หลังแม่จากไป ฉันหนีออกจากกรงทองแสนล้านของเจ้าพ่อผู้คลั่งรัก

“หย่าเถอะ อันโตนิโอ ฉันเซ็นสัญญาไว้เรียบร้อยแล้ว”

ฉันวางสัญญาหย่าลงบนโต๊ะทำงานของเขา

“เลิกงอแงได้แล้ว” เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง เอาแต่ก้มอ่านเอกสาร “คืนนี้ผมมีนัด ไม่มีเวลามาเล่นอะไรไร้สาระกับคุณ”

“ฉันไม่ได้งอแง” ฉันเน้นเสียงชัด “ฉันจะหย่า”

เขาเงยหน้าขึ้นในที่สุด แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“คุณก็รู้ว่าผมไม่ชอบเรื่องล้อเล่นแบบนี้”

ลูกน้องสองสามคนมองหน้ากัน ก่อนจะถอยออกไปอย่างรู้หน้าที่ สายตาที่มองฉันแฝงความเวทนา

“ฉันไม่ได้ล้อเล่น” ฉันกำหมัดแน่น ฝืนสบตาเขา

อันโตนิโอลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ทอดเงาทาบลงมา กลิ่นโคโลญผสมกลิ่นซิการ์ทำให้ลมหายใจฉันสะดุด

“ที่รัก” เขาโอบเอวฉัน ดึงเข้าไปชิด ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหู

“ยาพิเศษของแม่คุณ เม็ดละสามหมื่นห้าพันบาท วันหนึ่งต้องกินหกเม็ด ถ้าคุณหย่ากับผม คุณอยากให้เธอตายหรือไง”

ฟันของฉันกัดกันแน่นจนเกิดเสียงกรอด

ครั้งหนึ่งฉันเคยหลงใหลในความเด็ดขาดของเขามากแค่ไหน ตอนนี้ก็ยิ่งรังเกียจมากเท่านั้น

“ฉันไม่ต้องการยาของคุณแล้ว!” ฉันผลักเขาออก ตะโกนแทบสุดเสียง “แม่ฉันไม่อยู่แล้ว ฉันต้องการแค่ลายเซ็นของคุณ!”

แววตาของเขามืดครึ้มลงทันที

“คุณกล้าเอาเรื่องแบบนี้มาหลอกผมเหรอ? เมื่อเช้าเอเลน่ายังเอาวิดีโอที่แม่คุณออกไปเดินเล่นมาให้ผมดูอยู่เลย”

ฉันเบิกตากว้าง กำลังจะปฏิเสธ แต่ที่ปรึกษาของเขาก็ปรากฏตัวอยู่หน้าประตู

“เจ้าพ่อ ถึงเวลาออกเดินทางแล้วค่ะ”

เขาลุกขึ้นทันที ก่อนจะเดินออกไป ทิ้งคำสั่งไว้เพียงสั้น ๆ “เลิกงอแงได้แล้ว รอผมกลับมาก่อนค่อยคุย”

ฉันรู้ดีว่าเขาไม่มีวันคุย

ในสายตาเขา นี่ก็เป็นแค่อาการงอแงไร้เหตุผลของฉันอีกครั้ง

ไม่เกินสี่ชั่วโมง ฉันก็จะเป็นฝ่ายไปขอโทษเขาเอง

เมื่อก่อนฉันก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ

ตอนนั้นฉันกลัวเหลือเกินว่า ถ้าทำให้เขาไม่พอใจ แม่จะถูกตัดยา ไม่ว่าเขาจะสั่งอะไร ฉันก็ยิ้มรับทั้งหมด

แม้จะถูกเยาะเย้ยต่อหน้าว่า “ไร้กระดูกสันหลัง”

ฉันก็ยังทำเป็นไม่ได้ยิน

แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม

ถ้าเมื่อสัปดาห์ก่อน เขายอมฟังโทรศัพท์สายนั้นของฉันให้จบ บางทีตอนนี้ฉันอาจยังหลอกตัวเองว่านั่นคือความรัก

แต่ตอนนั้น ฉันเพิ่งเอ่ยปากขอร้อง ก็ถูกเอเลน่าแย่งโทรศัพท์ไปแล้วตัดบททันที

“คุณนายจะออกไปซื้อเครื่องประดับคอลเลกชันใหม่อีกแล้วเหรอคะ? แต่ช่วงนี้สถานการณ์ไม่ค่อยปลอดภัยนะคะ คุณยังยิงปืนก็ไม่เป็น…อย่าออกไปสร้างปัญหาให้เจ้าพ่อเลยดีกว่านะคะ”

ฉันรีบอธิบายเสียงสั่น “ไม่ใช่! คือแม่ฉัน…”

“คุณแม่ของคุณอาการดีมากค่ะ” เธอขัดขึ้นอย่างอ่อนโยน

“วันนี้ฉันตั้งใจไปเยี่ยมมาโดยเฉพาะ ท่านทานอาหารได้ดีมากนะคะ ต่อให้คุณอยากออกไป ก็ไม่ควรเอาสุขภาพของแม่มาอ้างแบบนี้นะคะ”

แต่ในภาพที่ผู้ดูแลแอบถ่ายมา เห็นได้ชัดว่าอาการของแม่ทรุดหนัก ใกล้สิ้นลมหายใจเต็มที

ฉันกำลังจะอธิบาย แต่อันโตนิโอก็ขัดขึ้นอย่างรำคาญ

“พอได้แล้ว อิซาเบลล่า ผมยุ่งมาก ไม่มีเวลาฟังคุณโกหก”

“คุณโกหกเพื่อจะออกไปเที่ยวตลอด ครั้งก่อนก็อ้างว่าปวดฟัน ครั้งนี้ถึงกับเอาแม่มาอ้าง?”

“ทำตามที่เอเลน่าจัดการไว้ เธอเป็นมืออาชีพที่สุด ดูแลคุณได้ดีอยู่แล้ว”

นี่แหละคือวิธีที่เขาจัดการกับทุกคำขอของฉัน

ทั้งที่ฉันเป็นภรรยาของเจ้าพ่อแท้ ๆ แต่แม้แต่เงินซื้อผ้าอนามัยแบบสอดยังต้องไปขอเอเลน่า

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องออกไปข้างนอก

เธอมักหาข้ออ้างสารพัดมาปฏิเสธฉัน

“เหตุผลในการออกไปของคุณยังไม่เพียงพอ ถ้าปวดฟันคุดก็ทานยาแก้ปวดไปก่อนค่ะ”

“ช่วยลูกแมวที่เผลอกินยาฆ่าแมลงเหรอคะ? เรื่องนี้ไม่อยู่ในความรับผิดชอบของฉันค่ะ”

“ผ้าอนามัยแบบสอดเหรอคะ? คุณไปขอยืมจากสาวใช้เอาก็พอค่ะ”

สุดท้ายฟันคุดซี่นั้นก็ขึ้นเบี้ยวไปทั้งอย่างนั้น โดยไม่เคยได้พบหมอ

ลูกแมวหยุดหายใจลงในฝ่ามือของฉัน

สายตาของเหล่าสาวใช้ในคฤหาสน์ที่มองมาที่ฉัน เต็มไปด้วยความเวทนา

อันโตนิโอส่งชุดราตรีและเครื่องประดับตามฤดูกาลมาให้ที่วิลล่าอย่างสม่ำเสมอ ไม่เคยขาด

แต่ทุกชิ้นถูกล็อกเก็บไว้ในตู้ ฉันไม่มีแม้แต่สิทธิ์จะแตะต้อง

น่าขำสิ้นดี ตอนที่แม่ฉันใกล้ตาย ฉันกลับต้องนั่งเขียนคำร้องขอออกไปยาวสองหมื่นคำ

เอเลน่ามองเพียงแวบเดียวก็ปัดตก

“การออกไปข้างนอกต้องยื่นคำขอล่วงหน้าอย่างน้อยสามวันทำการ รอสามวันนะคะ”

ฉันร้อนใจแทบขาดใจ ร้องไห้ขอร้อง “ให้ฉันออกไปแค่สองชั่วโมงก็ยังดี แม่ฉันไม่ไหวแล้วจริง ๆ”

เธอยิ้มแล้วตอบ “งั้นเหรอคะ? แต่ถ้าคนมันถึงเวลาตาย ต่อให้คุณไปพบ ยังไงก็ต้องตายอยู่ดี”

“ฉันต้องปฏิบัติหน้าที่ดูแลคุณ ถ้าไม่มีเหตุผลที่เหมาะสม ก็ปล่อยให้คุณออกไปไม่ได้ค่ะ”

สายที่ฉันโทรหาอันโตนิโอ ก็ถูกตัดทิ้งทั้งหมด

สามวัน ห้าวัน เจ็ดวัน

สุดท้ายผู้ดูแลก็ส่งภาพตอนที่แม่เสียชีวิตมาให้ฉัน

ถ้าก่อนหน้านี้ฉันยังหลอกตัวเองได้ว่านี่คือการปกป้อง คือความรัก

แต่ตอนนี้แม่ตายแล้ว ฉันยังมีเหตุผลอะไรที่จะไม่หนีออกจากกรงขังนี้อีก?

ฉันฝืนกลั้นน้ำตา ปิดฉากความทรงจำ แล้วเริ่มเก็บข้าวของ

จู่ ๆ โทรศัพท์ก็สว่างขึ้น อันโตนิโอส่งโพสต์มาให้

เป็นโพสต์ของเอเลน่า ในภาพเธอยืนข้างเขา ยกแก้วฉลองความร่วมมือ

แคปชันเขียนว่า [วันทำงานกับบอส]

ฉันยังไม่ทันพูดอะไร เขาก็ส่งข้อความตามมา

[เห็นโพสต์ของเอเลน่าแล้วใช่ไหม? อย่าคิดมาก ผมบอกอีกครั้ง เราเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้อง]

[ช่วงนี้ตระกูลกำลังปรับภาพลักษณ์ ผมไม่อยากให้ใครคิดว่าที่ปรึกษากับภรรยามีปัญหากัน]

พอเป็นเรื่องของเธอ เขาจะรีบโผล่มาทันทีเสมอ

เดิมทีฉันไม่อยากตอบ แต่ความคับแค้นในใจก็ท่วมท้น

ยังไงฉันก็ไม่เหลืออะไรแล้ว จะไปกลัวอะไรอีก?

ฉันแค่นหัวเราะ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ

[ทุกตระกูลควรจ้างเอเลน่าเป็นที่ปรึกษา เพราะเธอกล้าจำกัดเสรีภาพของภรรยาเจ้าพ่อได้ แถมยังใช้อำนาจอนุมัติเล็ก ๆ ได้อย่างเชี่ยวชาญ]

[ถ้าขึ้นตำแหน่งสำเร็จแล้ว ก็อย่าลืมใช้ ‘ความยุติธรรม’ แบบนี้กับตัวเองด้วยนะ]

พอกดส่ง ความอัดอั้นในใจก็คลายลงเล็กน้อย

ฉันยัดเดรสเรียบง่ายตัวสุดท้ายลงในกระเป๋า

ชุดราตรีที่ไม่พอดีตัว คฤหาสน์ที่เต็มไปด้วยกล้องวงจรปิด และความควบคุมที่เขาเรียกว่าความรัก…

จะไม่มีอะไรผูกมัดฉันได้อีกต่อไป

โทรศัพท์สั่นขึ้น อันโตนิโอโทรเข้ามา

ฉันกดตัดสายทันที

เหมือนกับตอนที่แม่กำลังจะสิ้นใจ เขาก็ตัดสายฉันอย่างไม่ลังเลแบบนั้นเลย