Semua Bab คิมหันต์ของผม: Bab 1 - Bab 9

ทางด้านของกรเองก็หนักใจไม่น้อยเหมือนกันเพราะคิดไม่ออกจริงๆว่าจะเอาอลันไปไว้ที่ไหนจนมีสายหนึ่งโทรเข้ามาและทำให้เขาคิดอะไรบางอย่างออก"มึงมาหากูที่ร้านหน่อยเดี๋ยวกูส่งโลเคชั่นไปให้กูมีเรื่องให้มึงช่วย"อาจจะโดนเพื่อนคนนี้ด่ากลับมาแต่ยังไงรับรองว่าเพื่อนคนนี้ต้องช่วยเขาแน่นอนแต่ต้องกลับมาคุยว่าอลันจะยอมไปอยู่กับอีกฝ่ายไหมเพราะเพื่อนเขาเองก็ไม่ค่อยถูกชะตากับเด็กสักเท่าไหร่"เป็นไงเป็นกันไม่มีทางเลือกแล้ว" เขาพึมพำกับตัวเองพอถึงห้องกรได้พูดคุยและทำข้อตกลงกับอลันไว้ บอกว่าจะพาไปอยู่กับเพื่อนของเขาสักระยะรอให้ทุกอย่างเคลียร์เสร็จจะไปรับกลับมาอยู่ด้วยทันทีอลันทำหน้างอแงใส่กรเมื่อเขาเอ่ยชื่อคิมหันต์ เพราะตัวอลันรู้ดีว่าคนที่เขาจะไปอยู่ด้วยเป็นคนยังไง"ให้ผมไปอยู่ขอทานดีกว่าไปอยู่กับเพื่อนพี่ที่ชื่อคิมหันต์เขาคงอยากให้ผมไปอยู่ด้วยหรอก""พี่คุยกับคิมมันแล้วมันโอเคให้อลันไปอยู่ด้วย"อลันแทบจะไม่เชื่อหูตัวเองว่าคนอย่างคิมหันต์จะให้เขาไปอยู่ด้วยจริงๆ มันต้องมีอะไรแน่นอน"พี่กรไปตกลงอะไรกับฝั่งโน้นไว้ทำไมเขาถึงยอม""พี่บอกว่ามันว่าพี่ต้องแต่งงานกับคนที่พ่อกับแม่หมั้นหมายไว้ให้และอีกอย่างเพื่อนพี่มั

อลันเปิดประตูเข้าห้องถึงกับต้องทำตาค้างเพราะข้างในห้องดูกว้างและโล่งส่วนผ้าปูนที่นอนเหมือนปูนมาใหม่ๆมีกลิ่นหอม สีผ้าห่มและผ้าปูนเป็นสีโทนออกเทาเหมือนสีที่อลันชอบเลยมืออลันสัมผัสไปที่เตียงเขาชอบใจมากเพราะเตียงที่เจ้าบ้านเตรียมไว้ให้มันนุ่มมากนอนสบาย ส่วนโต๊ะข้างเตียงถูกวางไว้สำหรับเก็บของเช่นมือถือ นาฬิกาและสิ่งของอื่นๆมีตุ๊กตาตัวหนึ่งวางไว้ใกล้หัวเตียงพร้อมกับกรอบรูปที่เป็นภาพเจ้าของบ้านอลันเดินไปหยิบตุ๊กตาตัวนั้นขึ้นมาดูเขาหมุนไปหมุนมาทำให้นึกถึงใครบางคนที่ทำหน้าเหมือนตุ๊กตาตัวนี้ถึงอลันจะเพิ่งเจอใครคนนั้นเป็นครั้งแรกแต่คนน่ารักอย่างอลันก็จำหน้าตอนที่อีกฝ่ายทำหน้าเรียบเฉยได้อย่างแม่ยำส่วนกรอบรูปที่เป็นรูปของคิมหันต์อลันหยิบมันขึ้นมาและนำมันคว่ำหน้าไม่อยากเห็นมันกลัวทำอะไรไม่ถูกอลันนั่งลงที่เตียงแล้วถอดหายใจดัง " เหือก! พร้อมล้วงมือถือในกระเป๋ากางเกงขึ้นมากดเบอร์โทรหากร"ถึงไหนแล้วครับ""พี่จะแวะหาพ่อกับแม่ก่อนแล้วค่อยเข้าบ้านอลันมีอะไรไหม""ไม่มีครับ คิดถึง""พี่ก็คิดถึง งั้นแค่นี้ก่อนไหมพี่ขับรถอยู่" อลันวางสายกรทั้งที่ใจไม่อยากจากคนรักเลยแล้วมานั่งถอดหายใจต่อเขาเปิดกระเป๋าแล้

อลันเงยหน้าขึ้นมองเป็นมือถือเขาจริงด้วยหยิบมือถือจากอีกฝ่ายแล้ววิ่งเข้าห้องตัวเองคิมหันต์มองอย่างสงสัยแต่ก็ไม่ถามอะไรมาก พอกลับมาห้องตัวเองอลันยกมือถือโทรหากรทันทีแต่อีกฝ่ายกลับไม่เปิดเครื่องอลันเป็นห่วงกรมากไม่รู้ว่าเขาจะเป็นอะไรคืนนั้นทั้งคืนเขาไม่ได้นอนเอาแต่รอสายของกรและนอนเขี่ยมือถือไปมาส่วนกรหลังจากไปทานข้าวกับพิมก็พากันไปที่คอนโดของตัวเองเป็นเพราะพิมแต่งตัวเซ็กซี่จนเขาอดใจไม่ไหวหรือเป็นเพราะชายหนุ่มเมาหรือเป็นเพราะเขาที่ไม่มั่นคงในความรักของอลัน คืนนั้นทั้งกรกับพิมตกเป็นของกันและกันโดยปริยาย"พี่กรจะดีเหรอคะเรากำลังเจอวันแรกเองนะคะ""ไหนๆเราก็แต่งงานกันแล้วไม่เป็นไรหรอกหรือว่าน้องพิมรังเกียจพี่" ฝ่ายหญิงทำหน้าเอียงอายเมื่อโดนคู่นอนของเธอถามไปแบบนั้นแต่สุดท้ายเธอก็สมยอมเช้าของวันใหม่กรพาพิมมาส่งที่บ้านของเธอและเข้าบ้านไปเจอพ่อกับแม่ของพิมตัวส่วนตัวกรเป็นคนคุยสนุกและมีวิธีการเข้าหาผู้ใหญ่ได้ดีเลยไม่มีปัญหาพอเวลาไปเจอกับผู้ใหญ่ฝั่งพิมชายหนุ่มให้คำสัญญาว่าจะแต่งงานกับพิมตามที่ผู้ใหญ่เคยคุยกันไว้และเขาไม่ขัดข้องหรือคัดค้านอะไรทั้งสิ้น ส่วนพิมเองก็ไม่มีปัญหาเธอรู้สึกดีที่ต้องแต่งง

อลันอึ้งในคำตอบของกรไม่คิดว่าผู้ชายที่เขารักมากที่สุดจะเปลี่ยนไปขนาดนี้หรือจริงๆแล้วเขาเป็นคนอย่างงี้มาตลอดเพียงแต่อลันยังไม่รู้ธาตุแท้ของอีกฝ่ายมากกว่า แต่เมื่ออลันมองที่ผู้หญิงที่ยืนคู่กับกรพอจะเดาออกว่าทำไมอีกฝ่ายถึงเปลี่ยนไป เพราะเธอเป็นคนสวยเซ็กซี่แถมยังฐานะทางครอบครัวน่าจะเหมาะสมกัน"งั้นเข้าไปในงานดีกว่าค่ะ"กรเดินเข้าในงานพร้อมกับเจ้าสาวของเขาและไม่คิดจะเหลียวแลอลันกลับเขาทำได้เพียงร้องไห้และเดินออกจากงานไปคิมหันต์เพิ่งไปถึงงานแต่งแต่เหมือนเห็นคนหน้าคล้ายอลันเดินสวนทางกับเขาคิดจะตามไปดูแต่เจอกรมาเรียกให้เข้างานซะก่อน ส่วนอลันมืดแปดด้านเหมือนหัวใจแตกสลายเป็นชิ้นๆทำอะไรไม่ถูกและคิดไม่ออกว่าจะไปไหนต่อจะไปอยู่บ้านคิมหันต์เหรอ อยู่ในฐานะอะไร! คำนี้ผุดขึ้นในหัวเขาไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับคนรักอย่างกรแล้วจะอยู่บ้านเพื่อนของคิมหันต์ไปทำไมระหว่างทางอลันแวะหาอะไรดื่มย้อมใจเผื่อจะได้ลืมคนรักได้ เป็นครั้งแรกที่เขาหัดดื่มน้ำเมาคนน่ารักทำหน้าทำตาหลับตาปี๋เมื่อดื่มไปแก้วแรกเพราะรสชาติของมันขมเหลือเกิน ดื่มได้ไม่กี่แก้วก็ทำให้ตาของเขาเบลอๆเห็นแก้วที่วางบนโต๊ะแยกเป็นสามใบพอยกอีกแก้วเขาวูบลง