คุณหมอคะตรวจอีกทีได้ไหมคะ Nc+

เช้าวันรุ่งขึ้น เกวลินตื่นมาพร้อมกับความรู้สึกร้าวระบมไปทั้งร่าง โดยเฉพาะช่วงล่างที่บวมช้ำจากการตรากตรำเมื่อคืน แถมคำสาปบ้าๆ นั่นยังทำให้เธอรู้สึกปวดหนึบและต้องการสัมผัสอยู่ตลอดเวลาจนน้ำตาคลอ

​"อึก ปวด ปวดไปหมดแล้ว"

​เธอพยายามจะพยุงตัวลุกขึ้นเพื่อเตรียมตัวไปโรงพยาบาล แต่เพียงแค่เท้าแตะพื้น ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกโดยบอดี้การ์ดคนเดิมที่บัดนี้ถือวิสาสะเข้ามาโดยไม่เคาะ

​"จะไปไหนครับคุณหนู?" เคนถามพลางมองร่างที่สั่นเทาของเกวลิน

​"ฉันจะไปหาหมอ... ฉันปวดจนทนไม่ไหวแล้ว นายหลีกไป!"

​"ปวดเหรอครับ? งั้นผมช่วยสงบอาการให้ก่อนไปหาหมอดีกว่าไหม?" เคนไม่พูดเปล่า เขาเดินเข้ามาช้อนร่างบางกลับลงไปบนเตียงทันที แม้เกวลินจะพยายามทุบตีอกแกร่งแค่ไหน แต่แรงของเธอก็เหมือนแมวตัวน้อยๆ

​"อ๊ะ! อย่า... ตรงนั้นมันเจ็บ... อื้อออ!"

​เคนไม่สนคำประท้วง เขาจัดการฉีดวัคซีนส่วนตัวให้เธออีกรอบอย่างหนักหน่วงบนเตียงกว้าง เสียงครางระงมดังสลับกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดุเดือดกว่าเมื่อคืน จนเกวลินแทบจะสลบคาอกเขาไปอีกรอบ

กว่าเคนจะยอมปล่อยให้เธอไปหาหมอ เวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงบ่าย เกวลินนั่งหน้าซีดเซียวอยู่เบาะหลังรถอัลพาร์ดหรู โดยมีเคนเป็นคนขับ 

แต่ทว่า... ยิ่งรถเข้าใกล้โรงพยาบาลเท่าไหร่ คำสาปที่ถูกกระตุ้นไว้เมื่อเช้าก็ยิ่งแผลงฤทธิ์แรงขึ้น

​"เคน อึดอัด... ฉันหายใจไม่ออก" เกวลินบิดกายไปมา มือเล็กเริ่มลูบไล้ไปตามหน้าขาตัวเองอย่างลืมตัว

​เคนมองผ่านกระจกหลังแล้วกระตุกยิ้มสะใจ เขาเลี้ยวรถเข้าจอดในซอยเปลี่ยวข้างโรงพยาบาลที่ไร้ผู้คน ก่อนจะดับเครื่องแล้วปีนข้ามมาที่เบาะหลังทันที

​"อ๊ะ! นายจะทำอะไร... คนพลุกพล่านนะเคน!" เกวลินประท้วงเสียงหลง เมื่อเห็นบอดี้การ์ดหนุ่มเริ่มปลดเข็มขัดนิรภัยของเธอออก

​"ไม่มีใครเห็นหรอกครับ กระจกมันมืด... และถ้าคุณหนูอยากไปพบหมอแบบสงบๆ ก็ต้องรับตรงนี้ไปอีกรอบ"

​เคนจัดการรั้งกระโปรงตัวสั้นขึ้นมาที่เอว ก่อนจะโถมกายเข้าหาในท่าที่ยากลำบากบนเบาะรถ พื้นที่ที่คับแคบทำให้ทุกสัมผัสดูแนบชิดและรุนแรงขึ้นเป็นเท่าตัว

​ตับ! ตับ! ตับ!

​เสียงกระแทกกระทั้นท่ามกลางอากาศที่เริ่มร้อนขึ้นในรถทำให้เกวลินครางออกมาไม่เป็นภาษา มือหนึ่งของเคนเอื้อมไปบีบคอเธอเบาๆ เพื่อให้เธอเชิดหน้าขึ้นรับจูบ ส่วนอีกมือก็ทำหน้าที่ปรนเปรอจุดอ่อนไหวอย่างบ้าคลั่ง

​"อ๊ะ อ๊ะ... เคน... อ๊าส์! จะเสร็จ... จะเสร็จแล้ว!"

​"ครางชื่อผมสิครับเกวลิน... บอกสิว่าคุณหนูเป็นของใคร!"

​"อื้อออ... ของนาย... ฉันเป็นของเคน! อ๊าาาา!"

​ร่างบางกระตุกสั่นเกร็งลั่นรถหรูที่โยกไหวไปตามแรงอารมณ์ เกวลินหอบหายใจจนฝ้าขึ้นกระจก ความเจ็บปวดจากการอักเสบในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความซ่านสยิวจนสมองเบลอไปหมด

​เคนจัดเสื้อผ้าให้เธออย่างลวกๆ ก่อนจะกระซิบข้างหู

 "เอาล่ะ... คราวนี้ไปหาหมอได้แล้วครับคุณหนู"

...

เกวลินนอนอยู่บนเตียงตรวจขาหยั่ง ร่างกายท่อนล่างถูกคลุมไว้ด้วยผ้าสีเขียวตามระเบียบของโรงพยาบาล แต่ความเย็นของแอร์ในห้องตรวจกลับไม่สามารถดับความร้อนรุ่มภายในกายเธอได้เลย

​"ขออนุญาตตรวจภายในนะครับคุณเกวลิน เพื่อดูว่ามีการอักเสบหรือฉีกขาดจากภายในหรือเปล่า" คุณหมอหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพพลางสวมถุงมือยาง เสียงดึงถุงมือดังเพียะทำให้เกวลินเผลอสะดุ้ง ใจเธอนึกไปถึงสัมผัสที่รุนแรงของเคนเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา

​"อึก... ค่ะ..." เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด

​เมื่อคุณหมอเริ่มสอดเครื่องมือและนิ้วมือที่เคลือบด้วยเจลหล่อลื่นเย็นๆ เข้ามา ความเย็นนั้นกลับกลายเป็นตัวจุดชนวนคำสาปทันที เกวลินแอ่นสะโพกขึ้นจากเตียงโดยอัตโนมัติ

​"อ๊ะ! อื้อออ..."

​"เจ็บเหรอครับ? หมอจะพยายามเบามือนะครับ" คุณหมอขมวดคิ้ว เขาหารู้ไม่ว่าเสียงที่ดังออกมาจากภายในนั้น ไม่ใช่เพียงเพราะเจลหล่อลื่น แต่เป็นเพราะร่างกายของเกวลินกำลังตอบสนองต่อสิ่งแปลกปลอมอย่างบ้าคลั่ง

​"อ๊า... หมอ... ตรงนั้น... อย่ากด..."

​เกวลินบิดขาเรียวไปมาบนขาหยั่ง มือเล็กกำผ้าปูเตียงจนยับยู่ยี่ เมื่อนิ้วของคุณหมอขยับไปโดนจุดที่อักเสบและไวต่อสัมผัสภายใน เธอก็เผลอครางออกมาเสียงหลง ลมหายใจเริ่มติดขัดและถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ

​"ผนังช่องคลอดดูแดงและบวมมากเลยนะครับ... มีรอยช้ำค่อนข้างเยอะ" คุณหมอวิเคราะห์พลางขยับนิ้วตรวจเช็กอย่างละเอียด แต่การขยับนั้นกลับดูเหมือนการ 'ปรนเปรอ' สำหรับคนต้องสาปอย่างเธอ

​"ฮ้า... อ๊ะ... อื้ออออ!"

​น้ำหวานเริ่มไหลซึมออกมาจนเปื้อนถุงมือหมอ เกวลินเชิดหน้าขึ้นระบายอารมณ์ที่พุ่งสูงจนกู่ไม่กลับ ความรู้สึกอยากถูกเติมเต็มมันรุนแรงจนเธอแทบจะทนไม่ไหว จนกระทั่งหมอถอดมือออกเพื่อจบการตรวจ

​"เสร็จแล้วครับ เดี๋ยวหมอจะจัดยา..."

​แต่คำพูดของหมอยังไม่ทันจบ เกวลินที่สติขาดผึงไปแล้วก็กระชากผ้าคลุมสีเขียวทิ้ง เธอไม่สนแล้วว่าตัวเองอยู่ในสภาพไหน เธอถลันตัวลงจากเตียงตรวจทั้งที่ยังใส่ชุดคนไข้ไม่เรียบร้อย และพุ่งเข้าหาคุณหมอหนุ่มที่กำลังยืนถอดถุงมืออยู่ทันที!

"อ๊ะ! คุณเกวลิน ทำอะไรครับ!" คุณหมอตกใจจนตาค้าง แต่เกวลินไม่ฟังอะไรทั้งนั้น เธอรุกหนักด้วยการซุกไซ้ใบหน้าลงไปที่ซอกคอของเขา พร้อมกับส่งเสียงครางระงมที่ดังออกมาจนคนข้างนอกห้องอาจจะได้ยินชัดเจน

​"อ๊าส์... แรงๆ... ทำแรงๆ เหมือนที่เคนทำ... อื้อออ!"

​เธอเริ่มใช้มือที่สั่นเทาพยายามจะปลดกระดุมเสื้อกาวน์ของคุณหมอออกอย่างบ้าคลั่ง ความต้องการที่รุนแรงทำให้เธอกลายเป็นคนละคนกับคุณหนูผู้จองหองในตอนเช้าไปเสียสิ้น!

"หมอ... ช่วยด้วย... อึก ฮ้าาา! มันร้อนไปหมดแล้ว!"

​เกวลินไม่รอคำอนุญาต เธอรั้งคอคุณหมอหนุ่มลงมาบดจูบอย่างเร่าร้อน ลิ้นเล็กสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากของเขาอย่างช่ำชองเพราะแรงกระตุ้นจากคำสาป คุณหมอหนุ่มที่ตอนแรกพยายามขัดขืนกลับเริ่มตอบสนองอย่างลืมตัว มือที่เคยถือแผ่นชาร์ตคนไข้บัดนี้เลื่อนลงมาโอบรัดเอวบางของเธอไว้แน่น

​"อืมมม... คุณเกวลิน... มันไม่ควร..." แม้ปากจะประท้วง แต่เสียงของคุณหมอกลับพร่ามัว

​เกวลินจัดการถอดเสื้อกาวน์ของคุณหมอทิ้งลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรั้งเขาให้ถอยไปพิงกับโต๊ะทำงานจนกองเอกสารกระจัดกระจาย เธอแทรกตัวเข้าไปอยู่ระหว่างขาของเขา บดเบียดจุดกึ่งกลางที่ชุ่มโชกเข้ากับหน้าขาของคุณหมอจนเขาต้องครางออกมาในลำคอ

​แจะ แจะ แจะ

​เสียงความชื้นแฉะดังระงมอยู่ในความเงียบของห้องตรวจที่ล็อกประตูไว้แน่นหนา เกวลินคว้ามือหมอให้สอดเข้าไปใต้กระโปรงที่เลิกขึ้นสูง นิ้วเรียวที่ยังสวมถุงมือยางอยู่สัมผัสเข้ากับยอดเกสรที่กำลังเต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจ

​"อ๊ะ! อ๊าส์... หมอขา... แรงๆ... เหมือนที่คุณตรวจเมื่อกี้..."

​"ถ้าคุณต้องการขนาดนั้น... หมอก็คงต้องรักษา ให้จบ"

​คุณหมอหนุ่มสติขาดสะบั้น เขาอุ้มร่างบางขึ้นวางบนโต๊ะทำงาน ก่อนจะปลดเข็มขัดและรั้งกางเกงลงเพียงเล็กน้อยเพื่อปลดปล่อยความแข็งขึงที่อัดอั้นมานาน เขาจับเรียวขาขาวทั้งสองข้างของเกวลินพาดไว้บนบ่าในท่าเดียวกับบนขาหยั่งตรวจภายใน

​"อ๊ะ! อ๊าาาา!"

​เกวลินหวีดร้องสุดเสียงเมื่อความยิ่งใหญ่ของคุณหมอแทรกซึมเข้ามาในร่างกาย มันทั้งร้อนและแน่นจนเธอต้องเชิดหน้าขึ้นระบายความเสียวซ่าน คุณหมอเริ่มขยับเอวเข้าออกอย่างหนักหน่วงผิดกับท่าทางสุภาพเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง

​ตับ! ตับ! ตับ!

​เสียงเนื้อกระทบเนื้อท่ามกลางกลิ่นยาและแอลกอฮอล์ทำให้อารมณ์ของเกวลินพุ่งสูงขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เธอจิกเล็บลงบนไหล่ของคุณหมอจนขึ้นรอยแดง ครางชื่อเขาซ้ำๆ อย่างลืมตัว

​"อ๊ะ อ๊ะ... หมอ... แรงอีก... อ๊าส์! จะเสร็จแล้ว... จะเสร็จแล้ววว!"

​ร่างบางกระตุกเกร็งลั่นห้องตรวจ น้ำหวานที่เปี่ยมไปด้วยพิษคำสาปไหลชโลมออกมาจนเปรอะเปื้อนโต๊ะทำงาน คุณหมอหนุ่มคำรามออกมาอย่างผู้ชนะก่อนจะเร่งจังหวะจนสุดท้ายทั้งคู่ก็แตะขอบสวรรค์ไปพร้อมๆ กัน

​เกวลินนอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนโต๊ะทำงาน สายตาเธอมองไปยังเพดานห้องตรวจด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป... คำสาปมันทำให้เธอเสียตัวให้กับชายอื่นนอกจากเคนไปแล้ว และที่สำคัญ... เธอเริ่มจะเสพติด มันเข้าเสียแล้วสิ

เกวลินพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออันน้อยนิด จัดแจงเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ เธอหอบหายใจพลางเอื้อมมือที่สั่นเทาไปหมายจะบิดลูกบิดประตูห้องตรวจเพื่อออกไปจากสถานการณ์ที่แสนอันตรายนี้

​แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่สลักประตูจะปลดล็อก แผ่นหลังบางก็ถูกแรงมหาศาลผลักเข้าหาบานประตูไม้อย่างจัง!

​ปึก!

​"อ๊ะ!" เกวลินสะดุ้งสุดตัว สัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนจากร่างกายกำยำของคุณหมอที่ทาบทับลงมาจนแผ่นหลังของเธอแนบสนิทกับประตู

​"จะรีบไปไหนล่ะครับคุณเกวลิน... หมอยังตรวจ อาการของคุณไม่ละเอียดเลยนะ" เสียงทุ้มที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

​"อื้อออ หมอคะ... พอแล้ว เกวลินไม่ไหวแล้ว..."

​เธอพยายามจะหันกลับไปประท้วง แต่กลับกลายเป็นการเปิดทางให้คุณหมอซุกไซ้ซอกคอขาวระหง มือหนาของคุณหมอข้างหนึ่งรวบข้อมือเธอทั้งสองข้างตรึงไว้กับบานประตู ส่วนอีกข้างก็เลื่อนต่ำลงไปใต้กระโปรงที่เพิ่งจะจัดเสร็จไปเมื่อครู่

​แจะ... แจะ... แจะ...

​เสียงความชื้นแฉะที่เกิดขึ้นใหม่ทันทีทำเอาเกวลินเข่าอ่อน ร่างกายของเธอมันช่างทรยศเหลือเกิน เพียงแค่ถูกเขากระตุ้น คำสาปก็พร้อมจะปะทุออกมาอีกรอบอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

​"อ๊าส์! หมอ... อย่า... ตรงนี้คนพลุกพล่านนะคะ... อ๊ะ!"

​คุณหมอไม่ฟังคำทัดทาน เขาจัดการรั้งสะโพกมนให้แอ่นรับความแข็งขึงที่จ่อรออยู่แล้ว ก่อนจะกระแทกกระทั้นเข้าหาจากทางด้านหลังอย่างหนักหน่วงจนร่างบางสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก

​ตับ! ตับ! ตับ!

​เสียงเนื้อกระทบกันดังสะท้อนอยู่ในห้องตรวจที่เงียบสงัด มีเพียงบานประตูไม้กั้นกลางระหว่างกิจกรรมอันเร่าร้อนกับผู้คนที่เดินผ่านไปมาด้านนอก เกวลินต้องยกมือขึ้นอุดปากตัวเองไว้แน่นเพื่อไม่ให้เสียงครางเล็ดลอดออกไปให้ใครได้ยิน

​"อื้อออ! อ๊ะ อ๊ะ อ๊าส์!"

​เธอหลับตาแน่น ความเสียวซ่านพุ่งพล่านจนสมองขาวโพลน แผ่นหลังเบียดเสียดกับประตูไม้จนเจ็บแสบ แต่มันกลับยิ่งเพิ่มรสชาติความตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก คุณหมอหนุ่มรัวจังหวะช่วงล่างอย่างบ้าคลั่งเหมือนคนขาดสติ จนในที่สุดเขาก็ปลดปล่อยความอัดอั้นทั้งหมดออกมาอีกครั้งจนล้นทะลัก

​เกวลินทรุดฮวบลงกับพื้นทันทีที่เขาถอนกายออก เธอหอบหายใจรวยรินเหมือนปลาขาดน้ำ

​"คราวนี้... กลับบ้านได้แล้วครับคุณเกวลิน แล้วอย่าลืม... มาตรวจตามนัดด้วยนะ" คุณหมอพูดพลางเช็ดเหงื่อบนใบหน้าแล้วกลับไปใส่เสื้อกาวน์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

​เกวลินพยุงตัวลุกขึ้นด้วยขาที่สั่นพั่บๆ เธอเปิดประตูออกมาด้วยสภาพที่ดูแทบไม่ได้... และคนแรกที่เธอมองเห็นตรงหน้าก็คือเคนที่ยืนกอดอกพิงผนังจ้องเขม็งมาที่เธอด้วยสายตาที่เย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม!

พละกำลังและสีหน้าที่ดูเปล่งปลั่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัดของเกวลิน ทำเอาเคนถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความประหลาดใจ ผิดกับตอนขามาที่เธอดูทรมานเจียนตาย

​เกวลินเดินเชิดหน้าผ่านร่างสูงของบอดี้การ์ดหนุ่มไปอย่างไม่ใยดี กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเธอผสมกับกลิ่นจางๆ บางอย่างที่เคนคุ้นเคยดีว่ามันคืออะไร ยิ่งทำให้เส้นเลือดที่ขมับของเขาเต้นตุบ

​"ดูท่าทาง... คุณหมอจะฉีดยาให้ดีจนอาการหายเป็นปลิดทิ้งเลยนะครับคุณหนู" เคนพ่นลมหายใจทิ้งพลางพูดจิกกัดขณะเดินตามหลังเธอไปที่รถ

​เกวลินหยุดชะงักที่ข้างรถอัลพาร์ด เธอหันกลับมาส่งยิ้มหวานที่ดูเย้ยหยันให้เขา "ใช่... หมอเขาเก่งมาก เก่งกว่านายเยอะเลยล่ะเคน ทั้งสุภาพ ทั้งนุ่มนวล... ไม่ถึกเหมือนนาย"

​คำพูดนั้นเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง เคนเปิดประตูรถให้เธอด้วยแรงที่มากกว่าปกติ จนประตูเกือบจะกระแทก เกวลินก้าวขึ้นไปนั่งไขว่ห้างบนเบาะหนังสุดหรูอย่างสบายอารมณ์ ความอึดอัดจากคำสาปหายไปสิ้นทิ้ง เหลือเพียงความซ่านสยิวที่ยังคงค้างคาอยู่ในกายเล็กน้อย

​"กลับบ้านได้แล้วเคน ฉันอยากพักผ่อน" เธอสั่งเสียงเรียบ

​เคนปิดประตูรถดัง ปัง! ก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ เขาจ้องมองเกวลินผ่านกระจกหลังด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและหึงหวงอย่างปิดไม่มิด

​"คุณหนูคงลืมไปแล้วว่าคลิปในมือถือผมมันยังอยู่นะครับ" เคนพูดเสียงเย็นขณะที่เริ่มออกตัวรถ "และอย่าคิดว่าการที่คำสาปสงบลงตอนนี้ มันจะหายไปตลอดกาล... ผมรู้ดีว่ามันแค่อิ่มชั่วคราวเท่านั้น"

​เกวลินไม่ได้ตอบอะไร เธอนั่งหลับตาพริ้มรับลมเย็นจากแอร์ ในหัวพลันนึกถึงสัมผัสของคุณหมอหนุ่มที่ทั้งเร่าร้อนและแปลกใหม่ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองถือไพ่เหนือกว่าเคนขึ้นมานิดหน่อย เพราะตอนนี้เธอรู้แล้วว่า... เคนไม่ใช่ทางออกเดียวของเธออีกต่อไป

​แต่ทว่า... รถกลับไม่ได้มุ่งหน้าไปทางคฤหาสน์ของเธอ เคนเลี้ยวรถเข้าสู่เส้นทางที่เปลี่ยวขึ้นเรื่อยๆ จนเกวลินเริ่มขมวดคิ้ว

​"เคน! นายจะไปไหน? นี่ไม่ใช่ทางกลับบ้าน!"

​"ในเมื่อคุณหนูบอกว่าหมอเก่งกว่าผม..." เคนเหยียบคันเร่งจนมิด "ผมก็แค่จะพาไปที่ที่ไม่มีใครมาขัดจังหวะได้... เพื่อจะพิสูจน์ให้คุณหนูเห็นว่าขี้ข้าคนนี้ มันมีดีกว่าหมอหน้าจืดนั่นยังไง!"