หลังแม่จากไป ฉันหนีออกจากกรงทองแสนล้านของเจ้าพ่อผู้คลั่งรัก

เพิ่งตัดสายไปไม่ถึงสิบนาที เสียงฝีเท้าเร่งรีบของอันโตนิโอก็ดังมาจากชั้นล่างช่างน่าแปลก ก่อนหน้านี้ตอนฉันไข้ขึ้นสูงถึงสี่สิบองศา เขายังแค่สั่งให้เอเลน่านำยาลดไข้มาให้เท่านั้นดูท่าว่าต้องเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเอเลน่า เขาถึงจะรีบร้อนขนาดนี้เขายังไม่ทันถอดสูทก็พุ่งเข้ามาในห้องนอน ก้าวเข้ามาประชิดทีละก้าว แววตาเย็นเยียบกดดัน “สายของผม คุณยังกล้าตัด?”ฉันก้มหน้าพับเสื้อผ้าต่อ “ฉันไม่อยากรับ”เขาคว้าข้อมือฉันแน่น บังคับให้เงยหน้าสบตาเขา“แค่ผมสั่งให้คุณเงียบ ก็เลยงอน? เอเลน่าเพิ่งปิดดีลสำเร็จ ผมในฐานะเจ้าพ่อพาสมาชิกหลักไปฉลอง มันผิดตรงไหน?”น้ำเสียงเขายิ่งดังขึ้น แฝงความโมโหชัดเจน“คุณรู้ไหมว่ามีคนเห็นมากแค่ไหน? บางคนถึงขั้นเดาว่าเธอเป็นเมียน้อยของผม! เอเลน่าเป็นคนรักหน้าตา พอถูกคุณเหน็บแบบนั้น ถึงกับร้องไห้จนเป็นลมต่อหน้าคนอื่น!”“อ๋อ” ฉันเอียงศีรษะเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าเขาเดือดดาลเรื่องอะไร“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน ฉันเป็นแม่ของเธอหรือไง?”เขาหัวเราะออกมาด้วยความโมโหฉันพูดต่ออย่างเนิบช้า“เห็นชัด ๆ ว่าทุกคนคิดว่าที่ปรึกษาคนโปรดของคุณทำตัวไม่เหมาะสม ถึงได้ซุบซิบนินทาเธอแบบนั้

เสียงของลูก้าค่อย ๆ แผ่วลงเรื่อย ๆ“ตอนนั้นคุณเอเลน่าเป็นคนยื่นใบมรณบัตรด้วยตัวเองครับ เธอบอกว่าช่วงนี้คุณอารมณ์ไม่ดี เรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นต้องรายงาน อีกอย่าง เรื่องที่เกี่ยวกับคุณนายก็เป็นเธอจัดการมาตลอด…”อันโตนิโอหันขวับไปทันที จ้องเอเลน่าเขม็ง“ฉันไม่ยักจำได้ว่าเคยสั่งเรื่องแบบนี้”เอเลน่าหน้าซีดเผือด ฝืนข่มใจให้สงบ “เจ้าพ่อคะ ช่วงนั้นเรากำลังยุ่งเรื่องความร่วมมือ ฉันแค่กลัวว่าคุณจะเสียสมาธิ”“หุบปาก!” อันโตนิโอตวาดใส่เธออย่างเดือดดาล“เอาโทรศัพท์ของเธอมาให้ฉัน ฉันจะดูประวัติการรักษาที่แท้จริงของแม่อิซาเบลล่า!”เอเลน่าส่ายหน้าอย่างเสียสติ ถอยหลังออกไปโดยสัญชาตญาณเขาจึงฉวยกระเป๋าของเธอมา ค้นจนเจอโทรศัพท์ใบแจ้งอาการวิกฤตที่ถูกปิดบังไว้เงินแต่ละรายการที่ถูกยื่นขอในนามของฉัน แต่สุดท้ายกลับเข้าบัญชีของเธอทั้งหมดรวมถึงบันทึกแชตอีกมากมาย ที่ดูเหมือนอ่อนโยน แต่แท้จริงแล้วเต็มไปด้วยเจตนาร้ายมือขวาของเขาเลื่อนไปแตะปืนที่เอวโดยไม่รู้ตัวแววตายิ่งน่ากลัวขึ้นเรื่อย ๆ“อย่า…อย่าทำแบบนั้น…” เอเลน่าร้องไห้สะอึกสะอื้น วิงวอนอย่างหมดสภาพฉันหันหลังเดินไปทางเต็นท์ยังเดินไปได้ไม่

การเซ็นข้อตกลงหย่าราบรื่นจนน่าผิดสังเกตอันโตนิโอไม่ปรากฏตัว เขาส่งที่ปรึกษาคนใหม่มานำเอกสารมาให้“คุณนาย เจ้าพ่อบอกว่า…” ที่ปรึกษาอ้ำอึ้ง เหมือนจะพูดต่อแต่ก็ชะงักไป“เรียกฉันว่าอิซาเบลล่า” ฉันตัดบท ก่อนจะเซ็นชื่อลงไปอย่างรวดเร็วที่ปรึกษายื่นแฟ้มเอกสารหนาเตอะมาให้“เจ้าพ่อยกวิลล่าให้คุณ เพนต์เฮาส์ในชื่อของเขาก็โอนมาเป็นของคุณแล้ว นอกจากนี้ ในบัตรใบนี้มีเงิน200 ล้านบาท เป็นบัญชีส่วนตัวของคุณ”“รหัสคือวันเกิดของคุณ”ฉันมองบัตรสีดำใบนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรับมันไว้ แล้วผลักกุญแจวิลล่าคืนกลับไป“คอนโดกับเงิน ฉันรับไว้ ส่วนวิลล่าหลังนั้น ช่วยขายให้ฉันด้วย”ที่ปรึกษาดูอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด “เจ้าพ่อหวังว่าคุณจะเก็บมันไว้…”“งั้นก็บอกเขาไป” ฉันตัดบท “แค่เห็นบ้านหลังนั้น ฉันก็รู้สึกขยะแขยงแล้ว”ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา งานขุดค้นโบราณคดีก็สิ้นสุดลง ฉันกลับไปที่วิลล่าเพื่อจัดการทุกอย่างเป็นครั้งสุดท้ายรหัสห้องแต่งตัวถูกเปลี่ยนเป็นวันเกิดของฉันจริง ๆของด้านใน—ทั้งชุดราตรีราคาแพงและเครื่องประดับ—หลังจากปลดระบบรักษาความปลอดภัยแล้ว ก็กลายเป็นของฉันอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรกแต่ฉันจะเอาของพ