ตอนที่ 8

      เมื่อไต้ซือหวงหันมาพบกับหนิงอันก็ได้ยกมือพนมขึ้นข้างหนึ่งพร้อมกับกล่าวว่า

"ประสกกับอาตมามีวาสนาต่อกันยิ่งนัก" หนิงอันตกใจที่อยู่ ๆ ไต้ซือหวงก็เอ่ยทักนาง ด้วยเพราะกลัวว่าทุกคนจะล่วงรู้ความลับของตนเองจึงได้หันไปมองผู้คนที่อยู่โดยรอบ หากแต่สิ่งที่ทำให้นางได้แต่แปลกใจเป็นอย่างมากนั่นก็คือทั้งมารดาของนางและหลิวฮูหยินดูเหมือนว่าจะมองไม่เห็นนางที่กำลังพูดคุยอยู่กับไต้ซือหวง ราวกับอยู่กันละโลกก็มิปาน

"พวกเขาไม่เห็น มีเพียงอาตมาและประสกเท่านั้น"

"คารวะไต้ซือเจ้าค่ะ"

"ประสกได้มีโอกาสกลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง เหตุใดจึงได้สร้างกรรมให้ตนเองอีกเล่า ?" หนิงอันตกใจ นางเข้าใจว่าไต้ซือหวงหมายถึงสิ่งใดก่อนจะก้มหน้ายอมรับโดยไม่ปฏิเสธ

"ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ"

"หากประสกทำเช่นนี้จะไม่อาจหลุดพ้นจากเคราะห์กรรมนี้ได้อีก ปล่อยวางเถิดหนา พันธนาการนี้หากว่าประสกต้องการหลุดพ้นก็จำเป็นจะต้องตัดสิ้นความสัมพันธ์ทั้งหลาย" ไต้ซือหวงกล่าวก่อนที่จะยื่นกำไลด้ายแดงให้นางหนึ่งเส้น หนิงอันรับมันมาก่อนจะกำไว้ในมือ

"อยู่ที่ประสกว่าจะเลือกทางใด จะยินยอมให้เป็นเช่นนี้ต่อไป ปล่อยให้ความโกรธเข้าครอบครองจิตใจประสกเองหรือจะยินยอมตัดสิ้นพันธนาการของประสกทั้งสองให้ขาดจากกัน"

"หากข้าเลือกที่จะให้เป็นเช่นนี้ต่อไปเล่าเจ้าคะ ?"

"ประสกก็ต้องเผชิญกับเคราะห์กรรมอันหนักหนา แต่ในครั้งนี้ประสกจะผ่านมันไปได้หรือไม่นั้นก็ขึ้นอยู่กับตัวประสกเองแล้วว่าจะสามารถปล่อยวางได้มากน้อยเพียงใด"

"ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณไต้ซือที่ชี้แนะ" เพียงเท่านั้นหนิงอันก็สะดุ้งราวกับตื่นขึ้นจากฝัน ในขณะที่นางรู้สึกตัวขึ้นรอบ ๆ ตัวก็อยู่ในสภาพปกติ ท่านแม่ก็กำลังพูดคุยอยู่กับหลิวฮูหยินและฮูหยินผู้เฒ่า หนิงอันก้มลงมองดูด้ายแดงที่สวมอยู่บนข้อมือของนางหญิงสาวก็เข้าใจได้ในทันทีว่าตนเองนั้นมิได้ฝันไป ทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนแต่เป็นเรื่องจริงทั้งสิ้น

"ท่านแม่ข้าขอออกไปเดินเล่นด้านนอกนะเจ้าคะ"

"ได้ เจ้าไปเถิด แต่อย่าเดินไปไกลนักเล่า" จางซื่อเห็นท่าทีเบื่อหน่ายของบุตรสาวจึงได้เอ่ยปากอนุญาต

หนิงอันพยักหน้าก่อนที่จะเดินออกมาจากอารามหลังเล็ก ซินอี๋เดินตามคุณหนูของนางออกมาหากแต่ถูกหญิงสาวกล่าวห้ามไว้เสียก่อน

"เจ้าอยู่ที่นี่กับท่านแม่เถิด ข้าแค่จะไปเดินเล่นแถวใกล้ ๆ นี้เท่านั้น"

"แต่ว่า... ก็ได้เจ้าค่ะ"

หนิงอันเดินลัดเลาะออกไปไม่ไกลนัก อีกด้านที่ไม่ไกลจากตัวอารามมีสวนสนและศาลาให้ได้นั่งพักเหนื่อย นางเลือกที่จะเดินไปนั่งตรงนั้นหากแต่เมื่อเดินเข้าไปใกล้กลับพบว่ามีใครบางคนที่นั่งอยู่ก่อนหน้าแล้ว แม้จะเสียดายอยู่มากที่ไม่ได้ชื่นชมบรรยากาศดังกล่าว แต่ด้วยมารยาทแล้วนางก็ไม่ควรที่จะเดินเข้าไปขัดจังหวะพวกเขา ในขณะที่คิดจะหันหลังกลับ สตรีที่นั่งอยู่ในศาลาก็หันหน้ามาพอดี ด้วยความที่บริเวณที่หนิงอันยืนอยู่นั้นมีพุ่มไม้และต้นไม้ใหญ่อยู่หลายต้นอีกฝ่ายจึงไม่เห็นนาง ชายหญิงคู่นั้นฉุดกระชากกันเบา ๆ เหมือนกันกำลังง้องอนกันอยู่ หนิงอันพยายามมองหน้าของหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่มผู้นั้น นางก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่าสตรีผู้นั้นก็คือเยว่ฉีที่มีข่าวลือว่านางคือคนรักของแม่ทัพหลิวหยาง

"เหตุใดนางจึงมาอยู่ที่นี่ได้ ? ทั้งยังอยู่กับคนผู้นั้น..."

ไม่นานเยว่ฉีก็เดินไปจากศาลาแห่งนั้นก่อนที่ชายผู้นั้นจะรีบตามไป ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ทำให้หนิงอันถึงกับขมวดคิ้วพร้อมกับคำถามที่ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่ ! แล้วหลิวหยางทราบเรื่องนี้หรือไม่ ? ภาพที่นางเห็นเมื่อครู่นั้นไม่บอกก็พอรู้ว่าคนทั้งคู่มีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน หนิงอันแอบเดินตามทั้งคู่ไปอย่างเงียบ ๆ ก่อนที่จะเห็นคนทั้งสองเข้าไปในห้องแห่งหนึ่ง เมื่อประตูบานนั้นปิดลงนางก็ได้แต่เฝ้าจับตาดูอยู่นาน หากแต่คนทั้งคู่ไม่มีทีท่าว่าจะออกมาจากห้องนั้นเสียที

ภายในห้อง

เยว่ฉีปิดประตูก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้ชายหนุ่ม แต่ในขณะที่นางกำลังจะเอ่ยปากพูดชายหนุ่มก็เข้ามากอดรัดฟัดเหวี่ยงนางจนหญิงสาวแทบหายใจไม่ออก

"คุณชาย ท่านเบาหน่อย เหตุใดต้องรีบร้อนถึงเพียงนี้เจ้าคะ"

"ฉีฉี ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน"

"อ๊ะ ! คุณชาย"

เสียงของดังคู่ดังลอดออกมาถึงด้านนอก แม้ไม่ได้ดังมากนักหากแต่ถ้าใครเดินผ่านใกล้ ๆ ประตูจะต้องได้ยินอย่างแน่นอน

ระหว่างที่หนิงอันเฝ้าจับตามองสองคนนั้นอยู่ราวครึ่งชั่วยาม ทั้งคู่ก็เดินออกมาจากห้องด้วยท่าทางผมเผ้าหลุดลุ่ยไม่เป็นทรง หญิงสาวได้แต่ยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเอาไว้เพราะกลัวว่าทั้งคู่จะจับได้ว่ามีผู้พบเห็น ทั้งคู่เป็นดังที่หนิงอันเคยสงสัยมาตลอดจริง ๆ ด้วย หากว่าทั้งคู่มีความสัมพันธ์กันจริงเช่นนั้น... เรื่องนี้หลิวหยางจะรู้หรือไม่ ?

หนิงอันคิดจะแอบตามทั้งคู่ไปอีกครั้งหากแต่อยู่ ๆ ทุกอย่างก็ดับมืดลง ในยามที่รู้สึกตัวขึ้นก็พบว่าตนเองนั้นอยู่ในห้องแห่งหนึ่ง ภายในห้องนั้นมืดมิดไปหมดทั้งยังอับชื้นมาก นางพยายามคิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ แต่ในขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงใครบางคนที่เดินเข้ามาใกล้ ๆ

"เฝ้าให้ดีอย่าให้นางหลุดไปได้" เสียงของใครคนหนึ่งสั่งการ หนิงอันย่อมคุ้นเคยกับเสียงนี้เป็นอย่างดีเพราะเสียงนี้ก็คือเสียงเยว่ฉีคนรักของหลิวหยาง

"ขอรับ"

"ฉีฉีอย่าได้โมโห อย่างไรวันนี้ผู้ที่พบเห็นพวกเราสองคนข้าย่อมไม่ปล่อยทิ้งเอาไว้แม้แต่คนเดียว !"

"เจ้าค่ะ"

"เผาที่นี่ให้ดูเหมือนเป็นอุบัติเหตุ อย่าให้ใครจับได้เด็ดขาด"

"ขอรับ"

ดวงตาทั้งสองข้างของหนิงอันเบิกกว้างก่อนจะนึกแค้นในใจ นี่นางจะถูกไฟเผาทั้งเป็นอีกแล้วหรือ ? ก่อนที่หญิงสาวจะพยายามที่จะทำให้ตนเองหลุดออกในขณะที่มือและขาทั้งสองข้างถูกมัดจนแน่น ลำตัวของนางยังถูกมัดติดกับเสาเอาไว้อีกรอบหนึ่ง หญิงสาวมองไปเห็นด้ายแดงที่ถูกผูกไว้ที่ข้อมือของนางพานให้นึกไปถึงคำพูดของไต้ซือหวง

ทุกอย่างล้วนแต่เริ่มต้นขึ้นจากนางทั้งสิ้น เพราะนางดื้อรั้นที่จะรักเขาคนที่นางไม่ควรรัก บังคับฝืนใจให้เขาต้องมาแต่งงานกับนางเอง จริง ๆ แล้วก็เป็นนางเองที่ผิดตั้งแต่ต้น หากเขาจะเกลียดนางมันก็ไม่ผิดเลยสักนิด ทั้งในตอนสุดท้ายก่อนที่นางจะตายนางยังอาฆาตแค้นสาปแช่งเขาไปอีก ช่างเป็นสตรีที่จิตใจโหดเหี้ยมเสียจริง แต่เขาเองก็ทำไม่ถูกเช่นกัน หลังจากแต่งงานก็มีหลายครั้งที่ทำเหมือนกับว่ามีใจให้นาง ในยามที่นางเริ่มมีความหวังเขาก็กลับมาพังมันด้วยมือของเขาเอง เช่นนั้นครั้งนี้นางจะไม่ขอเพิ่มบาปให้กับตนเองอีกแล้ว จะขอจบเรื่องราวทุกอย่างไว้แต่เพียงเท่านี้แค่ชาตินี้ เคราะห์กรรมในครั้งนี้หากแม้นว่านางมิอาจข้ามผ่านมันไปได้ก็ไม่เป็นไร นางจะขอยอมรับมันไว้เอง พันธนาการใดก็แล้วแต่นางจะขอตัดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างให้จบลงเพียงแค่ตรงนี้

เปลวเพลิงเริ่มลุกไหม้ ริมฝีปากของหญิงสาวถูกมัดจนแน่นยิ่งทำให้หญิงสาวไม่อาจที่จะช่วยเหลือตัวเองได้ แม้แต่จะเปล่งเสียงเรียกให้คนช่วยก็ยังไม่สามารถทำได้เลย หนิงอันได้แต่ปล่อยวาง เหตุทุกอย่างเริ่มต้นจากนางและมันก็ควรจบที่นาง

ด้านนอก

เมื่อเปลวไฟเริ่มลุกไหม้รุนแรงเนื่องจากเรือนแห่งนี้อยู่ห่างจากอารามหลังอื่นทำให้ผู้คนรับรู้ได้ช้านัก ยามเมื่อผู้คนเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกตินั้นเรือนพักชั่วคราวก็ลุกไหม้เกินกว่าจะดับมอดได้เสียแล้ว มีเสียงเอะอะโวยวายจากด้านนอกตลอดเวลา

"ไฟไหม้ ! เร็วเข้า ! ช่วยกันดับไฟเร็วเข้า !"

หนิงอันที่ได้ยินเสียงของผู้คนด้านนอกอยู่ตลอด หากแต่ในตอนนี้เรี่ยวแรงของนางแทบไม่เหลือแล้วเพราะสูดดมควันเข้าไปจำนวนมาก หากจะกล่าวว่าไม่กลัวล้วนแต่เป็นเรื่องโกหกทั้งสิ้น เหตุใดนางจะไม่กลัวเล่า ? ผู้ใดจะไม่กลัวตาย นางเองก็กลัวเช่นกัน น้ำตาของหนิงอันไหลลงอาบแก้มทั้งสองข้าง ไฟเริ่มเผาไหม้เข้ามาถึงด้านในห้องแล้ว คานขื่อเองก็เริ่มพังทลายลงมาแต่ตัวนางกลับไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เลย จนกระทั่งคานสูงเหนือศีรษะของนางพังลงมาพร้อมกับกระแทกเข้ากับร่างบางของหญิงสาว ความร้อนและความเจ็บปวดทำให้หนิงอันทุกข์ทรมานเป็นอย่างมากในช่วงเวลาสุดท้าย ก่อนที่ทุก ๆ อย่างจะดับมืดลง

ในขณะนั้นอยู่ ๆ หนิงอันก็ไปโผล่ยังสถานที่แห่งหนึ่ง ภายในห้องนั้นช่างคุ้นตายิ่งนัก และเมื่อมองไปรอบ ๆ นางก็ต้องตกใจเมื่อนางมาอยู่ในห้องของนางในตอนที่ยังไม่เกิดเพลิงไหม้ ไม่น่าเชื่อว่าหญิงสาวจะได้ย้อนกลับมาเห็นบางอย่าง ร่างโปร่งใสของนางมิอาจหยิบจับหรือแม้กระทั่งเปล่งเสียงร้องให้คนช่วยได้ หนิงอันมองเห็นร่างของตนเองที่นอนสลบอยู่ที่มุมห้อง นางพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าร่างของตนเองหากแต่ก็ไม่สามารถทำได้ ในขณะนั้นหนิงอันจึงคิดที่จะวิ่งออกมาด้านนอก นางวิ่งไปจนทั่วจวนก่อนจะได้พบกับสตรีผู้หนึ่ง

"เยว่ฉี ? นางมาทำอันใดที่นี่ ?"

เยว่ฉีเดินเข้ามาใกล้ร่างของหนิงอันก่อนที่นางจะเดินทะลุร่างของหนิงอันไป พร้อมกับเดินเข้าไปหาทหารกลุ่มนั้นที่เคยเข้าไปค้นหาตัวนางภายในห้องนอนหากแต่พวกมันหาตัวนางไม่พบ

"พบนางหรือไม่ ?"

"ไม่พบขอรับ"

"พวกโง่ ! คนของข้าบอกว่านางไม่ได้เดินทางไปกับขบวนรถม้าของตระกูลหลิว ในจำนวนร่างคนตายทั้งหมดของตระกูลหลิวก็ไม่มีนางอยู่ แล้วนางจะหนีไปที่ใดได้ ?"

"พวกข้าน้อยไร้ความสามารถ ขอนายหญิงโปรดให้อภัย"

"ไม่ได้การ เช่นนั้นก็เผาที่นี่ให้หมดอย่าให้เหลือ"

"ขอรับนายหญิง"

น้ำมันถูกเทราดไปโดยรอบของเรือนก่อนที่เยว่ฉีจะเป็นผู้จุดไฟด้วยมือของนางเอง แม้ว่าหนิงอันจะพยายามเข้าไปห้ามหากแต่นางก็ไม่อาจทำสิ่งใดได้ หญิงสาวรู้สึกตกใจเป็นอย่างมากทั้งยังสับสนงุนงงกับเรื่องราวทั้งหมดที่เป็นเช่นนี้ ไม่เหมือนกับเรื่องราวที่นางได้รับรู้มาแม้แต่น้อย รวมถึงเรื่องการตายของคนตระกูลหลิว พวกเขาตายแล้วงั้นหรือ ? จะเป็นไปได้อย่างไรกัน ในขณะที่ไฟกำลังเริ่มลุกลามไปทั่วทั้งเรือนอย่างรวดเร็ว ร่างบางโปร่งแสงของหนิงอันก็ถูกดึงไปที่ใดก็มิอาจรู้ได้ ก่อนที่หญิงสาวจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้งก็พบว่าตนนั้นนอนอยู่บนเตียงภายในห้องนอนของตัวเองในตระกูลหนิง สิ่งแรกที่หนิงอันคิดก็คือนางย้อนเวลากลับมาใหม่งั้นหรือ ? แต่ต่อมาความเจ็บปวดก็ทำให้นางแทบจะร้องออกมาไม่เป็นภาษา

"โอ๊ย !" ความเจ็บปวดทั้งร่างกายทำให้นางรับรู้ได้ในทันทีว่าตนเองไม่ได้ย้อนกลับมาเพียงแต่นางยังไม่ตาย หนิงอันก้มลงมองดูบาดแผลตามร่างกายของนาง ทั้งตัวถูกพันไปด้วยผ้าสีขาวจนแทบดูไม่ได้ ใบหน้าของนางก็มีอาการเจ็บแสบเป็นอย่างมาก หรือว่าสวรรค์จะไม่ยินยอมให้นางได้ตายอย่างสงบ หากแต่นางต้องกลับมาชดใช้กรรมที่เกิดจากเรื่องราวที่นางได้ทำเอาไว้ ช่างใจร้ายกับนางเกินไปแล้ว !

"คุณหนู ! ท่านฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ ?"

"ซินอี๋ ข้ายังไม่ตายงั้นหรือ ?"

"คุณหนูรู้หรือไม่เจ้าคะพวกเราเป็นห่วงท่านมาก เหตุใดคุณหนูของบ่าวจึงได้ประสบเคราะห์กรรมซ้ำซากไม่หยุดหย่อนเช่นนี้ได้" กล่าวจบซินอี๋ก็ร้องไห้ออกมาก่อนจะเอ่ยเล่า

ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งเดือนก่อนในยามที่คุณหนูและฮูหยินไปไหว้พระที่วัด อยู่ ๆ คุณหนูของนางก็เกิดหายตัวไป ทั้งเรือนพักชั่วคราวที่ไม่ไกลจากอารามยังเกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่ เมื่อตามหาตัวคุณหนูไม่พบทุกคนเลยคิดว่าคุณหนูอาจจะติดอยู่ในเรือนพักแห่งนั้น โชคดีที่ท่านแม่ทัพผ่านมาพอดีจึงได้เป็นคนเข้าไปช่วยเหลือคุณหนูของนางออกมาได้ก่อนที่เรือนทั้งหลังจะพังลงมาจนหมด หากแต่ว่าคุณหนูของนางนั้นได้รับบาดเจ็บสาหัสไปทั้งตัว ทั้งใบหน้าก็ยังถูกความร้อนจนเกิดบาดแผล ไม่รู้ว่าในยามที่คุณหนูฟื้นขึ้นมาจะรู้สึกเศร้าเสียใจมากเพียงใด

"ใบหน้าของข้า" หนิงอันรับรู้ได้ในทันทีหลังจากที่ซินอี๋เล่าเรื่องเหตุการณ์ดังกล่าวให้นางฟัง

"คุณหนูอย่าได้กังวลเลยนะเจ้าคะ นายท่านกับฮูหยินอีกทั้งคุณชายใหญ่กำลังให้คนออกตามหาท่านหมอที่จะช่วยรักษาใบหน้าของท่านแล้วเจ้าค่ะ" หนิงอันเงียบไปก่อนที่จะทำเพียงพยักหน้า แม้ว่านางจะรอดชีวิตจากเคราะห์กรรมครั้งนี้มาได้ หากแต่นางก็ยังต้องแลกกับการที่นางต้องเสียโฉมไป

"ข้ารู้แล้ว เจ้าออกไปเถิดข้ายังอยากพักผ่อน หากมีใครมาก็บอกเพียงว่าข้าหลับไปแล้ว"

"เจ้าค่ะ" ซินอี๋อยากจะพูดปลอบใจนายสาวของตนอีกสักนิดเพียงแต่หนิงอันกลับหันหลังให้กับนาง ก่อนที่สาวใช้คนสนิทจะค่อย ๆ ก้าวออกจากห้องไปพร้อมกับปิดประตูลง

ความเงียบขรึมของหนิงอันทำให้ผู้คนรู้สึกเป็นห่วงอย่างมาก นางพูดน้อยลงกินน้อยลง ทั้งยังไม่ออกมาพบหน้าผู้คนแม้กระทั่งคนในจวนเองก็ตาม บิดามารดาหากต้องการพบหน้านางก็ต้องมาหานางที่เรือนเท่านั้น คนในครอบครัวล้วนแต่เข้าใจว่าหญิงสาวอาจจะยังรับไม่ได้ที่ตนเองนั้นเสียโฉม ทำให้พวกเขายิ่งเป็นห่วงนางมากขึ้น

จางซื่อได้แต่ยืนมองหน้าเรือนของบุตรสาวด้วยหัวใจที่แตกสลาย จะมีอันใดแย่ไปมากกว่านี้อีก ใบหน้าของสตรีนั้นสำคัญเพียงใดใครบ้างจะไม่รู้

"เจ้าอย่าได้กังวลไปเลย เจ้าใหญ่รับปากแล้วว่าจะต้องหาหมอมารักษาอันเอ๋อของเราให้ได้"

"ท่านพี่ ลูกสาวของเราเหตุใดจึงได้โชคร้ายนักเจ้าคะ ?"

"เคราะห์กรรมของแต่ละคนมีหรือจะสามารถหลบเลี่ยงได้ เจ้าอย่าคิดมากเลยฮูหยิน"

"ข้าสงสารลูกเจ้าค่ะ" จางซื่อยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตาของตนเอง นางและสามีเฝ้ามองดูท่าทีของบุตรสาวมาหลายวันแล้วหลังจากที่นางฟื้นขึ้นมา แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะไม่ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย

"เวรกรรมอันใดกัน โธ่ อันเอ๋อลูกแม่" เวรกรรมอันใดกันที่ทำให้บุตรสาวของนางต้องประสบพบเจอแต่เคราะห์กรรมเลวร้ายเกือบเอาชีวิตไม่รอดเช่นนี้ หรือว่านางควรจะพาบุตรสาวไปพบไต้ซือหวงอีกครั้ง

"ท่านพี่ พวกเราพาอันเอ๋อไปพบไต้ซือหวงดีหรือไม่ ? อย่างน้อยก็ช่วยทำพิธีปัดเป่าเคราะห์กรรมให้ลูกเสียหน่อยก็ยังดีเจ้าค่ะ"

"ตามใจฮูหยินเถิด เช่นนั้นพรุ่งนี้พวกเราก็ไปเสียด้วยกันให้หมดนี่เลย"

"ดีเจ้าค่ะ"