ตอนที่ 5

มาเรีย แม่ของวินเซนต์ เดินเข้ามาหาฉันด้วยรอยยิ้มสดใส และดึงฉันไปยืนข้าง ๆ เธอ เธอเป็นหนึ่งในคนที่สนับสนุนการแต่งงานของเรามากที่สุด และมักแสดงออกเสมอว่าพอใจในตัวฉันมาก

เมื่อเธอถูกบังคับให้ลุกจากที่นั่ง โซเฟียเหลือบมองฉันด้วยสายตาที่เกลียดชังอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะเดินออกไป แต่ในขณะที่ฉันนั่งลง ฉันเห็นสายตาของวินเซนต์ยังคงมองตามเธอไป

ฉันไม่อาจมอง ฉันยกแก้วไวน์ขึ้นมาบังรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก

จากนั้นมาเรียก็หันมาทางฉัน รอยยิ้มของเธอดูสดใสเกินไปเล็กน้อย

“เอเลน่าที่รัก เธอกับวินเซนต์แต่งงานกันมาได้ห้าปีแล้ว เมื่อไหร่จะให้หลานตัวน้อยกับตระกูลโรมาโน่สักคนล่ะ?”

เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบโต๊ะ เมื่อญาติคนอื่น ๆ พากันเสริม

“ตระกูลเราตั้งตารอทายาทคนต่อไปกันมากเลยนะ”

ฉันรู้สึกเหมือนเลือดในตัวไหลออกจากหน้า นิ้วมือกำแก้วแน่น สำหรับฉัน เรื่องนี้ไม่ต่างอะไรกับการเอาเกลือไปถูบนแผลที่ยังสดอยู่

ขณะที่ฉันกำลังพยายามหาคำตอบ โซเฟียก็ลุกขึ้นอย่างสง่างาม มือข้างหนึ่งวางบนท้องที่นูนขึ้นอย่างชัดเจน

“คุณป้าอย่ากดดันเอเลน่าเลยนะคะ” เธอพูดด้วยเสียงอ่อนหวานราวกับนางฟ้า “เรื่องแบบนี้มันจะเกิดขึ้นเมื่อถึงเวลา บังคับโชคชะตาไม่ได้หรอกค่ะ”

เธอเดินเข้ามาหาฉัน ใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าเป็นห่วงจอมปลอม “เอเลน่า ฉันรู้ว่านี่คงเป็นเรื่องละเอียดอ่อน สำหรับเธอ ในฐานะเพื่อน ฉันอยากขอโทษที่คิดไม่รอบคอบ”

พูดจบ เธอก็ยกแก้วแชมเปญขึ้น “ขอฉันดื่มให้เธอนะ เพื่อมิตรภาพของเรา”

สายตาทุกคู่ในห้องจับจ้องมาที่เรา ฉันรู้ว่าถ้าปฏิเสธจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ ฉันจึงหยิบแก้วขึ้น เตรียมจิบเพียงเล็กน้อยตามมารยาท

ทันใดนั้น วินเซนต์ก็ลุกพรวดขึ้น และคว้าแก้วจากมือของโซเฟีย

“โซเฟีย คุณท้องอยู่นะ ดื่มไม่ได้” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ก่อนจะหันมาทางฉัน เสียงของเขาแข็งขึ้น “เอเลน่า คุณก็น่าจะรู้ดีนี่ว่าไม่ควรให้คนท้องดื่ม”

เขายัดแก้วแชมเปญใส่มือฉัน “คุณดื่มแทนเธอไปสิ มันไม่ต่างอะไรอยู่แล้ว หลังจากห้าปีที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น”

ทั้งโต๊ะเงียบกริบ

ฉันมองวินเซนต์ ชายที่ฉันเคยรัก ขณะที่เขาทำให้ฉันอับอายต่อหน้าตระกูลของเขาทั้งหมด ต่อหน้าผู้หญิงที่เป็นชู้ของเขา

ญาติ ๆ มองหน้ากันอย่างอึดอัด

ฉันเห็นความเป็นประกายแห่งชัยชนะวาบผ่านในดวงตาของโซเฟีย เธอชนะแล้ว เธอทำให้วินเซนต์เลือกเธอต่อหน้าทุกคน

ฉันค่อย ๆ ลุกขึ้น หยิบแก้วแชมเปญ และยิ้มให้โซเฟีย

“เธอพูดถูก โซเฟีย ในฐานะเพื่อน ฉันควรจะเข้าใจให้มากกว่านี้” ฉันหยุดเล็กน้อย ปล่อยให้เสียงของฉันดังไปทั่วห้องที่เงียบงัน “ท้ายที่สุด ต่อให้เด็กคนนั้นเป็นลูกของวินเซนต์ ฉันก็โทษเธอไม่ได้อยู่ดี”

แล้วฉันก็ดื่มแชมเปญทั้งแก้วในอึกเดียว

ทั้งห้องเงียบงันราวกับถูกหยุดเวลา

สีหน้าของหัวหน้ามาเฟีย โรมาโน่หมองลง ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะการกระทำของวินเซนต์ หรือเพราะฉันทำลายบรรยากาศงานของทุกคน

ใบหน้าของวินเซนต์ซีดเผือด ส้อมในมือของมาเรียกระทบจานเสียงดัง

เสียงกระซิบนินทาเกิดขึ้นรอบตัวเรา โซเฟียทำหน้าราวกับเห็นผี

ฉันวางแก้วเปล่าลงอย่างสง่างาม และหยิบกระเป๋าถือขึ้นมา “ต้องขออภัยที่ทำลายบรรยากาศนะคะ สุขสันต์วันเกิดค่ะ คุณหัวหน้ามาเฟีย โรมาโน่”

จากนั้นฉันก็หันหลังเดินออกมา ทิ้งความโกลาหลไว้เบื้องหลัง

วินเซนต์ตะโกนเรียกชื่อฉัน แต่ฉันไม่หันกลับไปมอง

ฉันขึ้นแท็กซี่คันแรกที่เห็น

“ไปสนามบินค่ะ”

“เอเลน่า! เอเลน่า รอก่อน!” วินเซนต์วิ่งออกมา แต่แท็กซี่ก็ขับออกไปแล้ว

ในกระจกมองหลัง ฉันเห็นเขายืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าตื่นตระหนกแบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

ระหว่างทางไปสนามบิน ฉันเปิดโทรศัพท์ และเลือกภาพหน้าจอโพสต์ของโซเฟียที่ฉันแคปไว้

ฉันส่งภาพเหล่านั้นเข้าไปในกรุ๊ปแชทของตระกูลโรมาโน่ แล้วพิมพ์ข้อความสุดท้าย

【เรียนผู้อาวุโส เด็กที่โซเฟียกำลังตั้งท้องเป็นลูกของวินเซนต์ ขณะนี้ทนายของฉันกำลังดำเนินการเรื่องเอกสารหย่า ขอบคุณสำหรับการดูแลตลอดห้าปีที่ผ่านมา ขอถือว่าพันธมิตรระหว่างเราสิ้นสุดลงแล้ว】

ฉันกดส่ง

จากนั้นฉันก็ปิดโทรศัพท์

ขณะที่เครื่องบินเตรียมทะยานขึ้น ฉันมองออกไปยังแสงไฟของเมือง ฉันไม่รู้สึกเสียใจ มีเพียงความโล่งใจ

ทุกอย่างในเมืองนี้—คฤหาสน์โรมาโน่ คำโกหกของวินเซนต์ การยั่วยุของโซเฟีย—ล้วนกลายเป็นอดีต

ฉันกำลังจะไปนิวยอร์ก ไปหาผู้ชายที่รอฉันมานานถึงห้าปี