ตอนที่ 3

เย็นวันถัดมา วินเซนต์กลับบ้านอีกครั้ง

คราวนี้ ในมือเขาถือกล่องสีน้ำเงินใบเล็กดูหรูหรา—แบรนด์ ทิฟฟานี่ แอนด์ โค

“เอเลน่า ผมซื้ออะไรบางอย่างมาให้คุณ” เขาพูด พลางเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง น้ำเสียงหวานเลี่ยนที่ตอนนี้ฉันรู้ดีว่าเขาแค่แกล้งทำ “คุณต้องชอบแน่”

ฉันนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง ไม่คิดจะหันไปมองเขาด้วยซ้ำ

วินเซนต์เปิดกล่อง ภายในเป็นสร้อยเพชรที่เจิดจรัส ทุกเม็ดสวยแบบไร้ที่ติ เปล่งประกายรับแสง

“จากคอลเลกชันใหม่ ลิมิเต็ดระดับโลก” เขาพูดเสียงอ่อนโยน “อยากลองใส่ไหม”

ในที่สุดฉันก็หันไปมองเขา มองความอ่อนโยนที่ฝึกฝนมาอย่างดีบนใบหน้า และในเสี้ยววินาทีนั้น ความทรงจำห้าปีที่ผ่านมาก็พรั่งพรูเข้ามาในหัว

ของขวัญขอโทษหลังการทะเลาะทุกครั้ง ความเอาใจใส่แบบกะทันหันหลังจากเมินเฉยกันเป็นวัน ๆ คำหวานไร้ความหมายที่เขากระซิบทุกครั้งที่ฉันเริ่มสงสัยว่าเขานอกใจ… ทั้งหมดเป็นแค่การแสดง

เขาส่งดอกกุหลาบให้ฉันในวันเกิด จองร้านอาหารแพงที่สุดในวันครบรอบ ไปโบสถ์กับฉันในวันคริสต์มาส…

ความทรงจำงดงามเหล่านั้น กลายเป็นเรื่องตลกร้าย เพราะฉันรู้ดีว่า หลังคืน “โรแมนติก” เหล่านั้น เขาจะหันหลังแล้วตรงไปหาเตียงของโซเฟียทันที

“เอเลน่า?” วินเซนต์เอื้อมมือมาจะสวมสร้อยให้ “คุณร้องไห้ทำไม”

ฉันไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าน้ำตาไหลอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเศร้า มันคือความโกรธ โกรธความโง่ของตัวเอง

“เอามันไปให้พ้นฉัน” ฉันพูด พลางผลักมือเขาออก “เอาสร้อยของคุณไป พร้อมกับความห่วงใยจอมปลอมของคุณด้วย”

“เอเลน่า ผมรู้ว่าคุณโกรธ แต่มันไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คุณคิด” วินเซนต์พยายามอธิบาย “ผมให้คุณกินยานั่น เพราะไม่อยากให้คุณเจ็บ”

“กลัวว่าฉันจะเจ็บงั้นเหรอ?” ฉันแทบไม่เชื่อหูตัวเอง “เลยคิดว่าการโกหกฉันดีกว่าอย่างนั้นเหรอ”

“คุณไม่เข้าใจ การสืบทอดอำนาจในตระกูลโรมาโน่มันซับซ้อน ผมจำเป็นต้องแน่ใจ…” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “แต่มันไม่ได้เปลี่ยนอะไรนะเอเลน่า ต่อให้โซเฟียมีลูก ตำแหน่งของคุณก็ยังเหมือนเดิม เรายังใช้ชีวิตที่ดีด้วยกันได้”

ชีวิตที่ดีด้วยกันงั้นเหรอ

ฉันลุกขึ้น เลือดสูบฉีดจนหูอื้อ

“คุณคิดว่าฉันเป็นอะไร วินเซนต์ นกน้อยของคุณงั้นเหรอ สิ่งมีชีวิตที่คุณขังไว้ในกรง โยนเศษอาหารให้ แล้วคาดหวังให้ร้องเพลงตามคำสั่ง?”

“เอเลน่า อย่าเป็นแบบนี้เลย…”

“แบบไหน?” เสียงฉันดังขึ้น “ฉันควรเป็นยังไง ควรแกล้งโง่ต่อไปงั้นเหรอ กินยาพิษของคุณต่อไป มองดูเมียน้อยของคุณอุ้มท้องลูกคุณ แล้วขอบคุณเศษเดนที่คุณโยนให้ฉัน?”

“ผมไม่เคยขอให้คุณต้องขอบคุณ”

“แล้วคุณต้องการอะไรจากฉัน?” ฉันก้าวเข้าไปใกล้ “ให้เป็นภรรยาตัวน้อยแสนสมบูรณ์แบบต่อไปงั้นเหรอ แสดงละครให้โลกเห็นว่าเรามีความสุขแค่ไหน เพื่อที่คุณจะได้ไปนอนกับโซเฟียอย่างสบายใจ?”

วินเซนต์เงียบงัน

“ไม่มีคำว่า ‘เรา’ อีกแล้ว วินเซนต์” ฉันพูดด้วยเสียงที่สงบลงอย่างกะทันหัน “ฉันเกลียดคุณ เเกลียดคำโกหกของคุณ เกลียดการเสแสร้งของคุณ และเกลียดที่ฉันเคยรักคุณ”

ฉันหันหลัง เดินเข้าห้องนอน แล้วล็อกประตู

ฉันได้ยินเสียงอะไรบางอย่างกระแทกประตู ตามด้วยเสียงประตูหน้าบ้านปิดกระแทก

ฉันทิ้งตัวลงบนเตียง รู้สึกว่างเปล่าแบบไม่เหลืออะไร

ในจังหวะนั้นเอง แล็ปท็อปก็ดังแจ้งเตือนอีเมลใหม่

ฉันเดินเข้าไป หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมข้อความจากมาร์คัส แบล็ควูด

เอเลน่า,

เป็นยังไงบ้าง ฉันจำได้ว่าเธอไม่ค่อยกินข้าว กระเพาะยังมีปัญหาอยู่ไหม วันก่อนฉันถ่ายรูปวาฬออร์กามา น่าทึ่งมากเลยว่าไหม ฉันอยากให้เราได้เห็นมันด้วยกัน ฉันรู้ว่าเธอแต่งงานแล้ว และนี่อาจไม่เหมาะสม ขอโทษด้วย แต่ฉันคิดถึงเธอ หวังว่าเธอจะมีความสุขดี

—มาร์คัส

ฉันจ้องอีเมลนั้น หัวใจเริ่มเต้นแรง

มันคือทางหนี คือหน้าต่างสู่ชีวิตใหม่