บทที่ 5

กรคุยกับพ่อแม่ถึงยังไงก็จะไม่แต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นคนที่ไม่เคยแม้แต่เจอหน้าและไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเขานอนยันนั่งยันสุดท้ายก็ขัดคำสั่งของผู้เป็นพ่อแม่ไม่ได้เลยต้องจำใจไปเจอคู่หมั้น

ระหว่างที่กรนั่งรอคู่หมั้นสายของอลันก็โทรเข้า กรกดรับสายยังไม่ลังเล"พี่กรคิดถึงจังครับ" เสียงอันไพเราะของคนน่ารักพูดขึ้น

"พี่ก็คิดถึงอลันเหมือนกัน เป็นไงอยู่กับคิมหันต์มันทำอะไรอลันไหม"

"ไม่ครับบางทีพี่คิมก็เหมือนจะใจดีบางทีก็เย็นชาเกินไปเดาใจไม่ถูกครับ แล้วพี่กรทำอะไรอยู่ครับ"

"พ่อกับแม่ให้พี่นัดเจอคู่หมั้น" อลันทำหน้าน้อยใจเมื่อรู้ว่าคนรักของเขาไปไหน

"ไม่ต้องห่วงยังไงพี่ก็รักอลันคนเดียว" แฟนเด็กยิ้มขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินกรพูดแบบนั้น

"แค่นี้ก่อนนะเดียวพี่โทรกลับ"

......

"ขอโทษนะคะใช่พี่กรหรือเปล่าคะ"ชายหนุ่มทำตาค้างเมื่อเจอผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคือผู้หญิงที่สวยมากเธอใส่ชุดกระโปรงสั้นขึ้นเหนือหัวเข่ามองแวบแรกก็รู้เลยว่าเธอมีความเซ็กซี่เบาๆ

"คะ....ครับผมชื่อกรเชิญนั่งก่อนครับ"

"ชื่อพิมนะคะ คนที่พ่อแม่หมั้นหมายไว้ให้"

"ครับน้องพิมสวยมากเลยนะครับพี่ไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนสวยเท่าน้องพิมเลย"

"พี่กรชมเยอะไป คุณพ่อกับคุณแม่ให้พิมมาเจอพี่กร เออ...พี่กรจะแต่งงานตามที่พ่อกับแม่ของเราทั้งสองคุยกันไว้ไหมคะ"

กรเอาแต่ตาค้างตะลึงในความสวยของพิมปฏิเสธไม่ได้เลยว่าชายหนุ่มลืมแฟนเด็กของเขาไปช่วงขนาดสายตาของเขามองแต่เธอคนเดียว

"พี่ว่าเอาตามที่พ่อกับแม่เราสองคนคุยกันไว้ก่อนส่วนจะรักกันหรือไม่นั้นค่อยว่ากันอีกทีแล้วน้องพิมว่ายังไงคะ"

"พิมก็แล้วแต่พี่กรเลยค่ะ พิมเป็นผู้หญิงพูดเยอะไปอาจจะไม่ดี" หญิงสาวตอบด้วยความเอียงอาย พอคุยกันเสร็จกรพาพิมไปที่บ้านและแนะนำให้พ่อกับแม่รู้จักเพื่อเป็นสัญญาณว่าทำตามที่ขอแล้วนะ

พ่อแม่ของกรเองก็ไม่ขัดที่ชายหนุ่มพาหญิงสาวกลับมาบ้านแถมสนับสนุนอีกด้วยเพราะทางครอบครัวอยากได้พิมมาเป็นลูกสะใภ้อยู่แล้วครอบครัวฐานะของสองฝ่ายเท่าเทียมกันแถมยังหล่อๆสวยๆด้วยกันทั้งคู่

"งั้นคืนนี้ผมขออนุญาตคุณพ่อคุณแม่พาพิมออกไปทานข้าวข้างนอกนะครับ จะได้ปรับความเข้าใจและทำความรู้จักกันให้มากขึ้น" ทั้งสองพยักหน้าและรับรู้เพียงช่วงเวลาอันสั้นก็ทำให้กรลืมเด็กผู้ชายหน้าตาน่ารักและลืมคำสัญญาที่ให้ไว้กับอลันว่ายังไงก็จะรักเพียงเขา

..อลันรอกรโทรมาจนแล้วจนเล่าแต่สุดท้ายก็ไม่โทรมาแถมยังปิดเครื่องใส่อีกต่างหากเด็กหนุ่มเผลอหลับที่ห้องโถงกลางของบ้านโดยมีมือถือวางอยู่ที่ลำตัว

คิมหันต์ออกไปทำงานข้างนอกกลับมาเห็นอลันหลับอยู่เลยเข้าไปปลุกและเขย่าให้รู้สึกตัวแต่คนที่เด็กกว่ายังคงหลับลึกปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่นอีกฝ่ายยืนมองคนที่นอนแบบไม่รู้สึกตัวพักใหญ่และอดที่มองคนที่เอาแต่หลับไม่ได้เลยอุ้มขึ้นแล้วพาเข้าห้องนอนตัวเอง

เมื่ออลันรู้สึกตัวมองไปรอบๆห้องกลับพบว่านี่ไม่ใช่ห้องเขาเลยรีบลุกจากเตียงแต่เป็นจังหวะที่คิมหันต์เดินออกจากห้องน้ำพอดี

"ตื่นแล้วเหรอหนู"

"ครับผมมานอนนี้ได้ไง"

"กูปลุกมึงหลายรอบไม่ยอมตื่น กูเลยอุ้มมึงมานอนที่ห้องกู"

"งั้นผมขอตัวกลับห้องก่อนนะครับ" คิมหันต์ทำหน้าเรียบเฉยใส่อลันและพยักหน้าให้

อลันเมื่อเข้าห้องตัวเองรีบปิดประตูห้องเพราะตัวเขาร้อนวูบวาบไปทั้งตัวทำอะไรไม่ถูกเมื่อเจออีกฝ่ายถอดเสื้อแถมยังใส่แค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียว

หุ่นโคตรดี!

พอตั้งสติได้เขามองหามือถือว่าจะโทรหากรแต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอไม่รู้ว่าไปลืมไว้ตรงไหนของบ้านลงไปดูข้างล่างของบ้านก็ไม่มีหาตรงห้องครัวก็ไม่มีถามป้าแก้วแกก็ไม่เห็น

มีอีกที่หนึ่งที่ยังไม่ได้ไปดูคือห้องของคิมหันต์อลันเดินบันไดขึ้นไปข้างบนยืนอยู่หน้าห้องของอีกฝ่ายสักพักแล้วถอดหายใจเบาๆก่อนเคาะประตูหน้าห้องของคิมหันต์

"ใคร!

"ผมเองครับมือถือผมอยู่ในห้องพี่คิมไหม"

เสียงลูกบิดประตูดัง แกร่บ! อีกฝ่ายน่าจะเปิดประตูให้อลันหันหลังไปทางประตูเมื่อคนในห้องเห็นเด็กหนุ่มหันหลังให้เลยใช้วิธียื่นมือถือข้ามหัวของคนที่เด็กว่า