ตอนที่ 2

วินเซนต์กลับบ้านเร็วผิดปกติในวันนั้น ตอนหนึ่งทุ่ม ปกติเขามักอ้างว่าติดธุระอยู่ที่คาสิโน ที่ท่าเรือ หรือไม่ก็งานเลี้ยงรับรองนักการเมือง—ซึ่งตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าทั้งหมดเป็นแค่ข้ออ้าง

“เอเลน่า? อยู่บ้านเหรอ” เขาพูดพลางถอดเสื้อสูท น้ำเสียงอ่อนโยนแบบที่ฉันไม่ได้ยินมานาน “วันนี้เป็นยังไงบ้าง”

ฉันไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากโซฟา

“เอเลน่า?” เขาเดินเข้ามา กำลังจะนั่งข้างฉัน “คุณดูไม่ค่อยดีเลย ไม่สบายหรือเปล่า”

เขายื่นมือมาจะแตะหน้าผากฉัน ฉันสะดุ้งขยับหนีทันที

“อย่ามาแตะฉัน”

วินเซนต์ชะงักไป ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “เป็นอะไรไป ใครทำให้คุณโมโหมา”

ในที่สุดฉันก็เงยหน้ามองเขา ใบหน้าที่ครั้งหนึ่งฉันเคยรัก กลับดูเหมือนของคนแปลกหน้า

“คุณเห็นในแชทกลุ่มแล้วใช่ไหม”

สีหน้าของเขาแข็งค้างไปเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเป็นปกติ “อ้อ เรื่องนั้นเหรอ เห็นแล้ว”

แค่นั้นเหรอ เห็นแล้ว?

“แค่นั้น?” ฉันลุกขึ้น ร่างกายสั่นไปหมด “โซเฟียท้องลูกของคุณ แต่สิ่งเดียวที่คุณพูดคือ ‘เห็นแล้ว’ เนี่ยนะ?”

วินเซนต์คลายเนกไท ท่าทางที่คุ้นเคยแต่ตอนนี้มันกลับทำให้ฉันคลื่นไส้ “เอเลน่า ตอนเราแต่งงานกัน เราพูดกันชัดเจนแล้ว มันก็เพื่อตระกูลของเรา คุณจะบ่นอะไรนักหนา”

“บ่นงั้นเหรอ?” ฉันแทบไม่เชื่อหูตัวเอง “วินเซนต์ คุณทำผู้หญิงคนอื่นท้องนะ!”

“ผมต้องการทายาท เอเลน่า” เขาพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งอย่างน่ากลัว ราวกับคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ “ตระกูลโรมาโน่ต้องการทายาท”

คำพูดนั้นเหมือนหมัดที่ต่อยเข้ากลางท้องฉัน

“ทายาทงั้นเหรอ?” ฉันเดินฉับไปที่บาร์ คว้าแก้วคริสตัลขึ้นมาแล้วขว้างใส่เขา “คุณอยากได้ทายาทนักใช่ไหม!”

แก้วแตกกระจายแทบเท้าเขา

ฉันพุ่งตัวเข้าไปในห้องนอน คว้าผลตรวจจากช่วงบ่าย แล้วปาใส่อกเขา

“คุณรู้ไหมว่านี่คืออะไร ยาคุมกำเนิด! ‘กรดโฟลิก’ ที่คุณให้ฉันกิน คือยาคุม!” เสียงฉันแตกพร่า เต็มไปด้วยความโกรธ “แล้วนี่—นี่คือผลตรวจของฉัน คุณป้อนยาพิษให้ฉันมาตั้งสามปี วินเซนต์ สามปี! และตอนนี้หมอบอกว่าฉันอาจจะมีลูกไม่ได้อีก”

วินเซนต์ก้มเก็บเอกสาร สีหน้าของเขาแข็งกระด้างราวกับหิน

“แล้วตอนนี้คุณมาบอกว่าคุณอยากได้ทายาท?” น้ำตาไหลอาบหน้าฉัน “คุณขัดขวางไม่ให้ฉันท้อง ในขณะที่ไปทำผู้หญิงคนอื่นท้อง ตลอดสามปี วินเซนต์ ฉันคิดว่ามันเป็นความผิดของฉัน ฉันไปหาหมอ ร้องไห้ และถามคุณว่าฉันไม่ดีพอหรือเปล่า…”

“เอเลน่า ผม—”

“อะไร?” ฉันแค่นหัวเราะอย่างเดือดดาล “คุณคิดว่าฉันจะไม่มีวันรู้เหรอ แม้แต่เพื่อนของคุณยังรู้ว่าโซเฟียท้อง มีแค่ฉัน ภรรยาของคุณ ที่ถูกปิดบัง มันตลกมากใช่ไหม หรือพวกคุณคิดว่าฉันโง่มาก?”

วินเซนต์เงียบไปนาน ก่อนจะก้มเก็บเอกสารจากพื้น “เอเลน่า ตอนนี้คุณขาดสติ ไว้คุยกันใหม่ตอนคุณมีสติมากกว่านี้”

คุย

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่เราเห็นไม่ตรงกัน นี่คือประโยคของเขา

ราวกับฉันไม่ใช่ภรรยาเขา เป็นแค่ดีลธุรกิจอีกงานที่ต้องจัดการ

ประตูถูกปิดกระแทกเสียงดัง ทิ้งฉันไว้คนเดียวในห้องนั่งเล่น ท่ามกลางเศษแก้วแตกกระจาย ไม่ต่างจากหัวใจของฉัน

ฉันทรุดตัวลงกับพื้น น้ำตาไหลจนหมด ห้าปีของการแต่งงานไม่ต่างอะไรกับการหลอกลวง และฉันคือคนโง่ที่สุดในเรื่องนี้

ฉันเช็ดน้ำตา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดหมายเลขหนึ่ง

“บริษัททอมป์สันแอนด์แอสโซซิเอทส์ สวัสดีตอนเย็นค่ะ”

“นี่เอเลน่า โรมาโน่ ฉันต้องการให้คุณจัดการเอกสารการหย่า ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้”