LOGIN// อลันรู้สึกตัวด้วยความมึนหัวและหนักหัวมากอาจเป็นเพราะเมื่อคืนเขาดื่มเยอะไปหน่อยและเป็นครั้งแรกที่เขาหัดดื่มอะไรแบบนี้ พอมาคิดถึงเรื่องกรแล้วต้องมานั่งเศร้าต่อจากนี้ไปเขาจะอยู่อย่างไงแล้วไปอยู่ไหนอยู่กับพี่คิมคงจะไม่ได้แล้วอลันเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าคิดจะไปอยู่ที่อื่นไม่อยากรบกวนเจ้าของบ้าน ป้าแก้วเคาะประตูห้องและเปิดประตูเข้าไป ป้าแก้วแกเอาข้าวต้มและน้ำผลไม้มาให้อลันเพื่อแก้แฮงค์แต่สายตาเหลือบไปเห็นกระเป๋าเสื้อผ้าของอลันวางอยู่ที่เตียง"อลันจะไปไหนคะ""ออกไปอยู่ที่อื่นครับ""ทำไมคะ""ผมไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพี่กรแล้วและอีกอย่างพี่กรก็ทิ้งผมไปมีคนอื่นไม่มารับผมไปอยู่แล้วละครับ"ป้าแก้วเข้าใจในความหมายของอลันและอดที่จะเอ็นดูไม่ได้เลยนำเรื่องนี้ไปบอกกับคิมหันต์คิมหันต์เมื่อรู้เรื่องเรียกอลันไปพบที่ห้องเด็กหนุ่มเข้าไปในห้องของอีกฝ่ายพร้อมกับนั่งเก้าอี้ตรงหน้า"จะไปอยู่ที่ไหน" คนถามทำหน้าเรียบเฉยและมองไปที่เด็กที่นั่งตรงหน้า"ไม่รู้ครับ""อยู่นี่แหละไม่ต้องไปไหน" อลันมองหน้าของคิมหันต์ด้วยความแปลกใจไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนที่ใจดีขนาดนี้ ต่างจากที่กรเล่าให้เขาฟังอย่างสิ้นเชิงอลันหน้าแดงข
อลันอึ้งในคำตอบของกรไม่คิดว่าผู้ชายที่เขารักมากที่สุดจะเปลี่ยนไปขนาดนี้หรือจริงๆแล้วเขาเป็นคนอย่างงี้มาตลอดเพียงแต่อลันยังไม่รู้ธาตุแท้ของอีกฝ่ายมากกว่า แต่เมื่ออลันมองที่ผู้หญิงที่ยืนคู่กับกรพอจะเดาออกว่าทำไมอีกฝ่ายถึงเปลี่ยนไป เพราะเธอเป็นคนสวยเซ็กซี่แถมยังฐานะทางครอบครัวน่าจะเหมาะสมกัน"งั้นเข้าไปในงานดีกว่าค่ะ"กรเดินเข้าในงานพร้อมกับเจ้าสาวของเขาและไม่คิดจะเหลียวแลอลันกลับเขาทำได้เพียงร้องไห้และเดินออกจากงานไปคิมหันต์เพิ่งไปถึงงานแต่งแต่เหมือนเห็นคนหน้าคล้ายอลันเดินสวนทางกับเขาคิดจะตามไปดูแต่เจอกรมาเรียกให้เข้างานซะก่อน ส่วนอลันมืดแปดด้านเหมือนหัวใจแตกสลายเป็นชิ้นๆทำอะไรไม่ถูกและคิดไม่ออกว่าจะไปไหนต่อจะไปอยู่บ้านคิมหันต์เหรอ อยู่ในฐานะอะไร! คำนี้ผุดขึ้นในหัวเขาไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับคนรักอย่างกรแล้วจะอยู่บ้านเพื่อนของคิมหันต์ไปทำไมระหว่างทางอลันแวะหาอะไรดื่มย้อมใจเผื่อจะได้ลืมคนรักได้ เป็นครั้งแรกที่เขาหัดดื่มน้ำเมาคนน่ารักทำหน้าทำตาหลับตาปี๋เมื่อดื่มไปแก้วแรกเพราะรสชาติของมันขมเหลือเกิน ดื่มได้ไม่กี่แก้วก็ทำให้ตาของเขาเบลอๆเห็นแก้วที่วางบนโต๊ะแยกเป็นสามใบพอยกอีกแก้วเขาวูบลง
เช้านี้อลันไม่ได้ลงไปช่วยงานในครัวกับป้าแก้วเหมือนในทุกวันเพราะเขาเอาแต่นั่งเสียใจในห้องกินไม่ได้นอนไม่หลับไม่อยากจะทำอะไรทั้งนั้นป้าแก้วแกเองก็ไม่ได้ขึ้นไปดูคิดว่าอลันน่าจะยังไม่ตื่นปล่อยให้เขาหลับไปส่วนเช้านี้คิมหันต์ไปทำงานปกติเหมือนทุกวันในใจกลับนึกขึ้นได้เช้านี้ยังไม่เห็นอลันจะถามป้าแก้วก็กลัวจะเป็นที่สงสัยเลี่ยงที่จะไม่ถามและทานข้าวต่อ"เย็นนี้ผมไม่กลับมาทานข้าวนะครับ จะไปงานแต่ง""งานแต่งใครคะ""กร" คำตอบของคิมหันต์ทำเอาคนที่ถามมีอึ้งเล็กน้อย ถ้าอลันรู้จะรู้สึกยังไง! ป้าแก้วแกรู้ด้วยว่าอลันคือแฟนของกรที่มาฝากคิมหันต์ดูแลเพื่อจะไปจัดการปัญหาของเขาแต่ทำไมเรื่องราวถึงกลายเป็นแบบนี้คิดแล้วก็อดสงสารเด็กหนุ่มไม่ได้หลังจากคิมหันต์ขับรถออกไปอลันเดินลงมาจากห้องด้วยหน้าตาที่ไม่สดใสแถมตาบวมอีกต่างหาก ป้าแก้วรู้ทันทีว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับอลันคุณกรนะคุณกรไม่น่าทำกับอลันแบบนี้เลย ! "อลันจะกินอะไรไหมเดี๋ยวป้าเตรียมไว้ให้"เด็กหนุ่มได้แต่ส่ายหน้าและไม่พูดอะไรนอกจากร้องไห้ด้วยความเสียใจ"ป้าแก้วครับตอนเย็นผมขอออกไปข้างนอกนะครับ""อลันจะไปไหนคะ" อลันไม่ตอบแล้วเดินออกไป...ในงานถูกจัดด้วย
อลันเงยหน้าขึ้นมองเป็นมือถือเขาจริงด้วยหยิบมือถือจากอีกฝ่ายแล้ววิ่งเข้าห้องตัวเองคิมหันต์มองอย่างสงสัยแต่ก็ไม่ถามอะไรมาก พอกลับมาห้องตัวเองอลันยกมือถือโทรหากรทันทีแต่อีกฝ่ายกลับไม่เปิดเครื่องอลันเป็นห่วงกรมากไม่รู้ว่าเขาจะเป็นอะไรคืนนั้นทั้งคืนเขาไม่ได้นอนเอาแต่รอสายของกรและนอนเขี่ยมือถือไปมาส่วนกรหลังจากไปทานข้าวกับพิมก็พากันไปที่คอนโดของตัวเองเป็นเพราะพิมแต่งตัวเซ็กซี่จนเขาอดใจไม่ไหวหรือเป็นเพราะชายหนุ่มเมาหรือเป็นเพราะเขาที่ไม่มั่นคงในความรักของอลัน คืนนั้นทั้งกรกับพิมตกเป็นของกันและกันโดยปริยาย"พี่กรจะดีเหรอคะเรากำลังเจอวันแรกเองนะคะ""ไหนๆเราก็แต่งงานกันแล้วไม่เป็นไรหรอกหรือว่าน้องพิมรังเกียจพี่" ฝ่ายหญิงทำหน้าเอียงอายเมื่อโดนคู่นอนของเธอถามไปแบบนั้นแต่สุดท้ายเธอก็สมยอมเช้าของวันใหม่กรพาพิมมาส่งที่บ้านของเธอและเข้าบ้านไปเจอพ่อกับแม่ของพิมตัวส่วนตัวกรเป็นคนคุยสนุกและมีวิธีการเข้าหาผู้ใหญ่ได้ดีเลยไม่มีปัญหาพอเวลาไปเจอกับผู้ใหญ่ฝั่งพิมชายหนุ่มให้คำสัญญาว่าจะแต่งงานกับพิมตามที่ผู้ใหญ่เคยคุยกันไว้และเขาไม่ขัดข้องหรือคัดค้านอะไรทั้งสิ้น ส่วนพิมเองก็ไม่มีปัญหาเธอรู้สึกดีที่ต้องแต่งง
กรคุยกับพ่อแม่ถึงยังไงก็จะไม่แต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นคนที่ไม่เคยแม้แต่เจอหน้าและไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเขานอนยันนั่งยันสุดท้ายก็ขัดคำสั่งของผู้เป็นพ่อแม่ไม่ได้เลยต้องจำใจไปเจอคู่หมั้นระหว่างที่กรนั่งรอคู่หมั้นสายของอลันก็โทรเข้า กรกดรับสายยังไม่ลังเล"พี่กรคิดถึงจังครับ" เสียงอันไพเราะของคนน่ารักพูดขึ้น"พี่ก็คิดถึงอลันเหมือนกัน เป็นไงอยู่กับคิมหันต์มันทำอะไรอลันไหม""ไม่ครับบางทีพี่คิมก็เหมือนจะใจดีบางทีก็เย็นชาเกินไปเดาใจไม่ถูกครับ แล้วพี่กรทำอะไรอยู่ครับ""พ่อกับแม่ให้พี่นัดเจอคู่หมั้น" อลันทำหน้าน้อยใจเมื่อรู้ว่าคนรักของเขาไปไหน"ไม่ต้องห่วงยังไงพี่ก็รักอลันคนเดียว" แฟนเด็กยิ้มขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินกรพูดแบบนั้น"แค่นี้ก่อนนะเดียวพี่โทรกลับ"......"ขอโทษนะคะใช่พี่กรหรือเปล่าคะ"ชายหนุ่มทำตาค้างเมื่อเจอผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคือผู้หญิงที่สวยมากเธอใส่ชุดกระโปรงสั้นขึ้นเหนือหัวเข่ามองแวบแรกก็รู้เลยว่าเธอมีความเซ็กซี่เบาๆ"คะ....ครับผมชื่อกรเชิญนั่งก่อนครับ""ชื่อพิมนะคะ คนที่พ่อแม่หมั้นหมายไว้ให้""ครับน้องพิมสวยมากเลยนะครับพี่ไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนสวยเท่าน้องพิมเลย" "พี่กรชมเยอะไป ค
อลันเปิดประตูเข้าห้องถึงกับต้องทำตาค้างเพราะข้างในห้องดูกว้างและโล่งส่วนผ้าปูนที่นอนเหมือนปูนมาใหม่ๆมีกลิ่นหอม สีผ้าห่มและผ้าปูนเป็นสีโทนออกเทาเหมือนสีที่อลันชอบเลยมืออลันสัมผัสไปที่เตียงเขาชอบใจมากเพราะเตียงที่เจ้าบ้านเตรียมไว้ให้มันนุ่มมากนอนสบาย ส่วนโต๊ะข้างเตียงถูกวางไว้สำหรับเก็บของเช่นมือถือ นาฬิกาและสิ่งของอื่นๆมีตุ๊กตาตัวหนึ่งวางไว้ใกล้หัวเตียงพร้อมกับกรอบรูปที่เป็นภาพเจ้าของบ้านอลันเดินไปหยิบตุ๊กตาตัวนั้นขึ้นมาดูเขาหมุนไปหมุนมาทำให้นึกถึงใครบางคนที่ทำหน้าเหมือนตุ๊กตาตัวนี้ถึงอลันจะเพิ่งเจอใครคนนั้นเป็นครั้งแรกแต่คนน่ารักอย่างอลันก็จำหน้าตอนที่อีกฝ่ายทำหน้าเรียบเฉยได้อย่างแม่ยำส่วนกรอบรูปที่เป็นรูปของคิมหันต์อลันหยิบมันขึ้นมาและนำมันคว่ำหน้าไม่อยากเห็นมันกลัวทำอะไรไม่ถูกอลันนั่งลงที่เตียงแล้วถอดหายใจดัง " เหือก! พร้อมล้วงมือถือในกระเป๋ากางเกงขึ้นมากดเบอร์โทรหากร"ถึงไหนแล้วครับ""พี่จะแวะหาพ่อกับแม่ก่อนแล้วค่อยเข้าบ้านอลันมีอะไรไหม""ไม่มีครับ คิดถึง""พี่ก็คิดถึง งั้นแค่นี้ก่อนไหมพี่ขับรถอยู่" อลันวางสายกรทั้งที่ใจไม่อยากจากคนรักเลยแล้วมานั่งถอดหายใจต่อเขาเปิดกระเป๋าแล้







