บทที่ 3

ระหว่างนั่งรถไปบ้านของคิมหันต์อลันเอาแต่นั่งสะอื้นไปตลอดทางไม่อยากห่างจากคนเป็นแฟนและไม่ชอบที่ต้องไปอยู่กับคนอื่น

ตลอดเวลาที่อลันเข้ามาอยู่กรุงเทพฯเขามีเพียงกรคนเดียวเท่านั้นเขาไม่ออกไปไหนอยู่แค่ในคอนโดนานทีกรจะพาเขาออกจากห้อง

พอกรขับรถถึงหน้าบ้านของคิมหันต์เขาบีบแตรรถเพื่อให้คนในบ้านออกมาเปิดประตูมีผู้หญิงวัยกลางคนออกมาเปิดประตูให้กับทั้งสองและเดินมาต้อนรับที่รถพร้อมกับหน้าตาที่ยิ้มแย้ม

"คุณคิมรออยู่ในบ้านค่ะ" พูดเสร็จพร้อมเดินนำหน้าเข้าไปในบ้าน ทั้งสองเดินเข้าไปในบ้านที่หลังใหญ่โตข้างในดูหรูหราถูกตกแต่งแบบเรียบง่ายอลันเดินตามหลังกรติดๆ

คิมหันต์นั่งไขว่ห้างรอทั้งสองที่โซฟาพร้อมกับแก้วกาแฟที่วางบนโต๊ะตรงหน้าของเขาใบหน้าของเจ้าของบ้านไม่ค่อยจะต้อนรับแขกสักเท่าไหร่บวกกับหน้าตาที่เรียบเฉยไม่มีแม้แต่รอยยิ้มสำหรับแขกที่มาเยือนบ้าน

กรยกมือทักทายเจ้าของบ้านด้วยหน้าตาที่เกรงประมาณหนึ่งเพราะไม่สามารถเดาได้ว่าจะโดนคำพูดทิ่มแทงอะไรออกมา

"ไหนเด็กมึงที่จะเอามาฝากให้กูเลี้ยง"กรดึงแขนของอลันที่แอบอยู่ข้างหลังให้กับคิมหันต์อารมณ์เหมือนผู้ปกครองพาเด็กมาดูตัวยังไงอย่างงั้น

"สวัสดีครับพี่คิม" อลันยกมือไหว้คิมหันต์ด้วยความสั่นกลัว

"กรมันเล่าอะไรให้มึงฟัง ทำไมมึงถึงสั่นขนาดนั้นกูไม่ได้ใจร้ายกับเด็กทุกคนหรอก" เขาทำหน้าคมเข้มตอนที่พูดกับอลัน

"ส่วนมึงกรเสร็จธุระของมึงแล้วก็กลับได้แล้ว" อลันร้องไห้สะอื้นขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ว่าต้องจากกับคนรัก

ไม่คิดจะให้ร่ำลากันหรือยังไงมาส่งเสร็จก็ไล่ให้กลับน้ำท่าก็ไม่ยกมาให้พี่กรดื่มตกลงพี่คิมเป็นคนอย่างไงกันแน่! เด็กหนุ่มไม่สามารถพูดอะไรได้นอกจากเก็บความสงสัยไว้ในใจและเช็ดน้ำตาตัวเอง

"อลันพี่กลับก่อนนะมีอะไรโทรหาพี่ได้ตลอด"

"ครับพี่กรแวะมาหาผมด้วยนะ" อลันพูดด้วยเสียงสั่น

หลังจากกรกลับไปคิมหันต์ลุกจากโซฟาและเดินเข้าใกล้อลันอ้อมหน้าหลังของคนน่ารักและเอามือจับคางของคนที่เด็กกว่า อลันได้แต่สั่นกลัวเพราะไม่กล้าพูดอะไรถ้าเกิดเขาไม่พอใจขึ้นมามีหวังโดนไล่ให้ไปอยู่ที่อื่นแน่

"ป้าแก้วครับพาเด็กนี่ขึ้นห้องที่เตรียมไว้ด้วยครับ"

"ค่ะ คุณคิม"กับป้าแม่บ้านเขาก็คุยดีนิแล้วทำไมกับพี่กรเขาถึงพูดจาไม่ดีใส่

"ตามป้ามาค่ะน้องอลัน" อลันเดินตามป้าแม่บ้านไปที่ห้องสำหรับเตรียมไว้ให้เขา

"ห้องน้องอลันจะอยู่ใกล้ห้องของคุณคิมนะคะ ขาดเหลืออะไรบอกป้าได้คะ"

"ขอบคุณมากครับ" อลันยกมือขอบคุณป้าแม่บ้านแล้วปล่อยให้อลันยืนอยู่หน้าประตูคนเดียว

...