บทที่ 6

อลันเงยหน้าขึ้นมองเป็นมือถือเขาจริงด้วยหยิบมือถือจากอีกฝ่ายแล้ววิ่งเข้าห้องตัวเองคิมหันต์มองอย่างสงสัยแต่ก็ไม่ถามอะไรมาก พอกลับมาห้องตัวเองอลันยกมือถือโทรหากรทันทีแต่อีกฝ่ายกลับไม่เปิดเครื่องอลันเป็นห่วงกรมากไม่รู้ว่าเขาจะเป็นอะไรคืนนั้นทั้งคืนเขาไม่ได้นอนเอาแต่รอสายของกรและนอนเขี่ยมือถือไปมา

ส่วนกรหลังจากไปทานข้าวกับพิมก็พากันไปที่คอนโดของตัวเองเป็นเพราะพิมแต่งตัวเซ็กซี่จนเขาอดใจไม่ไหวหรือเป็นเพราะชายหนุ่มเมาหรือเป็นเพราะเขาที่ไม่มั่นคงในความรักของอลัน คืนนั้นทั้งกรกับพิมตกเป็นของกันและกันโดยปริยาย

"พี่กรจะดีเหรอคะเรากำลังเจอวันแรกเองนะคะ"

"ไหนๆเราก็แต่งงานกันแล้วไม่เป็นไรหรอกหรือว่าน้องพิมรังเกียจพี่" ฝ่ายหญิงทำหน้าเอียงอายเมื่อโดนคู่นอนของเธอถามไปแบบนั้นแต่สุดท้ายเธอก็สมยอม

เช้าของวันใหม่กรพาพิมมาส่งที่บ้านของเธอและเข้าบ้านไปเจอพ่อกับแม่ของพิมตัวส่วนตัวกรเป็นคนคุยสนุกและมีวิธีการเข้าหาผู้ใหญ่ได้ดีเลยไม่มีปัญหาพอเวลาไปเจอกับผู้ใหญ่ฝั่งพิม

ชายหนุ่มให้คำสัญญาว่าจะแต่งงานกับพิมตามที่ผู้ใหญ่เคยคุยกันไว้และเขาไม่ขัดข้องหรือคัดค้านอะไรทั้งสิ้น ส่วนพิมเองก็ไม่มีปัญหาเธอรู้สึกดีที่ต้องแต่งงานกับกรเพราะเธอคิดว่าผู้ชายที่เธอเพิ่งรู้จักกันคือคนที่เอาใจเก่งและจริงใจกับเธอถึงแม้จะใช้เวลารู้จักกันแค่ไม่กี่วัน

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์กว่าๆที่กรไม่เหลียวเเลแฟนเด็กของเขาเวลาอลันโทรหาชายหนุ่มจะกดสายทิ้งบ้างอ้างว่าไม่ว่างบ้างแต่ในความเป็นจริงเขาอยู่กับพิมตลอด

กรพาพิมไปดูชุดเจ้าสาวและเลือกของชำร่วยในงานแต่งของเธอกับเขา พิมเป็นผู้หญิงที่สวยผิวขาวเลือกใส่ชุดไหนก็สวยทำให้กรที่เป็นเจ้าบ่าวของเธออดที่จะชื่นชมเจ้าสาวของตัวเองไม่ได้เวลาที่ได้มอง

เมื่อการ์ดแต่งงานพิมพ์เสร็จทั้งสองก็นำไปแจกจ่ายให้กับเพื่อน คนสนิทและผู้ใหญ่คนอื่นๆรวมทั้งคิมหันต์ก็ได้การ์ดนี้ด้วย

อลันไม่ได้ออกไปไหนเก็บตัวแต่อยู่ในห้องเวลาเบื่อก็ลงมาช่วยป้าแก้วทำกับข้าวจัดโน่นจัดนี่พยายามโทรหากรแต่อีกฝ่ายแทบจะไม่รับสายและไม่คิดจะโทรกลับหาอลันเลย

ส่วนคิมหันต์เช้าออกไปทำงานเย็นก็กลับบางวันก็กลับเร็วบางวันก็กลับค่ำแล้วแต่งานที่บริษัทก็คิมหันต์เป็นเจ้าของบริษัทจะไปจะมาเวลาไหนก็ได้แต่เขาเลือกที่จะไปตรงต่อเวลาและกลับค่ำเพื่อเคลียร์งาน

*_*

"ป้าแก้วครับเมนูวันนี้อร่อยนะครับ" อลันนั่งกินข้าวอยู่โต๊ะเดียวกับคิมหันต์ทำหน้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อได้รับคำชมจากเจ้าของบ้าน

"อันนี้ฝีมืออลันเขาค่ะคุณคิม" คนตัวใหญ่มองไปที่คนที่เด็กกว่าที่นั่งตรงหน้ากลับไม่พูดอะไรสักคำยังไม่พอยังทำหน้าเฉยใส่อลันอีก

เมื่อกินข้าวเสร็จอลันอาสาไปช่วยป้าแก้วล้างจานในห้องครัวส่วนคิมหันต์ก็เดินขึ้นห้องตัวเองไป

"ป้าแก้วครับพี่คิมเป็นคนเย็นชามาก"

"คุณคิมก็เป็นคนแบบนี้แหละแต่แกใจดีนะคะ" อลันทำท่าไม่เชื่อในสิ่งที่ป้าแก้วพูดเพราะเห็นทีไรพี่แกแต่เอาแต่หน้าตึงและทำตัวเย็นชาใส่ตลอด

"เสร็จแล้วผมขอขึ้นห้องอาบน้ำก่อนนะครับ"

ก่อนขึ้นห้องของตัวเองอลันเหลือบไปเห็นซองการ์ดอะไรสักอย่างเลยถือวิสาสะเปิดอ่านว่าเป็นของใคร

"เรียนคิมหันต์ ขอเชิญมาร่วมงานแต่งนะหว่างกรกานต์และพิมมาลา"

เมื่ออลันอ่านชื่อบ่าวสาวในการ์ดงานแต่งถึงกับทำอะไรไม่ถูกน้ำตาไหลแบบไม่รู้ตัวเขารีบวางซองการ์ดไว้ที่เดิมและวิ่งขึ้นไปที่ห้อง

อลันพยายามติดต่อหาแฟนหนุ่มเพื่อที่จะถามว่ามันคือเรื่องจริงไหมแต่โทรไปเท่าไหร่ก็ไม่ติดเขาร้อนใจมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากร้องไห้เพียงคนเดียวในห้อง

"ทำไมพี่กรทำกับผมแบบนี้ทำไมไม่รักษาสัญญา" เขาได้แค่พึมพำกับตัวเองและนั่งร้องไห้ตลอดทั้งคืน