บทที่ 7

เช้านี้อลันไม่ได้ลงไปช่วยงานในครัวกับป้าแก้วเหมือนในทุกวันเพราะเขาเอาแต่นั่งเสียใจในห้องกินไม่ได้นอนไม่หลับไม่อยากจะทำอะไรทั้งนั้น

ป้าแก้วแกเองก็ไม่ได้ขึ้นไปดูคิดว่าอลันน่าจะยังไม่ตื่นปล่อยให้เขาหลับไปส่วนเช้านี้คิมหันต์ไปทำงานปกติเหมือนทุกวันในใจกลับนึกขึ้นได้เช้านี้ยังไม่เห็นอลันจะถามป้าแก้วก็กลัวจะเป็นที่สงสัยเลี่ยงที่จะไม่ถามและทานข้าวต่อ

"เย็นนี้ผมไม่กลับมาทานข้าวนะครับ จะไปงานแต่ง"

"งานแต่งใครคะ"

"กร" คำตอบของคิมหันต์ทำเอาคนที่ถามมีอึ้งเล็กน้อย ถ้าอลันรู้จะรู้สึกยังไง! ป้าแก้วแกรู้ด้วยว่าอลันคือแฟนของกรที่มาฝากคิมหันต์ดูแลเพื่อจะไปจัดการปัญหาของเขาแต่ทำไมเรื่องราวถึงกลายเป็นแบบนี้คิดแล้วก็อดสงสารเด็กหนุ่มไม่ได้

หลังจากคิมหันต์ขับรถออกไปอลันเดินลงมาจากห้องด้วยหน้าตาที่ไม่สดใสแถมตาบวมอีกต่างหาก ป้าแก้วรู้ทันทีว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับอลัน

คุณกรนะคุณกรไม่น่าทำกับอลันแบบนี้เลย !

"อลันจะกินอะไรไหมเดี๋ยวป้าเตรียมไว้ให้"เด็กหนุ่มได้แต่ส่ายหน้าและไม่พูดอะไรนอกจากร้องไห้ด้วยความเสียใจ

"ป้าแก้วครับตอนเย็นผมขอออกไปข้างนอกนะครับ"

"อลันจะไปไหนคะ" อลันไม่ตอบแล้วเดินออกไป

...

ในงานถูกจัดด้วยธีมสีชมพูแขกแก้วมาเยือนมากมายมีทั้งคนใหญ่คนโตและเพื่อนฝูงของคู่บ่าวสาว

เจ้าสาวมาในชุดสีขาวเกาะอกชายกระโปรงลากยาวไปถึงพื้นทรงผมถูกประดับด้วยดอกไม้สีขาวที่สวยสดและสวยงาม กรเจ้าบ่าวมาในสูทสีดำใส่กางเกงสแลคสีดำรองเท้าหนังเงาวับผูกโบไว้ที่หน้าอกดูแล้วหล่อเหล่าเอาการ ในงานหมู่เพื่อนฝูงมีการซุบซิบนิทานถึงความเหมาะสมของคู่บ่าวสาวทั้งสองเหมาะกันมากเจ้าสาวเป็นคนสวยส่วนเจ้าบ่าวก็หล่อ

...อลันนั่งมอเตอร์ไซค์มาที่งานแต่งของกรและแอบย่องเข้าทางด้านหลังของโรงแรมที่จัดงานเด็กหนุ่มได้เจอกับกรทันทีเป็นจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังเดินออกจากห้องน้ำแต่กรทำเหมือนไม่เห็น คนที่เด็กกว่าเดินเข้าไปหาคนรักด้วยความดีอกดีใจแต่กลับโดนอีกฝ่ายทำเมินเฉยและทำเหมือนไม่อยากเจอ

"ไหนพี่กรบอกจะเคลียร์เรื่องทั้งหมดและไปรับผมกลับไม่ใช่หรือครับ แล้วนี่ยังไงทำไมถึงตกลงแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น"

กรหาข้อแก้ตัวหลายๆอย่างและให้เหตุผลว่ามันจำเป็นและไม่ยากขัดใจพ่อกับแม่เลยแต่งงานให้มันจบเรื่อง แต่ดูจากสายตาของกรแล้วบ่งบอกว่าเขากำลังโกหก อลันไม่เข้าใจว่าอะไรที่ทำให้คนรักของเขาเปลี่ยนไปขนาดนี้

ในระหว่างที่คุยกันมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาแต่ไกลมุ่งหน้ามาทางที่อลันและกรยืนอยู่เธอใส่ชุดเจ้าสาวเดินมาด้วยรอยยิ้มและใช้มือคล้องแขนกรทันทีเมื่อถึงตัวเขา

ดวงตาของอลันเบิกตาโตและตกใจกับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าคนน่ารักทำอะไรไม่ถูกและเดาออกได้ทันทีว่าเธอคนนี้คือใครทั้งคู่สบตากันต่อหน้าอลันแต่หารู้ไหมว่าอลันรู้สึกเจ็บปวดมากเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

เธอใช้สายตามองไปเด็กหนุ่มที่แต่งตัวด้วยกางเกงยีนและเสื้อยืดตัวโปรดที่กรเป็นคนซื้อให้ "น้องคือใครเหรอคะ"กรปฏิเสธไปว่าไม่รู้จักและบอกกับเธอว่าอลันอาจจะเป็นเด็กที่หลงเข้ามาในงานเลยทำเป็นบอกทางออกว่ามีตรงไหนของงาน