ตอนที่ 1

"ในเมื่อเจ้าต้องการแต่งเข้ามาเอง เช่นนั้นก็เชิญอยู่คนเดียวเสียให้พอใจเถิด !" หลิวหยางกล่าวก่อนจะเดินหันหลังจากไปโดยไม่หันกลับมามองหญิงสาวผู้ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาอีกเลย

หนิงอันที่ยังคงอยู่ในชุดเจ้าสาวสีแดงงามสง่า ที่เจ้าบ่าวไม่คิดแม้กระทั่งจะเปิดผ้าคลุมหน้าให้กับนางเสียด้วยซ้ำ นางรู้ดีว่าผลที่ได้หลังจากแต่งเข้าจวนตระกูลหลิวจะเป็นเช่นไร หลังจากเสียงฝีเท้าของอีกฝ่ายจากไปแล้ว หนิงอันจึงได้ใช้มือทั้งสองข้างของนางเลิกผ้าคลุมหน้าขึ้นด้วยตัวเอง

"ฮูหยิน ท่านจะเปิดผ้าคลุมหน้าด้วยตัวเองไม่ได้นะเจ้าคะ" ซินอี๋สาวใช้คนสนิทของหญิงสาวกล่าว แม้จะรู้ดีว่าท่านเขยที่เดินจากไปแล้วคงไม่กลับมาเพื่อเปิดผ้าคลุมหน้าให้กับนายสาวของตนเองก็ตาม

"ช่างเถิด ซินอี๋เจ้ามาช่วยข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ"

"เจ้าค่ะ"

เดิมทีหนิงอันก็เป็นเพียงคุณหนูในห้องหอผู้หนึ่ง หากแต่โชคชะตากลับทำให้นางได้พบกับหลิวหยางแม่ทัพหน้าหยกผู้แสนเย็นชา ก่อนที่นางจะตกหลุมรักเขาในทันทีตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอหน้าอีกฝ่าย หลังจากนั้นนางก็พยายามหาโอกาสได้พบหน้าเขาบ่อย ๆ แม้จะเพียงได้มองจากที่ไกล ๆ นางก็ทำ หากแต่ผู้ใดจะล่วงรู้ว่าจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันทำให้นางได้ใช้โอกาสนั้นบีบคั้นอีกฝ่ายให้รับนางแต่งเข้าจวนมาอย่างง่ายดาย แม้ว่าหลิวหยางจะไม่ยินยอมนัก หากแต่เพราะนางยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อขวางทางกระบี่ที่กำลังจะทำร้ายเขาเอาไว้ จนกระทั่งเป็นนางเองที่บาดเจ็บแทนเขาเพราะตระกูลหลิวได้ชื่อว่าซื่อสัตย์จึงได้ยอมแต่งนางเข้ามาเช่นนี้

หลังจากคืนวันแต่งงานที่สามีเดินออกจากห้องหอไปโดยไม่หันกลับมาสนใจนางอีก ก็ยิ่งทำให้นางใช้ชีวิตในจวนแห่งนี้ได้อย่างยากลำบากเป็นอย่างยิ่ง บ่าวไพร่ทั้งหลายแม้ไม่แสดงออกหากแต่นางก็รู้ว่าตนเองไม่ได้รับการเอาใจใส่ที่ดีนัก แม่สามีเมื่อรู้ว่าบุตรชายไม่ยินดีกับการแต่งงานครั้งนี้ก็เอาแต่จับผิดนางสารพัด

หลายครั้งที่หนิงอันถูกแม่สามีลงโทษในเรื่องไม่เป็นเรื่องด้วยการคุกเข่าที่หน้าเรือนของนางเป็นเวลานับชั่วยาม หากแต่หนิงอันก็ไม่เคยปริปากบ่นแม้แต่น้อย ยามที่มีงานเลี้ยงนอกจวนแม่สามีก็มักจะมีข้ออ้างว่านางร่างกายไม่แข็งแรงจึงไม่พานางไปร่วมงานด้วย ทำให้ตั้งแต่หนิงอันแต่งเข้าจวนมานานนับปีนางก็ไม่เคยออกไปที่ใดเลย

จำได้ว่าหลังวันแต่งงานวันที่สามที่เจ้าสาวจะต้องกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม ชายหนุ่มยังไม่ยอมกลับไปกับนาง มีเพียงหนิงอันและสาวใช้เท่านั้น นางได้แต่ปั้นหน้ายิ้มพร้อมเอ่ยกับบิดามารดาว่าชายหนุ่มต้องรีบไปทำภารกิจสำคัญจึงไม่ได้กลับมาพร้อมกัน

จะว่าไปแล้วนางอยู่ที่จวนแห่งนี้ สามีเองก็กลับจวนทุกวันเพียงแต่นางกลับถูกห้ามไม่ให้เจอหน้าเขา หนิงอันรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจมากเพียงใดนางก็ทำได้เพียงเก็บไว้ในใจมิได้แสดงออกมา ก็เพราะเส้นทางนี้นางเป็นคนเลือกเองนางก็ต้องยอมรับมันให้ได้ หวังเอาไว้ว่าสักวันหนึ่งเขาจะหันกลับมามองนางบ้างสักครั้งก็ยังดี

จนกระทั่งในค่ำคืนหนึ่งที่นางกำลังจะเข้านอน อยู่ ๆ ภายในห้องก็เกิดเสียงดังบางอย่างมาจากบริเวณหน้าต่าง

ตุ้บ !

"นั่นเสียงอันใด ?"

"เดี๋ยวบ่าวไปดูเองเจ้าค่ะ ฮูหยินรออยู่ตรงนี้เถิด" ซินอี๋เดินเข้าไปใกล้ด้วยความกล้า ๆ กลัว ๆ ก่อนจะพบว่าเสียงดังที่ว่ามาจากร่างของชายหนุ่ม

"เป็นท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ"

"ท่านแม่ทัพ ? หลิวหยางหรือ ?"

"เจ้าค่ะฮูหยิน" เมื่อหนิงอันได้ยินเช่นนั้นหญิงสาวก็รีบสาวเท้าเข้าไปในจุดที่เกิดเสียงดังกล่าวในทันที ก่อนจะพบร่างของหลิวหยางนอนสลบอยู่บนพื้น

"เกิดอันใดขึ้น ? ซินอี๋เจ้ามาช่วยข้าพยุงท่านแม่ทัพไปไว้บนเตียงที"

"เจ้าค่ะฮูหยิน"

หลังจากที่พาร่างสูงมานอนบนเตียงได้อย่างทุลักทุเลแล้ว หนิงอันก็พบว่าอีกฝ่ายตัวร้อนมาก ก่อนที่นางจะสั่งให้สาวใช้นำน้ำเข้ามา แล้วนางก็ลงมือถอดเสื้อผ้าของเขาเพื่อที่จะได้เช็ดตัวให้อีกฝ่ายได้ถนัด

ระหว่างที่ผ้าชื้นกำลังลากผ่านเรือนร่างกำยำของชายหนุ่ม หนิงอันก็รู้สึกได้ถึงลมหายใจที่ขาดห้วงและเริ่มหอบแรงขึ้นอย่างผิดปกติ หากแต่นางยังไม่ทันที่จะเช็ดตัวเสร็จอีกฝ่ายก็ฟื้นขึ้นมา มือหนาบีบรัดที่ข้อมือของนางอย่างแรงจนกระทั่งหนิงอันส่งเสียงร้องออกมา

"อ๊ะ ท่าน ข้าเจ็บนะเจ้าคะ"

"เจ้าคิดจะทำสิ่งใด ?"

"ข้าเพียงเช็ดตัวให้ท่านเท่านั้น หากว่ามันทำให้ท่านไม่พอใจก็ต้องขออภัยด้วยเจ้าค่ะ" หนิงอันพยายามแกะมือหนาที่แข็งแรงเหมือนคีมเหล็กของเขาออก หากแต่มันกลับรัดแน่นเหลือเกิน เรี่ยวแรงของนางไม่อาจทำสิ่งใดชายหนุ่มได้เลย

"หึ !" หนิงอันเผลอสบตาเข้ากับดวงตาคู่นั้นของหลิวหยาง ความเย็นชา ความเกลียดชังในดวงตาคู่นั้นของเขาทำให้นางก้มหน้ามองต่ำ ความน้อยเนื้อต่ำใจที่สะสมมานานทำให้ขอบตาทั้งสองข้างของนางร้อนผ่าว

"กรุณาปล่อยมือข้าด้วยเจ้าค่ะ ข้าเจ็บ" เมื่อหลิวหยางได้ยินน้ำเสียงของหญิงสาวก็ค่อย ๆ ผ่อนแรงลงเกินกว่าครึ่ง แม้ว่าข้อมือของนางจะไม่ได้เจ็บแล้วเพราะชายหนุ่มทำเพียงจับมันไว้เบา ๆ หากแต่หนิงอันไม่สามารถรับรู้ได้อีกเมื่อหัวใจของนางเจ็บปวดมากกว่า ทำให้ทั่วทั้งร่างกายถึงกับไม่สามารถรับรู้สิ่งใด

"ข้าถูกพิษ" ชายหนุ่มเอ่ยออกมาลอย ๆ และก็เป็นไปตามคาด เมื่อหนิงอันได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าที่ก้มต่ำก็เงยขึ้นมาสบตากับเขาในทันที แววตาของนางเผยถึงความห่วงใยที่มีต่อชายหนุ่มอย่างไม่อาจปิดบัง และสิ่งนั้นก็ดูเหมือนจะทำให้หลิวหยางประหลาดใจ

เมื่อครู่นางยังทำเหมือนกับรังเกียจเขาไม่ต้องการให้เขาแตะต้องนางอยู่เลย พอเขากล่าวว่าเขาถูกพิษ ท่าทีของนางกลับเปลี่ยนไปได้รวดเร็วเช่นนี้เลยหรือ ?

"ท่านถูกพิษงั้นหรือ ? เช่นนั้นข้าจะให้คนไปตามหมอหลวงเจ้าค่ะ" หนิงอันคิดจะหันหลังเดินออกจากห้องไป เพียงแต่นางกลับถูกอีกฝ่ายรั้งตัวเอาไว้ก่อนที่ร่างบางจะเซถลาเข้าไปปะทะกับหน้าอกแกร่งที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง

"ไม่จำเป็นต้องตามหมอหลวง"

"แต่ว่าท่าน..." หนิงอันพยายามจะเอ่ยคัดค้าน หากแต่ชายหนุ่มกลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะก้มลงกระซิบที่ข้างหูของหญิงสาวเบา ๆ

"ขอเพียงเจ้ายินยอมช่วยเหลือข้าก็พอ" ความรู้สึกแปลกที่ลมหายใจของอีกฝ่ายตกกระทบผิวหน้าของนาง ทำเอาหนิงอันรู้สึกขนลุกชันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกบางอย่างกำลังโจมตีนางทำให้หัวใจของนางเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ หญิงสาวแสร้งทำใจดีสู้เสือก่อนจะตอบกลับเขาไปด้วยความสงสัย

"แต่ข้าไม่ใช่หมอ ขะ…ข้าจะช่วยท่านได้แน่หรือเจ้าคะ ?" หนิงอันตอบกลับไปด้วยความใสซื่อ นางไม่รู้ว่าตนเองจะต้องช่วยอีกฝ่ายเช่นไร นางไม่ใช่หมอจะสามารถช่วยเขาถอนพิษได้แน่หรือ ? หลิวหยางที่ได้ยินเช่นนั้นก็ยกยิ้มที่มุมปาก ในตอนแรกเขาคิดว่าจะพยายามควบคุมตนเองให้ผ่านพ้นไปหลังจากคืนนี้ เมื่อหมดฤทธิ์ยาทุกอย่างก็จะกลับมาเป็นปกติ

แต่ชายหนุ่มกลับไม่คิดว่าเพียงเขาได้สูดดมกลิ่นกายของหนิงอัน จะทำให้ความรู้สึกที่ถูกสกัดเอาไว้ได้ในตอนแรกกลับมาพลุ่งพล่านได้มากมายเช่นนี้

"ได้สิ" เสียงแหบพร่าของชายหนุ่มทำให้หนิงอันรู้สึกขนลุก ก่อนที่ในเวลาถัดมาชายหนุ่มจะทำให้นางตัวแข็งทื่อ เมื่อริมฝีปากหนากดจุมพิตลงสัมผัสกับซอกคอขาวบริเวณติ่งหูของนางพร้อมกับขบเม้มเบา ๆ อย่างใจเย็น และระเรื่อยลากผ่านไปยังด้านหลังของท้ายทอย

"อ๊ะ ชะ…เช่นนั้นข้าควรทำเช่นไรเจ้าคะ ?" หนิงอันเอ่ยกับเขาเสียงสั่น แม้ว่านางจะไม่เคยร่วมหอกับเขา ยังไม่เคยได้ผ่านค่ำคืนแห่งวสันต์เลยสักครา หากแต่ตำราปกขาวที่เคยได้อ่านก็ทำให้นางพอจะเข้าใจในความสัมพันธ์ของชายและหญิงอยู่บ้าง

"เพียงแค่...เพียงแค่เจ้าทำหน้าที่ภรรยาก็พอ" กล่าวจบหลิวหยางก็ไม่รอให้หนิงอันเอ่ยสิ่งใดต่อ พลันผลักร่างของนางให้นอนราบไปกับเตียงก่อนที่เขาจะพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างบางด้วยความชำนาญ ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนก ริมฝีปากที่ยังไม่ทันได้เอ่ยห้ามสิ่งใดกลับถูกอีกฝ่ายช่วงชิงลมหายใจไปเสียแล้ว ก่อนที่ในเวลาต่อมาแสงเทียนในห้องจะดับมืดลงด้วยกำลังภายในของหลิวหยาง

มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่พร้อมกับเสียงขาเตียงที่เสียดสีไปมาไม่หยุด หนิงอันพยายามกลั้นเสียงอันน่าอายนั้นเอาไว้ แต่เพราะเรี่ยวแรงและพละกำลังอันมากล้นของหลิวหยางทำให้นางเผลอตัวส่งเสียงครางออกมาหลายครั้ง และดูเหมือนเขาจะรู้จึงได้พยายามกลั่นแกล้งนางให้ส่งเสียงน่าอายเช่นนั้นออกมาไม่หยุด ร่างสูงโยกไหวอยู่เหนือเรือนร่างขาวโพลนของหนิงอันราวกับไม่รู้จักความเหน็ดเหนื่อย เขาจับร่างของนางพลิกซ้ายพลิกขวาก่อนที่สุดท้ายจะจับนางพลิกคว่ำแล้วโถมตัวเข้าหานางอีกครั้ง

หนิงอันถูกชายหนุ่มเคี่ยวกรำมาหลายชั่วยาม ความวาบหวามที่นางได้รับทำเอาหญิงสาวถึงกับหูอื้อตาลายไปหมดก่อนที่ในตอนสุดท้ายนางจะสลบไป

ในยามที่แสงแดดสาดส่องเข้ามาในห้องหญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นมา เมื่อนางหันไปมองหาร่างสูงที่เคยนอนเคียงข้างกันในค่ำคืนที่ผ่านมานั้น กลับไม่พบแม้เงาของเขา ท่ามกลางเตียงนอนที่เย็นแล้วแสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายนั้นจากไปนานนับชั่วยามแล้ว ดวงตาคู่นั้นของนางเผยความเศร้าออกมาเมื่ออีกฝ่ายจากไปโดยไม่แม้แต่จะเอ่ยบอกกล่าวนางสักคำ