ตอนที่ 7

หนิงอันตั้งใจที่จะเอ่ยเรื่องที่นางไม่อยากไปไหว้พระกับมารดาตามตรง หากแต่หญิงสาวกลับบังเอิญไปได้ยินในเรื่องที่ไม่ควรเข้าเสียก่อน

"ข้ารู้ว่าเดิมทีพวกเรายกเลิกงานแต่งงานไปแล้วก็ควรอยู่ในห่างจากตระกูลหลิว แต่ท่านพี่ข้าคิดว่าทำเช่นนั้นก็มิเป็นผลดีกับพวกเราในตอนนี้ ท่านก็รู้ดีว่าหลังจากที่อันเอ๋อของเรายกเลิกงานแต่งงานกับท่านแม่ทัพหลิวไปแล้วก็มีองค์ชายหลายคนจับจ้องนางอยู่ การที่พวกเรายังคงมีความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลหลิวก็มิใช่ว่าจะเป็นเรื่องไม่ดีเสมอไปนะเจ้าคะ"จางซื่อเอ่ยกับสามีอย่างตรงไปตรงมา นางชั่งน้ำหนักแล้วว่าการที่นางยังผูกสัมพันธ์กับหลิวฮูหยินผู้นั้นจะกลายเป็นเกราะป้องกันบุตรสาวของนางได้ แม้จะไม่ตลอดไปหากแต่ก็ยังสามารถถ่วงเวลาไปจนกระทั่งหนิงอันสามารถหมั้นหมายกับใครสักคนหนึ่งอย่างจริงจังเสียก่อน

"ข้าเองก็เข้าใจที่เจ้ากล่าวมา เพียงแต่กลัวว่าลูกสาวของเราจะไม่อาจตัดใจจากแม่ทัพหลิวผู้นั้นได้น่ะสิ" หนิงฟงเอ่ยกับภรรยาด้วยความหนักใจ สิ่งเดียวที่เขาเป็นกังวลก็คือความรู้สึกของบุตรสาว

"ท่านพี่อย่าได้เป็นห่วงเลย หลายวันมานี้ข้าสังเกตเห็นว่าอันเอ๋อของเรานั้นเติบโตขึ้นมาก นางมิได้เอาแต่ใจตัวเองเช่นแต่ก่อนแล้ว บางทีความเจ็บปวดก็อาจจะทำให้ลูกของเรารู้จักเติบโตขึ้นก็เป็นได้นะเจ้าคะ"

"จริง ๆ แล้วข้าเองก็สังเกตว่าลูกของเราโตขึ้นมากจริง ๆ" หนิงฟงเห็นด้วยกับวาจาของภรรยา พวกเขาสองคนจึงคิดส่งบุตรสาวไปหยางโจวสักพัก ในตอนแรกคิดส่งไปยังบ้านเดิมของเขาเองที่จิวโจว เพียงแต่บิดามารดาหรือท่านปู่กับท่านย่าของหนิงอันนั้นออกเดินทางท่องเที่ยวอยู่ จึงได้ส่งนางไปหยางโจวซึ่งเป็นบ้านเดิมของจางซื่อแทน ให้นางได้เที่ยวเล่นที่บ้านของท่านตาท่านยายเสียให้พอ หรือจะเรียกง่าย ๆ ก็คือการส่งหญิงสาวไปให้ท่านตาผู้เข้มงวดดัดนิสัยเสียหน่อย

หนิงอันที่แต่เดิมต้องการจะพูดคุยกับมารดาหากเมื่อนางได้ยินถึง ความลำบากใจของบิดามารดาก็เกิดเปลี่ยนใจขึ้นมา แม้ว่าเราจะรู้สึกไม่ชอบในสิ่งที่กำลังกระทำอยู่มากเพียงใดก็ตาม หากแต่สุดท้ายแล้วเราก็ยังต้องเติบโตขึ้น มิอาจแสดงออกถึงความชอบหรือความเกลียดชังได้อย่างชัดเจนเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คน

ท่านพ่อกับท่านแม่ของนางเองก็เช่นกัน สิ่งที่พวกเขาทำทุกอย่างก็ล้วนแต่ทำเพื่อนางทั้งสิ้น นางเองก็ไม่ควรที่จะสร้างปัญหาเพิ่ม อย่างไรก็เป็นเพียงการไปไหว้พระขอพรเท่านั้น ดีเสียอีกจะได้ขอเครื่องรางแคล้วคลาดมาพกติดตัวเอาไว้ก่อนออกเดินทางไปหยางโจว เมื่อคิดได้แล้วหนิงอันจึงหันหลังเดินกลับไปยังเรือนของตนเอง

เมื่อถึงวันนัดหมายที่หนิงอันจะต้องไปไหว้พระกับมารดา นางตื่นตั้งแต่เช้าตรู่อย่างไม่อิดออด เมื่อเตรียมตัวเสร็จจึงได้ออกมารอมารดาที่หน้าเรือน

จางซื่อที่เห็นท่าทางของบุตรสาวแม้จะแปลกใจอยู่บ้าง หากแต่นางมิได้กล่าวสิ่งใดให้ขัดเคืองใจเพราะกลัวว่าหนิงอันจะเปลี่ยนใจไม่ไปกับนางเสียได้

"ท่านแม่" หนิงอันยอบกายคารวะมารดาก่อนจะส่งยิ้มหวานให้อีกฝ่าย

"ชางเอ๋อเล่า ?" จางซื่อเอ่ยถึงบุตรชายคนเล็กที่ในตอนนี้อายุสิบขวบแล้ว

"ชางเอ๋อมีเรียนศาสตร์ขงจื๊อกับท่านอาจารย์เจ้าค่ะ"

"งั้นหรือ เช่นนั้นพวกเราก็ออกเดินทางกันเถิดประเดี๋ยวสายแดดจะร้อน"

"เจ้าค่ะ"

รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวแล่นออกไปตามเส้นทางที่มุ่งหน้าออกนอกเมือง วัดดังกล่าวเป็นวัดศักดิ์สิทธิ์ที่เหล่าฮูหยินทั้งหลายต่างพากันมาเพื่อขอพรกับเจ้าแม่หนี่วาเพื่อขอคู่ครองคนรัก ผู้คนที่มาที่นี่ล้วนเอ่ยเป็นเสียงเดียวกันว่าศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนัก

ชีวิตก่อนนางเองก็เคยมาที่นี่ก่อนหน้าที่จะเกิดเหตุการณ์นั้นเพียงไม่กี่เดือนเพียงหวังให้ตนเองสบายใจขึ้นเท่านั้น ไม่ได้คาดคิดว่าการที่นางมาไหว้พระที่นี่จะทำให้นางมีโอกาสได้ย้อนคืนกลับมาใช้ชีวิตของตนเองอีกครั้งหนึ่ง ในครั้งนั้นหนิงอันได้พบกับไต้ซือผู้หนึ่ง ไต้ซือผู้นั้นเคยทำนายดวงชะตาของนางว่านางจะต้องพบกับเคราะห์กรรมครั้งใหญ่ที่มิอาจข้ามผ่านไปได้ หลังจากนางได้ประสบเคราะห์กรรมครั้งนั้นแล้วนางจะราวกับตายแล้วเกิดใหม่อีกครั้ง และนี่เป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้นางไม่อยากจะมาที่นี่อีก เพราะสำหรับนางแล้วการมาที่นี่ราวกับนางได้ย้อนคืนกลับไปเมื่อครั้งเก่าก่อนที่เป็นดั่งฝันร้ายของนางอีกครั้ง

"อันเอ๋อ..." หนิงอันสะดุ้ง เมื่อได้ยินเสียงเรียกของมารดาทำให้นางหลุดจากภวังค์

"จะ…เจ้าคะ เจ้าคะท่านแม่มีอันใดหรือ ?"

"เหตุใดจึงเหม่อลอย ? ไม่สบายงั้นหรือ ?"

"เปล่าเจ้าค่ะ ข้าเพียงรู้สึกหิวเท่านั้น" หนิงอันส่ายหน้าปฏิเสธก่อนจะแสร้งทำเป็นพูดเรื่องอื่น

"เด็กโง่ เหตุใดช่วงนี้จึงได้กินเก่งนัก ระวังจะอ้วน" จางซื่อเอ่ยหยอกเย้าบุตรสาวของตนพร้อมกับหัวเราะออกมา

"ได้ข่าวว่าที่โรงเจของทางวัดมีอาหารเจที่อร่อยมาก เอาไว้เราไปลองทานกันดูดีหรือไม่ ?" จางซื่อเอ่ยพร้อมกับแย้มยิ้ม เพราะนางรู้ดีว่าหนิงอันจะต้องปฏิเสธอย่างแน่นอน รายนั้นชอบกินเนื้อยิ่งกว่าสิ่งใด

"ก็ดีเจ้าค่ะ" แต่เมื่อได้ยินบุตรสาวตอบตกลงไม่เพียงแต่นางที่รู้สึกแปลกใจ หากแต่หนิงอันเองที่แต่เดิมไม่ชอบการทานผักเท่าใดก็ยังแปลกใจตัวเอง บางทีการกินอาหารเจมันก็อาจจะไม่ได้แย่นัก

"ลูกสาวของแม่เปลี่ยนไปมากจริง ๆ"

"ท่านแม่กำลังกล่าวสิ่งใดอยู่เจ้าคะ ปีนี้ลูกสิบหกแล้วนะเจ้าคะจะไม่โตได้อย่างไร" หนิงอันกล่าวหยอกล้อมารดา

"นั่นสิ ! พี่ชายของเจ้าปีนี้ก็ครบสิบแปดปีแล้ว ส่วนชางเอ๋อปีนี้ก็อายุสิบปีพอดี เจ้ามีทั้งพี่ชาย มีทั้งน้องชาย ภายหน้าไม่ต้องกลัวว่าครอบครัวของสามีจะรังแกเจ้า พ่อกับแม่ไม่เคยคิดว่าเจ้าแต่งออกไปแล้วจะเป็นคนของบ้านอื่น สำหรับครอบครัวของเราแล้วไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็คือลูกของพ่อกับแม่ เป็นน้องสาวและเป็นพี่สาว พวกเราจะปกป้องเจ้าเอง" หนิงอันยกยิ้มนางขยับเข้ามาใกล้มารดา ก่อนจะโน้มตัวเข้ามากอดจางซื่อเอาไว้ เหตุใดชีวิตก่อนนางจึงได้โง่นัก ยามนั้นที่ไม่มีใครต้องการนางเหตุใดนางจึงไม่คิดกลับบ้านเดิม อย่างน้อยที่บ้านเดิมทุกคนยังรอต้อนรับนางอยู่เสมอ

"ท่านแม่ ข้ารักท่านแม่มากนะเจ้าคะ"

"เด็กโง่ โตป่านนี้แล้วยังออดอ้อนบอกรักแม่อยู่อีก" จางซื่อที่ได้ยินบุตรสาวพร่ำคำรักที่มีต่อนางก็ทั้งดีใจและยินดีเป็นอย่างยิ่ง หนิงอันเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของครอบครัว นางและสามีทั้งรักและเอาใจหญิงสาวเป็นอย่างมากจนบางครั้งมากเกินไปจนทำให้นางเสียคน โชคดีที่หลังจากบาดเจ็บฟื้นกลับคืนมาหนิงอันก็ดูรู้ความมากขึ้น ไม่ดื้อดึงเอาแต่ใจเช่นแต่ก่อนแล้ว

"ก็ข้าพูดเรื่องจริงนี่เจ้าคะ" เหล่าสาวใช้ได้แต่ก้มหน้ายิ้มไปตาม ๆ กัน

จนกระทั่งรถม้าแล่นมาถึงบริเวณทางขึ้นวัด ที่พวกนางจะต้องเดินขึ้นบันไดไปอีกหลายสิบขั้นกว่าจะถึงตัววัดจริง ๆ หนิงอันประคองมารดาขึ้นบันไดไปเรื่อย ๆ ทั้งคู่คอยมองดูบรรยากาศรอบ ๆ ที่วันนี้แลดูคึกคักมากกว่าปกติ ผู้คนพากันแห่มาเพื่อขอพรในวันที่พระจันทร์เต็มดวง ในคืนนี้ว่ากันว่าคำอธิษฐานจะส่งผลและมีพลังมากกว่าทุกครั้ง ทำให้ในทุก ๆ วันที่มีพระจันทร์เต็มดวงทุกคนก็จะมาขอพรที่นี่กันอย่างล้นหลาม

เมื่อเดินขึ้นไปถึงบริเวณลานกว้างของวัดก็พบกับหลวงจีนน้อยกำลังยืนรออยู่ ก่อนที่จะเดินเข้ามาหานางและมารดา

"ประสกจาง ท่านอาจารย์กำลังรอประสกทั้งสองอยู่"

"รบกวนด้วยเจ้าค่ะ"

"มิได้ อาตมาเพียงทำหน้าที่ตามที่ท่านอาจารย์สั่งเท่านั้น เชิญประสกทั้งสองทางนี้เถิด" หนิงอันหันไปมองหน้ามารดาอย่างไม่เข้าใจหากแต่มารดาของนางทำเพียงแค่ตบเบา ๆ ที่หลังฝ่ามือของนางเท่านั้น ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินตามหลวงจีนน้อยผู้นั้นไป ตามทางเดินที่เป็นทางดิน สองข้างทางร่มรื่นเป็นอย่างยิ่งก่อนจะมองเห็นตัวอารามที่ไม่เล็กไม่ใหญ่ ดูเหมือนว่าที่นี่จะแยกตัวออกมาจากอารามหลัก ทั้งผู้คนยังไม่ได้พลุกพล่านเช่นเมื่อครู่

ในขณะที่มาถึงหนิงอันก็ได้พบกับเจียวซื่อและฮูหยินผู้เฒ่าที่มาถึงก่อนหน้านี้แล้ว นางเองก็รู้สึกแปลกใจยิ่งนักในเมื่อตอนแรกนางคิดว่ามารดาเพียงต้องการพานางมาไหว้พระเท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าในตอนนี้จะไม่ใช่เพียงแค่นั้นเสียแล้ว !

คนเหล่านั้นส่งยิ้มมาให้นางและมารดา หนิงอันในฐานะที่เป็นผู้น้อยจึงได้ยอบกายคารวะทั้งสองอย่างสำรวม เจียวซื่อไม่ได้มีท่าทีไม่พอใจนางเช่นก่อนหน้านี้อีกแล้ว ส่วนฮูหยินผู้เฒ่าก็ส่งยิ้มให้นางอย่างมีเมตตาเช่นที่ผ่าน ๆ มา

"หนิงฮูหยินมาถึงแล้วหรือ ?"

"ขออภัยที่ทำให้ทุกคนต้องรอเจ้าค่ะ" จางซื่อเอ่ยอย่างอ่อนน้อม หากแต่ฮูหยินผู้เฒ่ากลับส่ายหน้าทั้งยังเอ่ยว่าไม่เป็นไร

"พวกเราเองก็พึ่งมาถึงเช่นกัน หนิงฮูหยินอย่าได้เกรงใจเลย วันนี้ได้มาทำบุญร่วมกันไม่จำเป็นต้องรีบร้อนอันใด" จางซื่อพยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะก้าวเข้าไปนั่งบนพรมทรงกลมที่วางอยู่หน้าโต๊ะไม้สี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ โดยที่มีไต้ซือผู้หนึ่งนั่งหันหลังอยู่ก่อนแล้ว

"เป็นโชคดียิ่งนัก หากไม่ได้หนิงฮูหยินก็ไม่รู้ว่าพวกเราจะมีโอกาสได้พบกับท่านไต้ซือหวงหรือไม่" หนิงอันที่พอได้ยินชื่อไต้ซือผู้นั้นแล้วก็เกิดความตื่นตระหนกขึ้นมาในทันที และเมื่ออีกฝ่ายหันหน้ามาก็ยิ่งทำให้หญิงสาวถึงกับกล่าวสิ่งใดไม่ออก จะไม่ให้นางตกใจได้อย่างไรในเมื่อไต้ซือหวงผู้นี้ก็คือไต้ซือที่นางเคยได้พบในชีวิตก่อนของนาง หวังว่าครั้งนี้อีกฝ่ายคงไม่ทำนายดวงชะตาของนางอีกกระมัง เพราะหนิงอันมีความรู้สึกว่ามันจะมีเรื่องร้ายมากกว่าเรื่องดี