บทที่ 4

อลันเปิดประตูเข้าห้องถึงกับต้องทำตาค้างเพราะข้างในห้องดูกว้างและโล่งส่วนผ้าปูนที่นอนเหมือนปูนมาใหม่ๆมีกลิ่นหอม สีผ้าห่มและผ้าปูนเป็นสีโทนออกเทาเหมือนสีที่อลันชอบเลย

มืออลันสัมผัสไปที่เตียงเขาชอบใจมากเพราะเตียงที่เจ้าบ้านเตรียมไว้ให้มันนุ่มมากนอนสบาย ส่วนโต๊ะข้างเตียงถูกวางไว้สำหรับเก็บของเช่นมือถือ นาฬิกาและสิ่งของอื่นๆมีตุ๊กตาตัวหนึ่งวางไว้ใกล้หัวเตียงพร้อมกับกรอบรูปที่เป็นภาพเจ้าของบ้าน

อลันเดินไปหยิบตุ๊กตาตัวนั้นขึ้นมาดูเขาหมุนไปหมุนมาทำให้นึกถึงใครบางคนที่ทำหน้าเหมือนตุ๊กตาตัวนี้ถึงอลันจะเพิ่งเจอใครคนนั้นเป็นครั้งแรกแต่คนน่ารักอย่างอลันก็จำหน้าตอนที่อีกฝ่ายทำหน้าเรียบเฉยได้อย่างแม่ยำส่วนกรอบรูปที่เป็นรูปของคิมหันต์อลันหยิบมันขึ้นมาและนำมันคว่ำหน้าไม่อยากเห็นมันกลัวทำอะไรไม่ถูก

อลันนั่งลงที่เตียงแล้วถอดหายใจดัง " เหือก! พร้อมล้วงมือถือในกระเป๋ากางเกงขึ้นมากดเบอร์โทรหากร

"ถึงไหนแล้วครับ"

"พี่จะแวะหาพ่อกับแม่ก่อนแล้วค่อยเข้าบ้านอลันมีอะไรไหม"

"ไม่มีครับ คิดถึง"

"พี่ก็คิดถึง งั้นแค่นี้ก่อนไหมพี่ขับรถอยู่" อลันวางสายกรทั้งที่ใจไม่อยากจากคนรักเลยแล้วมานั่งถอดหายใจต่อ

เขาเปิดกระเป๋าแล้วหยิบเสื้อผ้าจัดเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าเป็นระเบียบเรียบร้อยอลันคิดไม่ออกว่าจะทำอะไรดีเลยลงไปข้างล่างเดินสำรวจบ้านหลังใหญ่โตเผื่อใครจะมีอะไรให้เขาช่วยบ้าง

แต่แล้วไปเจอกับป้าแก้วป้าแม่บ้านที่พาอลันขึ้นห้องเมื่อสามชั่วโมงก่อน อลันเข้าไปในห้องครัวและอาสาช่วยป้าแก้วทำกับข้าวที่จริงอลันทำอะไรไม่เป็นหรอกแต่อยู่ว่างๆแล้วมันชอบคิดอะไรไปเรื่อยหาอะไรทำจะได้เลิกคิดสักที

"เสร็จแล้วก็ยกไปไว้ที่โต๊ะข้างนอกนะคะ"อลันพยักหน้าให้กับป้าแก้วหยิบถาดที่อยู่ข้างหน้าแล้วจัดแจงกับข้าวใส่ถาดพร้อมเสิร์ฟไว้ที่โต๊ะ

ทำไมกับข้าวมันเยอะแยะจังจะมีแขกมาบ้านหรือเปล่าอลันได้แต่สงสัยแต่ก็ไม่ถามอะไรป้าแก้ว

....

สักพักคิมหันต์ที่ออกไปทำงานนอกบ้านก็กลับมาเขาถอดเสื้อสูทสีดำออกใส่ไว้เพียงเสื้อตัวที่อยู่ข้างใน คิมหันต์เป็นนักธุรกิจมีบริษัทเป็นของตัวเองชื่อว่า เคเอช ชื่อบริษัทน่าจะย่อมาจากคิมหันต์ที่เป็นชื่อของอีกฝ่าย

อลันมองคนตัวใหญ่ที่เดินเข้าในบ้านอย่างไม่ละสายตานี่ถ้าติดว่าไม่มีแฟนจะลองจีบสักหน่อย คนอะไรเพอเฟคไปซะทุกอย่างติแต่อย่างเดียวคือชอบทำหน้าเย็นชาทำหน้าเรียบเฉย

คิมหันต์นั่งลงที่โต๊ะอาหารที่ถูกจัดกับข้าวเรียงไว้มากมายอลันไม่อยากอยู่ตรงนั้นเลยเดินออกจากห้องนั้นแต่เดินออกไม่ทันได้พ้นคิมหันต์เรียกเขาให้ไปนั่งกินข้าวที่โต๊ะด้วยกัน

"จะมาดีๆหรือจะให้อุ้ม" แค่คำพูดแค่นี้ทำเอาอลันสั่นไปทั้งตัวจะไม่ให้สั่นได้ไงก็พี่แกทำหน้าดุซะขนาดนั้น

"ครับ"จากที่เป็นเด็กขี้งอแงพอมาเจอกับคิมหันต์อลันกลับเป็นคนว่านอนสอนง่ายซะงั้น ไม่เหมือนตอนอยู่กับกรทีพอทำอะไรได้ดั่งใจกรจะเป็นคนเอาใจและง้อตลอดแต่นี่มันทำไม่ได้เลยต้องจำใจเดินไปที่โต๊ะและนั่งกินข้าวกับอีกฝ่ายแบบเงียบๆ

ป้าแก้วเดินมาตักข้าวให้กับอลัน คนน่ารักกล่าวคำขอบคุณพร้อมทำตัวไม่ถูก "กินตามสบายไม่ต้องเกรงใจ"จะไม่ให้เกรงใจได้ไงหน้าเย็นชาซะขนาดนั้นแถมยังไม่ยิ้มอีก

คิมหันต์ตักเมนูผัดผักให้กับอลันพร้อมกับรอยยิ้เขารู้ได้ไงว่าเราอยากเห็นเขายิ้ม!

ตั้งแต่เดินเข้ามาอยู่ในบ้านไม่เคยเห็นอีกฝ่ายยิ้มนี่ครั้งแรกที่อลันเห็นเป็นยิ้มที่หล่อมากแต่แล้วก็ต้องกลับมาทำหน้าตึงเหมือนเดิม

"กรมันบอกมึงว่าไง"

"พี่กรบอกว่าถ้าเคลียร์เรื่องเสร็จแล้วจะมารับผมกลับครับ"

"ไอ่ขี้ขลาด! เรื่องแค่นี้ก็จัดการไม่ได้" คำพูดของคิมหันต์ทำเอาอลันหยุดชะงักและวางช้อนลงวิ่งออกจากโต๊ะอาหารแล้วขึ้นไปห้อง

อยู่ๆเขาก็เกิดน้อยใจในตัวกรขึ้นมาคำพูดของคิมหันต์ทำเอาคิดได้ว่าทำไมกรถึงไม่ยอมบอกเรื่องที่คบกับตนให้กับครอบครัวทำไมต้องปิดบัง

"เพราะพี่กรเป็นคนขี้ขลาดเหมือนที่คิมหันต์บอกเหรอ!

เสียงเคาะประตูห้องของอลันดังขึ้นทำเอาคนที่เอาแต่นั่งกลุ้มใจเรื่องที่อีกฝ่ายพูดสะดุ้งแล้วลุกจากเตียงไปเปิดประตูทันที

"รู้ไหมทำแบบนั้นมันเสียมารยาท" คิมหันต์ขึ้นมาต่อว่าอลันจนถึงห้องแถมยังยกนมอุ่นๆมาให้เขาอีกต่าง

"ขอโทษครับ ต่อไปผมจะไม่ทำแล้วและขอบคุณสำหรับนมที่ยกมาให้ครับ" คิมหันต์ทำหน้าเย็นชาใส่อลันแล้วเดินเข้าห้องตัวเองไป

คนอะไรเย็นชาชะมัด แค่เห็นหน้าก็ไม่อยากจะพูด // อลันทำท่าเชอะใส่อีกฝ่ายแล้วปิดประตูมานั่งจิบนมอุ่นๆที่โซฟาในห้อง