3.1 คนหน้ายักษ์

บรรยากาศภายในห้องแขกวีไอพี กับชายหนุ่มวัยกลางคนประมาณสี่ห้าคน และเด็กพีอาร์อีกห้าคนรวมถึงพลับจีนที่กำลังทำหน้าที่ดูแลแขกอย่างเต็มที่

นักธุรกิจท่านหนึ่งที่พลับจีนนั่งประกบข้างยื่นไมค์มาให้ ส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มทุกครั้งที่มองกัน แม้จะแอบขนลุกอยู่บ้างแต่ก็เลี่ยงไม่ได้ เพราะยังไงก็เป็นงานที่เขาเลือกเอง

“ร้องสักเพลงสิ เสี่ยอยากฟังเสียงหนู”

พลับจีนยกยิ้มให้บาง ๆ ปกปิดความรู้สึกหลายอย่างเอาไว้ไม่ให้แสดงออกมา เสี่ยฐาเป็นลูกค้าประจำของที่นี่ และเขาก็เป็นเหมือนอีหนูขาประจำที่ถูกซื้อตัวทุกครั้งที่มา ไม่รู้ว่าติดใจอะไรนักหนาทั้งที่เด็กในร้านก็มีตั้งเยอะตั้งแยะ ดีอยู่หรอกที่เสี่ยฐาเปย์หนัก ให้ทิปก็เยอะ แต่ที่พลับจีนไม่ชอบมากที่สุดก็คงเป็นสายตาแทะโลมเวลาที่มองกัน แม้ว่าจะยังไม่เคยล่วงเกินกันทางร่างกายมากไปกว่าจับมือ กอดเอว แต่มันก็ทำให้รู้สึกขยะแขยงอยู่ไม่น้อย

“เสียงพลับไม่เพราะหรอกครับ พลับอยากฟังเสี่ยร้องให้ฟังมากกว่า”

“แต่เสี่ยอยากฟัง”

ดูท่าคงจะไม่ใช่แค่ล้อกันเล่นแน่ ๆ ตั้งแต่เกิดมาพลับจีนจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองร้องเพลงครั้งล่าสุดเมื่อไร แต่ที่แน่ ๆ มันไม่ได้เพราะน่าฟังอย่างที่คิด

“ก็ได้ครับ”

พลับจีนรับไมค์จากเสี่ยฐามาอย่างขัดไม่ได้ เพลงที่เลือกร้องไม่ใช่เพลงสมัยใหม่แต่เป็นเพลงที่พลับจีนฟังบ่อยที่สุดสมัยเรียนมอปลาย

ก้อนเนื้อในอกเต้นระส่ำด้วยความตื่นเต้น เขาไม่ได้เคยร้องเพลงต่อหน้าคนหมู่มากแบบนี้มาก่อน หากเสียงไม่ดีอย่างที่อีกฝ่ายคาดหวังเอาไว้ มีหวังถูกหัวเราะเยาะก็เป็นได้

“ร้องสิเสี่ยรอฟังอยู่” เสี่ยฐาเอ่ยขึ้นครั้นพลับจีนเอาแต่เงียบปล่อยให้ดนตรีดังไปเรื่อย ๆ จนเกือบครึ่งค่อนเพลง

น้ำลายเหนียวถูกกลืนลงคอ เขาไม่เข้าใจว่าตัวเองกังวลอะไรกับไอ้แค่ร้องเพลงให้จบ ๆ ไป แต่ทว่าภาพความทรงจำในอดีตเด่นชัดขึ้นจนควบคุมตัวเองไม่ได้

“พลับร้องไม่ได้จริง ๆ ครับเสี่ย” เด็กหนุ่มรีบเปลี่ยนสีหน้าหันไปทำทีเป็นออดอ้อนอีกฝ่าย

“โอเค ร้องไม่ได้ก็ไม่ได้ ไม่เป็นไร งั้นมาดื่มเป็นเพื่อนเสี่ยแทนแล้วกัน แบบนี้คงได้ใช่ไหม”

“ครับ”

พลับจีนตอบรับพร้อมรอยยิ้ม วางไมค์ลงบนโต๊ะพลางหยิบแก้วขึ้นมาชนกับเสี่ยฐา บรรยากาศในห้องกลับมาครึกครื้นอีกครั้งหลังจากนั่งลุ้นรอฟังพลับจีนร้องเพลง

มีก็แต่พลับจีนที่กำลังเก็บสีหน้าเอาไว้ แวบหนึ่งความทรงจำเลวร้ายกลับเข้ามาทุบตีเขาจนไม่สามารถเปล่งเสียงร้องเพลงออกมาได้ ความตื่นเต้นกังวลกลัวว่าจะโดนหัวเราะเยาะก็เป็นอีกหนึ่งเหตุผลเหมือนกัน

เวลาล่วงเลยมาจนเวลาเลิกงาน หลังจากโดนเสี่ยฐาป้อนเหล้าเข้าปากไปหลายแก้วก็ทำเอาพลับจีนตัวอ่อนคอพับ ยังดีที่พอจะดึงสติตัวเองเอาไว้ได้

ร่างสมส่วนย่อตัวลงนั่งโก่งคออ้วกอยู่ตรงพุ่มไม้ข้าง ๆ ร้าน หากไม่เอาของที่กินเข้าไปออกมาบ้างมีหวังได้นอนอยู่ข้างทางก่อนถึงห้องแน่ ๆ

“แฮ่ก แฮ่ก” เสียงหอบหายใจดังขึ้นครั้นพยายามจะล้วงคออ้วกออกมาเท่าไรก็ไม่ออกมาสักที ร่างกายก็เริ่มจะหมดเรียวหมดแรงลงเรื่อย ๆ

พลับจีนพยุงร่างอันหนักอึ้งของตัวเองลุกขึ้นยืน ยังไงเขาก็คงไม่ยอมนอนอยู่ตรงนี้แน่ ความรู้สึกตอนนี้เหมือนมีก้อนหินหนัก ๆ ตั้งทับอยู่บนศีรษะอย่างไรอย่างนั้น

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งยืนมองคนเมาอยู่นานสองนาน ก่อนจะเข้าไปใกล้อีกฝ่ายที่กำลังจะล้มลงไปนอนกองบนพื้น มือหนากำคอเสื้อพลับจีนจนร่างเล็กกลับมาทรงตัวยืนตรงตามเดิม ดวงตากลมหรี่ตามองคนที่ช่วยตนเองไว้ แม้ว่าจะเมาแค่ไหนแต่ก็ยังพอมีสติอยู่บ้าง ถึงจำได้ว่าผู้ชายตรงหน้าคือคุณเคน

“คุณเคน มาทำอะไรที่นี่ครับ” น้ำเสียงหวานเอ่ยถามเสียงยานเล็กน้อย ลิ้นเล็กเหมือนเริ่มจะพันกันจนพูดไม่ค่อยชัด

“ขึ้นรถ เดี๋ยวไปส่ง”

เคนไม่เข้าใจเลยว่าทำไมตัวเองถึงได้มาเจอพลับจีนสภาพที่ดูน่าเวทนาแบบนี้อีกแล้ว เมื่อวันก่อนก็ทำของตกอยู่ข้างถนน วันนี้ยังเมาแอ๋จนเดินไม่ตรงทาง

ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนน่านน้ำเขาคงไม่ได้สนใจที่ยื่นน้ำใจเข้าไปช่วยเท่าไรหรอกนะ เพราะไม่ว่าอีกคนจะเป็นยังไงมีสภาพแบบไหนก็ไม่ได้เกี่ยวกับเขาอยู่แล้ว

“พลับกลับเองได้” เด็กหนุ่มเอ่ยพูดพลางยืนตรงพยักหน้าน้อย ๆ

“สภาพอย่างนี้จะเดินออกไปเรียกรถหรือไง ได้ไปนอนอยู่ข้างทางก่อนพอดี”

ดูจากสภาพแล้วคงไม่ได้เรียกรถให้มารับที่นี่ หากปล่อยให้เดินออกไปคงได้ไปนอนอยู่ในโพรงหญ้าตรงไหนสักแห่ง

“อือ! ดูถูก พลับเดินไหว ไม่เชื่อดู!”

คนดื้อดึงยังคงไม่ยอมแพ้ สะบัดตัวแกะมือหนาออกจากคอเสื้อตัวเอง ชูนิ้วขึ้นสองนิ้วชี้ที่ตาตัวเองตวัดสลับกับหันไปชี้ที่ตาอีกคนประกอบคำพูด ตั้งท่าเสียดิบดีทว่าเดินไปได้ไม่ถึงห้าก้าวก็ล้มลงนั่งกองอยู่ที่พื้น เคนถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย เขาควรปล่อยคนอวดดีไว้ตรงนี้แล้วก็ไปเสีย แต่กลับไม่ได้ทำอย่างที่คิด ร่างกายไม่รักดีเดินเข้าไปดึงแขนอีกฝ่ายเต็มแรงเพื่อให้ลุกขึ้นก่อนจะลากพาไปที่รถ จับยัดเข้าไปไม่ได้สนใจว่าหัวจะชนกับขอบประตูไปแรงเท่าไร

“ฮือ! เจ็บนะเว้ย!”

แค่ไปส่งให้ถึงที่จะได้จบ ๆ

แม้ว่าตอนนี้เคนจะไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเอาตัวเองไปยุ่งกับเด็กคนนี้ ไม่เข้าใจว่าทำไปทำไม เมื่อก่อนเคนแทบไม่ได้สนใจเลยว่าในร้านมีพนักงานชื่ออะไรบ้าง เพราะทุกอย่างเขามอบหน้าที่ให้ผู้จัดการเป็นคนดูแล เว้นแต่เรื่องของบัญชีที่เขาจะเป็นคนตรวจสอบเองทุกวัน

แต่พอได้มารู้ว่าพลับจีนทำงานอยู่ที่ร้านตัวเองก็กลายเป็นว่าเขาคอยจับตามองราวกับสังเกตอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัวเสียอย่างนั้น เว้นก็แต่พลับจีนที่ดูท่าแล้วคงไม่รู้ว่าเคนคือเจ้าของร้านที่ตนเองทำงานอยู่

“นี่” ขับรถออกห่างออกมาจากร้านได้ไม่ไกล เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับก็เอ่ยถึงเสียงดัง “ถ้าไม่เต็มใจจะไปส่งก็ปล่อยพลับกลับเองสิ มาบังคับกันทำไม”

“เมาก็นอนไป”

“ไม่เมา! พลับไม่ได้เมาสักหน่อย”

ถ้าไม่ติดว่าต้องขับรถเขาคงหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายคลิปเอาไว้ให้ดูตอนสร่างเมา สภาพของคนที่บอกว่าไม่เมาตอนนี้เป็นอย่างไร ก่อนอื่นลืมตาขึ้นมาพูดให้ได้ก่อนเถอะ

“ไอ้คนหน้ายักษ์ ชอบทำหน้าเหมือนหน้าดุเหมือนหมาแม่ลูกอ่อน ดูสิ ตอนนี้ยังทำหน้าแบบนั้นอยู่เลย”

ไม่ว่าเปล่าพลับจีนยกมือชี้นิ้วไปที่หน้าอีกฝ่าย ครั้นเคนหันมาทำตาข้นใส่กัน เขาไม่ได้พูดเกินจริงสักหน่อย เคนเป็นอย่างที่ว่าจริง ๆ

“ฉันทำแบบนั้นตอนไหน”

“ทุกตอน คุณเคนนะชอบทำหน้าเบื่อโลก เวลาพลับพูดด้วยก็ไม่พูด แล้วยังทำหน้าดุ ๆ ใส่พลับด้วย”

ไม่ใช่ว่าไม่เคยได้ยินคนพูดถึงตัวเองแบบนี้ แต่แค่ไม่เคยมีใครพูดตรง ๆ ต่อหน้า ส่วนใหญ่จะบังเอิญได้ยินเสียมากกว่า ซึ่งเคนไม่ได้สนใจเท่าไรนักไม่ว่าใครจะพูดถึงยังไง เพราะเขาคิดว่าเขารู้จักตัวเองดี

แต่พอได้ฟังพลับจีนพูดต่อหน้าแบบนี้ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาแปลก ๆ เขาไปทำอะไรแบบนั้นใส่ตอนไหนกัน เว้นก็แต่อีกฝ่ายพูดมากจนน่ารำคาญก็เท่านั้น อย่างเช่นตอนนี้ ปกติก็ดูเป็นคนพูดเก่งอยู่แล้ว พอเหล้าเข้าปากก็ดูจะพูดเก่งขึ้นแถมพูดไม่คิดอีกด้วย

“คุณเคนไม่เห็นใจดีเหมือนเฮียคินทร์กับน้องคีนเลยสักนิด”

“ฉันต้องเหมือนด้วยหรือไง”

“ชิ! ถ้าบอกว่าไม่ใช่พี่น้องกันพลับก็เชื่อ”

“เธอเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า เป็นพี่น้องกันไม่ได้หมายความว่าต้องเหมือนกันสักหน่อย”

“พลับเนี่ยเหม็นขี้หน้าคุณชะมัด เบื่อหน้าซังกะตายของคุณ คุณน่ะมีดีก็แค่หล่อ แต่นิสัยนะ โคตรแย่เลย”

พูดจบคนเมาก็ชิงหลับไปเสียดื้อ ๆ ปล่อยให้คนฟังหน้านิ่วคิ้วขมวดกับคำกล่าวหาเหล่านั้นที่พูดออกมา

เสียงเฮอะดังขึ้นในลำคอหนึ่งคำด้วยความหงุดหงิด ทั้งที่เขาอุตส่าห์ช่วยเอาไว้ตั้งสองครั้งสองคราแต่กลับมาพูดจาแบบนี้เนี่ยนะ ตลกเป็นบ้า นิสัยโคตรแย่? ฟังแล้วเจ็บใจแปลก ๆ มันน่าปล่อยลงจากรถให้ไปนอนอยู่ข้างถนนจริง ๆ

พรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาไม่รู้ว่าจะจำที่ตัวเองพูดได้บ้างหรือเปล่า ไม่เข้าใจเลยว่าน่านน้ำไปคบเพื่อนแบบนี้ได้ยังไง นิสัยแตกต่างกับตัวเองโดยสิ้นเชิง ไม่มีอะไรคล้ายกับน่านน้ำเลยสักอย่าง

เคนถอนหายใจอยู่หลายครั้ง ครั้นคำพูดของพลับจีนที่ต่อว่ากันยังแล่นวนอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมาจนน่ารำคาญ

“พลับเนี่ยเหม็นขี้หน้าคุณชะมัด เบื่อหน้าซังกะตายของคุณ คุณน่ะมีดีก็แค่หล่อ แต่นิสัยนะ โคตรแย่เลย”

tbc.

คุยกับนักเขียน

มันอาจจะเป็นพรหมลิขิตก็ได้นะลูก ฮ่าๆ ของแบบนี้มันต้องใช้เวลาไง ไม่อยากสนใจแต่ช่วยเขาฉ่ำเลย ฮ๊อบบบบ

ตอนแรก ๆ อาจจะหน้าเบื่อนิดหนึ่งนะคะ แต่ประมาณตอนที่ 4 เป็นต้นไป เริ่มจะมีซัมติ่งใดๆ มากขึ้น ทั้งแซ่บ ตลก เศร้า ซึม หวานเจี๊ยบ อย่าเพิ่งเบื่อกันน้าาา รอตามตอนต่อๆ ไปก่อน