ตอนที่ 9

หนิงอันถึงกับสำลักน้ำชาเมื่อได้ยินว่ามารดาจะพานางไปพบกับไต้ซือหวงผู้นั้นอีก ก่อนที่หญิงสาวจะคิดในใจว่าให้นางไปพบไต้ซือผู้นั้นอีกงั้นหรือ ไม่รู้ว่าไปคราวนี้จะได้พบเคราะห์กรรมอันใดอีก ? น่ากลัวว่าจะไม่มีโอกาสรอดชีวิตกลับมาอีกกระมัง แต่เพราะต้องการให้บิดามารดาสบายใจจึงได้ทำตามนั้น

หลังจากที่นางฟื้นขึ้นมาหนิงอันก็เอาแต่หมกตัวอยู่ในเรือน ทุกคนคิดว่าเป็นเพราะนางเสียโฉมจึงทำให้หญิงสาวอับอายจนกระทั่งไม่กล้าสู้หน้าผู้ใด แต่...ในความเป็นจริงแล้วหาเป็นเช่นนั้นไม่ !

หนิงอันสำนึกได้ตั้งแต่ตอนเกิดเรื่องแล้วว่าหากครั้งนี้นางรอดมาได้ต้องพบกับอุปสรรคบางอย่างเป็นแน่ และเมื่อฟื้นขึ้นมาจริง ๆ แล้วพบว่าใบหน้าเสียโฉม แม้ว่าจะทำใจไว้แล้วก็เถิดหากแต่ก็ยังเสียใจอยู่นิด ๆ ก่อนจะตั้งใจเอาไว้ว่าเป็นเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน นางจะได้ไม่ต้องไปงานเลี้ยงที่แสนน่าเบื่อ ไม่ต้องคอยพบปะผู้คนที่เอาแต่ตีสองหน้าใส่หน้ากากเข้าหากัน และที่สำคัญที่นางเอาแต่หมกตัวอยู่ในเรือนก็เพื่อศึกษาแผนที่เพื่อที่จะได้ออกเดินทางไปท่องเที่ยวให้ทั่วแผ่นดิน ด้วยใบหน้าเช่นนี้รับรองว่าปลอดภัยหายห่วง ไม่มีใครกล้าทำอันใดนางเป็นแน่ ! หญิงสาวได้แต่นึกปลอบใจตัวเอง

เหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นนางเองก็ล้วนมีส่วนเกี่ยวข้องและเคราะห์กรรมครั้งนี้ก็ยากจะหลีกเลี่ยง ในเมื่อยากจะหลีกเลี่ยงก็เผชิญกับมันไปเสียให้สิ้นเรื่องให้รู้ดำรู้แดงกันไปเสียเลย แล้วผลออกมาก็คือถูกเผาซ้ำซาก ตายไปหนึ่งชาติ เสียโฉมหนึ่งชาติ ไม่มีผู้ใดจะใช้ชีวิตได้คุ้มเท่ากับนางอีกแล้ว

ทางด้านหลิวหยาง หลังจากวันที่เขาช่วยชีวิตหนิงอันออกมาจากกองเพลิง แม้ตัวเขาเองจะได้รับบาดเจ็บเช่นกันเป็นบาดแผลที่หลัง หากแต่มิได้ร้ายแรงเท่ากับหนิงอันที่มีบาดแผลบนใบหน้า หลังจากวันนั้นเขาไปเยี่ยมเยือนนางอยู่หลายครั้งแต่ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะยังไม่ฟื้น ต่อจากนั้นมาเขาจึงได้รับพระราชโองการให้นำกองทัพออกปราบโจรป่าที่เริ่มสร้างปัญหาและก่อความวุ่นวายในเขตทางใต้ รวมถึงกลุ่มโจรสลัดที่เริ่มสร้างปัญหาให้กับชาวบ้าน นับจากวันนั้นเวลาก็ผ่านมาเกือบเดือนแล้วมิรู้ว่านางฟื้นจากอาการบาดเจ็บแล้วหรือยัง ? ยาสมานแผลของหมอเทวดาที่ฝากเอาไว้นางจะได้ใช้มันหรือไม่ ? ใบหน้าของสตรีนั้นสำคัญเป็นอย่างมาก นางคงจะเสียใจมากหากฟื้นขึ้นมาแล้วรับรู้ว่าตนเองนั้นมีบาดแผลบนหน้าเช่นนั้น

"เจ้ากำลังคิดถึงผู้ใดอยู่หรือ ?" เสวียนอ๋องเอ่ยกับสหายเมื่อเห็นอีกฝ่ายดูเหม่อลอยผิดปกติ

"ไม่ได้คิดสิ่งใด" ชายหนุ่มแสร้งทำเป็นพยักหน้าและเชื่อถือทั้ง ๆ ที่ในใจไม่อยากจะเชื่อนัก

"เหตุใดพักนี้เจ้าจึงไม่มีอาการเช่นนั้นแล้วเล่า ? ข้าสังเกตมานับเดือนเจ้าก็ไม่เป็นเช่นนั้นอีกเลยนี่นา" เสวียนอ๋องกล่าวขึ้นอย่างแปลกใจ ก่อนหน้านี้พวกเขายังคิดจะพาหลิวหยางไปพบหมอเทวดาผู้เป็นอาจารย์ของหมอเจิ้งอยู่เลย แต่อยู่ ๆ แม่ทัพหลิวกลับไม่มีอาการนั้นอีก

"ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน" หลิวหยางยกมือกุมที่หน้าอกของเขาอย่างแปลกใจ เขาทำงานจนลืมไปแล้วว่าตนเองนั้นเคยเจ็บปวดถึงขนาดเป็นลมล้มพับไป แต่อยู่ ๆ อาการเหล่านั้นกลับหายไป

"ข้าว่าเจ้าควรไปพบท่านหมอเทวดาดูเสียหน่อย อย่างไรที่นี่ก็อยู่ไม่ไกลจากหยางโจวนัก ล่องเรือไปสักเจ็ดวันก็ถึงแล้ว" เสวียนอ๋องเอ่ยกับเขาอย่างให้เหตุผล อาการป่วยไม่ควรนิ่งนอนใจ ต่อให้ไม่แสดงอาการก็ใช่ว่าจะไม่เป็นอันตราย

"เช่นนั้นก็ดีเหมือนกัน อย่างไรก็ต้องแวะตรวจสอบบางอย่างที่หยางโจวอยู่แล้ว พวกโจรสลัดอวอโคว่ก็ชักกำเริบเสิบสานไม่น้อย"

"ไม่รู้ว่าท่านหมอเทวดาผู้นั้นจะสามารถรักษาแผลเป็นบนใบหน้าของสตรีได้หรือไม่ ?" หลิวหยางพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว

"เจ้าว่าอันใดนะ ?" เสวียนอ๋องได้ยินสหายของเขาพึมพำแต่กลัวว่าตนเองจะฟังผิดจึงต้องการที่จะฟังใหม่ หากแต่คนพูดกลับทำเฉไฉไม่ยอมกล่าวต่อทั้งยังแสร้งเดินหนีไปอีก ชายหนุ่มได้แต่ส่ายหน้าในความปากแข็งของสหาย

ส่วนทางด้านหนิงอันที่ถูกปลุกจากที่นอนตั้งแต่เช้า คนในครอบครัวล้วนตั้งใจจะไปพบไต้ซือผู้นั้นพร้อมกันทั้งหมด หนิงอันสวมผ้าคลุมหน้าปกปิดรอยแผลที่เกิดจากไฟไหม้ แววตาของนางเฉยชา ทุกคนล้วนคิดว่าเป็นเพราะนางคงจะยังทำใจไม่ได้ แต่...แท้จริงแล้วมิใช่แม้แต่น้อย นางเพียงแต่กำลังคิดว่าหากพบกับไต้ซือผู้นั้นแล้วนางจะต้องเผชิญกับเคราะห์กรรมอันใดอีกหรือไม่ หญิงสาวรู้สึกว่าตนเองนั้นชะตาไม่ต้องกันกับไต้ซือผู้นั้น หรือว่าชะตาของนางและไต้ซือผู้นั้นจะเป็นอริศัตรูกันจึงได้เกิดแต่เหตุร้ายกับนาง มีสตรีคนใดในโลกหล้าที่ถูกเผาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนางไม่มีอีกแล้ว แต่ใครจะว่าได้…ก็นางดันไปรู้เห็นเรื่องที่ไม่ควรรู้เข้านี่นะ

ว่าแต่นางไม่นึกเลยว่าเยว่ฉีจะลักลอบได้เสียกันกับบุรุษผู้นั้น หากว่าพวกเขามีแผนการร้ายจริง ๆ เช่นนั้นตระกูลหลิวก็ต้องตกอยู่ในอันตราย เช่นในชีวิตก่อนที่นางได้ยินอย่างนั้นหรือ ? พวกเขาจะต้องตายกันหมดเช่นนั้นหรือ ? หนิงอันรู้สึกเศร้าใจที่นางคิดว่าคนตระกูลหลิวจะต้องตายตกกันทั้งตระกูล แม้ว่าแม่สามีจะไม่ดีกับนางแต่ฮูหยินผู้เฒ่าก็ดีกับนางไม่น้อย หากว่าเรื่องเช่นนี้เกิดกับครอบครัวของนาง นางเองก็คงยากที่จะทำใจได้ แต่การที่นางจะเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับเรื่องคนอื่นจะไม่ทำให้นางต้องประสบเคราะห์กรรมเช่นเดิมอีกหรอกหรือ นางไม่อยากจะถูกเผาอีกแล้ว หนิงอันได้แต่ร่ำร้องในใจ แล้วหากว่าคนผู้นั้นรู้ว่านางยังไม่ตายเล่า ? ชีวิตของนางไม่ตกอยู่ในอันตรายหรอกหรือ ? ซวยแล้ว ! เพราะความอยากรู้อยากเห็นไม่เข้าเรื่องของนางโดยแท้ เมื่อคิดว่าชีวิตของตนเองกำลังตกอยู่ในอันตราย หนิงอันก็ยิ่งรู้สึกสิ้นหวังในชีวิตมากขึ้นไปอีกขั้น แต่ไม่ว่าอย่างไรขอเพียงครอบครัวอย่าเดือดร้อนไปกับนางก็พอแล้ว ! เรื่องนี้สอนให้นางได้รู้ว่ากรรมคือผลของการกระทำโดยแท้

ในขณะที่รถม้าเคลื่อนตัวมาหยุดที่ปากทางเข้าอาราม ก่อนที่ทุกคนจะต้องเดินเท้าต่อขึ้นไปอีกจนกระทั่งถึงอารามหลังเดิมโดยมีหลวงจีนน้อยคนเดิมเป็นคนนำทาง ราวกับว่าไต้ซือผู้นั้นก็กำลังรอคอยการมาถึงของพวกนางอยู่เช่นกัน

"ประสกมากันแล้วหรือ" ไต้ซือหวงเอ่ยทักทายทุกคน ก่อนที่ทุกคนจะพนมมือยกขึ้นไหว้ท่านตอบกลับไป

"ขอรับไต้ซือ" บิดาเป็นผู้เอ่ยตอบไต้ซือหวง ในขณะที่ทุกคนนั่งลงบนที่รองนั่งที่ถูกเตรียมไว้ หนิงอันถูกมารดาเรียกให้เข้าไปนั่งด้านหน้า และเมื่อไต้ซือเห็นหน้าของนางก็พยักหน้าพร้อมกับเอ่ยว่า

"เคราะห์กรรมครั้งนี้ของประสกนั้นใหญ่หลวงนัก โชคยังดีที่มีชีวิตรอดมาได้" ไต้ซือหวงกล่าว หนิงอันอยากจะถอนหายใจแรง โชคดีที่รอดแต่เสียโฉมนี่เรียกว่าโชคดีได้ด้วยหรือ ?

"ไต้ซือเจ้าคะ ข้าน้อยอยากจะให้ท่านทำพิธีขับไล่สิ่งไม่ดีให้กับอันเอ๋อของเราเจ้าค่ะ"

"เคราะห์กรรมมิอาจปัดเป่าได้ด้วยพิธีกรรมหรอกหนาประสก สิ่งที่ต้องเจออย่างไรก็มิอาจหลีกพ้น"

"แล้วควรทำเช่นไรดีเจ้าคะ" จางซื่อเอ่ยถามอย่างร้อนใจ

"เอาไว้ประสกพบเจอคนที่เขาต้องการความช่วยเหลือประสกก็อย่าลืมช่วยเขาด้วยก็แล้วกัน การช่วยเหลือคนจะทำให้ประสกรอดพ้นเคราะห์กรรมครั้งใหญ่ที่รุนแรงถึงแก่ชีวิตได้" หนิงอันเลิกคิ้ว แค่ช่วยคนน่ะหรือ ? จะทำให้นางรอดพ้นเคราะห์กรรมไปได้ หากแต่นางก็ยังรับคำเพราะไต้ซือผู้นี้ทำนายแม่นราวกับตาเห็น

"แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไรเจ้าคะ ?"

"โชคชะตาจะนำพาประสกไปพบคนผู้นั้นเอง"

"เท่านี้หรือเจ้าคะไต้ซือ ?" จางซื่อประหลาดใจเช่นกัน แค่เพียงเท่านี้จะช่วยได้จริง ๆ น่ะหรือ ?

"เท่านี้แหละประสก อย่าได้คิดมากไปเลย ชะตาของประสกหนิงอันยังมิถึงกำหนดที่จะต้องจากไปหรอก" หนิงอันได้แต่ยิ้มรับคำทำนายหากแต่ปล่อยวาง ดูท่าว่าเรื่องยุ่ง ๆ คงไม่จบลงเพียงเท่านี้เป็นแน่ !