2.1 คนที่สวรรค์ส่งมา

ไม่เคยคิดเลยว่าจะเก็บเขาคำพูดของลูกค้ามาคิดจนปวดหัวแบบนี้ ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเองด้วยซ้ำ ทว่าน้ำเสียงและแววตาของเพียงกานต์ที่แฝงไปความผิดหวังระคนความเศร้าเอาไว้มากมายยังติดตาเขาอยู่เลย

เขาไม่เข้าใจเลยว่าความรักสามารถทำให้เราเจ็บได้ขนาดนั้นเชียวหรือ แต่ก็อย่างว่าสิ่งใดไม่เกิดขึ้นกับตัวเอง ไม่มีทางรู้สึกได้อย่างคนที่โดนแน่นอน

พลับจีนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ สะบัดหัวไล่ความคิด เขาไม่ควรเก็บเรื่องของคนอื่นมาใส่ใจมากนัก เพราะแค่ตัวเองก็ยังเอาไม่รอด

ระหว่างทางเดินกลับไปห้องพัก พลบจีนแวะซื้อหมูปิ้งเจ้าประจำที่อยู่หน้าปากซอย เพราะเป็นร้านเดียวที่เปิดดึกดื่นขนาดนี้ พลับจีนถึงได้ยกให้เป็นร้านโปรดเพียงร้านเดียวในเวลาเที่ยงคืนแบบนี้ อีกอย่างราคาก็ยังเป็นมิตรกับคนหาเช้ากินค่ำแบบเขาด้วย

“หมูเจ็ด เหนียวสองครับ”

“วันนี้กลับดึกนะ งานเยอะเหรอ”

“ช่วยเขาเก็บร้านน่ะครับ แล้วก็มั่วคิดอะไรเพลิน ๆ เลยเดินมาช้า”

เด็กหนุ่มพูดคุยกับแม่ค้าอย่างเป็นกันเอง รู้จักกันมาหลายปีตั้งแต่ที่พลับจีนอาศัยอยู่ห้องแถวที่นี่

“นี่จ้ะ หมูเจ็ดเหนียวสองป้าแถมให้อีกไม้หนึ่ง กินให้อร่อยนะ”

“ขอบคุณนะครับป้า งั้นผมไปก่อนนะครับ”

“จ้ะ”

ค่อมศีรษะให้เล็กน้อย ก่อนจะเดินเท้าเข้าซอยมาต่อมาอีกไม่ไกลก็ถึงห้องพัก ดวงตากลมใสกวาดมองไปรอบ ๆ แม้ว่าจะมีเสาไฟแค่ต้นเดียวที่พอจะให้ความสว่าง แต่ก็พอจะทำให้เขามองเห็นอะไรต่ออะไรได้อยู่บ้าง

“ดำมานี่เร็ว”

ร่างสมส่วนย่อตัวลงนั่งยองเรียกหมาตัวสีดำ เป็นหมาจรที่อาศัยอยู่แถวนี้ พลับจีนเห็นมันมาตั้งแต่ยังเป็นลูกหมาตัวเล็ก ๆ จนตอนนี้ตัวโตเต็มวัยแล้ว

“วันนี้มีหมูปิ้งมาฝากด้วยนะ หิวไหม”

ฝ่ามือขาวยกขึ้นลูบหัวเจ้าตูบที่กำลังกระดิกหางด้วยความดีใจ เช่นเดียวกับพลับจีนที่กำลังยิ้มกว้างอย่างมีความสุข เป็นความสุขเล็ก ๆ เวลากลับมา แม้ว่าสภาพแวดล้อมจะไม่ได้น่าอยู่ แต่อย่างน้อยก็ยังพอมีสิ่งที่ทำให้เขายิ้มได้อยู่บ้าง

หมูปิ้งร้อน ๆ ถูกหยิบออกจากถุง พร้อมทั้งยังรูดเนื้อออกจากไม้วางลงบนถุงหิ้วให้เจ้าดำที่ตนเป็นคนตั้งชื่อขึ้นมาเอง

“อร่อยไหม”

รู้ทั้งรู้ว่าต่อให้ถามไปหมาตัวนี้ก็ไม่ทางตอบเขาได้ แต่พลับจีนก็ชอบเหลือเกินที่ได้พูดคุยกับมัน ราวกับมันเป็นเพื่อนที่คอยรับฟังเรื่องราวในแต่ละวัน หากวันไหนมีเรื่องทุกข์ใจมา ที่ระบายเดียวของพลับจีนก็คือเจ้าดำตัวนี้ อย่างน้อยมันก็คงไม่ซ้ำเติม หรือทำอะไรให้เขารู้สึกแย่

เพราะแบบนี้ทุกครั้งที่กลับมาจากทำงานเขาก็มักจะมีของกินติดไม้ติดมือมาด้วย เผื่อท้องตัวเองแล้วก็ยังเผื่อท้องเจ้าหมาตัวนี้

อ่า... เขาก็ใจบุญเหมือนกันนะ

ตัวเองลำบากอยู่แท้ ๆ ยังใจดีกับเพื่อนร่วมโลกอีก

เป็นแบบนี้แล้วสวรรค์ก็ช่วยใจดีด้วยหน่อยได้ไหมวะ!!!

อย่างน้อยก็ขอเลขหกตัวตรง ๆ เขาจะรวยสักที เหนื่อยมาทั้งชีวิตแล้วขอสบายบ้างไม่ได้หรือไง!

...

เช้าวันเสาร์พลับจีนไม่ต้องไปทำงานที่ร้านเบเกอร์รี่ แต่ก็ใช่ว่าจะนอนเปื่อยอยู่บ้านหายใจทิ้งไปทั้งวัน เขายังมีงานอีกอีกหนึ่งงาน ก็คือสอนพิเศษให้เด็กมัธยมต้น เป็นวิชาศิลปะสำหรับเด็กที่มีความสนใจด้านนี้ ความรู้ที่ได้ร่ำเรียนมาพลับจีนใช้มันถ่ายทอดสอนให้กับน้อง ๆ เพื่อไปต่อยอดให้ตัวเองตามความต้องการ

สวนสาธารณะที่เงียบสงบแห่งนี้พลับจีนใช้เป็นห้องเรียนขนาดใหญ่ ให้นักเรียนของตัวเองได้สัมผัสกับธรรมชาติ หลีกหนีการอุดอู้อยู่ในห้องสี่เหลี่ยม หลังจากสอนพื้นฐานการวาดไปแล้ว ก็ถึงเวลาที่เด็ก ๆ จะต้องลงมือวาดจริง ๆ

พลับจีนเดินไปเดินมาคอยดูภาพวาดของนักเรียน เนื่องจากที่นี่คนไม่เยอะมากนัก เสียงรอบข้างจึงไม่รบกวนสมาธิสักเท่าไร ทำให้จินตนาการและความคิดสร้างสรรค์ของเด็ก ๆ ได้ทำงานอย่างเต็มที่

“ครูพี่พลับคะ สวยไหมคะ”

เด็กหญิงน้องเล็กที่สุดในบรรดานักเรียนลุกขึ้นถือสมุดวาดภาพมายื่นให้พลับจีนดู อวดรูปที่ตัวเองวาดอย่างตั้งอกตั้งใจ

“สวยมาก แต่ถ้าลองเพิ่มอะไรลงไปตรงนี้อีกหน่อยภาพจะได้ไม่ดูโล่งจนเกินไป”

“โอเคค่ะ เดี๋ยวหนูเอามาให้ดูใหม่”

“ครับ”

ไม่เสียแรงที่เป็นศิษย์ของครูพลับจีน ฝีมือการวาดภาพของเด็กอายุสิบสามปีถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว หากมั่นฝึกบ่อย ๆ จนชินมือ รับรองว่าเป็นผลงานชิ้นเอกได้เหมือนกัน

พลับจีนเดินกลับไปนั่งที่ม้าหินอ่อนใกล้กับพวกเด็ก ๆ หยิบสมุดวาดภาพของตัวเองออกมา เวลาได้อยู่ท่ามกลางธรรมชาติแบบนี้เขาเองก็เกิดจินตนาการอยากจับดินสอขึ้นมาวาดภาพเหมือนกัน ตั้งแต่เรียนจบมาไม่ค่อยได้มีเวลาได้มานั่งทำสิ่งที่ชอบสักเท่าไร มีก็แค่วันที่มาสอนพิเศษแบบนี้

เวลาจมอยู่กับภาพวาดเป็นช่วงเวลาที่พลับจีนชอบมากที่สุด เพราะนั่นทำให้เขาไม่ต้องคิดอะไร ไม่ต้องคิดถึงอดีต วันพรุ่งนี้ หรืออนาคตข้างหน้า อย่างน้อยเวลาได้นั่งเงียบ ๆ ขีดเขียนดินสอลงบนกระดาษก็ทำให้เขาลืมชีวิตที่แสนเจ็บปวด และวุ่นวายไปได้ชั่วขณะหนึ่ง

แม้ว่าจุดเริ่มต้นของการวาดภาพจะไม่ค่อยน่าจดจำเท่าไรนัก ทว่ามันกลับกลายเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยหยุดความเวลาให้พลับจีนได้

บ่ายสองถึงเวลาเลิกเรียนทุกคนก็พากันกลับบ้านรวมถึงพลับจีน หลังจากรอส่งนักเรียนคนสุดท้ายเสร็จ ก็เดินไปหาวินมอเตอร์ไซค์แวะร้านขายของชำ ซื้อพวกขนมนมเนยได้มาสามถุงใหญ่ ๆ

เสียงถอนหายใจดังขึ้นราวกับคนหนักอกหนักใจ ครั้นวินมอเตอร์ไซค์คันเมื่อกี้ที่เขานั่งมาไม่ยอมจอดรอ รับเงินเสร็จก็บิดหนีไปเลย พลับจีนจึงต้องเดินเท้าต่อไปเพื่อไปหาวินมอเตอร์ไซค์คันใหม่

แต่ไม่รู้ว่าเป็นวันซวยอะไรของเขา ไอ้ถุงหูหิ้วที่ถือมาอยู่ดี ๆ ก็เกิดขาดเสียดื้อ ๆ พวกขนมห่อเล็กห่อใหญ่หล่นออกมากองอยู่บนฟุตพาท อีกสองถุงที่ไม่ขาดก็เต็มจนไม่รู้จะยัดของที่เหลืออยู่อย่างไรให้หมด

ในจังหวะที่กำลังรู้สึกจนหนทางก็เหมือนสวรรค์จะเห็นใจถึงได้ส่งคนมาช่วย

... เสียอย่างเดียวส่งมาผิดคน

“ขอบคุณมากนะครับคุณเคนที่มาช่วยพลับ” พลับจีนหันไปขอบคุณเจ้าของรถที่ผ่านมาเห็นเขาพอดี ช่วยเก็บเอาของไปไว้ท้ายรถ ทั้งยังให้ติดรถไปที่ที่เขาจะไปด้วย

“แค่เห็นแล้วเวทนาไม่ได้เต็มใจที่จะช่วย”

“ถึงอย่างนั้นก็ขอบคุณครับ”

คนเขาอุตส่าห์ขอบคุณด้วยใจแต่กลับพูดออกมาไม่คิดถึงใจคนฟังสักนิด เขามาขอให้ช่วยหรือไง ลงจากรถมาช่วยเองแท้ ๆ แล้วยังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีก รู้อย่างนี้ยอมหอบเอาขนมพวกนั้นเดินตากแดดไปเองยังจะดีกว่า

“แค่เห็นแล้วเวทนาไม่ได้เต็มใจที่จะช่วย”

tbc.

คุยกับนักเขียน

พลับจีนนี่แทบจะยกมือท่วมหัวที่สวรรค์ส่งคนมาช่วย แต่พอเห็นหน้าเท่านั้นแหละ ถ้าส่งเป็นคนอื่นมาจะดีกว่านี้555555555

แล้วคือปากคุณเคนนี่น่าตีจริง ๆ ดูพูดกับน้องสิ แม่ไม่เคยสั่งเคยสอนให้หนูพูดแบบนี้นะ! ขออนุญาตขอตัวไปสั่งสอนลูกชายก่อนนะคะ เจอกันตอนหน้า ซียูค่าาาา