มกรา / M@kara/u-mauma 的作品

"ว่าไงจ้าทำไมทำหน้าไม่สบอารมณ์" หมอกมองหน้าของผมแล้วแซวสนุกปากด้วยความเคยชิน "ก็ตอนไปทะเล กูไม่ได้อยู่ใกล้พี่ฟ้าเลยสักนิด พอได้อยู่กับสองต่อสองพี่พีคก็มาขัดตลอด เกาะพี่ฟ้าอย่างกับปลิงไม่ยอมไปให้อยู่ตามลำพัง ส่วนพี่ฟ้านะก็ตามใจพี่พีคทุกอย่าง กูนี่เซ็งมาก" ในตอนที่ผมต่อว่าเขาพวกมันสองคนทำหน้าอย่างกับเห็นอะไรสักอย่าง พอถามมันไม่ยอมบอกแถมพวกมันยังชี้มาทางข้างหลังของผม พอหันหลังกลับพบว่าพี่ฟ้ามายืนหลังผมตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้และคิดว่าคงได้ยินที่ผมพูดไปทั้งหมดแหละ แต่ช่างเหอะมันเป็นเรื่องจริงผมทำเป็นเฉยเหมือนกับว่าไม่ได้พูดอะไรไป "พวกมึงไปเรียนเหอะเดี๋ยวอาจารย์มา" ผมชวนพวกมันทั้งสองเข้าห้องและทำเป็นไม่สนใจพี่ฟ้าส่วนว่านมีการโบกมือให้กับพี่ต้นเบาๆและเดินตามหลังผมไป พี่เขาจะว่าอะไรก็แล้วแต่เขาผมจะไม่สนแล้ว คนบ้าอะไรไม่สนใจกันสักนิดมันน่าน้อยใจมาก "มึงไปทำน้องมันยังไงวะโดนเมินใส่เฉยเลย" ต้นถามเฟื่องฟ้าด้วยความสงสัยปกติเวลาสายลมเห็นเฟื่องฟ้าทีไรจะทำท่าจีบตลอดแต่พอมาวันนี้ทำไมน้องมันดูแปลกๆ พูดไม่ทันขาดคำพีคก็โผล่มาแถมยังเดินสวนทางกับผมตรงหน้าอาคารห้องสมุดอีกต่างหาก "พวกมึงเห็นไหมกูพ

ผมชวนเพื่อนสองคนเดินไปเล่นที่ชายหาดโดยปล่อยให้พี่อัคคุยกับพี่ฟ้าไป ผมลงไปเล่นน้ำทะเลกับเพื่อนคนอื่นที่ไม่ใช่พวกมันสองคน แต่เล่นไปสักพักพวกมันก็กระโดดมาเล่นกับผมเพื่อนคนหนึ่งที่เล่นน้ำด้วยกันจมน้ำทำเอาคนอื่นแตกตื่น ผมที่อยู่ในเหตุการณ์กระโดดน้ำลงไปช่วย น้ำเชียวและแรงมากผมต้านมันไม่ค่อยจะไหวแต่ก็สามารถดึงเพื่อนคนนั้นออกมาได้ ส่วนผมสลบไปตอนไหนไม่รู้"ลม ลม" ผมตื่นขึ้นมาแล้วลืมตาคนที่เรียกชื่อ ผมเห็นหน้าคนที่เรียกผมรางๆ กลับเป็นพี่ฟ้าคนที่นั่งข้างเตียงที่ผมนอนผมรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่ตื่นขึ้นมาแล้วเห็นเขาเป็นคนแรก "ดีขึ้นไหมเป็นไงบ้าง" พี่ฟ้าถามผมด้วยความเป็นห่วง แต่เมื่อมองไปรอบๆห้องกลับเห็นพี่พีคยืนอยู่ในห้องและกำลังมองมาที่ผมด้วยความไม่พอใจ"ว่ายน้ำไม่แข็งจะลงไปช่วยทำไม" เธอพูดขึ้นมาและทำเสียงที่ไม่สบอารมณ์ใส่ผมผมเหรอยอมที่ไหนโต้กลับไปแบบทันควัน "ว่ายน้ำเป็นครับแต่น้ำมันเชียวแรงผมต้านไม่ไหว" เธอทำหน้าไม่พอใจใส่ผมเข้าไปอีกเมื่อโดนเด็กอย่างผมโต้กลับเธอไม่พอใจผมเดินออกจากห้องไปทันทีและผมเองก็ขอตัวพักผ่อนคนเดียว ทุกคนพากันออกไปจากห้องเหลือเพียงพี่ฟ้าคนเดียวที่อยู่ในห้อง"พี่ฟ้าไม่ไ

ผมและเพื่อนออกจากห้องแต่เช้าพอมาถึงมหาลัยต้องมาเช็ดชื่อก่อนขึ้นรถ พอเช็ดชื่อเสร็จเอากระเป๋าไปเก็บ แล้วไปนั่งเก้าอี้ที่ถูกจัดไว้ผมกับหมอกและว่านนั่งรถไปคันเดียวกันพอขึ้นรถก็เห็นพี่ฟ้านั่งรอก่อนแล้ว มีเพื่อนสาวอย่างพีคนั่งคุยกันตรงที่ของผม เธอเห็นผมเดินมาแล้วมองด้วยสายตาที่ไม่ชอบและลุกขึ้นให้ผมนั่งแทนที่เธอ"ไปก่อนนะฟ้าเจอกันที่ทะเล" มีการร่ำลาก่อนเดินลงไป แล้วเธอก็ไปนั่งอีกรถอีกคันผมนั่งลงด้วยความอึดอัดอยากจะต่อว่าเขามาก 'อยากนั่งกับเธอทำไมไม่ขอแลกละ' แต่ผมอยู่ในฐานะคนนอกสายตาไม่สามารถงอแงได้ เผื่อเขาเปลี่ยนใจแล้วทำขึ้นมาจริง หมดโอกาสได้นั่งใกล้เขาแน่เป็นเพียงแค่คนแอบชอบฝ่ายเดียวก็ลำบากหน่อยนะสายลม เห้อ ! ผมถอดหายใจเบาๆจนเขาสังเกตเห็น เขาไม่แม้ที่จะพูดกับผมสักคำเอาแต่เงียบ นั่งใส่หูสมอลทอร์คแล้วฟังเพลงคงเสียใจแหละที่ต้องมานั่งกับผมรู้สึกอึดอัดมากไม่เคยรู้สึกขนาดนี้มาก่อนทั้งที่ได้นั่งคู่กันแท้ๆ แต่ไงถึงเป็นแบบนี้ละ ผมยื่นหน้าไปคุยกับหมอกและว่านที่นั่งใกล้กันหยิบยื่นขนมให้กัน พี่ต้นเองเหมือนจะดูแลเทคแคร์ว่านมันมากส่วนพี่แมนเหมือนจะเป็นคนร้ายๆแต่ได้หมอกมานั่งเป็นคู่ กลับเป็นคนนิสัยอ

ทางด้านเฟื่องฟ้านั่งอยู่กับต้นที่ม้าหินอ่อนของมหาลัย เขากับเพื่อนนั่งอ่านหนังสือและทบทวนตำราที่จะต้องส่งอาจารย์ในวันนี้พีคเพื่อนสาวของเขาเดินมาหาพร้อมกับถือน้ำมาให้ เธอเป็นผู้หญิงที่สวยและมีความเซ็กซี่เธอใส่เสื้อนักศึกษาที่ค่อนข้างที่รัดตัวและกระโปรงที่ใส่ก็ค่อนข้างที่จะสั้นเหมือนกัน เธอคือผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มเพื่อนของเขาและเหมือนจะคิดกับเขาเกินเพื่อน "แล้วน้ำของกูอะ" ต้นถามเธอทั้งที่นั่งกันอยู่สองคนแต่ทำไมเอาน้ำมาแค่แก้วเดียวแถมยังเป็นน้ำปั่นที่เฟื่องฟ้าชอบอีกต่างหาก ต้นรู้เลยทันทีว่าเธอยังชอบฟ้าอยู่แต่กับเฟื่องฟ้าไม่ได้คิดอะไรกับเธอนอกจากแค่เพื่อนคนหนึ่ง"ขอโทษวะ กูนึกว่าฟ้ามันอยู่คนเดียว" เธอแก้ตัวแบบไร้เดียงสาเหมือนไม่รู้สึกผิดอะไรกับเพื่อนอีกคน"ทบทวนถึงไหนแล้วใกล้ถึงเวลาเรียนแล้วนะ" เธอถามเพื่อนทั้งสองและชวนเข้าห้องก่อนเวลาที่จะถึงชั่วโมงเรียนทั้งเฟื่องฟ้า ต้นและพีค ต่างเดินเข้าห้องเรียนแล้วคุยกันอย่างสนิทสนมระหว่างที่เดินไปด้วยกัน.......ช่วงตอนบ่ายผมและเพื่อนต่างมานั่งรออาจารย์ในห้องเรียนก่อนเวลา และเหมือนจะชวนกันไปเที่ยวอีก แต่โดนเบรกด้วยเพื่อนอย่างว่าน เพราะตอนเย็นเหมื

// ช่วงบ่ายมีนัดประชุมในชมรม ผมกับพวกมันสองคนเร่งฝีเท้าเพื่อให้ทันประชุมของชมรมในวันนี้ สุดท้ายพวกผมก็ไปไม่ทันเวลา '"ทำไมมาสายครับไม่มีนาฬิกาดูเหรอครับ" รุ่นพี่คนหนึ่งทักพวกผมแรงมาก "ไหนบอกเหตุผลที่พวกน้องมาสายให้พี่ให้เพื่อนฟังหน่อยได้ไหมครับ"พวกผมไม่ตอบได้แต่ยืนนิ่งหมอกสะกิดชายเสื้อนักศึกษาผม "มึงสะกิดกูทำไม""พี่ถามพวกน้องสามคนไม่ได้ยินเหรอครับ""เออ พอดีวันนี้อาจารย์ปล่อยช้าครับ ถ้าพี่ไม่เชื่อพวกผมไปถามอาจารย์ได้เลยครับ" ผมบอกเหตุผลที่มาช้าให้กับรุ่นพี่คนนั้นไป"วันนี้พี่จะไม่ลงโทษพวกน้องที่มาสายแต่คราวหน้าพี่ขอนะครับ ห้ามสายอีกเข้าใจไหมครับ""ครับ" ผมและเพื่อนอีกสองคนตอบพร้อมกันบางทีผมก็ไม่เข้าใจทำไมคนเป็นรุ่นพี่ต้องพูดกับเด็กใหม่ที่น้ำเสียงที่ดุและก้าวร้าวขนาดนั้น"เชิญไปนั่งที่ของตัวเองครับ""ขอบคุณครับ" พวกผมกล่าวคำขอบคุณพร้อมกันแล้วไปนั่งรวมกับเพื่อนคนอื่น ตอนที่ผมกลับมานั่งกับเพื่อนคนอื่น แล้วฟังที่รุ่นพี่คนนั้นพูด อยู่ๆพี่ฟ้าก็เดินมานั่งข้างพี่ผู้หญิงที่อยู่ชมรมเดียวกับที่ผมอยู่ ผมโคตรดีใจเลยเมื่อเห็นพี่เขา ผมเอาแต่นั่งมองอย่างไม่ละสายตามีแวบหนึ่งที่เขาหันมาสบตากับผม ผม

ผมมองผู้ชายที่เดินมา ท่าเดินที่สมาร์ตหน้าตาที่คมเข้มเวลายิ้มชวนให้เห็นฟันเสน่ห์ หน้าตาที่หล่อเหลาทำเอาใจผมเต้นไม่หยุดเวลาที่ได้มองพี่ฟ้าแต่เหมือนเขาเองก็มองมาที่ผม สายตาที่มองมามันให้ผมอยากจะจีบพี่เขาและอยากได้พี่เขามาเป็นแฟนให้ได้ ผมยกมือโบกให้เขาแต่เหมือนเขาจะละสายตาจากผมแล้วเดินผ่านไปผมไม่นั่งรอให้เสียเวลาลุกขึ้นแล้วตามพี่ฟ้าไป "พวกมึงรอกูนี่นะ" "มึงจะไปไหน"หมอกเรียกตามหลังผม "เออน่า!ฝากเก็บกระเป๋าให้กูด้วยเดียวกูมา"ผมรีบวิ่งไปดักหน้ารอ เขาเดินมาที่ตรงที่ผมยืนอยู่ สวัสดีครับพี่ฟ้านี่คือคำทักทาย คำเเรกหลังจากที่ผมไม่เคยเจอพี่เขามานาน ผมยกมือไหว้และยิ้มกว้างผมดีใจมากที่เจอพี่ฟ้า "พี่ฟ้าจำผมได้ไหมครับ" 'จำได้ ' เขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยไม่แสดงท่าทางตกใจอะไรเลย "แล้วพี่จำคำพูดของผมได้ไหมครับ" "คำพูดอะไร" เขาทำน้ำเสียงเรียบเฉยอีก "พี่จำไม่ได้จริงๆเหรอครับหรือพี่แกล้งที่ไม่จำมัน เอ๊ะ!หรือพี่จะแก่แล้วครับ" ผมกวนกลับไปเบาๆ คำกวนของผมทำให้คนที่ยืนข้างเขายิ้มออกมา และเดินหลบไปนั่งที่อื่นปล่อยให้ผมกับเขาคุยกันตามลำพังแค่สองคน "ก็คำพูดที่ว่าถ้าผมโตขึ้นผมจะจีบพี่ไ