บทที่ 2

ทางด้านของกรเองก็หนักใจไม่น้อยเหมือนกันเพราะคิดไม่ออกจริงๆว่าจะเอาอลันไปไว้ที่ไหนจนมีสายหนึ่งโทรเข้ามาและทำให้เขาคิดอะไรบางอย่างออก

"มึงมาหากูที่ร้านหน่อยเดี๋ยวกูส่งโลเคชั่นไปให้กูมีเรื่องให้มึงช่วย"อาจจะโดนเพื่อนคนนี้ด่ากลับมาแต่ยังไงรับรองว่าเพื่อนคนนี้ต้องช่วยเขาแน่นอน

แต่ต้องกลับมาคุยว่าอลันจะยอมไปอยู่กับอีกฝ่ายไหมเพราะเพื่อนเขาเองก็ไม่ค่อยถูกชะตากับเด็กสักเท่าไหร่

"เป็นไงเป็นกันไม่มีทางเลือกแล้ว" เขาพึมพำกับตัวเอง

พอถึงห้องกรได้พูดคุยและทำข้อตกลงกับอลันไว้ บอกว่าจะพาไปอยู่กับเพื่อนของเขาสักระยะรอให้ทุกอย่างเคลียร์เสร็จจะไปรับกลับมาอยู่ด้วยทันที

อลันทำหน้างอแงใส่กรเมื่อเขาเอ่ยชื่อคิมหันต์ เพราะตัวอลันรู้ดีว่าคนที่เขาจะไปอยู่ด้วยเป็นคนยังไง

"ให้ผมไปอยู่ขอทานดีกว่าไปอยู่กับเพื่อนพี่ที่ชื่อคิมหันต์เขาคงอยากให้ผมไปอยู่ด้วยหรอก"

"พี่คุยกับคิมมันแล้วมันโอเคให้อลันไปอยู่ด้วย"อลันแทบจะไม่เชื่อหูตัวเองว่าคนอย่างคิมหันต์จะให้เขาไปอยู่ด้วยจริงๆ มันต้องมีอะไรแน่นอน

"พี่กรไปตกลงอะไรกับฝั่งโน้นไว้ทำไมเขาถึงยอม"

"พี่บอกว่ามันว่าพี่ต้องแต่งงานกับคนที่พ่อกับแม่หมั้นหมายไว้ให้และอีกอย่างเพื่อนพี่มันก็ไม่ใช่คนไม่ดีอะไรมันก็คนดีคนหนึ่ง"

"พี่กรโกหกไหนพี่บอกว่าเพื่อนพี่เป็นคนไม่ชอบเด็กและทำหน้าตึงตลอด"อลันไม่เคยเจอหน้าคิมหันต์เลยสักครั้งได้ยินแต่ชื่อและคำบอกเล่าจากกรเท่านั้น

กรพยายามทำทุกอย่างทั้งปลอบทั้งเอาใจทั้งประโลมจนอลันยอมย้ายที่ไปอยู่กับคิมหันต์

"พี่กรต้องให้สัญญากับอลันนะว่าจะรับสายทุกครั้งที่ผมโทรไปและจะต้องว่างทุกครั้งเวลาที่ผมชวนไปไหนหรืออยากเจอพี่"

อีกฝ่ายตกลงตามคำสัญญาของอลันทุกอย่างเพราะคิดว่าเออออไปก่อนถ้าไม่ได้ทีหลังหรือติดขัดอะไรค่อยว่ากันอีกทีตอนนี้ขอเพียงแค่อลันยอมไปอยู่กับเพื่อนของเขาก่อนถ้าไม่อย่างงั้นคงโดนพ่อกับแม่ด่ายับแน่

"พี่จะไม่นอกใจอลันเด็ดขาดและจะไม่เผลอใจไปให้กับผู้หญิงคนนั้นด้วย ใครมันจะน่ารักไปกว่าแฟนพี่ไม่มีหรอก"อลันยิ้มกว้างขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดแบบนั้นออกมา

"แล้วผมต้องย้ายออกจากห้องพี่วันไหน"

"พรุ่งนี้พี่จะพาอลันไปส่งบ้านเพื่อน จะแวะซื้ออะไรก่อนเข้าบ้านมันไหม"

"มีครับแวะซื้อขนมกับของใช้ส่วนตัวนิดหน่อยแต่ขอพักเรื่องนั้นก่อนเถอะครับ คืนนี้ขอนอนกับพี่กรนะครับคงไม่ได้กอดอีกนาน"แฟนเด็กทำหน้าตาออดอ้อนและเข้าไปสวมกอดเอวของกรไว้แน่

คืนนี้ทั้งคืนอลันนอนไม่หลับส่วนกรหลับสนิทเขายังคงกังวลที่ต้องห่างไกลจากกรไหนต้องย้ายไปอยู่กับใครก็ไม่รู้ที่ไม่เคยแม้แต่เห็นหน้าสักครั้ง น้ำตาอลันไหลไม่หยุดยังคงแอบร้องไห้เสียงสะอื้นเบาๆในลำคอทำให้กรที่นอนอยู่ข้างของเขารู้สึกตัวและกอดอลันไว้แน่

จนอลันเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ตื่นมาอีกทีก็เช้าพร้อมกับกลิ่นข้าวต้มที่หอมโชยแตะกลิ่นจมูกทำให้อลันต้องลุกจากเตียงแล้วเดินตามกลิ่นนั้นเข้าไปในครัวอีกฝ่ายตื่นแต่เช้ามานั่งทำข้าวต้มให้กับอลันกิน

"กินให้เยอะไม่ร้องไห้ไม่งอแงนะ เก็บของเสร็จแล้วใช่ไหมเดี๋ยวพี่จะไปส่งที่บ้านเพื่อนพี่เลย"คนน่ารักตักข้าวต้มใส่ปากไปด้วยแล้วทำตาใสแป๋วใส่คนเป็นแฟนพร้อมพยักหน้า

ใจกรเองก็ไม่อยากทำกับอลันแบบนั้นแต่ทำไงได้เรื่องทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เขาเองก็ต้านรับมันไม่ทันเลยต้องลำบากอลันไปอยู่ที่อื่น

"ถ้าเรื่องทุกอย่างมันโอเคพี่จะไปรับอลันกลับมานะ"

"ครับ ผมจะรอ"