากที่ไกล ๆ ก่อนหน้านี้ก็ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ก่อนที่เสียงเปิดประตูจะดังขึ้น พร้อมกับเงาของคนที่เหมือนกับพยายามมองหาบางอย่าง

"เจ้าแน่ใจหรือ ว่าฮูหยินท่านแม่ทัพผู้นั้นอยู่ที่เรือนนี้จริง ๆ ?" เสียงของทหารคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

"ก็แน่ใจน่ะสิ ! นายท่านบอกว่าให้จับตัวนางไปให้ได้" ก่อนที่อีกคนจะโต้ตอบกลับมา ทั้งสองพยายามตามหาหนิงอัน โชคดีที่หญิงสาวไหวตัวทันพาตัวเองมาหลบอยู่ในมุมลับสายตาเช่นนี้เสียก่อน

"นางไร้ความสำคัญมากกระมังจึงได้ถูกส่งให้มาอยู่ในเรือนท้ายจวนเช่นนี้"

"จะอย่างไรก็ช่าง นายท่านสั่งเจ้าก็ทำตามเสียอย่าได้มีคำถามให้มากความ"

"ตามหาให้ทั่ว หาให้เจอ !" ทหารอีกคนออกคำสั่งก่อนที่เสียงฝีเท้าของคนนับสิบจะออกตามหานางจนทั่วเรือน หากแต่พวกมันกลับตามหานางไม่พบ แล้วทหารที่ช่างสงสัยคนเดิมก็เอ่ยขึ้นมา

"แม่นางเยว่ฉีคนงามผู้นั้นคือดวงใจของแม่ทัพหลิว มีแค่นางแม่ทัพหลิวก็ย่อมทำตามคำสั่งของนายท่านโดยไม่มีเงื่อนไขอยู่แล้ว เหตุใดจะต้องตามหาผู้อื่นอีก"

"เรื่องของเจ้านาย เจ้ากล้าสงสัยงั้นหรือ ?"

"มิกล้า ๆ ขอรับ เพียงแต่ข้าแค่สงสัยว่าก่อนหน้าที่จับตัวแม่นางคนงามผู้นั้นไป แม่ทัพหลิวยังยอมเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายเพื่อช่วยนาง เช่นนี้ก็น่าจะรู้คำตอบแล้วว่าสตรีใดที่สำคัญอย่างแท้จริง"

"หาพบหรือไม่ ?"

"ไม่พบขอรับ"

"ตามหาให้ทั่วจวน จับตัวนางกลับไปให้ได้"

หนิงอันที่หลบซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลได้ยินทุกอย่างชัดเจนด้วยหูทั้งสองข้างของนาง ความเจ็บปวดทั่วร่างกายของนางยังไม่เท่าความเจ็บปวดที่ใจในตอนนี้เลยสักนิด มือทั้งสองข้างของนางสั่นเทาแขนขาอ่อนแรง

สิ่งที่นางคาดหวังว่าเขาจะกลับมารับนางมันเป็นเพียงแค่ความคิดเพ้อฝันของนางฝ่ายเดียว เขาจะกลับมาช่วยนางได้อย่างไรในเมื่อตอนนี้เขากำลังไปช่วยหญิงคนรักของเขาอยู่ เป็นนางที่โง่เอง เป็นนางที่โง่เองฝ่ายเดียว รักเขาจนหน้ามืดตามัวไม่สนถูกผิด ทั้งที่รู้ว่าการบีบคั้นเขาเช่นนั้นจะทำให้นางมีจุดจบเช่นไร หากแต่ในทุกวันนางก็ยังคงหลอกตัวเองเรื่อยมา

"อ๊ะ !" หนิงอันยกมือขึ้นกุมที่หน้าท้องของตัวเอง ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่หญิงสาวจะรู้สึกถึงความเปียกชื้นบริเวณหว่างขาเมื่อมันเริ่มซึมออกมาเป็นวงกว้าง แสงเพียงเล็กน้อยที่สาดเข้ามาในห้องทำให้หนิงอันพอที่จะมองเห็นรำไร เมื่อนางใช้มือซับความเปียกชื้นนั้นแล้วยกขึ้นดูก็พบว่าเป็นเลือด เลือดจำนวนมากเปื้อนเลอะกระโปรงของนางจนทำให้กระโปรงผ้าฝ้ายสีขาวถูกย้อมจนกลายเป็นสีแดงภายในเวลาไม่นาน

หัวใจของหนิงอันหนักอึ้ง นางรับรู้ได้ในทันทีว่าตนเองนั้นได้เสียลูกในครรภ์ไปแล้วจริง ๆ ความรู้สึกของหญิงสาวในตอนนี้คือนางอยากจะกรีดร้องออกมา หากแต่นางกลับไม่อาจเปล่งเสียงใดออกมาได้เลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกที่เหมือนกับโลกใบนี้กำลังพังทลายลงต่อหน้า ทำให้หนิงอันไม่อยากที่จะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป

ก่อนที่สายตาของนางจะไปสะดุดกับแท่งไฟที่วางอยู่บนตู้ นางเอื้อมมือจนสุดเพื่อหยิบมันมา ก่อนจะเปิดฝาแล้วใช้แรงที่มีเป่าไปที่แท่งไฟก่อนจะเกิดประกายไฟลุกโชนขึ้น ดวงตาของหนิงอันมองดูที่แท่งไฟด้วยความว่างเปล่า นางแต่งเข้าจวนตระกูลหลิวมาปีกว่า ความสุขเพียงเล็กน้อยนั้นเทียบไม่ได้กับการที่นางต้องสูญเสียลูกคนนี้เลย หากแต่ให้นางแลกได้ ต่อให้คนบนโลกนี้เกลียดนาง ขอเพียงทำให้ลูกของนางยังอยู่นางก็ไม่สนใจอันใดอีกแล้ว

"หลิวหยาง…หากชาติหน้ามีอยู่จริงข้าขอให้ท่านหลงรักข้า รักข้าจนหัวปักหัวปำ ให้คิดถึงเพียงข้า คะนึงหาเพียงข้า ไม่ว่าจะยามหลับไม่ว่าจะยามตื่น ขอให้ท่านเจ็บปวดใจเพราะข้า ให้อยู่ไม่ได้ให้จากไม่ได้ให้ทุกข์ทรมานใจเพราะรักข้า ให้ข้าได้แก้แค้นเอาคืนท่านบ้าง ความเจ็บปวดนี้ของข้าขอให้หายไป ขอให้วันนี้มันเป็นวันสุดท้ายที่ข้าจะเจ็บปวดหัวใจเพราะรักท่าน !" หนิงอันกล่าวจบก็โยนแท่งไฟไปบนเตียงที่เต็มไปด้วยผ้าที่สามารถติดไฟได้ง่าย ส่วนตัวนางก็ล้มตัวลงนอนลงกับพื้นก่อนที่จะค่อย ๆ หลับตาลงอย่างไม่ต้องการรับรู้สิ่งใดอีก