Chapter: บทที่ 47 ณ กรุงเทพกายกลับมาใช้ชีวิตคนเมืองกรุงอีกครั้งหลังจากที่ไปอยู่ที่อื่นนานพอสมควรเขามุ่งหน้าทำธุรกิจของตัวเองจนสำเร็จดั่งที่บอกกับพิมไว้ และเปิดที่พักตากอากาศสักสองสามหลัง บริเวณแถวที่พักจัดสวนให้มีความร่มรื่นและมีหวิวที่สวยงาม มีอาหารเสิร์ฟเกือบทุกมื้อเหมาะสำหรับคนที่มากันเป็นคู่รัก"ดูๆไปธุรกิจของเราก็ดีน้อ ไม่คิดว่าจะมาทำอะไรแบบนี้ สวยมาก" กายไม่ได้พูดอะไรแค่พยักหน้าและยิ้มให้กับเพื่อนสาวเท่านั้น และสายตามองไปที่พักตากอากาศไม่คิดว่าตัวเขาจะมาทำอะไรแบบนี้“เหนื่อยอะมึง”“เหนื่อยก็พักเหอะหวาน”“ได้ไงวันนี้มีแขกเข้ามาพักนะ"“เหรอแล้วจะมากี่โมง”“น่าจะใกล้ถึงแล้ว”“รออะไรไปเตรียมตัวดิ”สองเพื่อนสนิทออกไปรับแขกที่จะมาพักในวันนี้ กายใส่กางเกงสแล็คสีดำคู่กับเสื้อเชิ๊ตสีขาวรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่โปรด ส่วนหวานใส่เสื้อสีขาวกระโปรงสีชมพูยาวไปถึงเท้าใส่รองเท้าผ้าใบสีขาวเช่นกัน ทั้งสองรอแขกที่จะเข้ามาพักในวันนี้ด้วยรอยยิ้มที่ยิ้มแย้ม ที่พักตากอากาศแห่งนี้มีพนักงานแค่สามคน มีแม่ครัวหนึ่งคน มีพนักงานทำความสะอาดสองคนวนเวียนช่วยกันทำ“ยินดีต้อนรับค่ะ”แขกคนสำคัญที่หวานพูดถึงมาพอดี กายที่มัวแต่เตรียมของอ
Terakhir Diperbarui: 2026-06-25
Chapter: บทที่ 46กายเมื่อเรื่องทุกอย่างจบลงเขาเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าพร้อมที่จะกลับกรุงเทพไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องอยู่ต่อ แถมเพื่อนสาวอย่างหวานโทรเร่งให้เขากลับบ้านทุกวัน รถเก๋งสีดำคันหนึ่งมาจอดที่หน้าบ้านของเขาพร้อมกับเจ้าของรถที่ก้าวเท้าลงจากรถ กางเกงยีนสีน้ำเงินเข้มบวกกับเสื้อยืดสีขาวเหมือนกับที่ชุดที่กายใส่ในวันนี้เลย ทั้งสองแต่งตัวเหมือนกันทุกอย่างไม่แม้รองเท้าก็สีเดียวกัน“คุณสารวัตรมีอะไรเหรอครับ”กายพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยคำเรียกก็ดูห่างเหินจากเมื่อก่อน“ขอโทษสำหรับทุกอย่างนะ”คนร่างสูงบอกกับเขาด้วยความรู้สึกผิด“ไม่เป็นไรครับ ทำไมไม่บอกละครับว่ามีคนรักแล้ว หลอกผมทำไม”ภายในลึกๆอยากจะต่อว่าอีกฝ่ายมากกว่านี้แต่เพื่ออะไรล่ะ ในเมื่อถึงพูดไปสารวัตรหนุ่มก็ไม่มาคบกับเขาอยู่ดี"ขอโทษ"คนร่างสูงได้แต่กล่าวคำขอโทษซ้ำไปมา“ผมเข้าใจครับทางครอบครัวพี่คงไม่ยอมให้ลูกเขามาคบกับคนเพศเดียวกันหรอก ก็ลูกในพลชั้นผู้ใหญ่นิครับมีหน้ามีตาในสังคม ขอให้โชคดีกับผู้หญิงคนนั้นนะครับดูเธอน่ารักนะครับแถมเรียบร้อยอีกด้วย”กลั้นความรู้สึกพูดมันออกมาถึงมันเจ็บปวดแค่ไหน ด้านคนร่างสูงยืนฟังด้วยความเสียใจที่ไม่อาจไปต่อกับชายหนุ่มตรงห
Terakhir Diperbarui: 2026-06-25
Chapter: บทที่ 45หยกเกิดตั้งท้องไม่รู้ตัวเธออ้วกไม่หยุดแถมแพ้ท้องหนักมากได้กลิ่นอะไรไม่ได้ต้องอ้วกหมด จนเจ๊พิมลต้องสงสัยว่าหยกเป็นอะไรเลยพาไปตรวจที่โรงพยาบาลถึงได้รู้ว่าเธอท้องแล้วพ่อของเด็กล่ะ!ในใจลึกๆของหยกรู้ดีว่าใครเป็นพ่อในท้องของเด็กแต่ไม่ยอมบอกกับใครเก็บไว้ในใจ เธอแอบไปที่โรงงานของชาตรีเพื่อไปเจอกับนิลที่ทำงานอยู่ในนั้น เธอดักรอชายหนุ่มจนเลิกงานและลากแขนออกมาคุยตามลำพังสีหน้าของนิลไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่เมื่อเธอ“มีอะไร”น้ำเสียงห้วนๆของเขาพูดขึ้น“ฉันท้อง”“ท้องแล้วมาบอกทำไม”นิลอึ้งไปสักพักก่อนจะพูดแบบนั้นกับเธอ“ก็ฉันท้องกับนิล”“เธอทำงานแบบนั้นจะแน่ใจได้ไงว่าเธอท้องกับฉัน”“ฉันไม่ได้นอนค้างกับใครเลยนะนอกจากนิล”“ยังไงก็เหอะ!กูไม่รับเพราะกูไม่ใช่คนแรกที่นอนกับมึง”พูดเสร็จก็เดินจากไปปล่อยให้หยกยืนน้ำตาตกอยู่ตรงนั้น เธอไม่น่ามอบกายให้กับผู้ชายแบบนั้นเลยเธอกลับมาที่ร้านเจ๊พิมลมือลูบท้องเบาๆนึกแล้วก็สงสารตัวเองที่ต้องมาท้องเพราะไม่พ่อเธออยากตายๆให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย“หยกถ้าไม่มีคนรับผิดชอบเด็กในท้องมึงก็ไม่เป็นกูจะช่วยมึงเลี้ยงเอง”เจ๊พิมลพูดเหมือนรู้เรื่องไม่ดุไม่ด่าแถมไม่ซ้ำเติมด้วยซ้ำ“เจ๊!
Terakhir Diperbarui: 2026-06-25
Chapter: บทที่ 44โตมรที่ทุกคนรู้จักเป็นคนที่นิสัยดีและอ่อนโยนกว่านี้แต่นี่ไม่ใช่ การกระทำและกิริยาที่แสดงต่อบุคคลคนอื่นเป็นนิสัยที่ก้าวร้าวและไม่น่าคบมาก กายแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยคิดขึ้นมาได้ก็อดสงสารพิมไม่ได้พอพี่กู้ภัยคนนั้นกลับโตมรก็กลับเข้าบ้านและปิดประตูสนิทเงียบกายปีนรั้วของเจ้าบ้านหลังนั้นแล้วเดินย่องเข้าไปในบ้านโดยมีหมวยดูต้นทางให้ ชายหนุ่มเห็นช่องเล็กๆเลยส่องเข้าไปดูเห็นแพรวพราวนั่งถูกมัดมือไว้ข้างหลังใบหน้ามีรอยช้ำเหมือนโดนตบมา“พี่แพรว!”กายพึมพำเบาๆในลำคอแล้วเดินกลับไปที่หมวยรออยู่“เป็นไงบ้าง”หมวยถามชายหนุ่มเมื่อปีนรั้วออกจากบ้านอีกฝ่าย“ผมเห็นพี่แพรวอยู่ในบ้าน”“ต้องไปแจ้งความ”“พี่จะไปบอกพี่ฮานด้วย”“พี่หมวยไปบอกพี่ฮานเลยเดี๋ยวผมไปโรงพักเอง”“โอเคใช่ไหม”หมวยถามชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วงเพราะถ้าไปที่นั่นต้องเจอกับสารวัตรธามแน่“โอเคครับผมแยกแยะได้พี่หมวยไม่ต้องเป็นห่วง”แล้วทั้งสองก็แยกไปคนละทาง-&-“จ่าพลครับเร็วครับ”กายดึงแขนคนมีอายุมากกว่าที่กำลังยืนอยู่ตรงนั้น“เดี๋ยวก่อนครับน้องกาย”จ่าพลเองก็ดึงแขนของกายกลับเหมือนกัน“ไปช่วยพี่แพรวกันครับ”“ที่ไหน?”จ่าพลยังไม่ทันได้เอ่ยถามสารวัตรธ
Terakhir Diperbarui: 2026-06-25
Chapter: บทที่ 43เมื่อจบสนทนาเจ๊พิมลมองไปทางที่กายเดินออกไปแล้วทำท่าถอดหายใจ ส่วนกายเองมุ่งหน้าไปที่โรงพัก เพื่อถามไถ่ว่าจะเอายังไงกับคนร้ายดีแต่พอไปถึงกลับต้องเห็นภาพบาดตาก็สารวัตรหนุ่มกำลังนั่งอยู่ในห้องกับผู้หญิงคนนั้นเพียงสองต่อสอง“ขอโทษที่เข้ามาขัดจังหวะครับ”“ไม่เป็นไรค่ะ”หญิงสาวที่นั่งข้างกายคนร่างสูงบอกกับเขา“นาวไปรอข้างนอกนะคะ”เธอชื่อนาวน่าจะเป็นคนรักของอีกฝ่าย กายต้องควบคุมความรู้สึกของตัวเองเมื่อมาเจออะไรแบบนี้“ว่าไง”น้ำเสียงที่เรียบเฉยพูดขึ้นเมื่อเธอคนนั้นออกจากห้องไปแล้ว“คดีถึงไหนแล้วครับ”เขาไม่สนอะไรนอกจากเรื่องคดีของพิม“รวบรวมได้ครบแล้วนะ”“แล้วจะดำเนินการตอนไหน”“น่าจะเร็วๆนี้”“ครับ”พอจบบทสนทนาทุกอย่างในห้องก็เงียบสนิท จะทำตัวและคุยเหมือนแต่ก่อนคงไม่ได้เพราะมีหนึ่งคนในนั้นเปลี่ยนไป“สบายดีไหม”ธามถามเขาที่นั่งอยู่ตรงหน้า“ก็สบายดี”น้ำเสียงติดๆขัดๆ“ขอโทษนะ”“เรื่องอะไรครับ”กายรู้ดีว่าอีกฝ่ายกล่าวคำขอโทษด้วยเรื่องอะไรแต่ทำเป็นไม่สนใจมัน ทำเอาธามรู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที“ผมขอตัวนะครับ”กายลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วดันประตูออกไปเหลือเพียงคนในห้องที่ได้แต่ถอดหายใจ“กายมาแต่เช้าเลยนะครับ”จ่าพ
Terakhir Diperbarui: 2026-06-25
Chapter: บทที่ 42ครบกำหนดที่สารวัตรธามกลับมาจากการไปส่งหลักฐานที่กายมอบให้กับเขาแต่ฝั่งนั้นไม่ได้กลับมาคนเดียวเขาพาผู้หญิงหน้าตาน่ารักตัวเล็กกลับมากับเขาด้วย นาวเป็นผู้หญิงที่ทางครอบครัวของธามจับคู่ให้และหมายจะให้เป็นคนที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน เธอพักอยู่บ้านเดียวกับสารรหนุ่ม เธอดูแลเรื่องการงานบ้านเป็นอย่างดี ทางด้านสารวัตรธามเมื่อกลับมารีบไปโรงพักทันที และโทรหากายให้มาหาที่ห้องทำงาน“สวัสดีครับจ่าพล”กายมาถึงก่อนเวลาเพราะร้อนร้นอยากรู้เรื่องของพิม โดยที่จ่าพลคนของสารวัตรธามนั่งรอก่อนแล้วส่วนคนร่างสูงกำลังลงจากรถ“คุณธามมาพอดีเลยครับ”กายยิ้มหน้าระรื่นเมื่อเจอกับคนร่างสูงแต่อีกฝ่ายกลับทำหน้าเฉย เขาคิดว่าอีกฝ่ายคงกลับมาเหนื่อยๆเลยไม่ยิ้มแย้ม“ว่าไงคุณ”กายถามด้วยความตื่นเต้น ธามยื่นเอกสารให้กับเขา ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นมาแล้วค่อยๆเปิดข้อความที่อยู่ข้างในผลตรวจสอบว่าหลักฐานทั้งสองชิ้นที่ส่งมาพิสูจน์มีความตรงกันทุกประการ!“โตมรทำพี่พิมจริงๆด้วย”กายลุกจากเก้าอี้กำลังจะก้าวเท้าออกมือใหญ่ของคนร่างสูงคว้าไว้ทัน“ใจเย็นหลักฐานต้องแน่กว่านี้ให้เขาตายใจก่อน”“แล้วถ้าเขาหนีไปละครับ”“ไม่หรอกผู้ต้องหายังไม่รู้ตัว”กายขยั
Terakhir Diperbarui: 2026-06-25
Chapter: บทที่ 34เช้าของอีกวันผมและพี่ฟ้ายังไม่ตื่นยังคงนอนกอดกันอยู่อย่างงั้นจนเลยเวลาถึงเที่ยงผมรู้สึกเหมือนเวลาขยับตัวแล้วมันเจ็บผมร้องเสียงดัง "โอ๊ย" จนพี่ฟ้าตกใจและหัวเราะใส่ผม"ไม่เคยละซิ" พี่ฟ้าถามผม"ครับครั้งแรก พี่ต้องรับผิดชอบผมนะ""ครับ พี่จะรับผิดชอบเอง" ผมกอดพี่ฟ้าไว้แน่"เหนื่อยไหม""ไม่เหนื่อยได้ไงครับ เล่นเอาทั้งคืนแบบนี้""ก็มึงบอกชอบ แถมยังขอทุกวันคืนนี้ระวังไว้เลย" พี่ฟ้าพูดกับผมแล้วกอดผมไว้"ตอนไม่สนใจก็ไม่สนใจเลย ตอนสนใจก็สนใจเกิ้น""ไม่ชอบเหรอ" พี่ฟ้าถามผมกลับ"ชอบครับ ชอบมากอยากให้สนใจแบบนี้ไปนานๆ""พี่ฟ้าหิวไหม" ผมถามเขา"ไม่หิว เมื่อคืนกินทั้งคืนแล้ว""ทะลึ่งนะครับ""พี่ทะลึ่งกับแฟนพี่ไหม" ทั้งผมและพี่ฟ้าหัวเราะไปด้วยกันผมและพี่ฟ้าลุกไปอาบน้ำพร้อมกันคราวนี้ไม่มีอะไรกันแล้วครับเมื่อคืนก็ทั้งคืนแล้วไม่ไหวแล้วครับ คืนนี้ก็ต้องโดนอีกผมเข้าใจแล้วทำไมหมอกถึงพูดกับผมแบบนั้นเพราะมันเองก็เคยโดนมาเหมือนกัน *_*"พี่ฟ้าปิดเทอมกลับบ้านกันไหม""กลับซิกลับด้วยกันนี่เเหละ"ผมนั่งลงข้างพี่ฟ้าที่โซฟาแล้วเอาหัวพิงไหล่ของเขาหยิบมือถือขึ้นมาดูและถ่ายรูปคู่กับพี่ฟ้า"ผมเอารูปนี้เป็นภาพพักหน้าจอ
Terakhir Diperbarui: 2026-06-09
Chapter: บทที่ 33ผมย้ายมาอยู่กับพี่ฟ้าตามที่คุยกันไว้ในวันที่ย้ายหอหมอกกับว่านก็มาช่วยผมขนของพอขนเสร็จพี่แมนกับพี่ต้นก็มารับพวกมันกลับ" ขอบคุณพวกมึงมากนะ""ไม่เป็นไรเพื่อนกัน" ว่านบอกกับผม"ระวังตัวไว้เหอะ" หมอกพูดบ้าอะไรของมัน"เจอกันพวกมึง"ผมเอาของไปไว้ห้องพี่ฟ้าและเตรียมจัดให้เป็นระเบียบ เสื้อผ้าใส่ไว้ในตู้ที่คราวก่อนตอนมาเฝ้าพี่ฟ้าไม่สบาย ส่วนของอื่นๆก็หาโต๊ะเล็กๆวางไว้มีรูปที่ผมแอบถ่ายกับพี่ฟ้าตั้งไว้ตรงนั้นของๆผมไม่ค่อยเยอะจัดแปปเดียวก็เสร็จผมหยิบหมอนกับผ้าห่มไปวางไว้ที่โซฟา "ทำไมเอาหมอนกับผ้าห่มไปไว้ตรงนั้น" พี่ฟ้าถามผมเมื่อผมเอาของไปเก็บตรงนั้น"เอามาไว้บนเตียงเลย เป็นแฟนกันต้องนอนด้วยกันซิ" ผมเอาหมอนกับผ้าห่มไปไว้ที่เตียงของพี่ฟ้าอยู่ดีๆพี่ฟ้าก็ดึงผมเข้าไปกอดจากด้านหลังแล้วใช้ปากซอกไซร์ที่คอผม ทำให้ผมตกใจเล็กน้อย"พี่ฟ้าจะทำอะไรครับ"ปากยังคงซอกไซร์คอผมไปเรื่อยๆแล้วหน้าผมไปทางเขาแล้วจูบที่ปากผมอย่างดุเดือดผมรีบเอามือผลักพี่ฟ้าออกเพราะความตกใจ"ผมขอโทษครับ ผมไม่เคย" เขามองมาที่ผมแล้วจับใบหน้า"พี่อดทนมานานแล้วนะ" "หมายความว่าไงครับ""ใครจะทนความน่ารักของมึงได้""ครับ" พี่ฟ้าพูดอะไรเนี้ยทำไม
Terakhir Diperbarui: 2026-06-09
Chapter: บทที่ 32"ฟ้ามีอะไรจะคุยกับเรา" เฟื่องฟ้านัดพีคมาคุยเรื่องของเขากับเธอ"พีคเราว่าเป็นเพื่อนกันดีกว่านะ" เธอทำหน้าเรียบเฉยเมื่อเขาคุยเธอเรื่องนี้"ทำไมอะที่ผ่านมาเรายังดีกับฟ้าไม่พอเหรอ""เราคิดกับพีคแค่เพื่อนคนหนึ่ง เราไม่สามารถกลับไปคบกับพีคได้""เพราะเด็กนั่นใช่ไหม" เธอคงหมายถึงผม"ไม่เกี่ยวกันถึงไม่มีน้อง เราก็คงคิดกับพีคแต่เพื่อนจริงๆ""แล้วแต่ฟ้าเลย ที่ผ่านมาฟ้าเองก็ไม่เคยแคร์เราอยู่แล้ว""ฟ้าขอโทษนะ" พอพูดจบก็เดินจากเธอไปปล่อยให้เธอนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นคนเดียวแต่ใช่ว่าเธอจะแคร์ที่ไหนเธอกดเบอร์โทรหาคนอื่นที่เธอแอบคบไว้อยู่แล้ว "เจอร้านเดิมนะคะ" แล้วเธอก็ลุกจากตรงนั้น....."_"// เช้าของวันผมเดินลงมาจากหอตัวเองแล้วกำลังจะตรงไปที่รถเจอพี่ฟ้าเจอเดินมาหาพอดี"ไปรถพี่" "คะ..ครับ ทำไมต้องไปรถพี่""มารับไปเรียนไง" นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ยอยู่ๆพี่ฟ้าก็มารับไปเรียนด้วยกัน"ครับ" ผมตอบเพียงสั้นๆแล้วเดินตามพี่ฟ้าไป"ย้ายมาอยู่หอกับพี่ไหม" "ห๊ะ" ผมควรตกใจไหม? เจอคำถามนี้"ว่าไงไปอยู่หอกับพี่ไหม""จะดีเหรอครับ""ไม่ดีจะชวนทำไม""พี่ฟ้าไม่สบายหรือเปล่าครับ" ผมเอามือแตะหน้าผากพี่ฟ้าเบาๆ"พี่สบายดี" แล้ว
Terakhir Diperbarui: 2026-06-09
Chapter: บทที่ 31ตอนเย็นพี่แมนบอกว่าจะมาหาหมอกแต่ก็ไม่มาสักทีแถมเวลาก็ใกล้ค่ำลงทุกที หมอกสงสัยว่าพี่แมนจะเป็นอะไรเลยไปที่หอของพี่แมนโดยที่ไม่ได้โทรบอก พอถึงหน้าหอหมอกเคาะประตูห้องคนที่เดินมาเปิดประตูกลับเป็นพี่แมนเองนะแหละแต่ออกมาด้วยสภาพที่ไม่สวมเสื้อแถมเก่งยังนอนอยู่บนเตียงอีกเมื่อหมอกเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า น้ำตามันก็ไหลพี่แมนดึงแขนหมอกพยายามอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นหมอกไม่ฟังอะไรทั้งสิ้นวิ่งออกจากห้องพี่แมนไป"โธ่เว้ย!มึงเห็นไหมมึงทำอะไรลงไปทำให้น้องมันเข้ากูผิด" เขาหันหลังกลับมาพูดกับเก่งแล้วบีบแขนอีกฝ่ายจนแรง"ผมเจ็บปล่อยผม" เก่งบอกให้พี่แมนปล่อยเพราะโดนบีบแขนแรงมาก"มึงห้ามยุ่งกับกูอีก" พี่แมนให้คำขาดกับเก่งเพราะไม่อยากให้มายุ่งกับตนเองตอนเเรกลังเลใจว่าจะเอายังไงกับเก่งและหมอกแต่พอเห็นความเสียใจของหมอกแมนรับรู้เลยว่าหมอกรักเขาเพียงใดและเลือกตัดสินใจที่จะคบกับหมอกพี่แมนสวมเสื้อแล้วรีบวิ่งตามหมอกไป หมอกวิ่งไม่สนใจคำเรียกของเขาแล้วมีคนขับผ่านมาพอดีจนใส่หมอก ตึ่ง!พี่แมนตกใจมากรีบวิ่งไปดูหมอกแล้วเรียกพาส่งโรงพยาบาลทันที หมอบอกว่าหมอกไม่เป็นไรมากดีนะที่โดนชนไม่แรงผมกับว่านไปเยี่ยมมันที่โรงพยาบาลมันน
Terakhir Diperbarui: 2026-06-09
Chapter: บทที่ 30ทางด้านพี่แมนกับหมอกพอได้ปรับความเข้าใจกันความขุ่นเคืองที่หมอกมีต่อพี่แมนก็จางลงแต่ดูเหมือนพี่แมนจะยังลังเลใจอยู่กับเก่ง"พี่กลับก่อนนะตอนเย็นพี่จะมาหา" หมอกพยักหน้าให้กับพี่แมนพี่แมนหยิบมือถือโทรหาเก่ง"ตอนเย็นเจอกันหน่อย" แล้วก็เดินลงไปชั้นล่างของหอหมอกโทรหาว่านเพราะเมื่อคืนว่านไม่ได้กลับมาหอไม่รู้ไปนอนที่ไหน"มึงอยู่ไหนเมื่อคืนไม่กลับหอไง""กูอยู่หอพี่ต้น" หมอกทำเสียงตกใจเมื่อรู้ว่าว่านอยู่หอพี่ต้น"มึงดีกับพี่ต้นแล้วเหรอ""ยัง!""ยังแล้วมึงไปอยู่หอเขาทำไมกลับมาเลย""กลับไม่ได้เพราะออกห้องไม่ได้""ทำไมวะพี่ต้นมันทำอะไรมึงเดี๋ยวกูไปหา""พี่ต้นไม่ได้ทำอะไรกูแค่ขังกูไว้ในห้องเลยออกไปไหนไม่ได้" มีเสียงไขกุญแจห้องเข้ามาในห้องที่ว่านอยู่"แค่ก่อนนะมึง" แล้วว่านก็นั่งเฉย"พี่ไม่เลิกกับว่านนะ""พี่มีคนอื่นแล้วจะมายุ่งกับผมทำไม""พี่มีใคร มาคุยกันให้รู้เรื่องปรับความเข้าใจกันเลย" พี่ต้นดึงว่านให้มานั่งใกล้และเลิกทำหน้างอแงใส่เขาจากที่โดนขังหนึ่งคืนเพราะความคุยกันไม่รู้เรื่องและมีอะไรไม่ยอมถามคิดเองเออเองจนทำให้เรื่องมันใหญ่โตเลยทำให้ว่านสงบสติอารมณ์ลงบ้าง"ไหนทำไมถึงคิดว่าพี่มีคนอื่น" พี่ต
Terakhir Diperbarui: 2026-06-09
Chapter: บทที่ 29ผมพยายามร้องให้คนช่วยแต่ก็ไม่มีใครได้ยินเพราะเสียงเพลงค่อนข้างดัง "ช่วยด้วย! ว่านช่วยกูด้วย""ไม่มีใครช่วยน้องสายลมได้หรอก" พี่พีพยายามลวมลามผม ปกติผมสู้ได้นะแต่ตอนนี้ผมเมามากควบคุมสติไม่ค่อยได้พี่พีดึงผมจากพื้นแล้วลากผมขึ้นเตียงแล้วแกะกระดุมเสื้อ เขาพยายามซอกไซร์คอผมแต่ผมใช้มือปัดมือออกแต่ไม่สำเร็จ "ว่านช่วยกูด้วย""ว่านสายลมไปไหน" "พี่ฟ้า" ว่านเรียกชื่อพี่ฟ้าเมื่อเห็นเขาโผล่มา "อยู่ในห้องกับพี่พีครับ" พี่ฟ้าเดินไปที่หน้าห้องนั้นประตูถูกถีบออกด้วยเท้าของพี่ฟ้าแล้วพี่พีก็ตกใจหันหลังไปมอง ผมได้ทีวิ่งไปหลบอยู่หลังพี่ฟ้าทันที"สายลมเป็นไงมึง""พี่พีพยายามลวมลามกู" เมื่อพี่ฟ้าได้ยินก็ชกหน้าพี่พีไปหนึ่งทีแล้วลากผมที่เมื่อไม่ค่อยสติออกจากงานวันเกิดโดยมีว่านตามผมมาด้วย"พี่ฟ้าจะสายลมไปไหน" ว่านถามพี่ฟ้า"กลับห้อง" ทำเสียงดุดันและไม่พอใจ"ไม่กลับ ว่านมึงพากูกับที" "ไม่ได้" พี่ฟ้าจับแขนผมไว้แน่"ว่านพากูกลับห้องกูไม่อยากกลับคนที่ให้ความหวังกู" ผมโวยวายจนหมดฤทธิ์ในอ้อมแขนของพี่ฟ้า"พี่จะพาสายลมกลับเอง""ครับ" ว่านพยักหน้าและยอมให้พี่ฟ้าพาผมกลับ"พี่ฟ้าครับ สายลมอะมันชอบพี่มากนะครับ ถ้าพี่ไม
Terakhir Diperbarui: 2026-06-09
Chapter: บทที่ 32เสื้อผ้าถูกถอดออกหมดตัวเหลือเพียงร่างกายที่มีผิวหนังห่อหุ้มผิวขาวที่เนียนจนอีกฝ่ายทนไม่ไหวที่จะไม่สัมผัสมัน คนตัวใหญ่ผลิกตัวร่างบอกบางของเด็กหนุ่มก่อนที่โก่งก้นอันนุ่มนิ่มขึ้นแล้วค่อยกระแทกสิ่งนัันเข้าออกเรื่อยๆ"อ่า...อา.พี่...คิม!"อืม..อืม..ผม..รัก .พี่.ที่..สุด.เลยครับ" เสียงพูดที่เบาแผ่วแต่อีกฝ่ายยังได้ยินชัดเจน""พี่ก็รักอลัน ...คราวหน้าอย่าแต่งตัวยั่วพี่นะ""ไม่ชอบเหรอครับ""ชอบ ! แต่พี่กลัวอดใจไม่ไหว""ถ้าพี่ไหว ..หนูก็ไหว""อืม.." แล้วทั้งคู่ก็ทำมันสำเร็จพร้อมกันเด็กหนุ่มเพลียจากการโดนกระทำครั้งแรกหลับไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้...รู้สึกตัวอีกทีก็เช้าพร้อมกับนอนอยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่ายด้วยสภาพที่ไม่สวมอะไรเลย เขาเงยหน้ามองคนที่หลับสนิทแล้วยื่นหน้าไปจูบแก้มเบาๆ ก่อนพยายามจะลุกจากที่นอนแต่โดนคนตัวใหญ่กอดไว้สักแน่"จะไปไหนอยู่ให้พี่กอดก่อน""ไม่ไปทำงานเหรอครับ""ไม่อยากนอนกอดแฟน""พี่คิมก็คลั่งรักเหมือนกันนะครับ""ครับคลั่งรักมาก""โอ้ย!" เมื่อเขาขยับตัวแรงไปหน่อย"เป็นอะไร? " คิมหันต์ถามเด็กหนุ่มด้วยความเป็นห่วง"ผมเจ็บตรงนั้นครับ" คนตัวใหญ่ยิ้มออกมาที่มุมปาก"ทำบ่อยๆจะได้ไม่เจ็บ""คร
Terakhir Diperbarui: 2026-06-24
Chapter: บทที่ 31อลันเลิกงานรีบกลับบ้านเลยไม่แวะและไม่ไปต่อไหนเขาทนคิดถึงคิมหันต์ไม่ไหวอยากเห็นหน้าและอยากคุยกับอีกฝ่ายตลอดทางที่นั่งในรถเขายิ้มตลอด"ถึงแล้วครับ" "ขอบคุณครับลุง"อลันลงจากรถแล้วปิดประตูเดินเข้าบ้านด้วยอารมณ์ดีและฮัมเพลงในลำคอเบาๆแต่เมื่อเดินเข้าบ้านสิ่งที่เห็นตรงหน้าคือ คิมหันต์และผู้ชายคนนั้นยืนกอดกันแค่นั้นยังไม่พอยังจูบกันต่อหน้าเขาอีกทำให้อลันที่ยืนอยู่ตรงนั้นเห็นภาพชัดเจนและทุกกระทำของทั้งสองคนน้ำตาอลันไหลอาบแก้มเขาไม่รู้จะทำยังไงจะไปต่อว่าคนสองคนที่แสดงความรักต่อกันเหรอคงไม่ เพราะไม่ได้เป็นอะไรกับอีกฝ่ายเขารู้สึกใจเจ็บอย่างบอกไม่ถูกเจ็บยิ่งกว่าตอนที่กรหนีไปแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นอีกอลันยืนดูอยู่สักครู่ก่อนที่จะหันหลังและเดินออกไป"ชนมึงอยู่ไหน" เขาหยิบมือถือโทรหาทรชน"กูอยู่ร้านเหล้านี้แหละ""เดี๋ยวกูไปหาแค่นี้นะ" .....ผ่านไปครึ่งชั่วโมงอลันก็ถึงร้านเหล้าที่ทรชนอยู่มาพร้อมกับหน้าตาที่ไม่สดใสและหน้าตาที่ดูเศร้าเขาเข้าไปนั่งที่โต๊ะแล้วเทเครื่องดื่มยกขึ้นดื่มทันที ทรชนที่นั่งอยู่ตรงนั้นมองอลันที่ยกแก้วไม่ยอมหยุดดวงตาแดงก่ำเหมือนคนร้องไห้ "หยุดมึง"แต่อลันไม่ฟังยังคงยกแก้วดื่มเรื่อ
Terakhir Diperbarui: 2026-06-24
Chapter: บทที่ 30อลันหลังจากลงจากรถก็รีบขึ้นห้องตัวเองเองทันทีและมานั่งยิ้มบนเตียงรูปภาพของอีกฝ่ายที่ถูกคว่ำหน้าลงอลันหยิบมันหงายขึ้นและมองคนในรูปด้วยความชื่นชมเขานั่งดูรูปของอีกฝ่ายเวลาผ่านไปนานมากและสะดุ้งเมื่อมีเสียงเคาะประตูห้อง"ครับ แปปนึงครับ"เมื่อเปิดประตูปรากฏว่าเป็นอีกฝ่าย"พี่คิม""ทำอะไรอยู่ ทำไมยังไม่อาบน้ำ""กำลังจะอาบครับ""รีบอาบ""ครับ" พูดพร้อมหยิบผ้าเช็ดตัวที่แขวนไว้แล้วเข้าห้องน้ำไปปล่อยให้คิมหันต์ยืนอยู่ที่ห้องตามลำพังพอออกมาจากห้องน้ำคุณเจ้าของบ้านก็ยังไม่กลับแถมยังนอนที่เตียงของเขาอีกอลันตกใจเล็กน้อยเพราะเขาใส่เพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกจากห้องน้ำ"พี่คิมหลับตาก่อน""ทำไม มองไม่ได้เหรอ""ม่าย..ด้าย.""แล้วทีมึงยังมองของพี่ได้เลย""หันไปก่อนเลยครับ ขอแต่งตัวแป๊บเดียว""อือ"อลันรีบแต่งตัวพอเสร็จก็เดินไปใกล้อีกฝ่าย"เสร็จแล้วครับ""พี่กลับห้องก่อนนะ" วันนี้อีกฝ่ายมีท่าทีแปลกไปดูแลลุกลี้ลุกลนยังไงก็ไม่รู้"อ้าว !" อลันมองคิมหันต์ที่เดินออกจากห้องด้วยความงงหลังจากอีกฝ่ายเดินออกจากห้องแล้วอลันหยิบมือถือขึ้นมาและส่งข้อความหาอีกฝ่าย" ฝันดีนะครับ" พร้อมกับรูปหัวใจเสียงข้อความดังขึ้นทางด้
Terakhir Diperbarui: 2026-06-24
Chapter: บทที่ 29ทรชนไม่อยากรบกวนคุณเจ้าของบ้านนานเลยขอตัวกลับตั้งแต่เช้านี้ บอกว่าคุยกับทางบ้านดีแล้วอลันเดินมาส่งที่หน้าปากซอย"แล้วเจอกัน"เมื่อรถขับออกไปอลันก็เดินกลับมาที่บ้านเข้าครัวไปช่วยป้าแก้วทำกับข้าวเหมือนเดิม"เพื่อนกลับแล้วเหรอคะ""กลับแล้วครับ""ไม่อยู่กินข้าวด้วยกันก่อน""ไม่ครับชนมันเกรงใจพี่คิม ป้าแก้วก็ดูหน้าพี่คิมสิครับ" แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะกันในห้องครัว"-""พี่คิมเลิกทำหน้านิ่วได้แล้วครับ""คราวหน้าห้ามพาใครมานอนที่ห้องอีกนะ""รับทราบ ดุจัง""ยิ้มหน่อยครับ" หลังๆนี้ไม่เห็นปานมาบ้านอลันไม่แน่ใจว่าเขาไปไหนแต่ก็ไม่ถามอีกฝ่ายเป็นแบบนี้ดีแล้วเขาไม่ชอบที่เวลาแฟนเก่าอีกฝ่ายมาวอแวกับคิมหันต์"พี่คิมพรุ่งนี้เช้าผมของออกไปข้างนอกนะครับ"ไปกับใคร""ว่าจะชวนชน""ไปไหน""พรุ่งนี้วันเกิดผม ครบรอบสิบแปดปีจะชวนชนไปทำบุญสักหน่อย""ไม่ต้องพรุ่งนี้พี่พาไป""งั้นรบกวนพี่คิมพาผมไปหาแม่หน่อยได้ไหมครับ""อือ""ขอบคุณครับ" .....เช้าวันรุ่งขึ้นอลันลุกแต่เช้าอาบน้ำแต่งตัวเด็กหนุ่มเลือกใส่เสื้อสีขาวกับกางเกงยีนสีน้ำเงินรองเท้าผ้าใบแล้วลงมารออีกฝ่ายข้างล่างส่วนคิมหันต์วันนี้เขาเลือกใส่เสื้อสีขาวเหมือนกันแต่
Terakhir Diperbarui: 2026-06-24
Chapter: บทที่28พอถึงช่วงบ่ายอลันไปทำงานปกติโดยโบกรถจากหน้าปากซอยแล้วไปลงที่หน้าร้านที่ทำงาน เด็กหนุ่มสนุกกับการทำงานหน้าที่ก็เหมือนเดิมเสิร์ฟอาหารจดเมนูพอลูกค้าเบาบางก็ไปช่วยแม่ครัวอยู่หลังครัว อลันทำงานที่นี้ได้ประมาณหนึ่งอาทิตย์แล้วทุกอย่างก็ราบรื่นอลันทำงานอย่างตั้งใจได้รับคำชมจากในร้านและลูกค้าที่เข้าร้าน"มึงเอาเครื่องดื่มไปให้ลูกค้ารายนั้นหน่อย""ครับ" อลันรับเครื่องดื่มจากเพื่อนที่ทำงานด้วยกันแล้วไปเสิร์ฟให้กับโต๊ะที่อยู่ตรงหน้า"เครื่องดื่มมาแล้วครับ"อลันเมื่อวางแก้วลงบนโต๊ะเสร็จกำลังจะกลับมีลูกค้ารายหนึ่งจับแขนเขาไว้"น้องสนใจไปต่อกับพี่ไหม"เด็กหนุ่มค่อยๆพูดกับลูกค้าไม่เอะอะโวยวายกลับกลัวคนในร้านคนอื่นตกใจ"อย่าดีกว่าครับ""ไม่เอาน่า อย่าเล่นตัวสิ""พี่ปล่อยผมครับผมจะกลับไปทำงาน"ชายคนนั้นจับแขนอลันไว้แน่เพื่อที่จะให้อลันขยับตัวใกล้เขาแต่อลันยันเท้าไว้แน่"ชน" ทรชนเมื่อได้ยินอลันเรียกก็วิ่งเข้ามาหาอลันและบอกลูกค้าให้ปล่อยมือเพื่อนของเขา"พี่ปล่อยมือเพื่อนผมครับ" พูดด้วยน้ำเสียงที่เบาและเกรงใจ"ยุ่งอะไรด้วยมึงอ่ะ""อ้าว เขาเป็นเพื่อนผม" อยู่ๆทรชนก็อารมณ์พลุ่มพล่ามขึ้นมา"พี่ปล่อยเพื่อนผม" แล้วชายค
Terakhir Diperbarui: 2026-06-24
Chapter: บทที่ 27อลันกดเบอร์โทรหาแม่แต่เช้าเพราะไม่ได้คุยกันหลายวัน ไม่รู้ว่าแม่จะเป็นยังไงบ้าง "แม่ทำอะไรอยู่ครับ""กำลังทำกับข้าวอยู่ แล้วอลันล่ะ""ผมกำลังจะแต่งตัวไปทำงานครับ""แม่ขอโทษนะความจริงลูกต้องได้เรียนไม่ใช่มาทำงานแบบนี้""ทำงานไปเรียนไปด้วยก็ได้นิครับ ไม่ต้องห่วงผมหรอกผมโอเค""ดูแลตัวเองด้วยนะ""ผมว่างจะไปหานะครับ" เมื่ออลันคุยกับแม่เสร็จก็วางสายแล้วลุกจากเก้าอี้ลงไปข้างล่าง"ป้าแก้วครับมีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ""เหมือนเดิมยกของพวกนี้ไปไว้ที่โต๊ะ""รับทราบครับ" เด็กหนุ่มหยิบถาดแล้วยกออกไปที่โต๊ะอาหารด้านนอกคิมหันต์ลงมาจากห้องแล้วเดินตรงมาโต๊ะอาหารพร้อมกับรอยยิ้มกรุบกริบให้กับอลันจะไม่ให้ทำหน้าทำตายิ้มได้ไงก็เมื่อนอนอยู่ด้วยกันทั้งคืน ไม่ทันไรปานก็โผล่มาหลังจากที่อีกฝ่ายนั่งลงบนโต๊ะอาหารโดยมีอลันนั่งอยู่ด้วย"อลันรู้ไหมตอนที่พี่คบกับคิมนะเราสองรักกันมาก" ปานพูดมือตักแกงไปด้วยส่วนสายตามองไปทางคนที่ถูกกล่าวถึง"มึงพูดอะไรมึง" อีกฝ่ายทำเสียงไม่พอใจใส่ปานเพราะกลัวเด็กหนุ่มจะเกิดความน้อยใจ"ก็แค่เรื่องในอดีตหรือเปล่าครับ" อลันตอบกลับปานด้วยคำที่มันเป็นเรื่องจริงทำเอาปานยิ้มออกมาแบบฝืดๆ ส่วนเด็กห
Terakhir Diperbarui: 2026-06-24