2.2 ไม่ชอบเด็ก

ระหว่างทางไม่ได้มีบทสนทนาใด ๆ เกิดขึ้น ต่างฝ่ายต่างเงียบ พลับจีนเองก็อึดอัดจนทำตัวไม่ถูก กวาดสายตามองไปรอบ ๆ รถคล้ายกับกำลังสำรวจอะไรอยู่อย่างไรอย่างนั้น ทั้งที่ความจริงแล้วแค่ไม่รู้ว่าควรเอาสายตาไปวางไว้ตรงไหน ครั้นเหลือบไปเห็นสีหน้าเรียบนิ่งที่มักจะเห็นทุกครั้งเวลาเจอกันก็ยิ่งทำให้พลับจีนหมั่นไส้อย่างบอกไม่ถูก

สถานที่ที่พลับจีนตั้งใจแวะมาเป็นบ้านเด็กกำพร้าที่ไม่ได้ใหญ่โตมากนัก คนรู้จักก็ไม่มากมาย เพราะเพิ่งย้ายสร้างขึ้นที่กรุงเทพฯ เมื่อสี่ห้าปีที่แล้ว ที่นี่มีตั้งแต่เด็กเล็กไปจนถึงเด็กใหญ่รวมแล้วไม่เกิน 20 คน

“สวัสดีครับครูใหญ่” พลับจีนยกมือไหว้ทักทายรัศมีหรือครูใหญ่ผู้ที่ดูแลอยู่ที่นี่ เรียกว่าเป็นผู้ใจบุญท่านหนึ่งที่ควักเงินตัวเองสร้างที่นี่ขึ้นมาเพื่อช่วยเหลือเด็ก ๆ อาจเป็นเพราะตัวครูใหญ่เองก็เคยเป็นเด็กกำพร้ามาก่อนถึงได้เข้าใจพวกเด็ก ๆ มากที่สุด และครั้งหนึ่งเขาเองก็เคยได้รับความช่วยเหลือจากผู้หญิงใจดีคนนี้เหมือนกัน

เขายังความรู้สึกวันที่ถูกพ่อแม่พาไปทิ้งได้ดี ความเสียใจที่เกิดขึ้นกับเด็กอายุเก้าขวบยากเกินจะอธิบาย พอนานวันเข้าความเสียใจพวกนั้นก็กลายเป็นความชินชาและน้อยใจในวาสนาตัวเอง จนทุกวันนี้ พลับจีนแทบจะลืมหน้าพ่อกับแม่ไปแล้ว ลืมทุกความอบอุ่น ลืมอ้อมกอด หรือแม้กระทั่งความรักจากพ่อและแม่ ที่พลับจีนไม่รู้เลยว่าแท้จริงแล้วมันเป็นอย่างไร

“ซื้อขนมมาให้เด็ก ๆ อีกแล้วเหรอ”

“อีกแล้วอะไรกันครับ พูดอย่างกับพลับมาบ่อย พลับไม่ได้มาที่นี่ตั้งหลายเดือนแล้ว” เด็กหนุ่มทำเสียงคล้ายกับคนรู้สึกผิด หลายเดือนที่ผ่านมาพลับจีนไม่ได้มาแวะมาที่นี่บ่อยอย่างเมื่อก่อน เพราะต้องทำงานมากขึ้น เวลาว่างจึงน้อยลง อีกอย่างที่นี่ก็อยู่ไกลจากห้องเช่าของเขาพอสมควร

“พลับสบายดีใช่ไหม”

“สบายดีครับ แล้วครูใหญ่ล่ะครับสบายดีนะไหม”

“ครูก็สบายดี ตามประสาคนแก่นั่นแหละ”

“พลับซื้อแบรนด์รังนกมาฝากด้วยครับ”

“ครูขอบใจมากนะพลับ แต่วันหลังไม่ต้องซื้ออะไรมาฝากครูก็ได้ แค่มาให้เห็นหน้าก็ดีใจแล้ว” ได้ยินที่ครูใหญ่พูดก็อดยิ้มไม่ได้ เวลามาที่นี่แล้วรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

“แล้วเด็ก ๆ เป็นยังไงบ้างครับ สบายดีกันใช่ไหมครับ”

“สบายดี พลับจะไปหาเด็ก ๆ ด้วยไหมล่ะ เดี๋ยวครูพาไป”

“ครับ” พลับจีนเดินตามครูใหญ่ออกมาจากห้อง เห็นเคนยืนอยู่ใต้ต้นไม้มองมาที่เขาอยู่ก่อนแล้ว คิดว่ากลับไปแล้วเสียอีก “ครูใหญ่ไปก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวพลับตามไป”

“โอเคจ้ะ”

เด็กหนุ่มเดินตรงไปที่เคน มองหน้าอีกฝ่ายด้วยความสงสัย และด้วยความสูงที่ต่างกันการเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงกว่าทำให้ปวดคออยู่เหมือนกัน

“ทำไมยังไม่กลับครับ”

“มีปัญหาหรือไง”

“พลับแค่ถามครับ ไม่ได้มีปัญหาอะไรสักหน่อย”

ชีวิตนี้จะพูดจาดี ๆ ไม่ได้เลยหรือไง ทำเสียงเข้ม หน้าดุ อย่างกับพวกหมาบ้าอย่างนั้นแหละ นึกสงสัยจริง ๆ ว่าเคนเป็นพี่น้องแท้ ๆ กับเฮียคินทร์ น้องคีนหรือเปล่า ทำไมถึงได้ไม่มีอะไรเหมือนสองคนนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว หน้าตาก็คล้ายอยู่หรอก แต่นิสัยนี่สิ พ่อกับแม่ก็ไม่ใช่คนแบบนี้สักหน่อย แล้วทำไมเคนถึงได้ผิดพี่ผิดน้องได้ขนาดนี้

ครั้นเห็นเคนไม่พูดอะไรนอกจากมองหน้าเขาด้วยสายตาเย็นชาแบบนั้นเขาก็ไม่มีอะไรจะพูดต่อ ไม่อยากต่อปากต่อคำด้วย ยังไงเราก็ไม่ได้สนิทกันมากขนาดนั้นแม้จะรู้จักกันมาหลายปีแล้วก็ตาม

“งั้นคุณเคนจะกลับตอนไหนก็แล้วแต่เลยครับ พลับขอตัว” ไม่ทันจะได้หันหลังเดินออกไป คนที่ยืนเงียบอยู่นานก็เอ่ยถามขึ้นมา

“กลับกี่โมง”

“ทำไมครับ”

“ฉันถาม”

“ไม่รู้ครับ คงอีกสักพัก”

“อือ”

“แค่นี้ใช่ไหมครับ? งั้นพลับไปนะ”

เคนไม่ได้ตอบกลับเพียงแค่เดินหนีออกไป ปล่อยพลับจีนยืนอ้าปากเหวออยู่อย่างนั้น เหลือจะเชื่อเลยจริง ๆ

ไอ้คนมารยาททรามเอ๊ย!!!!

เสียงหัวเราะเกรียวกราวของเด็ก ๆ เรียกรอยยิ้มจากพลับจีนได้เป็นอย่างดี ลึก ๆ แล้วพลับจีนแอบนึกอิจฉาอยู่ไม่น้อย ที่ครั้งหนึ่งชีวิตวัยเด็กไม่เคยพบเจอความสดใสแบบนี้ จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าหัวเราะออกมาเสียงดังครั้งล่าสุดเมื่อไร

น่าเศร้าตรงที่ไม่มีความทรงจำดี ๆ ให้เขาได้นึกถึงตอนโตมา

“ให้พี่พลับ” เด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักยื่นกระดาษเอสี่แผ่นหนึ่งที่วาดภาพระบายสีเต็มทั้งแผ่นส่งให้พลับจีน พร้อมข้อความสั้น ๆ ที่เขียนเอาไว้ตัวโตว่า ฟ้ารักพี่พลับ

“สวยจัง ขอบคุณนะครับน้องฟ้า”

ความสนิทสนมของพลับจีนกับเด็ก ๆ ค่อนข้างจะมากประมาณหนึ่ง ทุกครั้งที่พลับจีนมาที่นี่ทุกคนดูจะดีใจและวิ่งเขามากอดอยู่เสมอ

ครั้นก้มมองภาพวาดในมือก็ทำเอาน้ำตารื้นขึ้นมาด้วยความตื้นตันใจ เขาจะเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดีแน่นอน

พลับจีนอยู่เล่นกับพวกเด็ก ๆ จนถึงหกโมงเย็น ก่อนจะบอกลาทุกคนรวมถึงครูใหญ่ เกรงว่าหากกลับช้ากว่านี้จะหารถกลับยาก

ทว่าสายตากลับเห็นอยู่ไกล ๆ ว่ามีรถคันหนึ่งซึ่งเป็นคันเดียวกับที่มาส่งเขาก่อนหน้านี้จอดอยู่ต้นไม้ หน้ารั้วทางเข้า

ทำไมยังไม่กลับไปอีก?

“คุณเคน”

เจ้าของชื่อพ่นควันออกจากปาก ทิ้งก้นบุหรี่ในมือลงบนพื้นดินใช้รองเท้าขยี้ดับไฟ ก่อนจะก้มลงไปหยิบเอาไปทิ้งที่ถังขยะ ทุกการกระทำอยู่ในสายตาของพลับจีนที่มองตามอย่างเงียบ ๆ กระนั้นจนอีกฝ่ายเดินกลับมาที่รถแล้วก็ยังไม่พูดไม่จา แค่เหลือบมองกันด้วยหางตา

ปากอมอะไรอยู่หรือไง?

“ขึ้นรถ”

“ครับ?” จู่ ๆ ก็ใช้ให้ขึ้นรถเนี่ยนะ อะไรของพี่แกวะนั่น “อ๋อ ไม่เป็นไร เดี๋ยวพลับกลับเอง”

“อย่าให้ต้องพูดซ้ำ”

“งั้นไม่ต้องพูดก็ได้ครับ” เม้มปากติดกันแน่นเมื่อพลั้งปากพูดออกไปตามที่คิด

“...”

ครั้นพลับจีนตอบไปอย่างนั้นก็ได้สายตาพิฆาตกลับมา แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้ตอบโต้อะไร แต่ทำให้พลับจีนขนลุกได้อย่างน่าเหลือเชื่อ

“รบกวนด้วยแล้วกันครับ”

ทั้งที่เขาควรจะปฏิเสธออกไปอีกครั้ง ทว่าสายตาของเคนที่มองมาทำเอาเขาไม่กล้าอ้าปากพูดคำพวกนั้นออกมา มองกันราวกับจะจับเขาฉีกออกเป็นชิ้น ๆ อย่างนั้นแหละ

เคนกำลังตอบคำถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมาว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ เขาไม่ควรอยู่ที่บ้านเด็กกำพร้านั่นจนถึงหกโมงเย็น เขาควรจะกลับไปตั้งแต่ที่ส่งเด็กข้าง ๆ ถึงที่อย่างปลอดภัยแล้วด้วยซ้ำ คิดไปคิดมายังไงก็ให้คำตอบที่ชัดเจนกับตัวเองไม่ได้สักที

ไม่เข้าใจว่าทำไปทำไม ทั้งที่ไม่เกี่ยวกับตัวเองสักนิด อีกอย่างเขาไม่ได้มีความสนิทสนมอะไรกับอีกฝ่ายแม้แต่นิดเดียว การพบเจอกันตลอดหลายปีที่ผ่านมาก็เป็นเพียงความบังเอิญ

“ทำไมคุณเคนถึงยังไม่กลับไปล่ะครับ” ครั้นภายในรถเงียบอยู่นานสองนานพลับจีนถึงได้เอ่ยถามขึ้น

“...”

“ถ้าจะรอพลับก็น่าจะบอกกันตั้งแต่แรก พลับจะได้ไม่อยู่นานขนาดนั้น”

“...”

ตอนเอาบุหรี่ไปทิ้งเอาปากทิ้งไปด้วยหรือยังไง โอ๊ย! หงุดหงิดชะมัด คนเขาคุยด้วยก็ไม่คุย

“ยังไงก็ขอบคุณมากนะครับ ทั้งเรื่องที่ช่วยพลับ พาพลับไปส่ง แล้วก็ยังรอรับกลับ”

“ไปบ่อยเหรอ”

“ครับ? อ๋อ.. เมื่อก่อนไปบ่อยครับ แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยว่างเลยนาน ๆ ไปทีน่ะครับ”

“...”

“จริง ๆ ถ้าพลับรู้ว่าคุณเคนยังไม่กลับ จะชวนเข้าไปหาเด็ก ๆ ด้วยกัน เด็กที่นั่นน่ารักมากเลยนะครับ ครูใหญ่ดูแลพวกเขามาอย่างดีเลย” รอยยิ้มเล็ก ๆ เกิดขึ้นอย่างเผลอไผลครั้นนึกถึงทุกคนที่นั่น “ไว้ถ้ามีโอกาสคุณเคนลองไปเล่นกับพวกเด็ก ๆ ดูสิครับ”

“ฉันไม่ชอบเด็ก”

“ทำไมล่ะครับ เด็ก ๆ น่ารักออก”

“วุ่นวาย”

“ไม่จริงสักหน่อย คุณเคนน่ะอคติไปเอง” พลับจีนรีบเถียงกลับทันควัน มาว่าเด็ก ๆ แบบนี้ได้ยังไง ก็อาจจะเป็นเฉพาะเด็กบางคน ไม่ใช่ทุกคนสักหน่อย “ถ้าบอกไม่ชอบเด็ก อย่างนั้นน้องคุณล่ะครับ ถ้าน้องคุณได้ยินคงเสียใจแย่”

“ฉันพูดหรือไงว่าไม่ชอบหลานตัวเอง”

“แล้วมันต่างกันยังไงครับ น้องคุณก็เป็นเด็กเหมือนกัน จะบอกว่าไม่ชอบเด็กคนอื่นยกเว้นหลายตัวเองอย่างนั้นเหรอครับ”

“ใช่”

“ถ้ามีลูกจะไม่ชอบลูกตัวเองลูกตัวเองด้วยไหมครับ”

“เฮอะ ฉันไม่คิดจะมีลูกหรอกนะ”

คนฟังแค่นเสียงเฮอะในลำคอหนึ่งคำเบา ๆ ตอบออกมาหน้าตาเฉยไม่ใช่เป็นการประชดประชันเพื่อเอาชนะ แต่เคนคิดอย่างนั้นจริง ๆ เขาไม่เคยมีความคิดที่อยากจะมีลูกเลยสักนิด แค่เห็นสภาพพี่ชายตัวเองตอนมีลูกแล้วเขาคงทำแบบนั้นไม่ได้แน่ ๆ จะให้ตื่นมากลางดึกกล่อมลูกนอน ชงนม เปลี่ยนผ้าอ้อม ฟังเสียงร้องไห้งอแงวันละสิบ ๆ รอบ เขาได้เป็นบ้าตายพอดี

“จะคอยดูแล้วกันครับ”

บทสนทนาจบลงเพียงเท่านั้น พลับจีนเบือนหน้าหนีมองไปทางอื่น นี่คงเป็นการต่อปากต่อคำที่ยาวที่สุดตั้งแต่รู้จักกันมา

นอกจากไร้มารยาท ด้านชา แล้วยังทำตัวขว้างโลกอีก ไม่รู้เคยเปิดใจจริง ๆ หรือยังถึงได้พูดออกมาราวกับคนไม่คิดแบบนี้

อยู่เงียบ ๆ เหมือนคนลืมปากต่อไปก็ดีแล้วละ

“ถ้ามีลูกจะไม่ชอบลูกตัวเองลูกตัวเองด้วยไหมครับ”

tbc.

คุยกับนักเขียน

เคนเอ๊ยยยย จำคำของเอ็งไว้ดี ๆ เถอะ ไม่เคยได้ยินเพลงของพี่หนู มิเตอร์ เหรอที่ว่า เกลียดอะไร มักได้อย่างนั้น~~ 

ถึงแม้เจ้าเคนของเราจะทำตัวขว้างโลกไปสักหน่อย แต่ฝากดูเอ็น เอ๊ย! เอ็นดูมันหน่อยนะคะ แฮะๆ

ขอคนละ 1 คอมเมนต์ได้ไหมคะ เพื่อดันนิยายให้ขึ้นใหม่มาแรง ข้อความสั้น ๆ ด่าพระเอก ชมนายเอก หยุมไรท์ หรือแค่สติ๊กเกอร์คนละตัวก็ได้ค่ะ

.นะคะนะคะ