3.2 ทำตัวแปลกๆ

เคนเลี้ยวรถมาจอดหน้าห้องแถวที่พลับจีนอยู่ ก่อนจะปลุกอีกฝ่ายให้ลงไปจากรถ นั่งมองพลับจีนจนอีกคนเข้าห้องไปแล้วถึงจะขับรถออกไป

ทว่าขับออกมาได้ไม่ไกลก็ต้องวนรถกลับมาอีกครั้ง ขายาวก้าวเท้าเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องพลับจีน นอกจากหงุดหงิดเด็กที่อยู่ในห้องแล้วยังหงุดหงิดตัวเองอีกด้วยที่ทำอะไรแบบนี้ เขาไม่ควรยืนอยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ แต่ไหน ๆ ก็กลับมาแล้ว แค่เช็กดูให้หายคาใจแล้วรีบกลับไปแค่นั้นก็พอ

มือหนาจับลูกบิดเพื่อตั้งใจจะเช็กดูว่าเจ้าของห้องได้ล็อกประตูหรือยัง เพราะเห็นว่าเมาแทบไม่ได้สติกว่าจะเข้าห้องได้ก็ทุลักทุเลไม่น้อย

เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ เข้าห้องไปแต่ไม่ได้ล็อกประตู หากใครคิดไม่ดีก็คงเปิดเข้าไปได้ง่าย ๆ ถ้าเป็นน่านน้ำหรือคีนคงโดนเขาตำหนิไปแล้ว

โตจนอายุยี่สิบหกแล้วแต่กลับไม่รู้จักระมัดระวังตัว เอาตัวรอดมาตัวคนเดียวได้ยังไง

เคนกดล็อกกลอนประตูจากด้านใน เช็กจนแน่ใจว่าไม่สามารถเปิดเข้าไปได้แล้วจากนั้นถึงได้กลับไปที่รถ กระนั้นก็ยังหันไปมองหน้าห้องพลับจีนอยู่ครู่หนึ่งก่อนขับรถออกไป

หวังว่าตื่นมาพรุ่งนี้คงจะจำได้ว่าพูดอะไรไว้กับเขาบ้าง

...

เช้าวันต่อมาพลับจีนยังคงต้องแบกร่างตัวเองมาทำงานอย่างเช่นทุกวัน แม้ว่าเมื่อคืนนี้จะดื่มไปหนักจนจำไม่ได้ว่ากลับมาถึงห้องได้ยังไงก็ตาม

“วันนี้หน้าตาไม่ค่อยสดชื่นเลยนะครับพี่พลับ” ซีนพนักงานพาร์ทไทม์เอ่ยทักรุ่นพี่ที่หน้าตาไม่สดใสอย่างเช่นวันอื่น ๆ

“อือ นอนดึกน่ะ” เขาไม่อยากจะบอกหรอกว่าตัวเองไปทำงานกลางคืนโดนลูกค้ากรอกเหล้าใส่ปากจนเมาแอ๋

“ชาร้อน ๆ สักแก้วไหม เดี๋ยวผมทำให้”

“ก็ดีเหมือนกัน”

“รอสักครู่ครับคุณลูกค้า”

ซีนเอ่ยทีเล่นทีจริง เพราะเพิ่งเปิดร้านมาได้ไม่ถึงสิบนาทียังไม่มีลูกค้าเข้ามาสักคน พลับจีนจึงเป็นลูกค้าคนแรกของเช้าวันนี้ เพราะต่อให้เป็นพนักงานในร้านแต่ทุกอย่างที่กินเข้าไปก็ต้องจ่ายเงินตามราคาที่ขายเหมือนกัน

กริ่ง~~

เสียงกระดิ่งตรงประตูดังขึ้น พลับจีนดีดตัวลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง ต่อให้ร่างกายและสมองจะล้าจนไม่ไหวยังไง เขาก็ยังทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ต่อให้สนิทกับเจ้าของร้านก็ใช่ว่าจะไม่ถูกหักเงินหากทำอะไรผิดพลาดขึ้นมา

“สวัสดี.. ครับ” ครั้นเห็นว่าลูกค้าที่เข้ามาเป็นใครน้ำเสียงก็เบาลงทันที นึกสงสัยที่จู่ ๆ เคนก็แวะมาที่นี่ ร้อยวันพันปีที่เขาทำงานที่นี่มาตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้เคนไม่เคยแวะมา แล้วทำไมวันนี้ถึงมาแวะที่ร้านนี้ได้ “รับอะไรดีครับ”

“อเมริกาโน่เย็นแก้วใหญ่”

“รอสักครู่ครับ”

เคนเดินไปนั่งที่โต๊ะใกล้ผนังกระจกหันหน้ามาทางเคาน์เตอร์กาแฟ ดวงตาคมทอดมองไปยังพนักงานหนุ่มร่างสมส่วนที่กำลังก้มหน้าก้มตาตั้งใจชงกาแฟ โดยมีพนักงานอีกคนคอยช่วยหยิบนู่นหยิบนี่ให้

ดูจากการที่ไม่หลบหน้าหลบตาแล้วคงจะจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้ เพราะหากจำได้เคนคิดว่าอย่างน้อยอีกฝ่ายก็คงตะขิดตะขวงใจไม่กล้าสู้หน้าอยู่บ้างที่ต่อว่าเขาทั้งที่ไม่เคยพูดอย่างนั้นมาก่อนต่อให้ไม่พอใจแค่ไหนก็ตาม

นั่งรออยู่ไม่นานอเมริกาโน่เย็นแก้วใหญ่ก็มาเสิร์ฟถึงที่ เคนยังคงนั่งอยู่ที่เดิม หยิบไอแพดขึ้นมาทำงานอย่างใจเย็น ยังไงเสียเขาก็ไม่ได้มีธุระอะไรต้องรีบไปทำ นั่งอยู่ที่นี่ต่ออีกสักหน่อยคงไม่เป็นไร ทว่าใจจริงเพียงแค่ต้องการกดดันให้อีกฝ่ายจำได้ถึงเรื่องราวเมื่อคืนบนรถว่าพูดอะไรใส่เขาไว้บ้างก็เท่านั้น

กลับกัน พลับจีนพยายามที่จะไม่สนใจ ไม่มองหน้าอีกฝ่าย ไม่ทักทายหรือพูดคุย ราวกับคนไม่รู้จักกัน ส่วนเรื่องเมื่อคืนนี้พลับจีนจำได้แค่ตัวเองเมามาก ตื่นมาก็นอนอยู่บนเตียงแล้ว

พลับจีนรับรู้ได้ถึงรังสีบางอย่างจากสายตาของลูกค้าที่กำลังจ้องมองมา ทว่าเขาทำเพียงเหลือบตามองแทนการหันไปประจันหน้าแบบตรง ๆ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเคนถึงยังนั่งอยู่ในร้าน ทั้งที่กาแฟก็ดื่มไปเกือบหมดแล้ว เขาเผลอไปเหยียบเท้าตอนอีกคนเดินเข้ามาในร้านหรือเปล่า ถึงได้จ้องกันอย่างเอาเป็นเอาตายขนาดนั้น

“พี่พลับครับ มีคนโทรมา”

ดวงตากลมเบิกกว้าง ปัดป่ายมือไปตามร่างกาย เขาไปลืมมือถือตั้งไว้ที่เคาน์เตอร์ตั้งแต่เมื่อไร เพราะเคนแท้ ๆ ที่เอาแต่มองกันจนเขาทำตัวไม่ถูก ถึงได้ลืมนู่นลืมนี่

ร่างสมส่วนเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์ กดรับสายเพื่อนสนิทที่โทรเข้ามาตั้งแต่เช้า ๆ ไม่รู้ว่ามีอะไรด่วนหรือเปล่า เพราะปกติเจ้าตัวไม่ค่อยโทรมาเวลานี้

[ฮัลโหลพลับ วันนี้ไปทำงานไหม]

“อือ ตอนนี้เราอยู่ที่ร้าน น่านมีอะไรหรือเปล่า”

[เปล่าหรอก พอดีเราไปทำธุระแถวนั้นพอดีเลยโทรมาถาม จะได้แวะหาชาร้อนกินสักแก้ว ไปหาพลับด้วยไม่ได้เจอตั้งหลายวันเรากับน้องคุณคิดถึง]

“มาสิ เราก็คิดถึงน่านเหมือนกัน ขอโทษนะช่วงนี้เราไม่ค่อยว่างได้ไปหา”

[ไม่เป็นไรเลย เราเข้าใจ ถ้าอย่างนั้นเสร็จธุระแล้วเดี๋ยวเราแวะไปนะ]

“โอเค”

หลังจากวางสายกะบน่านน้ำก็มีลูกค้าเข้าร้านมาพอดี จังหวะที่เดินผ่านเคนไปต้อนรับลูกค้าพลับจีนยังเห็นว่าเคนมองตามแทบจะทุกฝีก้าว

นี่เขาไปทำอะไรผิดมาจริง ๆ หรือไง

น่านน้ำแวะมาหาพลับจีนที่ร้านเบเกอรี่ตามที่บอกไว้ ทว่ารู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่ตอนเดินเข้ามาเขากลับเห็นเคนนั่งอยู่

“สวัสดีครับเฮียเคน” คนอายุมากกว่าเลื่อนสายตาไปมองน่านน้ำด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง “มาทำธุระแถวนี้เหรอครับ”

“อือ กำลังจะกลับแล้ว” ว่าพลางลุกขึ้นยืนวางแบงก์พันไว้บนโต๊ะ ก่อนจะย่อตัวลงพูดกับหลานชาย “น้องคุณอยากกินอะไรสั่งเลยนะ อาจ่ายเงินไว้ให้แล้ว น่านด้วย เงินบนโต๊ะเฮียเลี้ยงนานกับหลาน”

“ขอบคุณครับเฮีย” น่านน้ำเอ่ยขอบคุณอย่างงง ๆ มองตามแผ่นหลังกว้างที่ค่อย ๆ เดินห่างออกไปจนลับตา

“น่านนั่งก่อนสิ”

พลับจีนเดินเข้ามาหาเพื่อนหลังจากเห็นว่าเคนเดินออกไปแล้ว กว่าจะไปนั่งอยู่เกือบชั่วโมง ไม่รู้พี่แกว่างหรือยังไงถึงได้นั่งอยู่ที่นี่เฉย ๆ นานขนาดนั้น คนตัวเล็กสะบัดหัวไล่ความคิดถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ก่อนจะไปทำชาร้อนมาให้น่านน้ำ พร้อมขนมและโอวัลตินให้กับมีคุณ

“เฮียเคนมาที่นี่นานแล้วเหรอ”

“ก็สักพักแล้วนะ”

“แปลก”

“อะไรแปลก?”

“ไม่รู้เหมือนกัน แค่เห็นเฮียเคนที่นี่แล้วรู้สึกแปลก ๆ”

น่านน้ำทำหน้าแปลกใจอย่างที่พูด แสดงว่าไม่ใช่แค่พลับจีนที่รู้สึกย่างนั้น เพราะน่านน้ำอยู่ใกล้ชิดกับเคนมานาน ถ้าน่านน้ำดูออกแบบนั้นละก็แปลว่าต้องมีอะไรแปลกไปจริง ๆ

พลับจีนอยู่คุยกับน่านน้ำได้ไม่น่านก็ต้องกลับไปทำงานของตัวเองต่อ ต่อให้เป็นคนโปรดของพี่ฝนก็ใช่ว่าจะมานั่งอู้อยู่อย่างนี้ได้

.

.

เวลาเกือบตีหนึ่งพลับจีนเพิ่งจะได้เดินทางกลับบ้าน วันนี้พลับจีนมีอาหารเหลือจากที่ผับกลับมาฝากเจ้าดำเพราะเห็นว่าอาหารที่เหลือวันนี้ยังดีอยู่ ไม่ได้สกปรกอะไร

ไม่รู้เป็นเพราะซอยห้องแถวที่เขาอยู่ เขาใช้มันเดินเท้าเข้าไปเป็นประจำหรือเปล่าถึงไม่ได้สังเกตเลยว่ามีใครบางคนขับรถตามมาตั้งที่ทำงานจนถึงที่นี่ วันไหนที่ไม่ต้องแวะซื้อของกินเขาก็ให้รถรับจ้างเข้าไปส่งถึงหน้าห้อง ทว่าตั้งแต่ตอนเย็นยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยสักอย่างเขาจึงจำเป็นต้องแวะซื้อหมูปิ้งเจ้าประจำกลับไปกินที่ห้องเช่นเคย

ดวงตากลมสวยเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์ล้อมวงดื่มเหล้าอยู่ไม่ไกล เป็นปกติของที่นี่ นอกจากจะมีห้องแถวอยู่เกือบท้ายซอยแล้ว ยังมีบ้านคนที่อาศัยอยู่แถวนี้ด้วย แต่ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นพวกคนหาเช้ากินค่ำเสียมากกว่า เพราะที่นี่ห่างไกลจากใจกลางเมืองพอสมควร แทบจะเป็นเหมือนหลืบเล็ก ๆ ที่ถ้าไม่มีใครสังเกตหรือมีธุระที่นี่ก็คงไม่มีใครมา พลับจีนเองก็อยากย้ายออกไปอยู่ที่อื่น แต่ด้วยเงินที่มียังไม่มากพอให้เขาออกไปตั้งหลักใหม่ จึงต้องทนอยู่ต่อไป อีกอย่างเจ้าของห้องแถวก็ใจดี เดือนไหนพลับจีนหาเงินมาจ่ายไม่ทันก็ยังอนุญาตให้ผัดผ่อน

ฟังดูแล้วอาจจะตลกไปเสียหน่อยที่ทำงานหามรุ่งหามค่ำตั้งสองสามงาน แต่เงินที่ได้มาแต่ละเดือนกลับไม่เพียงพอกับการหาห้องพักดี ๆ สักห้อง นั่นเพราะเขายังมีภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ

พลันความคิดฟุ้งซ่านแล่นเข้ามาตำหนิตัวเอง พลับจีนก็ทำเพียงทอดถอนใจก่อนจะรีบเร่งฝีเท้าเดินไปให้ถึงห้องเร็วที่สุด อีกทั้งยังไม่หันไปมองพวกคนเมาแม้แต่หางตาราวกับพวกมันไม่มีตัวตนอยู่

แต่ถ้าชีวิตไอ้พลับมันง่ายขนาดนั้นก็คงเป็นไม่ใช้ไอ้พลับตัวจริง

“รีบเดินไปไหน” ชายร่างสูงคนหนึ่งในวงเหล้าเมื่อครู่มาหยุดยืนขว้างหน้าเขาเอาไว้ อีกทั้งเพื่ออีกสองคนยังประกบด้านหลังเอาไว้ไม่ให้เขาหนีไปไหนได้

ถามว่ากลัวหรือเปล่า แน่นอนว่าเขาต้องกลัวอยู่แล้ว ผู้ชายตัวใหญ่สามคนกับคนตัวเล็ก ๆ อย่างเขาแค่คนเดียวต่อให้เป็นผู้ชายเหมือนกันก็ใช่ว่าแรงจะเยอะสู้สามคนได้ กระนั้นก็ยังทำทีเป็นไม่สนใจ เบี่ยงตัวหนีตั้งใจจะเดินไปอีกทาง ทว่ากลับโดนกระชากแขนจนตัวแทบลอยให้กลับมายืนอยู่ที่เดิม

“ปล่อย!” เสียงทุ้มนุ่มกระแทกเสียงราวกับไม่เกรงกลัวอีกฝ่าย

ก่อนจะถูกผู้ชายทั้งสามคนเข้ามาฉุดกระชากลากดึงไปทางบ้านของมัน พลับจีนใช้ถุงข้าวหมากับข้าวเหนียวหมูปิ้งที่เพิ่งซื้อมาฟาดใส่ทั้งสามคนอย่างสะเปะสะปะจนถุงแตก อาหารที่อยู่ด้านในหกเลอะเทอะสกปรกไปหมด เสียงหัวเราะชอบใจของพวกทำเอาพลับจีนรู้สึกผวา พยายามข่มความกลัวของตัวเองเอาไว้ ใช้แรงที่มีทั้งหมดดิ้นสู้เพื่อให้หลุดออกจากพันธนาการน่าขยะแขยงพวกนี้

“ปล่อยนะ ไอ้พวกเหี้ยปล่อยกู!!”

พลั่ก!

ชายร่างใหญ่กระเด็นออกไปตามแรงถีบของชายอีกคนที่พลับจีนเองก็รู้จัก ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำราวกับคนโกรธจัด ออกหมัดออกเท้าใส่คนเมาทั้งสามอย่างไม่ยั้งแรง

ในช่วงจังหวะหนึ่งพลับจีนเพียงขอให้ตัวเองรอดพ้นจากพวกคนเมาไปได้ หรือใครก็ได้สักคนที่จะช่วยเขา เหมือนว่าสวรรค์จะได้ยินเสียงอ้อนวอนของเขาถึงได้ส่งคนมาช่วยจริง ๆ

“คุณเคน!... ช่วยพลับด้วย”

พลับจีนไม่สนใจแล้วว่าตอนนี้เคนจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงขอแค่ช่วยเขาออกไปจากตรงนี้ได้ก่อนก็พอ

“คุณเคน!... ช่วยพลับด้วย”

tbc.

คุยกับนักเขียน

แปลก ๆ นะคุณเคน มันเป็นยังไงน้อ แค่อยากให้เขาจำได้ว่าพูดอะไรไว้กับตัวเอง ถึงขนาดต้องขับรถตามเลยหรือไง ทำตัวเป็นสต๊อกเกอร์ไปได้555555555