1.2 รู้จักความรักไปไหม

กริ่ง~

กิจวัตรประจำวันของพลับจีนแทบไม่มีอะไรต่างกันเลย ในหนึ่งวันใช้ชีวิตหมดไปกับการทำงาน อย่างวันนี้ต้องทำงานที่ร้านเบเกอรี่ของพี่ฝน ซึ่งเป็นร้านที่พลับจีนทำมาตั้งแต่สมัยเรียนปีหนึ่งจนถึงตอนนี้

ความสนิทสนมของเขาและเจ้าของร้านแทบจะกลายเป็นพี่น้องกันไปแล้ว อีกทั้งยังได้รับความไว้วางใจให้ดูร้านแทน จึงได้ขึ้นเป็นหัวหน้าพนักงานในร้าน เพราะฝนต้องคอยไปดูแลร้านสาขานั้นทีสาขานี้ที พลับจีนจึงต้องทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายที่นี่แทน

“พี่พลับครับ เก็บร้านเลยไหมครับ น่าจะไม่ค่อยมีลูกค้าแล้ว”

“อืม ใกล้ห้าโมงแล้ว เก็บเลยก็ได้”

เด็กหนุ่มนักศึกษาพยักหน้ารับก่อนเข้าไปเก็บกวาดหลังร้าน ส่วนคนอื่น ๆ ช่วยกันจัดการหน้าร้าน พลับจีนเองก็ใช่ว่าได้เป็นหัวหน้าแล้วจะอยู่เฉย ๆ เขาเองทำทุกอย่างในร้านด้วยเหมือนกัน เลิกงานจากที่นี่พลับจีนต้องกลับบ้านไปอาบน้ำเพื่อเตรียมตัวไปเริ่มงานใหม่ในคืนนี้

เวลาประมาณหนึ่งทุ่มพลับจีนมาถึงร้าน Black butterfly เป็นผับขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในซอย ในหลืบห่างไกลจากบ้านของผู้คน เลี่ยงการรบกวนผู้อื่นได้พอสมควร แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเป็นที่รู้จักของพวกหนุ่ม ๆ สาว ๆ รวมไปถึงพวกเสี่ยแก่ ๆ ที่ออกมาใช้ชีวิตสังสรรค์กับพวกพ้อง หาความสุขให้ตัวเอง บางคนอาจจะมีเมียเป็นตัวเป็นตนอยู่ที่บ้านแล้ว แต่ก็ยังไม่หยุดเรื่องผิดศีลบ้ากามไม่เว้นวัน

ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่มีสิทธิ์ไปสั่งสอนใครให้ทำเรื่องที่ถูกต้อง หน้าที่ของพลับจีนคือการบริการดูแลลูกค้าที่ซื้อตัวเขาไปก็เท่านั้น กฎเหล็กเพียงอย่างเดียวของพลับจีนคือไม่ไปต่อกับลูกค้าคนไหนทั้งนั้น ต่อให้จะยัดเงินใส่มือเป็นหมื่นเป็นแสนก็ตาม

หากถามว่าขยะแขยงหรือเปล่าที่ปล่อยตัวให้คนนั้น คนนี้จับเนื้อต้องตัว แน่นอนว่าความรู้สึกพวกนั้นเกิดขึ้นทุกครั้งที่ทำงานที่นี่ แต่พลับจีนก็ยังคงเลือกที่จะทำต่อไปเพียงเพราะ เงิน งานดี ๆ มีเยอะก็จริง แต่สมัยนี้ถ้างานดี ๆ มันหาง่ายนักคงไม่มีคนยากไร้ คนไร้บ้านหลงเหลืออยู่ ทางเลือกชีวิตของแต่ละคนต่างกัน ภาระที่ต้องรับผิดชอบของแต่ละคนนั่นก็ด้วย

เรียนจบปริญญามาก็จริง แต่การเข้าทำงานที่บริษัทก็ใช่ว่าจะง่ายขนาดนั้น เคยยื่นเรซูเม่ไปหลายที่เหมือนกันทว่ากลับผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า หากรับงานฟรีแลนซ์ก็อาจจะมีงานเข้ามาแต่มันก็ไม่แน่ไม่นอน เงินที่ได้ก็ไม่มั่นคงเท่าไรนัก พลับจีนจึงต้องทำงานหลายอย่าง ทางไหนที่ได้เงินแล้วไม่ทำให้ใครต้องเดือดร้อนก็แทบไม่เกี่ยง

หลายครั้งที่นึกสมเพชตัวเอง เพียงเพราะไม่เคยมีเป้าหมายในชีวิตอย่างชัดเจน พลับจีนแค่ยังอยากมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ เขายังอยากใช้ชีวิตต่อไป และด้วยเหตุผลนี้พลับจีนถึงได้ทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองอยู่รอด ไม่ต้องทนอด ทนอยาก เหมือนเมื่อก่อนก็เพียงพอแล้ว

“ห้องวีวีไอพีสาม ลูกค้าคนนี้น่าจะอกหักมายังไงก็ปลอบ ๆ เขาหน่อยแล้วกัน”

“ครับ”

นอกจากต้องดูแล เอาใจ ชงเหล้าให้แล้ว พลับจีนยังต้องคอยเป็นที่ปรึกษา ที่ระบายให้กับพวกลูกค้าด้วยเหมือนกัน พอนานเข้าก็กลายเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว ยังดีหน่อยที่ลูกค้าแต่ละคนของพลับจีนกระเป๋าหนัก ได้ทิปคืนหนึ่งก็หลายพัน

ร่างเล็กเดินตรงไปยังห้องที่ผู้จัดการบอก เคาะประตูขออนุญาตจากคนด้านในก่อนจะได้ยินเสียงตอบรับกลับมา

ภายในห้องเงียบสนิทไม่มีแม้แต่เสียงดนตรีเปิดคลอเอาไว้อย่างที่เคยบริการลูกค้าคนอื่น ๆ กลิ่นเหล้าอบอวลไปทั่วห้อง ชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งกำลังยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม ตวัดสายตามองมาที่พลับจีนเล็กน้อย

“มานั่งนี่สิ”

เพียงกานต์เอ่ยเรียกเด็กหนุ่มเสียงนุ่ม ก่อนมาที่นี่เขาได้สอบถามกับผู้จัดการร้านโดยตรงว่าเด็กบริการของที่นี่มีใครที่สามารถนั่งเป็นเพื่อนเขาได้นาน ๆ บ้างหรือเปล่าเพียงกานต์ไม่ได้ต้องการหาที่ระบาย หรือต้องการทำเรื่องอย่างว่า เขาเพียงต้องการใครสักคนที่ไม่รู้จักกันมานั่งดื่มเป็นเพื่อนก็เท่านั้น อย่างน้อยหากเผลอพูดอะไรออกไปคนคนนั้นคงไม่ได้ใจใส่มันมากนัก ผ่านคืนนี้ไปทุกอย่างก็ราวกับไม่เคยเกิดขึ้น คงสบายใจมากกว่าเอาเรื่องทุกข์ใจไปเล่าให้คนรู้จักฟัง รังแต่จะทำให้ไม่สบายใจไปด้วย หรือไม่ก็อาจจะถูกสมน้ำหน้ากลับมา

“สวัสดีครับ ผมชื่อพลับจีนนะครับ เรียกพลับเฉย ๆ ได้เลย วันนี้ผมจะดูแลคุณลูกค้าอย่างเต็มที่แน่นอน ต้องการอะไรสามารถบอกผมได้”

“ดื่มได้ไหม”

“ได้ครับ แต่ผมขอไม่เมา”

“ครับ แค่ดื่มเป็นเพื่อนนิด ๆ หน่อย ๆ ก็พอ” ตอบกลับพลางชงเหล้าอ่อน ๆ ให้กับเด็กหนุ่ม

“มาเที่ยวที่นี่คนเดียวเหรอครับ”

“ครับ”

“ฟังเพลงไหมครับ เดี๋ยวผมเปิดให้”

“เอาสิ”

“คุณลูกค้าอยากฟังเพลงอะไรดีครับ”

“เพียง.. ผมชื่อเพียง”

เป็นปกติของพลับจีนที่ไม่ถามชื่อลูกค้านั่นเพราะคิดว่าคนที่มาที่นี่ส่วนใหญ่แล้วจะไม่ค่อยบอกชื่อจริง ๆ ให้ใคร พลับจีนเองก็ไม่รู้เหตุผลและไม่ได้สงสัยอะไรให้ปวดหัว

“ครับ.. คุณเพียงอยากฟังเพลงอะไรดีครับ”

ในห้องวีไอพีทุกห้องจะมีทีวีรวมไปถึงเครื่องคาราโอเกะ ให้ลูกค้าได้สังสรรค์สนุกสนานไปกับมัน

“เพลงอะไรก็ได้ครับ แล้วแต่คุณพลับเลย”

คุณพลับ..

ได้ยินลูกค้าเรียกตัวเองว่าคุณก็รู้สึกแปลกหูอยู่เหมือนกัน เพราะปกติคนอื่น ๆ จะชอบเรียกน้อง ไม่ก็พี่ ยิ่งถ้าเป็นพวกเสี่ยแก่ ๆ หน่อยก็คงจะเรียกเขาหนูพลับ คำเรียกพวกนั้นฟังแล้วก็รื่นหูอยู่หรอก แต่แววตา ท่าทางที่แสดงออกมาทำเอาขนลุกอยู่ไม่น้อย

ต่างจากผู้ชายคนนี้ ไม่มีอะไรเหมือนกับลูกค้าคนอื่น ๆ ที่ผ่านมาเลยสักคน แม้ว่าคุณเพียงกานต์คนนี้จะมีร่างกายหนากำยำมากกว่าเขาเกือบเท่าตัว แต่ไม่ได้ทำให้รู้สึกน่ากลัวเลยแม้แต่น้อย ไม่รู้เป็นเพราะใบหน้าหล่อเหลาที่แอบมีความหวานเล็ก ๆ นั่นหรือเปล่า

เรียกได้ว่าเป็นผู้ชายที่ดูมาก ๆ คนหนึ่งเท่าที่พลับจีนเคยเจอมาเลยก็ว่าได้

เพลงที่พลับจีนเลือกเปิดเป็นเพลงที่ตัวเองฟังบ่อย ๆ เนื่องจากไม่ค่อยได้ฟังเพลงจึงไม่รู้ว่าจะเปิดเพลงไหนให้เพียงกานต์ฟัง

ครั้นเพียงกานต์เงียบไปภายในห้องก็เกิดความอึดอัดขึ้น พลับจีนไม่รู้ว่าควรเริ่มจากตรงไหนดี ทั้งที่ปกติเขาเอาใจลูกค้าเก่งจนได้เป็นท็อปสองของร้าน แต่กับคนนี้เขากลับไปต่อไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรชวนคุย หรือควรนั่งเงียบ ๆ รอให้อีกคนเป็นฝ่ายพูดออกมาก่อน

“คุณเคยมีแฟนไหม”

“ครับ? อ๋อ ไม่เคยครับ”

“แล้วรู้จักความรักไหม”

“...”

ความรัก? แบบไหนล่ะ

“คุณเคยรักใครสักคนมาก ๆ หรือเปล่า”

“ผมไม่แน่ใจว่าความรักที่คุณหมายถึงเป็นแบบไหน แต่ถ้าถามผมว่าเคยรักใครสักคนมาก ๆ หรือเปล่า ก็มีอยู่สองคน เขาเป็นเพื่อนสนิทของผม เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่ผมมี และอีกคนก็คือน้องสาวของผม”

“แล้วความรักแบบคนรักล่ะ? คุณเคยมีไหม”

“ไม่มีหรอกครับ ความรักอะไรพวกนั้น ผมไม่เคยมี”

เสียงแค่นขำเบา ๆ ดังขึ้น พลับจีนไม่รู้เลยว่าเพียงกานต์กำลังคิดอะไรอยู่ ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลานี้กำลังเก็บซ่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ ทว่ามันกลับแสดงออกมาผ่านสายตาคู่สวยนั้น ต่อให้มองจากที่ที่ไกลกว่านี้เขาก็ดูออกว่ามันกำลังโศกเศร้าจนน่าใจหาย

“ถือว่าเป็นเรื่องโชคดีได้หรือเปล่านะ” ประโยคแผ่วเบาคล้ายพูดกับตัวเอง

“แล้วคุณเพียงล่ะครับ รู้จักความรักหรือเปล่า”

ประโยคคำถามของพลับจีนทำคนถูกถามถึงกับยกยิ้มแค่นขำในลำคอหนึ่งคำ ก่อนจะตอบกลับทั้งที่ไม่ได้มองหน้ากัน

“เคยคิดว่ารู้จักครับ”

อาจจะฟังดูไม่ค่อยเข้าใจสำหรับพลับจีน แต่ก็พอจะเข้าใจได้ในไม่กี่วินาทีต่อมา

“ทำไมถึงแค่เคยคิดว่ารู้จักล่ะครับ”

“เพราะมันซับซ้อนเกินไปน่ะครับ บางครั้งผมก็ตามมันไม่ทัน ไม่รู้ว่าความรักจริง ๆ แล้วเป็นแบบไหนกันแน่”

“...”

ไม่เข้าใจ พลับจีนไม่เข้าใจสิ่งที่ผู้ชายคนนี้พูด ทั้งที่ปีนี้เขาอายุยี่สิบหกแล้ว แต่กลับไม่มีความรู้เรื่องความรักอะไรพวกนี้เลย

หรือจริง ๆ เขาเองก็ไม่รู้จักความรักเหมือนกัน แต่ทว่า.. เขากลับเคยโหยหามัน ความรักที่เคยได้ยินใคร ๆ เขาพูดถึงกัน อยากรู้ว่าความรักมันจะหอมหวาน หรือเจ็บปวดเหมือนโดนปลายหนามทิ่มแทงกันแน่

“ผมมีคนรักอยู่คนหนึ่ง เขาเป็นผู้ชายที่ผมรักมาก เราวาดฝันอนาคตไว้ด้วยกันหลายอย่าง เราผ่านอะไรด้วยกันมามากมายจนเขาแทบจะกลายเป็นโลกทั้งใบของผม แต่วันหนึ่งเขาก็ทำให้โลกใบนั้นพังลงไม่เหลือชิ้นดี”

“...”

“คำถามแรกที่ออกจากปากผมตอนนั้น คือเขาหมดรักผมตั้งแต่ตอนไหน.. ทั้งที่ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเราแทบไม่มีปากเสียงกันเลย เขาดูแลผมดีทุกอย่าง บอกรักจนแทบจะกลายเป็นกิจวัตรประจำวัน แต่พอตกเย็นวันนั้นเขากลับพูดออกมาว่าไม่รักผมแล้ว”

“...”

“น่าตลกใช่ไหมครับ ที่ดูเหมือนว่ายังรักกันอยู่ดี ๆ แต่จู่ ๆ ก็มาบอกว่าไม่รักแล้ว”

คนเราหมดรักกันง่ายดายเพียงชั่วข้ามคืนอย่างนั้นหรือ?

ไม่ใช่หรอก ความจริงความรักที่ว่ามันจางหายและหมดไปสักพักแล้ว ทว่าคงมีอะไรบางอย่างที่ทำให้หนีออกจากมันไม่ได้ แต่เมื่อถึงเวลาก็พร้อมที่จะไปทุกเมื่อราวกับไม่เคยรักกันมาก่อน เพียงกานต์ดูไม่ออกเลยว่าคนรักของตัวเองหมดรักกันไปตั้งแต่ตอนไหน

หากเทียบชีวิตมนุษย์กับความรักแล้วละก็คงเป็นสิ่งที่ไม่จีรังยั่งยืนคล้าย ๆ กัน

ความรักเป็นเรื่องละเอียดอ่อน และเข้าใจยาก เพียงกานต์คิดอย่างนั้น

“ถ้าอย่างนั้น ผู้ชายคนนั้นเขาไม่ได้รักคุณเพียงจริง ๆ หรอกครับ”

“เขาอาจจะเคยรักผมจริง ๆ ก็ได้” เพียงกานต์หัวเราะออกมาพลางเงยหน้าขึ้นไปมองเด็กหนุ่มข้าง ๆ ที่กำลังแสดงสีหน้ามึนงง ไม่เข้าใจเรื่องที่เขาพูด “ผมถึงบอกไงว่าความรักน่ะมันซับซ้อน”

“ถ้าเขารักคุณเพียงจริง ๆ ทำไมถึงพูดออกมาว่าไม่รักแล้วง่าย ๆ ล่ะครับ ทั้งที่วาดฝันกันไว้ตั้งเยอะ”

“สำหรับเขาแล้วอาจจะไม่ง่ายก็ได้ครับที่จะพูดออกมา ไม่อย่างนั้นคงไม่อยู่กับผมมานานถึงขนาดนี้ ทั้งที่หมดรักผมไปตั้งนานแล้ว”

“ทำไมจะต้องยืดเยื้อให้เสียเวลา รักหรือไม่รักก็แค่พูดออกมาตรง ๆ จะคิดเยอะให้มันดูซับซ้อนไปทำไมกันครับ”

พลับจีนก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดี ไม่เข้าใจว่าจะทำให้มันยากไปทำไม จากที่ฟังมาคนรักของเพียงกานต์คงหมดรักเพียงกานต์มาสักพักแล้ว แต่ที่เพียงกานต์ดูไม่ออกก็คงเป็นเพราะอีกฝ่ายอาจจะกำลังแสดงเสแสร้งว่ายังรักอยู่

พลับจีนคิดว่าความรักไม่ได้เข้าใจยาก แต่เป็นเพราะตัวเราเองต่างหากที่ทำให้มันยาก

“สักวันคุณจะเข้าใจเองครับ ว่าความรักมันซับซ้อนยังไง” อย่างที่เขาเข้าใจในตอนนี้ ว่าต่อให้ไม่เข้าใจว่าทำไม แต่เพราะรักอีกนั่นแหละที่ทำให้เขาต้องพยายามเข้าใจ

“...”

“ถึงตอนนั้นคุณจะรู้ว่าเรื่องบางเรื่องเราไม่สามารถพูดทุกอย่างที่เราคิดหรือรู้สึกได้ จนกว่าจะถึงเวลา”

“เวลา? เมื่อไรล่ะครับ”

“เรื่องนี้คงมีแค่ตัวเราเองที่ตอบได้ครับ”

สำหรับพลับจีนตอนนี้สิ่งที่ซับซ้อนยิ่งกว่าความรักคงเป็นผู้ชายตรงหน้า ดูจะเป็นคนที่มีความคิดมากมายหลายอย่างอยู่ในหัว คงจะตีกันให้วุ่นไปหมด

จนถึงตอนนี้พลับจีนก็ยังไม่เข้าใจว่าที่เพียงกานต์พูดหมายถึงอะไร

ดูเหมือนจะเสียใจที่จู่ ๆ คนที่อยู่ด้วยกันมาหลายปีเดินมาพูดต่อหน้าว่าหมดรักกันแล้ว เหมือนจะไม่เข้าใจว่าทำไม เป็นเพราะอะไร แต่ทว่าสุดท้ายก็พูดเหมือนจะเข้าใจอีกฝ่ายเสียอย่างนั้น

ซับซ้อนจริง ๆ นั่นแหละ ไม่ใช่แค่ความรัก ความคิดของคนเราก็ด้วย

ถ้าความรักที่ไอ้พลับจีนคนนี้เคยโหยหาต้องมาทำให้ปวดหัว ปวดใจแบบนี้ ชาตินี้ขอไม่พบไม่เจอก็แล้วกัน

แค่ทำงานเลี้ยงตัวเองให้รอดไปวัน ๆ ก็เหนื่อยสายตัวแทบขาด หากให้ต้องมาคิดเรื่องพวกนี้ด้วยแล้วมีหวังเป็นบ้าตายกันพอดี

“น่าตลกใช่ไหมครับ ที่ดูเหมือนว่ายังรักกันอยู่ดี ๆ แต่จู่ ๆ ก็มาบอกว่าไม่รักแล้ว”

tbc.

คุยกับนักเขียน

น้องคืออ่อนต่อโลกของความรักมากๆ ไม่รู้หรอกว่ารักแบบคนรักเป็นยังไง แต่แน่นอนว่ามันไม่เหมือนที่รักน้องสาวกับเพื่อนแน่นอน แต่สักวันน้องจะเข้าใจและรักเป็น 

ฝากแม่ ๆ เป็นกำลังใจให้น้องพลับด้วยนะคะ รับรองว่ารักน้องพลับไม่ผิดหวังเลยสักวัน